Nabożeństwo poprzedziła Msza św., której przewodniczył biskup kielecki Jan Piotrowski, w asyście księży moderatorów Ruchu Światło-Życie i księży parafialnych. W homilii biskup kielecki nawiązał m.in. do myśli ks. Franciszka Blachnickiego, założyciela Ruchu, który nauczał, że cierpienie ma sens tylko wtedy, gdy staje się osobistym spotkaniem z Jezusem Chrystusem.

Bp Piotrowski przypomniał także, że rodzina jest pierwszym środowiskiem formacji i spotkania Jezusa, jest więc „najpiękniejszą przestrzenią ewangelizacji”, jak uczył św. Jan Paweł II. Zachęcał także do nawrócenia wielkopostnego, które ”dotyczy nie tylko jednostki i jej nawrócenia, ale musi tworzyć sieć międzyosobową” - w ludzkiej codzienności, w miejscu pracy, w związkach rodzinnych i przyjaźni.

Krzyż z Jezusem Chrystusem i Chrystus z krzyżem to jest cała prawda naszej wiary - mówił biskup nazywając krzyż „uszlachetnionym narzędziem męki z czasów rzymskich” i „życiowym programem dla człowieka”. Podczas Mszy św. modlono się m.in. o zaprzestanie wojen na świecie i rozpoczęcie pokojowych negocjacji na drodze dyplomatycznej.

Pani Jadwiga z parafii Niepokalanego Serca NMP, pomimo 79 lat regularnie uczestniczy w tym nabożeństwie. - Mam dolegliwości swojego wieku, ale ta Droga Krzyżowa tak wiele mi daje i odczuwam potrzebę, aby co roku uczestniczyć - mówi w rozmowie z KAI. - Wszystkie stacje i kontemplacje dają mi wiele do myślenia i odczuwam, że odnoszą się także do mnie. Przychodzę do domu bardziej pogodzona ze sobą i ze światem - tłumaczy.

Rozważania o krzyżu, jako „szkole przemienienia” dotykały kwestii rodziny, relacji z osobami bliskimi, formacji rodzinnej. Zostały one oparte o nauczanie ks. Franciszka Blachnickiego i jego publikacje. Rozważania do poszczególnych stacji powstały z różnych tekstów sługi Bożego ks. Franciszka Blachnickiego.

Trasa nabożeństwa pasyjnego, które zakończyło się w klasztorze księży pallotynów na Karczówce nawiązuje po części do rozwiązań urbanistycznych w Kielcach datowanych na przełom XVI i XVII wieku. Według odnalezionej dokumentacji austriackiego geodety z czasów zaborów, czas powstania tej pierwszej miejskiej Drogi Krzyżowej, oszacowano na przełom XVI/XVII wieku.

Fundacja Kalwarii była zapewne związana z dziękczynieniem za ocalenie miasta od zarazy. Mogła ona powstać w związku z przeniesieniem w uroczystej procesji relikwii św. Karola Boromeusza z kieleckiej kolegiaty na Karczówkę w 1628 r. Według innej hipotezy fundacja Drogi Krzyżowej nastąpiła dopiero w 1631 r., po osiedleniu się na wzgórzu bernardynów. Nabożeństwo odprawiane od stulecie, zostało zakazane przez władze komunistyczne, a kaplice popadły w ruinę.

W 1998 r. ponownie ulicami Kielc przeszła Droga Krzyżowa, dzięki staraniom Towarzystwa Przyjaciół Karczówki i stowarzyszeń związanych z zachowaniem dziedzictwa Karczówki, a także dzięki wspólnocie Kościoła Domowego. Zostały zrekonstruowane kapliczki, uzupełnione cyfry i płaskorzeźby. Od tego czasu wydarzenie odbywa się rokrocznie.