O. Samuel Karwacki mówi dalej: W mediach społecznościowych, w publicznych debatach, a nieraz także w codziennych rozmowach coraz częściej rani się godność drugiego człowieka. W takich sytuacjach łatwo utracić Boże spojrzenie na rzeczywistość i na wartość każdego ludzkiego życia.

Obraz ten może rodzić w sercach wielu osób poczucie pesymizmu i bezsilności. Może się wydawać, że jako ludzkość zmierzamy w kierunku samozagłady, gdy zaczynamy podważać wartość własnego życia i życia bliźniego. Jednak chrześcijanin nigdy nie jest pozbawiony nadziei. W naszych sercach i w naszych rękach znajduje się bowiem niezwykle potężne oręże – tak często marginalizowane i niedoceniane przez tych, którzy drwią z naszych wartości. Tym orężem jest modlitwa. Każdy z nas może mieć realny wpływ na oblicze współczesnego świata i na rzeczywistość naszej Ojczyzny. Duchowa walka, która toczy się w naszych czasach, nie jest czymś wyimaginowanym. Jako uczniowie Chrystusa jesteśmy wezwani, aby w niej uczestniczyć i aby podejmować „trudy i przeciwności, znoszone dla Chrystusa” (2 Tm 1, 8). Nie wolno nam poddawać się bez walki. Warto pamiętać, że to właśnie cicha, często niezauważona przez nikogo izdebka modlitwy przemienia codzienność, w której żyjemy.

Krajowy Moderator Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego dodaje: Jedną z najpiękniejszych form obrony życia nienarodzonych jest modlitwa oraz podjęcie duchowej adopcji dziecka poczętego. Podejmując taką modlitwę, obejmujemy duchową troską nie tylko samo dziecko, ale także jego rodzinę oraz środowisko, w którym przyjdzie mu wzrastać i żyć. Jest to konkretna odpowiedź na wezwanie Boga do wierności i miłości wobec najmniejszych. Warto przypomnieć wymowny znak nadziei z minionego roku. W Auli Pawła VI w Watykanie stanęła szopka, przy której umieszczono 28 tysięcy wstążek. Każda z nich symbolizowała jedno życie ocalone przed aborcją dzięki modlitwie i wsparciu udzielonemu na Kostaryce. Papież Leon XIV przypomniał również słowa Matki Teresy z Kalkuty: „Jej głos pozostaje proroczy: żadna polityka nie może bowiem służyć narodom, jeśli wyklucza z życia tych, którzy mają się narodzić, jeśli nie pomaga tym, którzy znajdują się w materialnej i duchowej biedzie”. Z serca błogosławię wszystkim, którzy podejmują duchowe i społeczne działania na rzecz obrony życia dzieci nienarodzonych. Zachęcam również, aby w zbliżającą się uroczystość Zwiastowania Pańskiego odpowiedzieć na wezwanie Kościoła i podjąć dzieło duchowej adopcji dziecka poczętego.