Reklama

Z wizytą u Matki Bożej Oblubienicy Ducha Świętego w Świdnicy

2015-11-26 10:18

Ks. Adrian Put
Edycja zielonogórsko-gorzowska (Aspekty) 48/2015, str. IV-V

Ks. Adrian Put
Figura Matki Bożej Oblubienicy Ducha Świętego i kościół św. Marcina w Świdnicy

Niedaleko od Zielonej Góry, jadąc w stronę Nowogrodu Bobrzańskiego, przejedziemy skrzyżowanie drogowe kierujące nas na Świdnicę. Jest to miejscowość znana choćby z tego, że znajduje się tu Muzeum Archeologiczne Środkowego Nadodrza. Ale godzien uwagi i odwiedzenia jest także miejscowy kościół pw. św. Marcina, który przechodzi obecnie wielki remont

Kościół pw. św. Marcina w Świdnicy od dwóch lat przechodzi bardzo poważny remont. Zrobiono już dużo, ale wiele jest jeszcze do zrobienia. Piękniejąca z każdym rokiem świątynia to niejedyny powód, dla którego warto odwiedzić to miejsce.

Szczypta historii

Na obszarze dzisiejszej Świdnicy ludzie mieszkają od bardzo dawna. Sprzyjające warunki powodowały, że okolicę chętnie wybierano sobie na siedzibę. Tereny, na których dziś rozlega się gminna wieś Świdnica, weszły w skład państwa polskiego w czasach księcia Mieszka I. Historycznie dzieliła losy Śląska, a wraz z rozbiciem dzielnicowym weszła w skład Księstwa Głogowskiego. Wioski leżące na terenie gminy Świdnica mają bardzo starą metrykę. Sama Świdnica po raz pierwszy jest wspominana w 1305 r. Nawet, co jest ciekawostką, w latach 1514-19 miejscowość posiadała prawa miejskie. W tej wsi znajdowała się także siedziba bocznej linii słynnego rodu serbołużyckiej szlachty Kietliczów.

Dzisiejszy kościół parafialny pw. św. Marcina pochodzi z XIV wieku. Współczesny wygląd uzyskał w wyniku prac budowlanych z XIV, XVI i XIX wieku. Niedaleko znajduje się poewangelicki kościół, dziś pw. Najświętszej Maryi Panny z XVIII wieku. Obecny kościół parafialny nie był jednak pierwszą świątynią w Świdnicy. Przypuszcza się, że pierwotny kościół parafialny powstał w związku z działalnością zakonników augustianów z klasztoru w Nowogrodzie Bobrzańskim i musiał zostać wybudowany w pierwszej połowie XIII wieku. Z przyczyn nie do końca jeszcze znanych kościół ten uległ zniszczeniu, choć jego relikty widoczne były jeszcze w XVIII wieku.

Reklama

Świdnickie sanktuarium

W kościele parafialnym znajduje się wiele ciekawych zabytków. Jeden jest jednak szczególnie interesujący. To boczny ołtarz z figurą Matki Bożej Oblubienicy Ducha Świętego. Figura jest stara. Pochodzi z XIV wieku i kiedyś mówiono o niej nawet jako o cudownej. Fakt szczególniejszego kultu, jakim otaczana jest figura, mogą potwierdzić wota znajdujące się w bocznym ołtarzu.

– Bp Józef Michalik zastanawiał się, czy nie zrobić tu sanktuarium związanego z Matką Bożą z bocznego ołtarza. Wówczas bardziej poszło to w kierunku Otynia. Ale tu, w Świdnicy, było głośno na ten temat – powiedział ks. Robert Tomalka, proboszcz świdnicki.

Datowanie figury podpowiada, że mogła ona należeć do wystroju pierwszego kościoła pw. Matki Bożej, jaki znajdował się w Świdnicy. W centralnej części ołtarza znajduje się inskrypcja w języku łacińskim, która w polskim tłumaczeniu brzmi: „Po nieprawości czasach na nowo wielbią Ciebie wierni parafii świdnickiej”. Może to oznaczać, że kult Matki Bożej istniał w tym miejscu już dawniej, a owe „nieprawości czasy” to okres, w którym kościół świdnicki wykorzystywali ewangelicy.

Świdnicka Oblubienica Ducha Świętego to figura gotycka. Maryja siedząca na tronie obejmuje Dziecię Jezus stojące na Jej prawym udzie. Dziecię Jezus trzyma prawą dłoń w charakterystycznym geście błogosławieństwa. W lewej dłoni mały Jezus trzyma skierowanego ku sercu Matki gołębia, czyli symbol Ducha Świętego. Świdnicka Madonna ubrana jest w bardzo bogate szaty, a w lewej dłoni trzyma berło królewskie. Sama Maryja, jak i Syn Boży mają na sobie królewskie korony. Są zatem świdnicki proboszcz, parafia i ich zabytkowy kościół strażnikiem prawdziwego duchowego skarbu – figury Matki Bożej Królowej, Oblubienicy Ducha Świętego, będącej łącznikiem pomiędzy dawnym i współczesnym kultem. Maryja jest tu czczona jako główna pośredniczka między wiernymi a Duchem Świętym.

Sam zabytek, jak i jego duchowe znaczenie skłaniają do odwiedzenia tej szczególnej świątyni i zatrzymania się tu na dłuższą modlitwę. Poprzedni proboszcz świdnickiej parafii śp. ks. Andrzej Pomietło wspominał, że kiedyś były lokalne pielgrzymki do Matki Bożej. Może i dziś wrócą pątnicy na ten szlak, by modlić się przed obliczem Świdnickiej Oblubienicy Ducha Świętego.

Prace remontowe

Już z daleka widać, że miejscowy kościół przechodzi większy remont. Przekonują nas o tym tablice informacyjne o donatorze prowadzonych prac. – Prace remontowe w świdnickim kościele trwają już dwa lata. W zeszłym roku była zrobiona wieża. Najpierw przygotowano plan remontu całego kościoła z zewnątrz. Okazało się wówczas, że to właśnie wieża wymagała pilnie remontu. Zrobiliśmy wszystko od dołu aż po samo poszycie – wyjaśnił ks. Tomalka.

Rzeczywiście, wieża prezentuje się po remoncie bardzo majestatycznie. W swej dolnej części typowo gotycka, a góra to już neogotycka nadbudówka. Także pieczołowicie odnowiona.

– Z prac ostatnio przeprowadzonych była robiona więźba dachowa, wykonano także zmianę poszycia dachowego, zabezpieczenia, a także zrobiono gzymsy. To wszystko było od dawna nierobione. Stąd trzeba było przeprowadzić gruntowne remonty. Jest to dopiero pierwszy etap tych prac. Najpierw była wieża, teraz dachy z uwzględnieniem zabezpieczenia. W przyszłości prace będą się posuwały dalej. Wszystko jest robione bardzo solidnie i warto to podkreślić, że jest to przykład dla proboszczów, jak należy traktować obiekty zabytkowe – wyjaśnił ks. kan. Andrzej Ignatowicz, diecezjalny konserwator zabytków.

W prace remontowe bardzo zaangażowali się parafianie. O ich wsparciu i ofiarności bardzo ciepło wypowiada się ich proboszcz ks. Robert Tomalka. Sami starają się na tyle, na ile mogą angażować nie tylko w remont świątyni wzniesionej ludzkimi rękami, ale także włączają się w życie wspólnoty parafialnej. Są także gotowi, by dalej ze swoim proboszczem dbać o swój kościół. – Na przyszły rok jest planowany następny etap remontu, czyli elewacja oraz zrobienie opaski wokół świątyni. To będzie koniec remontu z zewnątrz. W przyszłości chciałbym zrobić jeszcze ołtarz główny – zaznaczył ks. Tomalka.

Dziś o kościele w Świdnicy mówi się coraz więcej. Nie tylko ze względu na bardzo profesjonalny remont. Dzieje się tam wiele ciekawych inicjatyw. Wiele pomysłów ma Ksiądz Proboszcz. Warto wybrać się do Świdnicy także dlatego, by pomodlić się przed obliczem Najświętszej Maryi Panny Oblubienicy Ducha Świętego i prosić, by Ona orędowała za nami u Pańskiego Ducha Ożywiciela.

Tagi:
świątynia

Projektując kościół architekt musi uszanować potrzeby wiernych

2019-11-30 16:46

Krzysztof Bronk/vaticannews / Watykan (KAI)

Architekci projektując obiekty sakralne muszą uszanować wspólnotę wierzących, jej potrzeby – podkreśla kard. Gianfranco Ravasi. Z inicjatywy Papieskiej Rady Kultury na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie odbywa się kolokwium poświęcone projektowaniu kościołów. Obok kard. Ravasiego uczestniczy w nim jeden z czołowych architektów naszych czasów Mario Botta.

Archiwum parafii
Kościół w Czeladzi

Przewodniczący Papieskiej Rady ds. Kultury przypomina, że wspólnota ludzka od pierwszych chwil, kiedy tylko zajęła się organizacją przestrzeni, zawsze ustalała jej centrum i tam sytuowała świątynie. Tę rolę obiekty sakralne zachowały do dziś. Nie tylko pomagają w spotkaniu z Bogiem, ale również jednoczą społeczeństwo.

Watykański hierarcha podkreśla, że projektowanie przestrzeni sakralnych nie jest łatwe. Wymaga bowiem od architekta wczucia się w położenie wspólnoty wiernych.

"Architekt nie koniecznie musi być człowiekiem wierzącym, ale na pewno musi prowadzić dialog z wierzącymi, ze wspólnotą wiernych, którzy z tej świątyni będą korzystali. Dlatego potrzeba, aby była wspólnota, która stawia wymagania, podejmuje dialog, z uwzględnieniem oczywiście nowych tendencji w architekturze i urbanistyce. Musi to być ruch dwustronny – powiedział Radiu Watykańskiemu kard. Ravasi. – Chodzi o to, by nie powstawały kościoły przypominające sale obrad czy świątynie całkowicie głuche na duchowość. Ważną rzeczą jest na przykład uwzględnienie światła, bo ono odgrywa ważną rolę w liturgii. Trzeba też zapewnić odpowiednią rolę wszystkim tym znakom i miejscom, które są ważne dla chrześcijańskiego kultu. Chodzi tu więc o ołtarz, tabernakulum, krzyż, ambonę czy chrzcielnicę. Tego nie można pozostawić fantazji samego architekta. Chodzi bowiem o to, aby wspólnota, dla której jest przeznaczony dany kościół, mogła się później odnaleźć w tej przestrzeni sakralnej”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

To my, ludzie, wyrzuciliśmy Boga z Europy

2019-12-04 07:07

Z kard. Robertem Sarahem, prefektem Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, rozmawia ks. Jarosław Grabowski, redaktor naczelny „Niedzieli”
Niedziela Ogólnopolska 49/2019, str. 10-12

Czy kryzys wiary dotarł już do Polski?
Czy doświadczamy go także w Kościele katolickim?
Dlaczego Europa odrzuca chrześcijańskie korzenie?

Ks. Jarosław Grabowski: – Wasza Eminencjo, coraz częściej da się słyszeć głosy o duchowym upadku Europy. Dlaczego Europejczycy odwracają się od wiary?

Kard. Robert Sarah: – Myślę, że przyczyną tego duchowego upadku Zachodu jest obojętność. Ludzie mówią: Bóg jest albo Go nie ma, to mnie nie interesuje. Wyrzuca się Go z życia społecznego – Boga nie ma w polityce, w ekonomii, w ludzkiej codzienności. Można też zaobserwować zjawisko humanizacji liturgii. Ludzie celebrują samych siebie: swoje działania, osiągnięcia, więzi, które ich łączą. Wymyślili swoją własną liturgię, w której nie ma już przestrzeni dla Boga, bo centralne miejsce zajmuje człowiek. Bóg przestał być potrzebny. Nietzsche powiedział: „Bóg umarł”. To my, ludzie, zabiliśmy Boga! Zabijając jednak Boga, zabijamy człowieka, co można zauważyć choćby w braku poszanowania dla życia poczętego. Aborcja, wojny – to wszystko istnieje, bo ludzie zapomnieli o Bogu. A przecież jesteśmy z Nim nierozerwalnie związani, bo to On nas stworzył na swój obraz. W Europie nastąpił kryzys antropologiczny. Nie ma już znaczenia, czy jest się chrześcijaninem, buddystą, muzułmaninem czy ateistą – wszyscy są równi, więc po co się angażować? Porzuciliśmy też modlitwę. Niedzielna Msza św., dotąd w powszechnym rozumieniu bezwzględnie obowiązkowa, zaczęła być traktowana jako coś dobrowolnego... Francuski pisarz Georges Bernanos powiedział, że Bóg oddala się od naszych serc dlatego, że to my się dechrystianizujemy, że świat nie przyjął Chrystusa. A zatem to my porzuciliśmy naszą chrześcijańskość. W świecie polityki oficjalnie odrzuciliśmy swoje chrześcijańskie korzenie. To my, ludzie, wyrzuciliśmy Boga z Europy.

– Wszystko to opiera się na braku więzi z Bogiem. Aby jednak powrócić do tej więzi, potrzeba wiary przekazywanej przez rodziców, przynależności do wspólnot formacyjnych...

o. Waldemar Pastusiak
Kard Sarah z ks. Jarosławem Grabowskim

– Trzeba odnaleźć wiarę jako dar Boga i otworzyć nasze serce na ten dar. Odpowiedzialni są za to rodzice, którzy mają za zadanie komunikować dzieciom swoją wiarę. Mają żyć wiarą w rodzinie, dawać przykład w modlitwie – dlatego że ona jest znakiem tego, kto wierzy. Odpowiedzialni jesteśmy także my, kapłani. Mamy komunikować prawdziwą wiarę, a nie nasze opinie. Mamy nauczać wiary. Z szacunkiem traktować Komunię św., z godnością celebrować Mszę św. Jeśli zabraknie takiego podejścia, zniszczymy wiarę ludu. „Lex orandi, lex credendi” – norma modlitwy jest normą wiary. Niszcząc liturgię, niszczymy wiarę! Prawdziwy kryzys, upadek duchowy ma swój początek w zachowaniu kapłanów, którzy nie celebrują Mszy św. Za tym idzie przemiana społeczna, kulturowa. Ludzie zaczynają wyrażać pogląd, że wiara jest sprawą prywatną, dlatego trzeba Boga wyrzucić z przestrzeni publicznej. A zatem musimy ponownie zamanifestować wiarę, musimy katechizować. Od dłuższego czasu w wielu krajach dzieci i młodzież na katechezie niczego się nie uczą, zamiast tego wykonują rysunki. Porzuciliśmy to, co stanowi istotę, a co powinno być przekazywane, nauczane od dziecka.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Prymas Polski: nawet najbardziej luksusowe dobra nie zastąpią człowieka

2019-12-06 19:20

bgk / Łubowo (KAI)

„Święty Mikołaj staje przed nami jako świadek ludzkiej dobroci i miłosierdzia. Uczy jej w świecie, który pragnąc zaspokoić wszystkie nasze potrzeby, jakby ciągle nie rozumiał, że nawet najbardziej luksusowe dobra nie zastąpią człowieka i jego serca” – mówił dziś w Łubowie Prymas Polski abp Wojciech Polak.

Episkopat.pl

Metropolita gnieźnieński przewodniczył w miejscowym, zabytkowym kościele pw. św. Mikołaja uroczystościom odpustowym ku czci patrona. Przypominając w homilii najbardziej znany obraz skromnego biskupa Miry – zapożyczony i zniekształcony przez popkulturę – podkreślił, że historyczny biskup Mikołaj „nie potrzebował reklamy dla uczynków miłości”.

„Nie tylko się z nimi nie obnosił, ale wręcz je ukrywał, by nie czynić niczego na pokaz – mówił abp Polak dodając za papieżem Franciszkiem, że choć miłosierdzie ma oczy, by widzieć, uszy, by słyszeć i ręce, by konkretnie pomagać, samo często pozostaje w ukryciu.

„Pragnie bowiem uszanować człowieka i jego godność” – podkreślił Prymas wskazując dalej, że uczynki miłosierdzia to nie tylko te mające materialny wymiar. Uczynkiem miłosierdzia jest modlitwa za żywych i umarłych. Jest nim niesienie pokoju tam, gdzie go brakuje, co w naszych czasach jest coraz pilniejszych wezwaniem. Uczynkiem miłosierdzia – i to tym najbardziej czytelnym – jest także troska o chorych i cierpiących.

„Uśmiech, trochę czułości, uścisk dłoni, to proste gesty, ale bardzo ważne dla ludzi chorych, którzy tak często czują się pozostawieni samymi sobie” – mówił za papieżem Franciszkiem abp Polak dodając, że świadkiem takiej właśnie ludzkiej dobroci i chrześcijańskiej miłości jest właśnie św. Mikołaj.

„Uczy jej w świecie, który pragnąc zaspokoić wszystkie nasze potrzeby, jakby ciągle nie rozumiał, że nawet najbardziej luksusowe rzeczy i dobra nie zastąpią samego człowieka. Nie zastąpią jego serca, jego dłoni, jego oczu. Wśród kolorowych prezentów, które rozdają dziś przydrożni mikołaje nie spotkasz bowiem prezentu z napisem człowiek. Bo człowiek może prawdziwie tylko sam siebie darować drugiemu: może dać swój czas, swoje słowo, zwykły gest ludzkiej solidarności, dobroci, uśmiechu, nawet przez łzy” – mówił na koniec Prymas Polski.

Odpustowa Msza św. w zabytkowym kościele w Łubowie była także dziękczynieniem za zakończenie remontu i renowacji tej XVII-wiecznej świątyni parafialnej – jednego z najstarszych kościołów drewnianych w Wielkopolsce. Prace rozpoczęły się w 2017 roku i zostały przeprowadzone w ramach projektu „Renowacja i konserwacja drewnianych zabytków archidiecezji gnieźnieńskiej celem stworzenia nowej oferty edukacyjno-kulturalnej”. 

Podobnie jak kościół, także parafia w Łubowie jest jedną z najstarszych w regionie. Erygowano ją już w XII wieku. Wtedy też stanęła pierwsza drewniana świątynia, spalona doszczętnie podczas wojen szwedzkich. Po odbudowie kościół (służący wspólnocie do dziś) został poświęcony przez biskupa Stanisława Dzianotta, sufragana kijowskiego, kanonika gnieźnieńskiego i przełożonego Zakonu Maltańskiego – stąd na wieży umieszczono zachowany do dziś krzyż maltański.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem