Reklama

Polska

Jasełka, które opanowały Polskę

Orszak Trzech Króli zaczynał skromnie na ulicach warszawskiej Starówki. Po 7 latach gromadzi setki tysięcy osób w ponad 400 miastach. Na czym polega jego fenomen?

Historię ulicznych jasełek w Polsce można porównać do czasów pierwszych chrześcijan, kiedy to wspólnoty pierwotnego Kościoła rozrastały się na kolejne miasta Imperium Rzymskiego. Jednak dynamika popularności Orszaku Trzech Króli mogłaby zaskoczyć nawet naszych braci chrześcijan sprzed 2000 lat.

– To przedsięwzięcie musi się Panu Bogu bardzo podobać, bo inaczej taki sukces nie byłby możliwy. Co więcej, orszak lubią zarówno osoby wierzące, jak i te, które do kościoła zbyt często nie chodzą. Można powiedzieć, że jednym z wymiarów naszej misji jest ocieplanie wizerunku chrześcijaństwa i Kościoła we współczesnym świecie – mówi „Niedzieli” Anna Śmigielska, rzecznik prasowy Fundacji „Orszak Trzech Króli”.

Rodzinne świętowanie

„Nade wszystko Miłosierdzie – Miłość. Pokój. Przebaczenie” – tak brzmi hasło tegorocznego Orszaku Trzech Króli w Warszawie. Jest ono bezpośrednim nawiązaniem do słów papieża Franciszka oraz Roku Świętego Miłosierdzia. Na tym jednak nie koniec – rok 2016 bogaty jest także w inne wydarzenia. Dlatego też nie zabraknie akcentów z okazji 1050. rocznicy chrztu Polski oraz Światowych Dni Młodzieży. Podczas orszaku przez fundację zostanie zorganizowana zbiórka pieniędzy, z której dochód przeznaczony będzie na organizację ŚDM w diecezjach.

Reklama

– Orszak Trzech Króli jest organizowany z myślą o rodzinie. Jasełka są widowiskiem dla starszych i młodszych, a sami organizatorzy również angażują w to przedsięwzięcie całe swoje rodziny. Dzieci w wieku przedszkolnym zasilają grono aniołków i pastuszków, dzieci szkolne tworzą królewskie orszaki, dorośli i młodzież występują na scenach – tłumaczy Anna Śmigielska.

W warszawskich jasełkach jest wiele osób, które od roli pastuszków przeszły do prawdziwych aktorskich kreacji. Swoją rodzinną tradycją mogą się także pochwalić orszaki w innych miastach.

– Trzy lata temu podczas organizacji poznałem wychowawczynię ze szkoły Ojców Pijarów. W zeszłym roku wzięliśmy ślub. Jesteśmy więc „orszakowym” małżeństwem – mówi Andrzej Bolewski, współorganizator poznańskiego orszaku. W zeszłym roku na największe jasełka w Wielkopolsce przyszło ok. 15 tys. osób. – Liczymy, że teraz będzie nas jeszcze więcej, bo trasa będzie przebiegać szerszymi ulicami. Jednak na sukces jasełek składa się wiele czynników. I bardzo dużo zależy od współpracy z samorządem – mówi Bolewski. – W Poznaniu całe przedsięwzięcie pod względem finansowym i organizacyjnym spoczywa na naszych barkach – dodaje.

Reklama

W czasie przygotowywania ulicznych jasełek uruchamianych jest dużo obywatelskich inicjatyw. Wspólnie angażują się rodziny, szkoły, parafie, ośrodki kultury oraz samorządowcy. – Doskonale to działa u nas, w Zamościu, gdzie rok temu zorganizowaliśmy pierwszy, próbny orszak. Wyszło świetnie, wszystkim się spodobało. Teraz robimy więc jasełka z pełną pompą i angażujemy wiele instytucji – mówi Małgorzata Farion, jedna z organizatorek. – Dla mieszkańców Zamościa to sprawa honoru, bo w tym roku z naszego miasta będzie transmisja Telewizji Polskiej.

Orszakowe poruszenie

Największe poruszenie Trzej Królowie wywołują w małych społecznościach. Ostatnio udowodnili to mieszkańcy 15-tysięcznego Żnina, którzy wygrali ogólnopolski konkurs na wielbłąda. Miejscowemu proboszczowi udało się zmotywować prawie 3,5 tys. osób. – Do końca głosowania toczyła się zaciekła rywalizacja pomiędzy Żninem a trzy razy większą Zduńską Wolą. Ostatecznie ich pokonaliśmy – z satysfakcją mówi ks. Stanisław Talaczyński, proboszcz parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Żninie.

Taki konkurs organizowany jest co roku. Fundacja zawozi wielbłąda na orszak, który otrzyma najwięcej głosów w internetowym głosowaniu. – Na ostatniej prostej obszedłem wszystkie szkoły i prosiłem dzieci, by zmobilizowały jak najwięcej osób – mówi ks. Talaczyński. – Doszło do tego, że jak byłem w sklepie, na poczcie czy stacji benzynowej, to wszyscy pytali, co z naszym wielbłądem.

Na rynek w Żninie potrafi przyjść nawet 4 tys. osób. – Później idziemy do kościoła i kolędujemy do wieczora. Występują wszystkie chórki, klasy, świetlice i inne nasze organizacje. Każdy ma szansę się pokazać – mówi ks. Talaczyński.

Organizowanie orszaków w małych miejscowościach powoduje, że rodzą się również inne lokalne inicjatywy. – Jednym z naszych celów jest budzenie społeczeństwa obywatelskiego, zjednanie ludzi i stowarzyszeń, by razem realizować wielkie projekty, wykraczające poza święto Trzech Króli – mówi Anna Śmigielska. Często się zdarza, że pierwszy raz w historii jakiegoś miasteczka burmistrz i ksiądz proboszcz robią coś wspólnie. A to jest wielki kapitał.

– W Zamościu mamy współpracę parafii, samorządu i nawet wojska – mówi Małgorzata Farion. Jedną biblijną scenę organizują ludzie starsi z Uniwersytetu Trzeciego Wieku, kolejną – niepełnosprawni z Ośrodka Terapii Zajęciowej, a później – członkowie Zespołu Tańca Nowoczesnego z Młodzieżowego Domu Kultury. Nad elementami scenografii czuwa zaś Liceum Plastyczne – mówi organizatorka orszaku. – To naprawdę duże wydarzenie dla naszego miasta – podkreśla.

Zbudowany kapitał społeczny w tych miejscowościach pozostaje. Ci sami ludzie, którzy biorą udział w organizowaniu orszaków, często później włączają się w przygotowanie Drogi Krzyżowej, Bożego Ciała i Marszów dla Życia i Rodziny. Był nawet jeden przypadek, że podczas orszaku ludzie się policzyli, zorganizowali referendum i odwołali miejscowego burmistrza.

Cel lekko polityczny

Dziś trzeba przypomnieć, że pomysłodawcy ulicznych jasełek mieli cel o lekkim zabarwieniu politycznym. Wróćmy do roku 2008 i zbierania podpisów pod wnioskiem obywatelskim o przywrócenie dnia wolnego w uroczystość Objawienia Pańskiego, czyli popularnie w Trzech Króli. Na czele batalii stanął wówczas Jerzy Kropiwnicki, ówczesny prezydent Łodzi. Zebrano ponad milion podpisów. Pierwszy Orszak Trzech Króli wyszedł na ulicę kilka miesięcy po tym, jak Sejm odrzucił ten obywatelski projekt. Początkowo jasełka odbywały się w niedzielę po uroczystości Objawienia Pańskiego.

Gdy orszak wyszedł na warszawską Starówkę w 2009 r., okazało się, że przyciągnął rzesze warszawiaków oraz media. Zainteresowanie było tak duże, że w kolejnych latach trzeba było zmienić trasę, bo staromiejskie uliczki okazały się za ciasne. Warszawie pozazdrościły inne miasta, które również chciały gościć Trzech Króli na swoich ulicach.

Rok później, w 2010 r., większość parlamentarna zreflektowała się i postanowiła naprawić swój błąd. Uchwalono ustawę, zgodnie z którą od 6 stycznia 2011 r. Trzech Króli jest dniem wolnym od pracy. Jeśli chodzi o rozwój ulicznych jasełek, to datę „uwolnienia” święta Trzech Króli można porównać do roku 313, kiedy to cesarz wydał edykt mediolański, który gwarantował chrześcijanom wolność religijną. Tak jak wówczas zaczęły się rozrastać wspólnoty Kościoła, tak od 2011 r. setki miast w Polsce zapragnęły mieć swój Orszak Trzech Króli.

– Nie chcielibyśmy porównywać naszych czasów do tamtych, kiedy chrześcijanie naprawdę byli prześladowani. Jednak jeśli chodzi o mobilizację lokalnych społeczności i popularność orszaku, to rzeczywiście są podobieństwa – mówi Śmigielska. – Kiedy 6 stycznia stał się dniem wolnym od pracy, mieliśmy już gotowy projekt kulturalno-ewangelizacyjny i zarazem doskonałą propozycję świętowania.

Na potwierdzenie tego zjawiska wystarczy przytoczyć liczby. W 2012 r. były 24 orszaki, rok później – 92, a rok temu – już ok. 300. – W roku 2016 wyjdziemy w ponad 440 miastach – podkreśla Śmigielska. Oznacza to, że Orszak Trzech Króli znajdzie się na ulicach co drugiego miasta w Polsce. Będzie we wszystkich miastach wojewódzkich i w zdecydowanej większości powiatowych. Są też zgłoszone orszaki na Ukrainie, we Włoszech, na Wyspach Brytyjskich, na Słowacji i w Rumunii. – W czasach, gdy na Zachodzie zakazuje się symboli chrześcijańskich w przestrzeni publicznej, my w Polsce mamy bardzo dobry pomysł eksportowy – dodaje Anna Śmigielska.

2015-12-23 09:08

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Pierwszy Orszak Trzech Króli we Lwowie.

[ TEMATY ]

Orszak Trzech Króli

Lwów

ks.Grzegorz Draus

Parafia św. Jana Pawła II przeprowadziła w niedzielę 9 lutego pierwszy u Lwowie Orszak Trzech Króli. Młodzież z Liceum Plastycznego z Lublina, pod kierownictwem katechety Waldemara Dziaczkowskiego uczyła parafian jak może wyglądać Orszak i pomogła w jego piewszym poprowadzeniu.

Po południowej Mszy uczestnicy w kolorowych koronach, z wielką gwiazdą i misternie wykonanymi feretronami z wyobrażeniem Aniołów, w barwnych jasełkowych strojach przeszli od kaplicy do placu pomiędzy blokami osiedla "Kwitka -1". Tam już czekały całe rodziny mieszkańców wczesniej zaproszonych przez kierownictwo osiedla. Brzmiały dynamiczne kolędy ukraińskie, polskie, hiszpańskie, angielskie, włoskie. Dzieci otrzymały koroby a rodziny publikacje parafialne z propozycjami świętowania Bożego Narodzenia i kolędami.

Była to nie pierwsze spotkanie parafii z mieszkańcami najbliższego do kaplicy osiedla. Sama kolęda ze strony parafii odbywa się na nim zgodnie z najdawniejszą tradycją - kolędnicy przychodzą do każdego domu.

Po Orzaku najmłodsi wykonawcy świętowali w pobliskim McDonaldzie.

CZYTAJ DALEJ

Niemcy: zmarł ks. Georg Ratzinger - brat Benedykta XVI

2020-07-01 12:17

[ TEMATY ]

Benedykt XVI

kapłan

kapłan

pl.wikipedia.org

ks. prał. Georg Ratzinger

W wieku 96 lat zmarł dziś w Ratyzbonie ks. Georg Ratzinger, brat Benedykta XVI. W latach 1964-1994 był kapelmistrzem katedry w Ratyzbonie oraz kierownikiem tamtejszego chóru chłopięcego.

„Regensburger Domspatzen” dał ponad tysiąc koncertów w kraju i za granicą, zdobywając renomę międzynarodową. Ks. Ratzinger jest też autorem niektórych kompozycji. Jest wśród nich Msza „L'anno santo” na Rok Wielkiego Jubileuszu 2000. Ale dla ks. Ratzingera najważniejsza zawsze była służba liturgiczna w ratyzbońskiej katedrze.

Benedykt XVI odwiedził kilka dni temu w dniach 18-22 czerwca rodzinną Bawarię. Głównym celem prywatnej wizyty było spotkanie w Ratyzbonie z chorym 96-letnim bratem ks. Georgiem Ratzingerem.

Od przejścia na emeryturę ks. Ratzinger mieszkał w Ratyzbonie, czasem odwiedzał swego młodszego brata w Watykanie. Podsumowując 95 lat życia, w tym 68 lat kapłaństwa podkreślał, że jest wdzięczny Bogu za wszystkie zadania, jakie przed nim postawił, jak też za „dobry dom rodzinny”.

Georg Ratzinger urodził się 15 stycznia 1924 r. w Pleiskirchen koło Altötting. Najstarszą z trojga rodzeństwa Ratzingerów była siostra Maria, która zmarła w 1991 r. w Ratyzbonie i tam została pochowana w grobie rodzinnym, obok rodziców.

Święcenia kapłańskie obaj bracia Ratzingerowie przyjęli tego samego dnia, 29 czerwca 1951 r. we Fryzyndze. W późniejszym czasie ich drogi poszły w nieco innych kierunkach. Joseph (nazwany czasem „książkowym molem”) robił karierę na uniwersytecie oraz w Rzymie, natomiast Georg („mól muzyczny”) odbył studia z muzyki kościelnej w Wyższej Szkole Muzycznej w Monachium. W 1964 r. został kapelmistrzem katedry w Ratyzbonie oraz dyrygentem chóru chłopięcego „Regensburger Domspatzen”. Wraz z nimi dał ponad tysiąc koncertów w kraju i zagranicą.

Pierwszym nagraniem płytowym była Msza as-dur Franciszka Schuberta. Wśród utworów wykonywanych przez „Wróbelki” znalazły się również własne kompozycje Georga Ratzingera, jak np. Msza Roku Świętego, której prawykonanie odbyło się w listopadzie 2000 r. w katedrze w Ratyzbonie. We wrześniu 2005 r. chłopięcy chór z Ratyzbony występował przed Benedyktem XVI w Kaplicy Sykstyńskiej. Chór pod dyrekcją Rolanda Büchnera wykonał kilka utworów Georga Ratzingera, a także kompozycji Lorenzo Perosiego, Pierluigiego Palestriny i Felixa Mendelssohna Bartholdy’ego.

Za wkład na rzecz kultury muzycznej Niemiec ks. Georg Ratzinger został odznaczony Federalnym Krzyżem Zasługi oraz otrzymał w 1993 r. godność protonotariusza apostolskiego. W 1999 r. otrzymał tytuł doktora honoris causa Papieskiego Instytutu Muzyki Kościelnej. W dniu 80. urodzin Georga Ratzingera, 15 stycznia 2004 r., ówczesny biskup Ratyzbony, Gerhard Ludwig Müller mianował go honorowym profesorem Wyższej Szkoły Muzyki Sakralnej w Ratyzbonie. W uroczystości wziął udział brat jubilata, wówczas jeszcze prefekt Kongregacji Nauki Wiary, kard. Joseph Ratzinger. Od 2008 r. ks. Georg Ratzinger jest honorowym obywatelem Castel Gandolfo, gdzie znajduje się letnia rezydencja papieży.

Przez całe życie obaj bracia utrzymywali bardzo bliskie stosunki. Bardzo często spędzali wspólnie święta i wakacje. Prowadzili częste rozmowy telefoniczne, także po wyborze kard. Josepha Ratzingera na papieża i po jego ustąpieniu z papieskiego urzędu. Służył temu specjalny telefon zamontowany w jego domu na ratyzbońskiej Starówce. – Kiedy dzwoni, wiem, że zaraz usłyszę brata – mówił ks. Georg.

Ks. Georg Ratzinger był wielkim miłośnikiem muzyki Wolfganga Amadeusza Mozarta. W jednym z wywiadów powiedział: „Mojego najbardziej ulubionego utworu nie zdradzę. Do wybitnych dzieł, które bardzo lubię, zaliczyłbym – niedokończoną niestety – Mszę c-moll, ale oczywiście także Mszę Koronacyjną i trzy mniejsze Msze w tonacjach: B-, C- i F-dur. To są Msze z najpiękniejszą muzyką smyczkową, z chórem i solistami, ale też mają niezwykłą atmosferę święta i wiary”.

W wydanej przez niemieckie wydawnictwo Herdera wywiadzie-rzece Josepha Ratzingera – Benedykta XVI czytamy, że podczas wojny w 1941 r. bracia Joseph i Georg pojechali z Traustein, gdzie mieszkała rodzina Ratzingerów, do Salzburga na odbywające się tam tradycyjnie Dni Muzyki. Ponieważ trwała wojna, zainteresowanie tym wydarzeniem muzycznym było niewielkie. Obaj mogli więc pozwolić sobie na kupno biletów po bardzo niskiej cenie. Podczas koncertu w kościele św. Piotra w Salzburgu słuchali Mszy c-Moll Mozarta w wykonaniu „Regensburger Domspatzen”. Żaden z nich wtedy nie przypuszczał, że tym znanym chórem będzie kiedyś dyrygował Georg Ratzinger.

Media skierowały wielką uwagę na emerytowanego kapelmistrza z Ratyzbony z chwilą wyboru jego brata na papieża 19 kwietnia 2005 r. Początkowo było mu trudno zaakceptować tę decyzję, ponieważ obaj bracia planowali wspólnie spędzić ostatnie lata życia – w spokoju, z dala od tłumów. Tymczasem z chwilą, gdy Joseph Ratzinger został papieżem, również i ks. Georg Ratzinger stał się obiektem zainteresowania światowych mediów. Musiał się do tego przyzwyczaić jako jedyny najbliższy członek rodziny Benedykta XVI. Od 16 kwietnia 2005 r. bracia Ratzingerowie nie mogli już spędzać wspólnych wakacji, jak to czynili dotąd, w ukochanej Bawarii, w południowym Tyrolu (Górnej Adydze) czy w okolicach Salzburga w Austrii. – Jego wybór i jego decyzję o ustąpieniu widzę wyraźnie, jako Bożą wolę – przyznał ks. Georg Ratzinger.

W 2011 r., z okazji wizyty Benedykta XVI w Niemczech, ukazała się książka „Mój brat, papież” , przygotowana w formie bardzo osobistej rozmowy, jaką z ks. Georgiem Ratzingerem przeprowadził historyk z Düsseldorfu, a zarazem wydawca publikacji, Michael Hasemann (wyd. polskie Znak 2012). Brat papieża przedstawia w niej prywatne strony życia rodzinnego Ratzingerów, opisuje głębokie więzi łączące trójkę rodzeństwa. Zdradza też, jakie audycje telewizyjne papież lubi najbardziej, co uratowało mu życie, kiedy był małym dzieckiem i które zwierzęta lubi bardziej, a które mniej.

Szczególnie wzruszająco opowiadał ks. Georg Ratzinger o 19 kwietnia 2005 r., kiedy dowiedział się, że jego brat został wybrany papieżem. – Muszę przyznać, ze gdy po słowach „Habemus papam” usłyszałem „Cardinalem Ratzinger”, w tym momencie całkowicie się załamałem. Pomyślałem, że stoi przed nim wielkie wyzwanie, ogromne zadanie i bardzo się zmartwiłem – wyznał ks. Georg Ratzinger – I zrobiło mi się smutno, że teraz już pewnie nie będzie miał dla mnie czasu.

Dzieło, które powstało z okazji diamentowego jubileuszu kapłaństwa obu braci, stanowi zarazem swego rodzaju duchowy testament wspólnie przebytej 60-letniej drogi kapłańskiej – napisał wówczas wydawca książki. Wprawdzie w zapowiedziach książki była mowa o „prywatnej stronie Benedykta XVI”, zbyt prywatnych relacji czytelnik tam jednak nie znalazł, bo ks. Ratzinger starał się ukazać z osobistych wspomnień „wiele, ale nie za wiele”. Przyznał, że posłał rękopis bratu, a ten za pośrednictwem swego osobistego sekretarza, ks. Georga Gänsweina, zezwolił na druk.

Od kilku lat stan zdrowia ks. Georga Ratzingera budził coraz większe obawy. Kilkakrotnie przebywał w rzymskiej klinice im. Gemmellego na skutek zaburzeń krążenia, ma też poważne problemy ze wzrokiem. Mimo to nigdy nie chciał zamieszkać w Watykanie. Bracia spędzali natomiast razem cały sierpień w Castel Gandolfo, mieli też częsty kontakt telefoniczny. Jak wyznaje ks. Georg, podczas pobytów w Watykanie czy w Castel Gandolfo, mieli przynajmniej „namiastkę” dawnego życia rodzinnego. Starszy brat w dalszym ciągu mówił do swego brata-papieża po imieniu. – On zawsze będzie dla mnie Josephem – podkreślał.

Nie zmartwił się zbytnio, gdy dowiedział się, że Benedykt XVI zrezygnował z kontynuowania swego pontyfikatu. Pytany przez media zwracał uwagę na podeszły wiek brata i podkreślał, że „on rzeczywiście odczuwa ulgę, że nie musi już dłużej nieść na swoich barkach ciężaru Kościoła”.

Mimo podeszłego wieku i słabego zdrowia ks. Georg Ratzinger nigdy nie tracił poczucia humoru. – Robak starości drąży także i mnie, ale jeszcze nie zamknął mi ust – mówił w wywiadzie dla telewizji bawarskiej. – Choć z każdym dniem mój wzrok jest coraz słabszy, to nie tracę jednak ani humoru, ani apetytu – dodał. Jego dom w Ratyzbonie często odwiedzają byli członkowie chóru chłopięcego. Jest wtedy czas na wspomnienia i przyjacielskie rozmowy. Z bólem przyjął wiadomość o niedawnej śmierci wieloletniej gosposi, 88-letniej Agnes Heindl.

CZYTAJ DALEJ

Miłość, która przychodzi

2020-07-02 13:11

Beata Pieczykura/Niedziela

Dziś, 2 lipca, jak w każdy czwartek, w sanktuarium Krwi Chrystusa w Częstochowie po Mszy św. o godz. 17.30 będzie miało miejsce nabożeństwo do Krwi Chrystusa z indywidualnym błogosławieństwem relikwią Krwi Pańskiej. Sam Chrystus przychodzi do człowieka z darem bezinteresownej miłości.

Jest to czas modlitwy i oddania czci Krwi Pańskiej, umocnienia wiary tych, którzy tu przybywają, otwarcia serc na łaskę nawrócenia i pojednania się z Bogiem.

Przez lipiec w sanktuarium jest odmawiania litania do Krwi Chrystusa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję