Reklama

Dzień z życia pacjenta a papieskie orędzie

2016-02-03 08:47

Milena Kindziuk
Niedziela Ogólnopolska 6/2016, str. 46-47

Peter Atkins/Fotolia.com

Lektura papieskiego orędzia na Światowy Dzień Chorego mocno prowokuje do zestawienia słów Franciszka z naszą polską rzeczywistością

Warszawa: Jeden ze szpitali w centrum miasta. Jest piątek, dochodzi dwudziesta. Na SOR (Szpitalny Oddział Ratunkowy) trafia starsza kobieta, chora od dwóch lat na nowotwór. Ma czwarty stopień raka, duże trudności z chodzeniem, wysoką gorączkę, obrzęki na nogach i ból w klatce piersiowej. Syn z trudem prowadzi ją do krzesła w poczekalni (trwa to dobre pół godziny; po każdym zrobionym kroku kobieta musi odpocząć). Mężczyzna sadza w końcu matkę na krześle, a sam idzie po cenną szpitalną zdobycz, czyli po wózek inwalidzki, bo matka nie da rady iść dalej. Szybko okazuje się jednak, że wózków na SOR-ze już nie ma. – Wszystkie wyszły – informuje pani w białym fartuchu, która wypożycza pacjentom wózki na dowód osobisty. – To co mam zrobić? – pyta mężczyzna. – To nie moja sprawa! – odpowiada kobieta.

Watykan: Papież Franciszek w orędziu na XXIV Światowy Dzień Chorego pisze: „Każdy szpital czy klinika mogą być widzialnym znakiem i miejscem promowania kultury, spotkania i pokoju...”.

Warszawa: Ten sam szpital, na SOR-ze tłum ludzi. Kobieta czuje się coraz gorzej, syn trzyma jej opadającą głowę na swoim ręku. Czekają. Mija godzina, dwie, trzy... Około drugiej w nocy pielęgniarka pobiera kobiecie krew do badania. – Rano będą wyniki i wtedy lekarz zdecyduje, co dalej – tłumaczy. Mężczyzna prosi o podłączenie matce na korytarzu kroplówki, bo jest odwodniona i chwilami traci świadomość. – Każdy jest chętny do kroplówki, a my nie nadążamy podłączać! Kilka godzin bez picia można przecież wytrzymać – rzuca pielęgniarka. Na szczęście ktoś z rodziny chorej kobiety przywozi butelkę wody mineralnej i słomkę. Można więc podać chorej picie.

Reklama

Watykan: Z orędzia Papieża: Każdy szpital to miejsce, gdzie „doświadczenie choroby i cierpienia, a także profesjonalna i braterska pomoc przyczyniają się do przezwyciężenia wszelkich granic i podziałów...”.

Warszawa: Nagle na środku poczekalni SOR-u upada młody mężczyzna, zaczyna się trząść. Ma atak padaczki. Stoi przy nim bezradna żona i woła o pomoc. Na szczęście idzie pielęgniarka, ale szybko się okazuje, że do innego pacjenta. Salowa uspokaja, że za chwilę zejdzie pewnie z oddziału jakiś lekarz. Mija pięć, dziesięć minut... W sumie to już lekarz nie musi schodzić, bo atak padaczki minął. Żona przewraca chorego męża na bok i trzyma za głowę, aż się całkiem uspokoi. Już po wszystkim. Na poczekalni panuje głucha cisza. Pacjenci są przerażeni.
W międzyczasie kobieta chora na nowotwór zasypia. Syn nadal podtrzymuje jej głowę swoją ręką. Trochę boli go kręgosłup, bo kolejną godzinę jest zgięty w pół. Na szczęście zmienia go jego siostra, która właśnie przyjechała do szpitala. Teraz ona ma dyżur przy trzymaniu głowy matce. Po godzinie muszą jednak obudzić mamę, by zaprowadzić ją na rentgen klatki piersiowej i usg. Takie dostali zlecenie. Znów muszą więc udać się na poszukiwanie wózka. Tym razem nocna wycieczka po szpitalnych oddziałach przynosi efekty. Na trzecim piętrze na korytarzu udało się znaleźć jakiś wózek. Mężczyzna musiał tylko obiecać jednej z pacjentek, że na pewno odda jej wózek, bo rano ta pani musi nim jechać na badania. Dlatego trzymała ów wózek przy „swojej” sali i, nie śpiąc, pilnowała, by nikt jej go nie zabrał. Dobrze, że zgodziła się go „pożyczyć”.

Watykan: Papież pisze w orędziu: „Choroba, zwłaszcza ciężka, zawsze wywołuje kryzys w ludzkiej egzystencji i niesie ze sobą głębokie pytania. W pierwszej chwili może niekiedy wywołać bunt: dlaczego mnie to spotkało?...”.

Warszawa: W szpitalach w Polsce nie ma czasu na szukanie odpowiedzi na takie pytania. Przynajmniej na SOR-ze. Ważne jest tu jedynie to, by przetrwać do rana. A potem uzyskać diagnozę i trafić na odpowiedni oddział w szpitalu.
Środek nocy. Na szpitalnych korytarzach ciemno. Ale chorej na raka kobiecie to nie przeszkadza, bo nareszcie jest jej wygodnie: siedzi na wózku inwalidzkim, a syn z córką pchają go, by zawieźć ją na rentgen. Dobrze, że są razem, bo wózek jest popsuty i „jedzie” na hamulcu, jedna osoba nie dałaby więc rady go pchać.
Teraz trzeba znaleźć pracownię rentgena. Wiadomo tylko, na którym jest piętrze, numeru sali na SOR-ze nie pamiętali. Dzieci chorej pukają więc kolejno do wszystkich sal po kolei, na drzwiach bowiem nie ma żadnych napisów. Trzy kolejne sale są zamknięte. Wreszcie, z czwartej wylatuje zaspana kobieta. – Czytać nie umiecie? Jak nie ma żadnego napisu, to znaczy że nie ma tu rentgena. Walicie w środku nocy do drzwi, trzeba się zastanowić, co się robi! – krzyczy, po czym trzaska drzwiami i znika.
Chora kobieta ma jednak dużo szczęścia, bo jej dzieci w końcu znalazły pracownię rentgena. Ucieszyła się podwójnie, bo rentgen okazał się popsuty i nawet nie musi podnosić się z wózka. A to dla niej duży wysiłek.

Watykan: Papież pisze: „XXIV Światowy Dzień Chorego jest dla mnie okazją, by w szczególny sposób być blisko was, drodzy chorzy, a także osób, które się wami opiekują” .

Warszawa: Są blisko: chora i osoby, które się nią opiekują. Pierwsze słowa papieskiego orędzia, które mają przełożenie na życie. Nie jest tak źle.
Teraz z nieczynnej pracowni rentgena trzeba wrócić z powrotem na SOR. Długimi korytarzami, łączącymi kilka szpitalnych budynków, syn z córką pchają kobietę na wózku do windy. Ale tym razem nie zmieszczą się do środka. Na windę czekają już dwaj sanitariusze z łóżkiem, na którym leży pacjent, który przed chwilą zmarł na jednym ze szpitalnych oddziałów. – Jest kolejka, my byliśmy pierwsi, poczekajcie na następną windę – informuje sanitariusz i poprawia na łóżku zielony „trapez”, układający się w prowizoryczną trumnę.
Po kwadransie chora na nowotwór kobieta jest już wreszcie na SOR-ze. Dochodzi siódma, za chwilę powinny być już wszystkie wyniki. I jakaś decyzja. Lada chwila...
Lekarze biegają po korytarzach coraz szybciej. Dużo lekarzy. Za chwilę obchód, szpital zaczyna tętnić życiem. Zrozumiałe więc, że pacjenci na SOR-ze muszą czekać. – Żaden z lekarzy przecież nie siedzi, tak trudno to zauważyć? – rozkłada ręce pani w rejestracji, gdy córka chorej pyta, kiedy mama dostanie się wreszcie do lekarza.
W końcu, koło dziesiątej rano, lekarz prosi chorą do gabinetu. Oddaje wyniki, przepisuje kroplówki. Ale do podania w domu. Bo na oddziałach nie ma miejsc, by zostawić kobietę w szpitalu. – Gdyby gorączka w ciągu doby nie przeszła, proszę zgłosić się koniecznie na SOR – tłumaczy lekarz chorej i jej rodzinie.
Znów mają szczęście. Bo doba mija w niedzielę. A zatem syn i córka chorej nie będą musieli brać nawet w pracy „dnia wolnego na żądanie”, tylko spokojnie przyjadą z mamą na dwanaście godzin do szpitala na SOR. Zresztą, są już wprawieni, bo mama źle znosi leczenie onkologiczne i trafia do szpitala co najmniej raz w tygodniu. Ale teraz wiedzą już, gdzie jest pracownia rentgena. Będzie więc dużo łatwiej.

Watykan: „Wszystkim, którzy służą chorym i cierpiącym, życzę, by ożywiał ich duch Maryi, Matki Miłosierdzia”.

Tagi:
szpital chorzy

Synod: gorszy was zabijanie dzieci, a wasze szpitale to rzeźnie

2019-10-11 16:28

vaticannews.va / Watykan (KAI)

Przy okazji trwającego w Watykanie zgromadzenia Synodu Biskupów dla Amazonii, kilkakrotnie podjęty został problem zabijania przez niektóre amazońskie plemiona niechcianych dzieci. Kościół jako pierwszy rozpoczął walkę z tym haniebnym procederem.

AFP / Vatican News
Synod: Gorszy was zabijanie dzieci, a wasze szpitale to rzeźnie

Uczestniczący w Synodzie bp Wilmar Santin z Itaituby w Brazylii potwierdził, że na przykład plemię Munduruku było w przeszłości bardzo okrutne. Głowy swych wrogów traktowało jako trofea. Dochodziło też do zabijania dzieci upośledzonych, nie mających ojca czy bliźniaków.

- Kiedy ludzie o tym słyszą, są przerażeni i pytają się, jak to możliwe, skąd tyle okrucieństwa? A ja się zapytam o aborcje w krajach cywilizowanych? Ilu upośledzonym dzieciom pozwala się przyjść na świat? My w każdym razie możemy powiedzieć, że dzięki pracy sióstr zakonnych, które pracowały w tych plemionach jako pielęgniarki i nauczycielki, udało się z czasem wyeliminować te praktyki – podkreślił bp Santin. - Widziałem kulejące dzieci, które nie zostały zabite. Widziałem bliźniaki… Mogę więc powiedzieć, że w plemieniu Munduruku już się tego nie praktykuje. Nie wiem, jaka jest sytuacja w innych plemionach. Chciałbym jednak powtórzyć, że łatwo jest się gorszyć tymi praktykami, a zarazem nie widzieć, że niektóre szpitale to prawdziwa rzeźnia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

45 mln dziewczynek ofiarami selektywnej aborcji

2019-10-11 17:07

vaticannews.va / Lozanna (KAI)

Dziewczynki na świecie wciąż padają ofiarą przemocy, a ich życie ma „mniejszą wartość” niż przychodzącego na świat chłopca. Ta dyskryminująca praktyka jest obecna nie tylko w Indiach. Wciąż praktykuje się też haniebny proceder okaleczania seksualnego kobiet, którego ofiarą pada rocznie 3 mln dziewczynek.

Vatican News
45 mln dziewczynek ofiarami selektywnej aborcji

Międzynarodowe dzieło pomocy dzieciom „Terre des Hommes” opublikowało właśnie swój najnowszy raport na temat sytuacji dziewczynek na świecie. Nosi on tytuł „Bezbronne” i podkreśla, że choć sytuacja ulega pewnej poprawie, to rocznie 12 mln dziewcząt poniżej 18. roku życia zmuszanych jest do przedwczesnych małżeństw i zachodzenia w niechcianą ciążę. Szacuje się, że aż 2 mln dziewcząt nie mających 15 lat zostaje matkami.

Organizacja alarmuje też w sprawie powszechnego w wielu krajach procederu selektywnych aborcji, w wyniku którego w latach 1970-2017 nie urodziło się na świecie aż 45 mln dziewcząt. Poważnym wyzwaniem pozostaje wciąż walka z obrzezywaniem małych dziewczynek. Szacuje się, że od teraz do 2030 r. ta praktyka trwale okaleczy 68 mln kobiet. Problemem jest też wyłączenie dziewczynek z edukacji i wysyłanie do szkół jedynie chłopców.

„Sytuacja ulega powolnej poprawie. Jeszcze dekadę temu co czwarta dziewczynka zmuszana była do przedwczesnego małżeństwa i zajścia w ciążę, obecnie mowa o co piątej” – podkreśla Federica Gianotta z organizacji „Terre des Hommes”. Wskazuje zarazem, że walka o równe prawa dziewczynek to wciąż długa droga.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Świeccy franciszkanie świętowali jubileusz

2019-10-13 23:44

Maciej Orman

Naśladują św. Franciszka, żyjąc jego duchowością. Nie noszą habitów, ale służą Bogu i ludziom przez pracę i modlitwę. Jubileusz 40-lecia świętował 13 października Franciszkański Zakon Świeckich (FZŚ) działający przy parafii pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Częstochowie

Maciej Orman

Z tej okazji Mszy św. w intencji braci i sióstr należących do zakonu, zwanym też III Zakonem Franciszkańskim, przewodniczył o. Gabriel Kudzia OFM.

– Pokój i dobro – powitał wszystkich na początku Eucharystii franciszkańskim pozdrowieniem proboszcz parafii ks. Janusz Wojtyla. – Pragniemy zanieść wdzięczną modlitwę do Boga za to, że duch franciszkański ogarnia naszą lisiniecką ziemię przez posługę świeckich, którzy modlą się, pracują i dają świadectwo życia według reguł św. Franciszka, który chciał być w świecie żywą Ewangelią – powiedział ks. Wojtyla.

W kazaniu o. Gabriel Kudzia podkreślił, że należący do FZŚ zafascynowali się sposobem życia św. Franciszka z Asyżu, który jest wzorem wolności, pokoju, zgody i pojednania między ludźmi. – Ta fascynacja jego świętością sprawiła, że wstąpili do wspólnoty, aby realizować pragnienie dążenia do doskonałości chrześcijańskiej. Doszli do wniosku, że nie wystarcza im coniedzielny udział we Mszy św., odmawianie pacierza i zachowywanie przykazań. Zrozumieli, że Bóg jest taki wielki i wspaniały, że ciągle trzeba Go szukać i głębiej poznawać. Szukali kogoś, kto im w tym pomoże. I znaleźli św. Franciszka, który jest nauczycielem doskonałości, bo sam upodobnił się do Chrystusa na tyle, że nazwano go drugim Chrystusem – powiedział o. Kudzia.

– Jeśli czujesz, że dotychczasowe życie religijne nie zadowala cię, to znak, że Bóg puka do twojego serca, abyś wszedł na drogę doskonałości przez wstąpienie do FZŚ – kontynuował kaznodzieja.

– Dziękujemy, że Bóg dał nam w osobie św. Franciszka z Asyżu wzór radosnej świętości. Prośmy, by pociągnął nas za sobą, byśmy odważnie szli drogą chrześcijańskiej doskonałości i osiągnęli wieczne zbawienie – zakończył o. Kudzia.

Podczas Mszy św. śpiewał chór Cantate Deo pod dyr. Włodzimierza Krawczyńskiego.

Na zakończenie Mszy św. wierni mogli ucałować relikwie św. Franciszka i bł. Anieli Salawy, która patronuje akcji „Makulatura na misje”. W ostatni piątek i sobotę miesiąca FZŚ zbiera makulaturę na parkingu przy kościele Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Dochód z jej sprzedaży jest przeznaczany na budowę studni głębinowych w Afryce. W tej chwili powstaje już siódma.

FZŚ przy parafii pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Częstochowie liczy 17 osób. Jego przełożoną jest Stefania Kreczko, która należy do wspólnoty od 26 lat. – Wstąpiłam do niej za zachętą br. Wacława Rukszy, ówczesnego przełożonego, ale przede wszystkim dlatego, że św. Franciszek jest patronem prawdziwych ekologów, którzy nie tylko szanują inne stworzenia, ale na pierwszym miejscu życie ludzkie, od poczęcia do naturalnej śmierci. Poza tym moja śp. mama też należała do zakonu – przyznała w rozmowie z „Niedzielą” Stefania Kreczko i dodała: – Nie jest nas dużo, ale chodzi o serce, o to, by duch franciszkański przenosił góry. Św. Franciszek był przecież biedaczyną, a czynił cuda.

Asystentem regionu częstochowskiego FZŚ jest o. Natan Kansy OFM, posługujący w parafii pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Częstochowie. – We wspólnocie każdy nawzajem ubogaca siebie. Wspólnota daje poczucie odpowiedzialności i tego, że jesteśmy potrzebni. Przynależność do niej jest wielką radością – powiedział „Niedzieli” o. Kansy.

Podczas niedzielnej uroczystości 5 osób świętowało jubileusz 40-lecia przynależności do FZŚ. Jedną z nich był Antoni Narolski, mistrz do spraw formacji, jedyny mężczyzna we wspólnocie i jeden z jej inicjatorów. – Bardzo zżyłem się ze św. Franciszkiem, a z tego wynikają konkretne obowiązki, np. modlitwa brewiarzowa. Nie można być tylko „z afiszu”. Trzeba zauważać drugiego człowieka, również najbiedniejszego – przyznał w rozmowie z „Niedzielą”. Antoni Narolski był trzykrotnie przełożonym wspólnoty przy parafii na Lisińcu. Pełnił także funkcję zastępcy i skarbnika.

Świeccy franciszkanie spotykają się w parafii pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w II niedzielę miesiąca o godz. 7.00 podczas Mszy św., a następnie na spotkaniu formacyjnym. Wspólnota czeka na nowych kandydatów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem