Reklama

Wiara

Miłosierdzie bez granic

Maleńka wyspa na Oceanie Indyjskim. W miejscu, do którego nie dotarła jeszcze cywilizacja, ludzie okryci liśćmi trzymają w rękach różaniec i odmawiają Koronkę do Bożego Miłosierdzia w swoim języku – taki obrazek widać na zdjęciu, które otrzymała s. Elżbieta Siepak, rzeczniczka Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia i sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach

Niedziela Ogólnopolska 7/2016, str. 14-15

[ TEMATY ]

miłosierdzie

aradaphotography/pl.fotolia.com

Fotografię tę przesłał ksiądz pracujący tam na misjach. – To zadziwiające, że w tak egzotycznym miejscu na świecie, gdzie nie docierają żadne szlaki komunikacyjne, a potrzebne rzeczy dla misji dostarczane są helikopterami, tak popularny jest kult Bożego Miłosierdzia – przyznaje zakonnica.

Inny przykład: misjonarz, który postanowił popularyzować orędzie Bożego Miłosierdzia w Afryce, szukał lokalnego artysty, który by namalował obraz Jezusa Miłosiernego wpisujący się w ich tradycję. Tymczasem ludzie zaprotestowali. Chcieli mieć „prawdziwy” obraz, jak ten w Łagiewnikach, bo są już przyzwyczajeni do modlitwy właśnie przed tym wizerunkiem Chrystusa.

Znajomość orędzia Miłosierdzia wśród czarnoskórych mieszkańców krajów afrykańskich wciąż wprawia misjonarzy w zdumienie. Podobnie jak fakt, że Polska kojarzy się na świecie, poza św. Janem Pawłem II, właśnie ze św. Faustyną. Dlatego duchowni często proszą o przesyłanie im na misje materiałów o tej zakonnicy i orędziu Miłosierdzia, które zapisała w swym „Dzienniczku”.

Reklama

Swoisty szok przeżywają również Polacy, którzy mieszkają na stałe za granicą i tam dowiadują się o istnieniu kogoś takiego, jak św. Faustyna. Jeden z marynarzy opowiadał, że pewnego razu jego statek zacumował w porcie na Filipinach. Marynarze wyszli na ląd i zauważyli, że Filipińczycy jakoś dziwnie zachowują się o godz. trzeciej po południu: przystają, przyklękają... i zaczynają się modlić. Początkowo nie wiedział, o co chodzi. Dziś, nieco zawstydzony, przyznaje: „Musiałem wyjechać na Filipiny, żeby się dowiedzieć, co Pan Jezus powiedział do polskiej zakonnicy!”. Europejczyków zaskakują też na Filipinach zegarki z podobizną Jezusa Miłosiernego, fabrycznie ustawione na dzwonienie o piętnastej. Także wielu Polaków dostrzega zapotrzebowanie na rozwój kultu Bożego Miłosierdzia, choćby w krajach skandynawskich. Zgłaszają więc do Łagiewnik prośby o tłumaczenie „Dzienniczka”, Koronki czy modlitewników na używane tam języki.

Miłosierdzie na tabletach

Istnieje jeszcze inny fenomen. Tylko w USA do Apostolskiego Ruchu Bożego Miłosierdzia należy ok. 800 tys. osób! A Stowarzyszenie Apostołów Bożego Miłosierdzia „Faustinum”, które ma swoją siedzibę w krakowskich Łagiewnikach i zajmuje się prowadzeniem formacji duchowej, zrzesza kapłanów, osoby konsekrowane i świeckich z blisko 90 krajów świata.

Jak wielka jest rzesza czcicieli Miłosierdzia Bożego na całym świecie? S. Siepak mówi, że z informacji, które do niej docierają, wynika, iż liczy się ona na pewno w milionach. – Tylko w 2005 r. po śmierci Jana Pawła II do Łagiewnik przybyło ponad 2 mln pielgrzymów z 89 krajów świata. Sądząc po liczbie pielgrzymów przybywających do tego sanktuarium, można by powiedzieć, że największy kult Bożego Miłosierdzia jest w Polsce i na Słowacji, ale mają oni najbliżej do Łagiewnik (więc to kryterium może być złudne). Sporo pątników przybywa też z innych krajów Europy, a także z USA czy krajów azjatyckich. Tam zresztą kult Bożego Miłosierdzia rozprzestrzenia się dość dynamicznie, o czym może świadczyć choćby liczba tłumaczeń „Dzienniczka” na języki dla nas egzotyczne: chiński, koreański, wietnamski, japoński, malajalam (Indie), indonezyjski, thai... A przecież jest to kontynent najmniej katolicki. „Dzienniczek” jest chyba najczęściej tłumaczoną książką z języka polskiego. Oficjalnie całe dzieło doczekało się ponad 30 przekładów, ale są też nieoficjalne tłumaczenia całego dzieła, nie mówiąc o przekładach jego obszernych fragmentów.

Reklama

Siostry ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia, które dało Kościołowi św. Faustynę, udają się też do wielu krajów, by brać udział w kongresach kontynentalnych czy narodowych, głosić orędzie Miłosierdzia w ośrodkach kultu Miłosierdzia, prowadzić rekolekcje czy dni skupienia. Niedawno wróciły do Łagiewnik po podróży na Kubę, do Paragwaju, Szwajcarii i Niemiec, a w najbliższym czasie wyjeżdżają do Wielkiej Brytanii i znów do Niemiec i Francji. Obserwują tam rozwój i popularność zarówno „Dzienniczka”, jak i nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego. Wszędzie, nie tylko w kościołach, ale i w innych miejscach publicznych można spotkać obraz Jezusa Miłosiernego, niezwykle popularna jest Koronka do Bożego Miłosierdzia.

Orędzie Miłosierdzia głosi też wielu świeckich apostołów Bożego Miłosierdzia, np. w Paryżu istnieje świecka wspólnota, która zajmuje się m.in. rozprowadzaniem materiałów i organizowaniem nabożeństw ku czci Bożego Miłosierdzia, na które w kościele pw. św. Sulpicjusza w Paryżu czy w innych miastach licznie przybywają ludzie.

Zainteresowaniem cieszą się też kongresy Miłosierdzia czy rekolekcje głoszone na ten temat w różnych krajach, jak też transmisje radiowe czy telewizyjne z Łagiewnik. W niedziele i piątki każdego tygodnia ponad milion osób w Polsce i na świecie łączy się w tej modlitwie za pośrednictwem telewizji lub stron internetowych sanktuarium. Zresztą w Internecie ta tematyka robi furorę. Akcja nieustannej modlitwy Koronką na stronie: faustyna.pl łączy każdego dnia osoby z ok. 20 krajów świata. Ludzie przez Internet wpisują się na konkretne godziny, w których zobowiązują się odmawiać tę modlitwę. – Tak jest już od kilku lat. To pozwala na nieustanne, całodobowe wołanie do Boga o miłosierdzie, druga półkula bowiem funkcjonuje w innej strefie czasowej niż my, nie musimy więc czuwać nocą – komentuje s. Siepak. Zwraca też uwagę na fakt, że obu cudów – badanych do beatyfikacji i kanonizacji św. Faustyny – doświadczyli obywatele USA. Mamy tam do czynienia z jednym z największych skupisk żywego kultu Bożego Miłosierdzia.

Koronka za konających

Na całym świecie niezwykłą popularnością cieszy się Koronka do Bożego Miłosierdzia także wśród ludzi, którzy zmagają się z cierpieniem i śmiercią bliskich. Św. Faustyna przekazała bowiem w orędziu Jezusa, że odmawianie Koronki w momencie odchodzenia zapewnia szczęśliwą i spokojną śmierć, bez lęku i przerażenia. – Wobec śmierci czujemy się bezradni, tymczasem naprawdę możemy pomóc umierającym, odmawiając w ich intencji Koronkę – mówią ci, którzy tego doświadczyli, gdy umierał im ktoś bliski.

Siostry z Łagiewnik dodatkowo stworzyły możliwość omadlania konających: można bowiem wysłać SMS pod numer: 505-060-205, wpisując imię osoby umierającej, i bardzo często już w ciągu dwudziestu paru sekund przychodzi odpowiedź od trzech osób, które akurat w tym momencie mają modlitewny „dyżur” i natychmiast zaczynają odmawiać Koronkę w intencji tej osoby. Wysyłający SMS otrzymuje potwierdzenie o trwającej modlitwie. – Takich zgłoszeń otrzymujemy bardzo wiele – opowiada s. Siepak. Przez Internet uczestniczą w tym dziele osoby z wielu krajów świata.

Kult Miłosierdzia na świecie istnieje praktycznie od czasów II wojny światowej, kiedy to Polacy szerzyli go w ZSRR, Wielkiej Brytanii, USA, Meksyku. Znacznie rozszerzył się jednak po beatyfikacji i kanonizacji Siostry Faustyny. A później wzrósł po powstaniu sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach, w którym bazylikę w 2002 r. poświęcił Jan Paweł II. Dziś kult szerzy się na wszystkich kontynentach świata, szczególnie w krajach hiszpańskojęzycznych Ameryki Południowej, na Filipinach, w Chinach, Korei i innych krajach azjatyckich, w krajach arabskich – nie mówiąc o Europie.

– Mam nadzieję, że ogłoszony przez Papieża Rok Święty Miłosierdzia jeszcze bardziej się do tego przyczyni – twierdzi s. Siepak. I przywołuje prorocze słowa św. Jana Pawła II: „Co przyniosą nam nadchodzące lata? Jaka będzie przyszłość człowieka na ziemi? Nie jest nam dane to wiedzieć (...). Ale światło Bożego Miłosierdzia, które Bóg zechciał niejako powierzyć światu na nowo poprzez charyzmat Siostry Faustyny, będzie rozjaśniało ludzkie drogi w trzecim tysiącleciu”. Ono bowiem, tak jak cały współczesny świat, woła o miłosierdzie.

2016-02-10 08:15

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Watykan: na całym świecie będzie obchodzone wspomnienie św. Faustyny Kowalskiej

[ TEMATY ]

miłosierdzie

Faustyna

św. Faustyna

s. Faustyna

youtube.com/faustyna

Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów wydała z upoważnienia Ojca Świętego dekret o wpisaniu wspomnienia dowolnego św. Faustyny Kowalskiej do Ogólnego Kalendarza Rzymskiego.

W dokumencie przypomniano drogę życiową św. Faustyny, kanonizowanej w Rzymie w roku 2000 przez św. Jana Pawła II. Podkreślono, że głoszone przez nią orędzie Bożego Miłosierdzia szybko rozpowszechniło się na całym świecie. „ Z tego powodu papież Franciszek, przyjmując petycje i prośby pasterzy, zakonnic i zakonników, a także stowarzyszeń wiernych, biorąc pod uwagę wpływ duchowości św. Faustyny w różnych częściach świata, nakazał, aby imię św. Marii Faustyny (Heleny) Kowalskiej, dziewicy, zostało wpisane do Ogólnego Kalendarza Rzymskiego, a jej wspomnienie dowolne wszyscy obchodzili 5 października. Niech to nowe wspomnienie zostanie wpisane do wszystkich Kalendarzy oraz Ksiąg Liturgicznych do odprawiania Mszy św. i Liturgii Godzin, przyjmując załączone do tego dekretu teksty liturgiczne, które mają być przetłumaczone, zatwierdzone a po zatwierdzeniu przez tę dykasterię opublikowane przez konferencje episkopatów” – czytamy w dekrecie noszącym datę 18 maja 2020 roku – setnej rocznicy urodzin św. Jana Pawła II. Dokument podpisali prefekt Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, kard. Robert Sarah oraz sekretarz, abp Arthur Roche.

Teksty te są już zatwierdzone i od kilku lat obowiązują w Kościele w Polsce.

CZYTAJ DALEJ

Praktyczne uwagi dla rodziców i chrzestnych

2020-07-08 09:42

[ TEMATY ]

chrzest

cykl o sakramentach

Renata Czerwińska

Gdy wybieramy się do jakiegoś urzędu, by załatwić np. nowy dowód osobisty albo zaświadczenie o nie zaleganiu z podatkami, musimy najpierw dowiedzieć się, jakie dokumenty będą wymagane, by zaoszczędzić sobie konieczności odwiedzania urzędu po raz drugi. Gdy idziemy do kancelarii parafialnej, możemy być pewni (żywię taką głęboką nadzieję!), że zostaniemy przyjęci życzliwie i nikt nie będzie od nas wymagał niepotrzebnych zaświadczeń. Są jednak pewne podstawowe wymagania, bez spełnienia których nawet najbardziej życzliwy proboszcz nie będzie mógł nam pomóc.

Dokumenty

Gdy więc idziemy do naszego kościoła parafialnego, by ochrzcić nasze dziecko, musimy zabrać ze sobą, oprócz dobrej woli, również skrócony odpis aktu urodzenia dziecka. Tam znajdują się dane, które trzeba wpisać do księgi chrztów. Każda parafia posiada swoją księgę chrztów, w której zapisywane są wszystkie dzieci i osoby dorosłe, które tam właśnie otrzymały sakrament chrztu. Tam też nanosi się informacje o następnych przyjmowanych sakramentach: bierzmowania, małżeństwa, kapłaństwa.

Jeżeli wybraliśmy chrzestnych (chrzestnego) spoza parafii, muszą oni pójść do swojej parafii i poprosić księdza o zaświadczenie, że są katolikami wierzącymi i praktykującymi. Jest to potrzebne, by mogli być rodzicami chrzestnymi (jak pamiętamy, jednym z zadań rodziców chrzestnych jest wspieranie rodziców dziecka w wychowaniu religijnym!). Jeżeli mieszkają daleko, powinni również poprosić swojego duszpasterza o kartki do spowiedzi (nie zawsze zdążymy przekazać je im na czas). Spowiedź jest wymagana od rodziców chrzestnych (rodzice dziecka nie zawsze mogą przystąpić do spowiedzi, np. jeżeli żyją w związku cywilnym, bo istnieje jakaś przeszkoda uniemożliwiająca zawarcie sakramentu małżeństwa). Zresztą, jeżeli rodzice chrzestni to osoby wierzące i praktykujące, przystępowanie do spowiedzi jest dla nich czymś normalnym, a dla parafii, w której odbywa się chrzest, będzie to jeszcze jeden znak potwierdzający, że są osobami praktykującymi.

Gdy chrzestni są z tej samej parafii, zaświadczenia takie nie są konieczne. Jeżeli wierzą i praktykują, to z pewnością są znani duszpasterzom, a w kartotece parafialnej są odpowiednie adnotacje o wizytach kolędowych i spowiedzi wielkanocnej (jedne ze „wskaźników” naszej religijności, tej, którą jesteśmy w stanie ocenić zewnętrznie, bo wnętrze i tak zawsze pozostanie tajemnicą).

Wszystkie te dokumenty (zaświadczenia z parafii chrzestnych oraz kartki od spowiedzi chrzestnych i rodziców) należy oddać księdzu jeszcze przed rozpoczęciem liturgii chrztu.

Nastawienie

Usłyszałem kiedyś przez przypadek rozmowę rodziców idących do biura parafialnego w sprawie chrztu: „Jeżeli ksiądz zapyta, dlaczego nie mamy jeszcze ślubu kościelnego, to nie będziemy z nim dyskutowali, tylko od razu wychodzimy! Może gdzie indziej uda się to załatwić bez problemów!”

Tak więc oprócz dokumentów ważne też jest nasze nastawienie. Idziemy do parafii prosić o chrzest. Musimy przygotować się na rozmowę nie tylko o samym sakramencie i związanych z nim formalnościach, ale także o naszym życiu duchowym – o naszej wierze. Ksiądz przyjmujący nas w biurze nie tylko ma prawo, ale wręcz obowiązek poznać lepiej rodziców swojego przyszłego parafianina. I znów: jeżeli są to osoby znane duszpasterzom, uczęszczające regularnie na Msze św. i nabożeństwa, przyjmujące kolędę, spowiadające się regularnie, to takie spotkanie jest tylko formalnością: przecież doskonale znamy się z Kościoła. Jeżeli jednak rzadko odwiedzamy naszą parafię (nie chcę tu wnikać w możliwe tego przyczyny), nie znamy naszych księży ani oni nas nie znają, to takie spotkanie jest okazją do rozmowy i poznania się nawzajem, a przede wszystkim do tego, by dać się poznać jako osoby wierzące.

Musimy też pamiętać o tym, że przed każdym chrztem należy odbyć odpowiednie przygotowanie, w czasie i miejscu ustalonym przez proboszcza (o ile to możliwe powinni w nim uczestniczyć rodzice i chrzestni).

CZYTAJ DALEJ

Jak wakacje to tylko z Eucharystią!

2020-07-08 19:30

ks. Łukasz Romańczuk

#wakacyjnemsze

Wakacje trwają w najlepsze. Mimo, że wciąż pojawia się zagrożenie COVID-19, wielu Polaków wybiera się w różne strony naszego pięknego kraju. Jedni nad morze, inni w góry, jeszcze inni na Mazury. W naszej archidiecezji znajduje się wiele pięknych kościołów Pokażmy je, oznaczmy hashtagiem #wakacyjnemsze i dzielmy się naszym wspaniałym rejonem, a także zaprośmy "do nas" na Mszę św. 

#WakacyjneMsze  to inicjatywa, która ma zachęcić do aktywnego uczestnictwa w Eucharystii także podczas wakacji. “Od Pana Boga nie ma wakacji” - często słyszymy z ambon, gdy rozpoczyna się błogi czas odpoczynku. Robiąc zdjęcie, umieszczając je na Facebooku, Instagramie czy Twitterze, nie tylko dajemy świadectwo naszej wiary, ale także zachęcamy innych, aby np.: uczestniczyli w niedzielnej Mszy św. 

Można to zrobić w następujący sposób:

https://twitter.com/kslukromanczuk/status/1280916194548158464


A tak do akcji zachęcał rzecznik Episkopatu Polski, ks. Paweł Rytel-Andrianik:

https://twitter.com/niedziela_pl/status/1279285681576181760



CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję