Tłumy Wrocławian, kibice Śląska Wrocław, pasjonaci piłki nożnej, wychowankowie, przyjaciele i rodzina przyszli we wtorek wieczorem do parafii św. Franciszka z Asyżu, aby pożegnać zmarłego trenera Jacka Magierę i podziękować za jego życie. Eucharystię koncelebrowało 10 kapłanów, a przewodniczył jej proboszcz parafii ks. Adam Skalniak. Homilię wygłosił ks. Sylwester Łaska, przyjaciel zmarłego trenera.

– Jacek Magiera był dla piłki nożnej prawdziwym mentorem i mistrzem. Wielu młodych ludzi przychodziło do niego po pomoc i po radę. Nie tylko wtedy, gdy gasły jupitery, ale wtedy, gdy gasła w nich nadzieja. Jacek miał ten bardzo rzadki, niemal biblijny dar: wybitnie potrafił słuchać. Nie oceniał, nie narzucał presji, ale stawał się dla młodych ludzi bezpieczną przystanią, bo sam był człowiekiem o niespotykanym fundamencie – podkreślał w homilii ks. Łaska, dodając, że relacje, które budował, sięgały dużo głębiej niż sport.

Kapłan przypomniał, że Magiera nie był tylko człowiekiem sportu, ale także magistrem historii, człowiekiem, który rozumiał znaczenie korzeni i odpowiedzialności. Kochał Polskie barwy, zarówno te narodowe, jak i klubowe, którym oddał serce. Ostrzegał zawodników, że zabić można na każdym kroku. Można zabić słowem, można zabić decyzją. Zabić można też talent swoim lenistwem i używkami.

– On nie trenował tylko nóg. On ratował duszę przed bylejakością. Uczył młodych, że sport to tylko etap, a prawdziwym zadaniem jest życie. Wiedział, że zawodnikiem jest się tylko przez chwilę, parę lat, a człowiekiem i chrześcijaninem przez całe życie – przypominał przesłanie trenera ks. Sylwester.

Ks. Łaska mówił także o rodzinie i wierze zmarłego, która nie była tylko deklaracją, nie była na pokaz, ale była codziennością. Rok temu w Gietrzwałdzie rodzina podjęła zobowiązanie: codzienny rodzinny różaniec. – Ta obietnica stała się ich codziennym chlebem i wielką siłą, którą mają do dzisiaj – podkreślił. Kiedy przyszedł ten tragiczny piątek i niespodziewana śmierć Jacka Magiery, jego żona Madzia i dzieci wyjęli różaniec. Nie było buntu. Było trzymanie się Matki Bożej.

– A w sobotę, gdy ból przygniatał wszystkich siedzących razem przy stole, stało się coś, co jak wierzę Jacek oglądał z wielką dumą. Janek i Małgosia po stracie taty wzięli do ręki różańce, rozdali je każdemu i powiedzieli: Modlimy się dalej. Tata by tego bardzo chciał – mówił ze wzruszeniem ks. Sylwester. I dodawał: – Największym sukcesem Jacka nie były wyniki sportowe. Nie medale, których miał wiele, nie punkty w tabeli, ale dzieci, które w godzinie próby wiedzą, gdzie szukać ratunku. Jacek nauczył swoje dzieci, że różaniec to lina ratunkowa, która łączy nas z Niebem.

Kapłan przypomniał słowa Jacka Magiery, że to, co jest najcenniejszego w życiu, to czas który możemy komuś dać. Ten czas to budowanie relacji z Bogiem i najbliższymi. Przywołał także ostatnie zapisane przez Magierę słowa. Notatkę w telefonie zrobioną w dniu śmierci, kilkanaście minut przed odejściem. – Napisał: „To tu toczy się walka codzienna. Robić, nie robić. Chcę, nie chcę”. To był jego ostatni raport taktyczny. Jacek do ostatniej sekundy życia toczył bój o dobro – podkreślał ks. Łaska.

– Jacek nie odszedł. On tylko zmienił sektor na trybunach – mówi wzruszony na zakończenie do rodziny i uczestników pożegnania.

Podczas wyprowadzania trumny z kościoła długo rozlegały się oklaski, a przed świątynią słychać było powtarzane „Dziękujemy!”. Pogrzeb śp. Jacka Magiery odbędzie się w czwartek o godz. 12.00 w Katedrze Polowej w Warszawie, a o 14.30 ceremonia na Wojskowych Powązkach.