Dz 15, 7-21 <- KLIKNIJ

Dz 15 pokazuje pierwsze wielkie rozeznanie Kościoła. Sprawa dotyczy ludzi z narodów. Chodzi o obrzezanie oraz pełny ciężar Prawa Mojżesza. Pytanie dotyka tożsamości, stołu, czystości rytualnej oraz granic wspólnoty. Po długiej dyskusji Piotr wraca do wydarzenia w domu Korneliusza w Cezarei.

Bóg dał tam Ducha Świętego poganom słuchającym słowa. Piotr nazywa Boga „znawcą serc”, kardiognōstēs. To On rozstrzyga o czystości wnętrza. Bóg potraktował uczniów z Izraela oraz ludzi z narodów według tej samej łaski. Oczyścił ich serca przez wiarę. Piotr mówi także o jarzmie, którego nie udźwignęli ojcowie. Kieruje wszystkich ku łasce Pana Jezusa. Zbawienie przychodzi przez łaskę. Obejmuje Żydów oraz pogan.

Barnaba oraz Paweł opowiadają o znakach oraz cudach, których Bóg dokonał wśród narodów. Wspólnota słucha. Jakub, mający szczególne znaczenie w Kościele jerozolimskim, wiąże doświadczenie misji z Pismem. Cytuje Am 9,11-12 według Biblii greckiej. Prorok mówi o odbudowie namiotu Dawida oraz o narodach, nad którymi wzywane jest imię Pana. Tekst hebrajski mówi o Edomie. Przekład grecki mówi o reszcie ludzi oraz o wszystkich narodach. Cytat ukazuje wejście pogan do ludu Boga.

Jakub proponuje decyzję roztropną oraz eklezjalną. Ludziom z narodów trzeba oszczędzić ciężaru ponad miarę. Trzeba im jednak wskazać cztery sprawy: unikanie skażeń związanych z bożkami, porneia, mięsa uduszonego oraz krwi. Te zalecenia przypominają Kpł 17-18. Podobne normy dotyczą tam cudzoziemców mieszkających pośród Izraela. Chodzi o zerwanie z kultem pogańskim, poszanowanie życia oraz możliwość wspólnego stołu.

Zakaz krwi wyrasta z przekonania, że życie należy do Boga. Mięso uduszone zawiera krew. Dotyka więc tej samej zasady. Porneia obejmuje relacje sprzeczne z porządkiem świętości. Skażenie bożkami wiąże się z ucztami świątynnymi oraz codziennym handlem mięsem. Decyzja jerozolimska chroni jedność Kościoła złożonego z Żydów oraz pogan.

Jakub dodaje, że Mojżesz jest czytany w synagogach w każdy szabat. Dojrzewanie wiary wymaga czasu. Kościół otwiera drzwi łaski. Wprowadza także drogę odpowiedzialności. Dobra nowina tego fragmentu jest zasadnicza. Poganie wchodzą do wspólnoty przez wiarę oraz łaskę Jezusa. Jedność stołu wymaga miłości zdolnej uszanować brata.

J 15, 9-11 <- KLIKNIJ

J 15,9-11 należy do mowy o krzewie winnym oraz latoroślach. Stary Testament często opisuje Izraela jako winnicę. Iz 5 mówi o winnicy, która przyniosła cierpkie grona. Ps 80 mówi o krzewie przeniesionym z Egiptu oraz zasadzonym przez Boga. Jezus nazywa siebie prawdziwym krzewem winnym. Życie ucznia płynie z jedności z Nim.

Na tym zapleczu pojawia się wezwanie: „Trwajcie w miłości mojej”. Czasownik menō oznacza stałe pozostawanie. Jan używa go przy Duchu, który pozostaje na Jezusie. Używa go także przy uczniach, którzy pozostają z Jezusem na początku drogi. Trwanie w miłości oznacza życie w przestrzeni relacji Syna z Ojcem. Miłość Ojca do Syna staje się źródłem miłości Jezusa do uczniów.

Jan mówi o miłości słowem agapē. Obejmuje ono wierność, dar z siebie oraz odpowiedzialność za drugiego. Jezus łączy miłość z zachowywaniem przykazań. Czasownik tērein oznacza strzec powierzonego dobra. W Pwt 6 miłość Boga idzie razem z przyjęciem Jego słów, noszeniem ich w sercu, w domu oraz w drodze. Jezus prowadzi ten nurt do pełni. Przykazania skupiają się wokół wzajemnej miłości uczniów, ukazanej przez umycie nóg.

Jezus wskazuje własną drogę. Zachowuje przykazania Ojca. Trwa w Jego miłości. Ta wierność prowadzi Go aż do oddania życia. Uczeń uczy się miłości od Syna. Syn żyje w pełnym zaufaniu do Ojca.

Na końcu Jezus mówi o radości, chara. Chce, aby Jego radość była w uczniach. Chce, aby ich radość była pełna. Radość Jezusa wyrasta z jedności z Ojcem. Obejmuje pokój serca, wolność od lęku oraz pewność, że życie pozostaje w rękach Boga. W Wieczerniku te słowa padają tuż przed nocą męki. Radość uczniów przejdzie przez próbę. Odrodzi się przy spotkaniu ze Zmartwychwstałym. Dobra nowina jest czytelna. Kto trwa w miłości Jezusa, otrzymuje udział w Jego radości.