W liście skierowanym do nowego patriarchy Ojciec Święty dziękuje za list, który nowy patriarcha wybrany 12 kwietnia 2026 r. przez Synod Biskupów Kościoła chaldejskiego wystosował z prośbą o udzielenie wspólnoty kościelnej. Udzielając jej z radością papież zaznacza, iż stanowi ona wyraz pełnej jedności ze Stolicą Apostolską oraz wspólnej służby w budowaniu Kościoła. Zachęca Polisa III do umacniania powierzonych jego opiece wiernych w wierze, nadziei i miłości. „Niech Duch Święty wspiera Ciebie w wypełnianiu powierzonej misji, aby Kościół chaldejski, bogaty w swoją pradawną tradycję apostolską i naznaczony jasnym świadectwem licznych męczenników i wyznawców, nadal owocnie głosił Ewangelię, tak jak czynił to z godnym podziwu duchem misyjnym, umacniając wspólnotę kościelną na swoim terytorium oraz w coraz szerszej diasporze” - napisał Leon XIV.

Kościół chaldejski jest katolickim Kościołem wschodnim działającym głównie na terenach dawnej Mezopotamii (dzisiejszy Irak i wschodnia Syria).

Powstał w wyniku przywrócenia jedności z Rzymem części wiernych Kościoła Wschodu (nestoriańskiego), który przez wieki pozostawał poza kontaktem z Kościołem rzymskim. Przełom nastąpił w XVI wieku, gdy po sporach o dziedziczenie urzędu patriarchy wybrano Jochanana Sulakę. Udał się on do Rzymu, uznał zwierzchnictwo papieża.

W kolejnych stuleciach dochodziło do licznych rozłamów i ponownych zjednoczeń z Rzymem, a sytuacja była niestabilna. Ostatecznie trwałe ukształtowanie Kościoła chaldejskiego nastąpiło w XIX wieku - w 1830 Jochanan Hormizd objął patriarchat, a w 1844 Kościół uzyskał oficjalne uznanie jako odrębna wspólnota (millet) w Imperium Osmańskim.

Współcześnie Kościół ten liczy ok. 600 tys. wiernych, głównie w Iraku, ale także w Syrii, Iranie, Turcji i Libanie oraz w diasporze (zwłaszcza w USA). Wierni posługują się głównie współczesnymi dialektami aramejskiego. Etnicznie wywodzą się z dawnych ludów semickich regionu (Asyryjczyków, Aramejczyków, Chaldejczyków).

W czasach nowożytnych i współczesnych Kościół doświadczał prześladowań, szczególnie w Iraku, co przyczyniło się do emigracji wielu wiernych.