Reklama

Wiadomości

Biało-czerwona radość w sercu

Niedziela Ogólnopolska 18/2016, str. 36

[ TEMATY ]

flaga

Bożena Sztajner/Niedziela

Widok biało-czerwonej flagi chwyta za serca. Prawdziwego Polaka poznaje się po tym, że barwy narodowe są mu drogie.

Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej, ustanowiony 12 lat temu, może nie jest dość dobrze rozpropagowany, ale pewnie będzie się to zmieniać na lepsze, bo słychać o różnych inicjatywach, które pozwalają patrzeć w przyszłość z optymizmem. Dobrym przykładem może być akcja skawińskich harcerzy i zuchów, którzy zainspirowani przez drużynowego rozdawali, właśnie z okazji Dnia Flagi RP, biało-czerwone chorągiewki i malowali barwy narodowe na twarzach i rękach tych, którzy na taką propozycję przystali. W taki pomysłowy, radosny sposób można pokazywać miłość do Ojczyzny i jej symboli. Trzeba tylko chcieć.

Kampanie i promocje Dnia Flagi RP są bardzo potrzebne, by wróciła „moda na polskość”, jaka panowała np. w II Rzeczypospolitej, i to nie tylko zaraz po odzyskaniu upragnionej niepodległości po ponad stu latach niewoli, ale dosłownie w czasie całego dwudziestolecia. Wojna zmiotła to pokolenie, które nadawało ton tamtej Polsce – bohaterów cudu roku 1918, Cudu nad Wisłą, a także wielu z pokolenia ich dzieci – tych, którzy ze swoją młodością trafili w najgorszy czas.

Reklama

Dziś jednym z nowoczesnych, zdecydowanie negatywnych trendów jest ten reprezentowany przez Jerzego i Macieja Stuhrów, uwielbianych przez niektóre liberalne media. Dla nich polskość to „antysemityzm, płytki katolicyzm i histeryczny patriotyzm”. Można i tak, w czarnych barwach postrzegać Polskę, chcieć ją naprawiać na swój sposób, poprzez pokazywanie skrajności, patologii. Ale z takiej „miłości” raczej chleba nie będzie... „Chciałbym kiedyś dożyć czasów, kiedy Polacy będą naprawdę dumni z tego, że są Polakami. Jak kiedyś” – tak skwitował wynurzenia aktorów celebrytów jeden z internautów.

Wywieszenie flagi narodowej to z pewnością wyraz naszej wolności, miłości do Polski oraz wspólnoty. Biało-czerwona flaga to znak, który wiąże Polaków w ojczyźnie i na całym świecie. 2 maja to nie tylko Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie jest to Dzień Polonii i Polaków za Granicą. Dobre to połączenie – przywodzi na myśl pielgrzymowanie, o którym mowa w refrenie naszego narodowego hymnu...

2016-04-27 08:50

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Dzień Flagi w Wieluniu

[ TEMATY ]

flaga

Wieluń

Zofia Białas

Główna część uroczystości związanych z Dniem Flagi miała miejsce na Placu Legionów gdzie o godzinie 13.00 przybyli wszyscy zainteresowani i zachęceni programem obchodów. A w programie znalazły się: ozdoba rosnących przy placu drzewek lampionami, układanie z puzzli wielkiej mapy Polski w kolorze biało- czerwonym, tańce narodowe, a na koniec konkurs z nagrodami na pomysł stroju narodowego. Hitem były postacie ubrane w stroje narodowe.

Dzień Flagi w Wieluniu zakończył koncert zatytułowany „Witaj Biało – Czerwona” w wykonaniu Chóru „Kraj Rodzinny” (wcześniej „Rota”) działającego przy Domu Polskim w Baranowiczach na Białorusi. Chór, mówiła Jadwiga Szustał, jego członkini i prezes Instytucji Kulturalnej „Kresy” liczy sobie 30 lat. Od 15 lat prowadzi go Tatiana Pańko. Chór jest jednym z najlepszych chórów polskich działających na Białorusi. Od ponad 10 lat współpracuje z Zespołem Instrumentów Ludowych „Fajerwerk”. Chór łączy wielu wspaniałych ludzi różnych profesji, wszystkich połączonych miłością do muzyki, naszych Rodaków. Razem z członkami Zespołu „Fajerwerk” liczy 45 członków. Duszą chóru jest Jadwiga Szustał, prowadząca koncert. Chór ma w repertuarze kolędy, pieśni maryjne, pieśni patriotyczne. Swój repertuar wykonuje w języku polskim, białoruskim, ukraińskim, rosyjskim i po łacinie. Sztandarowym utworem wykonywanym podczas koncertów jest utwór „Kraj rodzinny”. Chór występuje od wielu lat w Polsce. Bierze udział w Przeglądach Kolęd, także tym w Będzinie. Wielu jego członków ma Kartę Polaka.

Dla wielunian i nie tylko chór wykonał w części I m.in.: Hymn Polski, Pieśń Legionów, Czerwone maki pod Monte Cassino, Hej! Chłopcy, Smutna rzeka (Krystyny Krahelskiej), Mazurka Fryderyka Chopina; w części II wiązankę utworów polskich, Piosenkę dudziarza do słów Mickiewicza, Polonez Polonii, jedną pieśń Stanisława Moniuszki, Kocham cię Polsko i na zakończenie Kraj rodzinny. Były też przyśpiewki w języku białoruskim. Czas między pierwszą i druga częścią koncertu wypełnił swoją grą Zespół „ Fajerwerk”.

Zespół idealnie wpisał się w obchody Dnia Flagi i Dnia Polonii. Dziś, powiedział burmistrz Wielunia, możemy się od was uczyć patriotyzmu, szacunku do barw narodowych, języka polskiego i do pielęgnowanej wiary przodków.

Członkowie chóru „Kraj rodzinny” podziękowali za zaproszenie do Wielunia i za umożliwienie pobytu na Jasnej Górze w dniu 1 maja, gdzie uczestniczyli w nabożeństwie, co wzruszeni wspomnieli w czasie koncertu.

CZYTAJ DALEJ

Kard. Krajewski na spotkaniu z KSM: Żyjcie na co dzień Ewangelią

2020-01-28 17:08

[ TEMATY ]

KSM

kard. Krajewski

KSM

To było spontaniczne zaproszenie. Kard. Konrad Krajewski, Jałmużnik Papieski zaprosił nas na obiad, który przygotowali jego podopieczni, w tym były więzień. Pytał o działalność Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży w Polsce. Powiedział nam krótką katechezę i błogosławił na kolejne lata działalności – podkreślił Patryk Czech Przewodniczący Prezydium Krajowej Rady Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży.

Prezydium Krajowej Rady KSM z ks. Andrzejem Lubowickim, Asystentem Generalnym KSM pielgrzymuje do Rzymu z okazji 30-lecia reaktywowania stowarzyszenia. Zawierza działalność KSM św. Janowi Pawłowi II i św. Stanisławowi Kostce i prosi o błogosławieństwo papieża Franciszka.

„W Watykanie spotkaliśmy kard. Krajewskiego i zaczęliśmy rozmawiać o działalności KSM. Kardynał zaprosił nas na obiad w czasie, którego mówił nam, jak na co dzień żyć Ewangelią i konkretnie pomagać potrzebującym."

"Ukierunkował nas na dalsze lata działalności KSM. Mówił, że nasz przekaz do młodych musi być bardzo konkretny i nakierowany na Jezusa” – relacjonował Patryk Czech, Przewodniczący Prezydium Krajowej Rady KSM.

Dodał, że kard. Krajewski radził, by młodzi zaangażowani w KSM żyli i działali tak, by ludzie sami pytali ich o Boga. „Mówił nam jak przywracać godność osobom biednym i zagubionym. Radził jak rozpoznawać potrzeby innych. Podkreślił też, że 30-lecie KSM nie powinno skłaniać nas tylko do wspomnień i nostalgii, ale pobudzać do działania. Kardynał Krajewski podkreślił, że Jezus nie odsyłał ludzi na inny dzień lub godzinę, pomagał i działał od razu i my też tak powinniśmy robić” – relacjonował Patryk Czech.

„Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży jest miejscem rozwoju, nauki i zdobywania doświadczeń dla młodych ludzi” – podkreślił ks. Andrzej Lubowicki. Dodał też, że KSM zostało reaktywowane z inicjatywy św. Jana Pawła II.

KSM

CZYTAJ DALEJ

Sakrament odnowy serca

2020-01-29 15:22

pixabay

Oczekiwanie Chrystusa na człowieka w sakramencie pojednania nie jest ani fikcją, ani symbolem. Jest rzeczywistością. Ale my, ludzie XXI w., nie chcemy się zatrzymać i „zrzucić swego ciężaru na Niego”. Wolimy iść sami. Wolimy czekać z decyzją o spowiedzi na Wielki Piątek, albo na uroczystość rodzinną. Czasem czekamy, aż zmusi nas ciężka choroba. Czasem zdążamy w ostatniej godzinie naszego życia. Czasem...nie zdążamy. Kiedy brudzą nam się ręce - sięgamy po mydło. Gdy ubranie nie jest już świeże, sięgamy po proszek. Czy nasze serce, które jest mieszkaniem Boga, nie potrzebuje więcej troski? Sakrament pokuty jest czasem, w którym nie tylko pierze się serce z brudu grzechu. To czas, w którym dostajemy je zupełnie nowe. Za darmo.

Powiedzmy to od razu bardzo wyraźnie: sakrament pokuty był, jest i zawsze będzie czymś trudnym, poważnym i wymagającym. Nie zmienią tego faktu ani coraz wygodniejsze konfesjonały, ani spowiedź w formie dialogu penitenta z kapłanem, ani najgorętsze nawet zachęty. Dlaczego? Dzieciom tłumaczymy prosto: „Wtedy będzie rozgrzeszenie, kiedy będzie nawrócenie”. Proste? Niekoniecznie, gdyż nawrócenie ma swoją cenę, a często bardzo boli! Ile trzeba mieć wiary, odwagi i pokory, by swój własny grzech nazwać po imieniu, zerwać z postępowaniem niegodnym chrześcijanina, zdobyć się na szczery żal, szczerze wyznać swoje grzechy, podjąć pokutę i zadośćuczynienie! A Chrystus takiego radykalizmu domaga się od każdego z nas - i to Jego wymaganie sprawia, że uciekamy od konfesjonałów, dorabiamy ideologię do swoich złych czynów, spowiadamy się rzadko, byle jak i nie ma w nas owoców nawrócenia.

„Człowiek o zatwardziałym sercu, o znieprawionym sumieniu, choć może się cieszyć pełnią sił i sprawności fizycznych, jest duchowym kaleką - i trzeba wszystko czynić, ażeby mu przywrócić zdrowie ducha” - powiedział przed laty Jan Paweł II. Ucieczka spod słuchatelnicy ujawnia swoisty „instynkt samobójczy” grzesznika, który traci szansę na pełne uzdrowienie. Osłabienie, a nawet zanik wiary następuje według łatwego do zaobserwowania scenariusza: najpierw pojawiają się zaniedbania w modlitwie, następnym krokiem staje się lekceważenie udziału w Eucharystii, dalej rezygnacja ze spowiedzi św., wreszcie zobojętnienie na wszelkie formy pobożności - i oto mamy ochrzczonego niewierzącego!

Aż dziw bierze, że wciąż można usłyszeć wyznanie: „Jestem wierzący, ale niepraktykujący” lub „wierzę, ale…”. A wszystko dlatego, że gdy się nie żyje według zasad wiary, owe zasady sprowadza się do poziomu swego życia. Przy takim myśleniu człowiek ucieka od miejsc, które każą mu stawać w prawdzie.

Podzielę się dwoma wspomnieniami.

Gdy kilka lat temu podążałem na swój dyżur w konfesjonale, przed głównym wejściem do katedry zobaczyłem coś niezwykłego: na bruku leżała pokaźnych rozmiarów drewniana skrzynia. Podszedłem bliżej i okazało się, że był to… konfesjonał! Z niepokojem zajrzałem do środka: konfesjonał był na szczęście pusty, a w dodatku częściowo rozebrany. Przypomniałem sobie wtedy, że zacny infułat, zatroskany o powierzoną jego proboszczowskiej trosce świątynię, zalecił renowację czcigodnych szaf.

Odetchnąłem z ulgą. Ale to wspomnienie każe mi postawić pytanie: Co by się stało z nami wszystkimi, gdyby rzeczywiście zabrakło nam w kościołach nie tylko konfesjonałów, ale sakramentu pojednania i tych, którzy w imieniu Jezusa odpuszczają grzechy?

I drugie wspomnienie.

Miałem szczęście modlić się przy grobie św. proboszcza z Ars Jana Marii Vianneya. Kapłan ten wypowiedział mniej więcej takie słowa: „Zabierzcie ludziom księży, a zobaczycie, że za 20 lat ci ludzie zaczną czcić zwierzęta”. Wszystko wskazuje dziś na to, że stałoby się tak znacznie wcześniej!

Obyśmy przez odrzucenie daru sakramentu spowiedzi nie musieli doświadczać losu syna marnotrawnego, któremu rozum wrócił na swoje miejsce dopiero wtedy, gdy - głodny i obdarty - posłany został do obsługiwania chrząkających „braci mniejszych” (zob. Łk 15, 15-18).

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję