Ratownicy opowiadają, że stanęli przed dramatycznym, momentami apokaliptycznym widokiem: wiele szkół, domów i dróg praktycznie już nie istnieje. W wielu rejonach całkowicie zabrakło prądu i łączności.

Rosnąca liczba ofiar

W następstwie straszliwego trzęsienia ziemi o sile 7,8 w skali Richtera, które nawiedziło Filipiny, wyspa Mindanao i sąsiednie prowincje – epicentrum trzęsienia, które miało miejsce na morzu na głębokości zaledwie 13 kilometrów – próbują oszacować szkody. A liczba ofiar śmiertelnych: według ostatniego komunikatu wynosi 41, ale, jak ostrzega Afrhill Rances, przedstawiciel na region azjatycki Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca, w rozmowie z mediami watykańskimi, „liczba ofiar jest nadal weryfikowana i zmienia się w miarę postępu oceny sytuacji”. Oznacza to, że liczba ta może wkrótce wzrosnąć, również dlatego, że bezpośrednie relacje z miejsca zdarzenia wskazują, że ranni są leczeni na świeżym powietrzu w palącym słońcu, a akcja ratunkowa jest spowolniona przez brak przejezdności dróg dojazdowych.

Rozległe obszary

Obszary, do których ratownicy starają się dotrzeć, to nie tylko tereny Mindanao, wyjaśnia Rances: „Skala zniszczeń sięga dalej. Obejmuje rozległy obszar Mindanao i sąsiednich regionów. Trzęsienie ziemi odczuwano w różnych prowincjach, w tym w Davao Occidental, South Cotabato, Sultan Kudarat, North Cotabato oraz w częściach Zamboangi i regionu Bangsamoro”. Ponadto ogłoszono alarm tsunami, który został odwołany po kilku godzinach, „co spowodowało ewakuację co najmniej dziewięciu prowincji, w których odnotowano poważne zniszczenia szkół, dróg, mostów i szpitali. Zawieszono również zajęcia szkolne, co miało wpływ na miliony uczniów”.

Kościół dotknięty katastrofą

Jedną z najbardziej dotkniętych diecezji jest diecezja Marbel, obejmująca prowincje South Cotabato i Sarangani oraz część prowincji Sultan Kudarat. Jak donoszą niektóre źródła cytowane przez międzynarodową prasę, zawaliło się tu kilka kościołów i budynków kościelnych. „Na razie, ponieważ trwają jeszcze prace oceniające, nie ma jeszcze potwierdzonych danych na temat skali zniszczeń” – wyjaśnia Jeanie Curiano, kierowniczka ds. pomocy humanitarnej w Caritas Filipiny. Opowiada Radiu Watykańskiemu - Vatican News również, że subregionalny zespół humanitarny diecezji Davao, Digos, Tagum i Mati rozpoczął już działania na rzecz wsparcia ludności: „Caritas Filipiny ściśle współpracuje z diecezją Marbel w celu monitorowania rozwoju sytuacji w terenie, gromadzenia aktualnych informacji oraz wspierania identyfikacji priorytetowych potrzeb humanitarnych i działań pomocowych. Przewiduje się, że pomoc doraźna skoncentruje się na ratowaniu życia ludzkiego i zaspokajaniu podstawowych potrzeb humanitarnych, w tym żywności, wody pitnej, schronienia awaryjnego, artykułów nieżywnościowych, usług zdrowotnych oraz wsparcia w zakresie ochrony grup najbardziej narażonych”.

Natychmiastowa reakcja

Rząd filipiński nie tracił czasu i szybko uruchomił krajowe mechanizmy reagowania kryzysowego. „Władze – potwierdza przedstawicielka Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca – przygotowały zapasy żywności, otworzyły ośrodki ewakuacyjne i wysłały zespoły inżynierów w celu oceny szkód oraz przywrócenia dostępu do infrastruktury i podstawowych usług”. Sam Filipiński Czerwony Krzyż, będący jedną z pierwszych organizacji ratowniczych, które natychmiast przystąpiły do działania, „zmobilizował personel i wolontariuszy w dotkniętych katastrofą obszarach, zwłaszcza w okolicznych prowincjach, wysyłając karetki pogotowia oraz zapewniając ofiarom pomoc medyczną i wsparcie psychologiczne”.

Wstrząsy wtórne

Nieco ponad 24 godziny po pierwszym, potężnym trzęsieniu ziemi odnotowano ponad tysiąc wstrząsów wtórnych. „Wczoraj – wspomina Rances – w niektórych miejscowościach zaobserwowano niewielkie fale tsunami o wysokości około 1 metra, ale ostatecznie ostrzeżenie zostało odwołane. Chociaż obecnie nie ma nowych ostrzeżeń o tsunami, władze nadal zalecają zachowanie najwyższej czujności, zwłaszcza ze względu na ryzyko nowych wstrząsów sejsmicznych i możliwego zawalenia się już uszkodzonych budynków”.

Znaki nadziei

W General Santos, jednym z największych miast regionu Soccsksargen, ranni i chorzy są obecnie leczeni w prowizorycznych miejscach. Niektórzy lokalni reporterzy byli świadkami, jak lekarze dodawali otuchy kobiecie rodzącej w parku, za parawanem, zanim wyraźnie usłyszeli płacz noworodka. To znak nadziei w sytuacji pełnej strachu i bólu.