Drodzy Bracia i Siostry, dobrej niedzieli!

Dzisiejsza Ewangelia (Mt 9, 36 - 10, 8) przynosi nam wielki dar, ponieważ pozwala wszystkim, którzy jej słuchają, patrzeć na świat spojrzeniem Jezusa - jest to opowiadanie świadczące o Jego uważnym spojrzeniu, a także mówi nam, co dostrzega Pan. Czytamy w istocie, że Chrystus „widząc tłumy ludzi, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni” (w. 36). Syn Boży, który stał się naszym bratem, patrzy na ludzi, patrzy na ludzkość - widzi ucisk, który przygniata, i przemoc, która odbiera siły. Widzi rany zadane przez wojny i pustkę konsumpcjonizmu. Widzi twarze zasłonięte maskami, rodziny rozbite przez zło i młodzież zwodzoną fałszywymi ideałami. Jezus widzi i kocha. Kocha i cierpi za nas oraz z nami - Jego litość wyraża nie tylko braterską bliskość, ale wolę odkupienia.

On bowiem zna nasze serce i troszczy się o nie - w obliczu tak wielu osób, przypominających „owce nie mające pasterza” (w. 36), Chrystus poświęca się wszystkim jak dobry pasterz i jak pan żniwa posyła robotników na niwę świata (por. 38). Jakie zadanie mają do wykonania? Nieść Boże pocieszenie cierpiącym - nieść miłość tam, gdzie jest nędza, nadzieję tam, gdzie panuje przygnębienie, wiarę tam, gdzie panuje zwątpienie.

Ewangelia przytacza imiona pierwszych dwunastu „robotników” - to uczniowie, ustanowieni Apostołami, to znaczy misjonarzami i głosicielami. Jest wśród nich Szymon, zwany Piotrem - to ten pierwszy, a także Judasz Iskariota - ostatni, dla przypomnienia nam, że można iść za Jezusem i Go zdradzić; ale Ewangelia pozostaje dla wszystkich słowem żywym i prawdziwym. Na przestrzeni wieków Dobra Nowina jest taka sama, wciąż młoda, świeża i wyzwalająca: „Bliskie już jest królestwo niebieskie” (Mt 10, 7)! Tak, jest bliskie, gdyż w Jezusie Chrystusie Bóg staje się bliski każdemu mężczyźnie i każdej kobiecie, każdemu ludowi i narodowi. Kiedy ta Ewangelia jest głoszona i wprowadzana w życie, zło ustępuje niczym choroba, która dobiega końca (por. w. 8), jak noc ustępująca przed świtem, jak śmierć, pokonana przez Zmartwychwstałego.

I w ten sposób spojrzenie Jezusa przemienia rzeczywistość - Jego inicjatywa, pełna miłości, daje życie nowemu Ludowi - Kościołowi, wezwanemu do kontynuowania misji Apostołów: „Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie” (w. 8). Tak, dar Jezusa jest dany całkowicie gratis, gdyż jego wartość przewyższa wszelką miarę - nie sposób na niego zasłużyć ani go „kupić”. Ta łaska jest przepięknym imieniem miłosierdzia Boga, który dociera do nas wszędzie, żeby nas doprowadzić do siebie. „Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo” (Mt 9, 38)!

Moi drodzy, zadanie ewangelizowania rodzi się z daru Bożego - daru, który w Chrystusie staje się przebaczeniem dla świata, służbą najmniejszym i najbiedniejszym, zaangażowaniem na rzecz sprawiedliwości. Prośmy o pomoc Maryję Pannę, pełną łaski, abyśmy odpowiadali z radością i odważnie na misję, do której powołuje nas Jezus.