Oz 11, 1-4. 8c-9<- KLIKNIJ

Rozdział 11 Ozeasza należy do najpiękniejszych tekstów o sercu Boga w całym Starym Testamencie. Pan wspomina Izrael jak ojciec wspomina dziecko. „Z Egiptu wezwałem mego syna”. To pamięć wyjścia, początku wolności oraz pierwszej miłości. Kolejne obrazy są bardzo bliskie życiu domu. Bóg uczy chodzić. Bierze na ramiona. Pochyla się, by karmić. W hebrajskim pojawiają się „więzy ludzkie” oraz „więzy miłości”. Pan prowadzi swój lud przez więź, cierpliwość oraz miłość. Jeden z trudniejszych wersetów mówi też o zdejmowaniu jarzma z karku oraz o schylaniu się ku dziecku. Sens pozostaje czytelny. Bóg troszczy się z czułością o wzrost swego ludu. Dramat polega na tym, że im bardziej Pan wzywa, tym bardziej lud odchodzi. W wersecie 8 następuje przełom. Bóg pyta o Efraima. Przywołuje Admę oraz Seboim, miasta kojarzone z zagładą. Wyrok całkowitego zniszczenia jednak nie zapada. Serce Boga porusza się głęboko. Pan ogłasza, że nie wybuchnie według żaru swego gniewu. Mówi też: „Jestem Bogiem, nie człowiekiem”. Świętość Boga ujawnia się tu jako miłosierdzie większe niż ludzka zapalczywość. Hieronim widział w tym różnicę zasadniczą. Człowiek karze, bo chce odpłacić. Bóg upomina, bo chce ocalić. Dobra nowina jest wielka. Świętość Pana nie oddala Go od grzesznika. Właśnie świętość sprawia, że Bóg pozostaje wierny miłości.

Mt 10, 7-15<- KLIKNIJ

Jezus rozwija treść misji Dwunastu. Pierwsze słowo pozostaje krótkie: „Bliskie jest królestwo niebieskie”. Orędzie nie polega na teorii. Idzie razem ze znakami. Uzdrowienie chorych, oczyszczenie trędowatych, wskrzeszenie umarłych oraz wypędzanie złych duchów ukazują, że panowanie Boga rzeczywiście dotyka ludzkiego życia. Zdanie „Darmo otrzymaliście. Darmo dawajcie” odsłania styl Ewangelii. Dar nie podlega handlowi. Uczeń nie staje się właścicielem łaski. Pozostaje sługą Tego, od którego wszystko otrzymał. Jan Chryzostom chętnie wracał do tego miejsca. Widział w nim ochronę serca ucznia przed pychą oraz chciwością. Dalsze polecenia dotyczą drogi. Brak złota, srebra, torby oraz zapasu chleba uwalnia ucznia od kalkulacji bezpieczeństwa. Uczy zaufania Opatrzności. Uczy też prostoty wobec ludzi. Uczeń ma wejść do domu z pokojem. Pokój w Biblii oznacza więcej niż spokój. Niesie pojednanie, błogosławieństwo oraz dobrobyt płynący od Boga. Nakaz pozostania w jednym domu strzeże ucznia przed szukaniem wygody. Gest strząśnięcia pyłu z nóg jest świadectwem wobec odrzucenia. Nie wyraża zemsty. Oznacza pozostawienie sprawy osądowi Boga. Wspomnienie Sodomy oraz Gomory podkreśla powagę odrzucenia posłańca. Didache, bardzo wczesne pismo Kościoła, zachowuje podobną surowość wobec tych, którzy chcieliby żyć kosztem wiary. Dobra nowina tej sceny pozostaje czysta. Ewangelia może być głoszona w ubóstwie, pokoju oraz wolności od handlu świętością.