Reklama

Przyjaciele Misji na zielonogórskim Chynowie

2016-06-23 08:07

Kamil Krasowski
Edycja zielonogórsko-gorzowska 26/2016, str. 4-5

Karolina Krasowska
Jestem bardzo szczęśliwa, że mogę w tym kierunku działać i coś dać od siebie dla ojców oblatów i tego zgromadzenia – mówi Kazimiera Kwaśnik

W tym roku mija 200 lat od założenia Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. Od lat duchowym i materialnym wsparciem w rozwoju dzieła misyjnego ojcom oblatom służą osoby świeckie skupione we wspólnocie tzw. Przyjaciół Misji Oblackich. W tym roku swój jubileusz obchodzą członkowie wspólnoty, która 30 lat temu powstała na zielonogórskim Chynowie

Założycielem Przyjaciół Misji Oblackich na zielonogórskim Chynowie w 1986 r. był śp. o. Mikołaj Hentrich.

Misjonarze i Przyjaciele

Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej zostało założone przez św. Eugeniusza de Mazenoda 25 stycznia 1816 r. w Aix-en-Provence we Francji, a zatwierdzone 10 lat później 17 lutego 1826 r. przez papieża Leona XII. Wspólnota pierwotnie nosiła nazwę Misjonarzy Prowansji i skupiała 4 ochotników, którzy podzielali zapał założyciela i chcieli poświęcić się odnowie spustoszonego przez rewolucję francuską Kościoła. Odnowa moralna francuskiego ludu odbywała się przede wszystkim przez głoszenie misji świętych i rekolekcji. Marzeniem założyciela było pójście na cały świat i głoszenie Ewangelii ubogim. Misyjność i wyjście do ubogich, obok kultu Maryi Niepokalanej i wspólnotowości, stanowią duchowość zgromadzenia. Św. Eugeniusz zdawał sobie sprawę, że misjonarze oblaci będą potrzebowali zarówno duchowego, jak i materialnego wsparcia osób świeckich. W tym celu pod nazwą Associacion Misjonaire De Marie Immacule (AMMI) powołał do istnienia Stowarzyszenie Misyjne Maryi Niepokalanej. Oblaci przybyli do naszej Ojczyzny w 1920 r. Stowarzyszenie powstało w Polsce w 1947 r. pod nazwą Przyjaciele Misji Oblackich i do dziś nosi taką nazwę. Zorganizowane grupy Przyjaciół Misji Oblackich pojawiły się w Polsce dopiero w 1969 r. w związku z potrzebą modlitewnego, jak i materialnego wsparcia pierwszych polskich misjonarzy oblatów, którzy udali się na misje do Kamerunu. W tym samym czasie powstała współdziałająca z Przyjaciółmi Misji Prokura Misyjna w Poznaniu. Jej założycielem i pierwszym dyrektorem był śp. o. Walenty Zapłata, który przez blisko 50 lat niestrudzenie działał na rzecz misji na Madagaskarze, w Kamerunie, Argentynie, na Ukrainie i Białorusi. Obecnie w Polsce posługuje ok. 60 tys. Przyjaciół Misji, wśród których znajdują się różni ludzie niezależnie od pełnionej funkcji i wieku. Obecnie funkcję dyrektora Prokury Misyjnej w Poznaniu pełni o. Marian Lis.

Służyć misjom

Chynów stanowi obecnie część Zielonej Góry. To tutaj w parafii pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny istnieje i funkcjonuje założone przed 30 laty Stowarzyszenie Przyjaciół Misji Oblackich. Historia powstania Przyjaciół Misji na Chynowie łączy się z osobami Wandy Tomys, Kazimiery Kwaśnik, śp. o. Mikołaja Hentricha oraz ówczesnego proboszcza parafii ks. Zbigniewa Stekiela. Stowarzyszenie powstało w 1986 r. za akceptacją ówczesnego biskupa diecezji zielonogórsko-gorzowskiej Józefa Michalika. Wanda Tomys wstąpiła do Przyjaciół Misji w 1984 r., odwiedzając sanktuarium maryjne w Kodniu nad Bugiem, gdzie superiorem był o. Mikołaj Hentrich. Rok później odbyła pielgrzymkę do Lourdes zorganizowaną z okazji 10. rocznicy beatyfikacji założyciela Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów św. Eugeniusza de Mazenoda. W 1986 r. o. Walenty Zapłata mianował ją zelatorem Przyjaciół Misji na terenie Zielonej Góry i okolic. – Okazało się, że w Zielonej Górze było wielu Przyjaciół Misji indywidualnych, ale nie było koła. Chciałam je zorganizować, ale nie bardzo wiedziałam jak i gdzie. W 1986 r. do Zielonej Góry przyjechał o. Mikołaj Hentrich, który przy okazji swych pobytów zawsze zatrzymywał się w rodzinie Kazimiery Kwaśnik na Chynowie i sprawował Eucharystię w tamtejszym kościele, gdzie proboszczem był ks. Zbigniew Stekiel. W którąś niedzielę po Mszy św. o. Mikołaj ogłosił popołudniowe spotkanie, na którym przedstawił zebranym możliwość zaangażowania się w pracę misyjną i zaproponował powstanie Koła Przyjaciół Misji Oblackich – wspomina Wanda Tomys. – Pierwsze oficjalne zebranie naszego koła miało miejsce w pierwszą niedzielę grudnia 1986 r. w salce parafialnej przy kościele na Chynowie. Możliwość zorganizowania tego spotkania, jak i wielu następnych zawdzięczamy ogromnej życzliwości proboszcza ks. Zbigniewa Stekiela. Na tym spotkaniu zapoznałam zebranych z działalnością Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów oraz Stowarzyszenia Przyjaciół Misji Oblackich i modliliśmy się o nowe powołania misyjne – dodaje.

Reklama

Na początku 1987 r. z inicjatywy o. Mikołaja Hentricha zostało zorganizowane spotkanie opłatkowe z udziałem ojców z Prokury Misyjnej w Poznaniu i proboszcza ks. Zbigniewa Stekiela. Przybyli też Przyjaciele Misji ze Zbąszynia. – Tak małymi kroczkami uczyliśmy się służyć misjom. Co roku braliśmy i bierzemy udział w zlotach Przyjaciół Misji w Obrze, Poznaniu, Wrocławiu i Markowicach. W rekolekcjach zamkniętych na Świętym Krzyżu, w Grotnikach, Markowicach, Obrze. Co roku organizujemy spotkania opłatkowe, a co dwa lata Niedzielę Misyjną – kontynuuje pani Wanda.

Zobowiązanie

Współinicjatorką powstania Koła Przyjaciół Misji Oblackich na Chynowie jest Kazimiera Kwaśnik. Pani Kazimiera wychowywała się w Obrze w Wielkopolsce, skąd w 1957 r. wraz z swoją kuzynką Wandą Tomys przeprowadziła się z do Zielonej Góry. – Stowarzyszenie Przyjaciół Misji Oblackich ma na celu modlitwą i ofiarą wspierać misje oblackie na całym świecie. Misjonarze też się codziennie modlą za nas, odprawiając Msze św. na całym świecie. Jest to taka forma wdzięczności Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów dla swoich Przyjaciół. – mówi Kazimiera Kwaśnik. Pani Kazimiera wzrastała przy parafii oblackiej w Obrze, a przy ówczesnym proboszczu o. Mikołaju Hentrichu kształtowała się jej osobowość. Pani Kwaśnik wspomina, że misjonarz przygotowywał ją do I Komunii św., do sakramentu bierzmowania oraz udzielał jej i jej mężowi sakramentu małżeństwa. – Jestem wdzięczna, że mogłam w Obrze przy ojcach oblatach kształtować swoją osobowość. Moje dzieciństwo było piękne, kiedy 9 lat proboszczem był o. Mikołaj Hentrich, który uczył nas nie tylko religii, ale organizował wycieczki do lasu, wypady na sanki, na górki koło Nowej Obry. Przyjaźnie z ojcem zawierali nasi rodzice. I tak, kiedy przyjeżdżał w odwiedziny z Wrocławia, gdzie pełnił funkcję superiora klasztoru, najpierw do Obry, a później do Zielonej Góry, wpadliśmy na pomysł, żeby właśnie taką grupę utworzyć. Ja i moja kuzynka Wanda Tomys miałyśmy potrzebę, aby taka grupa zaistniała. Cieszę się, że dane mi było podjąć takie zobowiązanie. Jestem bardzo szczęśliwa, że mogę w tym kierunku działać i coś dać od siebie dla ojców oblatów i tego zgromadzenia. Ja to naprawdę robię z serca. I tak mi miło, kiedy jadę do swojej rodzinnej Obry na zjazdy, że mogę tam słowo powiedzieć. Cieszę się, że jeszcze istniejemy, że Pan Bóg nas darzy zdrowiem, a to na pewno jest wymodlone. Dziękujemy ojcom oblatom za modlitwę, którą czujemy na co dzień, gdzie rzeczy niemożliwe stają się możliwe – opowiada Kazimiera Kwaśnik.

Tagi:
wspólnota

Reklama

Bóg nie zostawia człowieka w ciemności

2019-07-03 08:37

Agnieszka Bugała
Niedziela Ogólnopolska 27/2019, str. 20-21

Dość często – i lekko – mówimy o naśladowaniu Jezusa. A naśladować Go to wejść w Wielką Sobotę, szukać ludzi w ich piekle

Archiwum Nuovi Orizzonti

To właśnie od lat robi Chiara Amirante. Przywiązana do Mistrza „podwójną liną” rzuca się w mętny wir diabelskiego ścieku i wyciąga stamtąd oszukanych ludzi. I żyje, pod jednym dachem, z kryminalistami, narkomanami, bezdomnymi z dworców – z ludźmi nocy. Po co? Żeby światło dnia, ogień miłości i rzeka modlitwy pomogły im zmartwychwstać.

Miłość wygrywa od 25 lat

Niedawno, bo 9 czerwca br., w jednym z włoskich Cittadella Cielo (Miasto Niebo), we Frosinone, 3 tys. osób świętowało 25-lecie istnienia wspólnoty Nowe Horyzonty. Założyła ją w 1991 r. Chiara Amirante. Dziś wspólnota działa w różnych krajach, należy do niej 6 mln osób. Na świecie prowadzi 17 435 ośrodków mieszkalnych, które zajmują się przyjmowaniem i reintegracją osób w trudnych sytuacjach, 46 ośrodków formacyjnych dla międzynarodowego wolontariatu, 25 ośrodków kontaktowych i telefonów zaufania, dzięki którym rocznie udzielana jest pomoc ponad 100 tys. osób.

Jedną z piosenek śpiewanych na spotkaniach Nowych Horyzontów jest znana wszystkim „Widzieliśmy miłość wygraną”.

– Gdybyśmy podsumowali te 25 lat w dwóch słowach, moglibyśmy zrobić to za pomocą tego, co właśnie śpiewaliśmy – powiedziała 9 czerwca Chiara. – Widzieliśmy, jak miłość zwycięża śmierć, widzieliśmy miłość wygrywającą z ciemnością, widzieliśmy, jak miłość uzdrawia, leczy złamane serca, widzieliśmy, jak miłość łamie łańcuchy, przynosi więźniom wolność, daje wzrok niewidomym, widzieliśmy miłość dokonującą cudów...

A jak to wszystko się zaczęło?

Cała Jego

Urodzona 20 lipca 1966 r. w Rzymie Chiara, dzięki rodzicom związana z Ruchem Focolari, od najmłodszych lat żyje Dekalogiem i nasłuchuje, co Bóg dla niej zaplanował. Gdy w wieku 17 lat zakochuje się w przystojnym chórzyście, po raz pierwszy świadomie wybiera Boga.

„Roberto bardzo mi się podobał i byłam w nim zakochana, ale moje wątpliwości wiązały się z tym, że moje serce było za bardzo oddane Bogu, bym mogła wyobrazić sobie życie w związku z inną osobą. Było dla mnie jasne, że chcę w całości należeć do Boga, tak jak zdecydowałam podczas mojego pierwszego ślubowania w wieku 11 lat” – notuje. Świadomie ćwiczy się usilnie w przeżywaniu na modlitwie wszystkiego, co robi. – Mój dzień wyznaczały poszczególne pory, zasadniczo charakteryzujące się postawą słuchania, podczas których wchodziłam do świętego tabernakulum duszy – jak lubię to nazywać – nocą lub w kaplicy kościoła pw. Aniołów Stróżów, lub też na łonie natury. Rano medytowałam, potem szłam na codzienną Mszę św., później odmawiałam Różaniec, a potem następowały chwile adoracji i cichej modlitwy, podczas której rozmawiałam z Panem i Jemu się powierzałam – opowiada.

Samotność rodzi rozpacz

Chiara kończy szkołę średnią i chce zostać dziennikarką, dużo się uczy. W tym czasie dokonuje też pewnego odkrycia: „Tak bardzo się przejmuję, tak wiele energii poświęcam, przygotowując się do egzaminu maturalnego, dla stopnia wystawianego przez ludzi. A przecież jest jeszcze jeden egzamin końcowy, do którego będę musiała nieuchronnie podejść, a od którego zależy cała moja wieczność. Jezus Chrystus już mi wyjawił pytania i byłoby naprawdę absurdalne, gdybym – tak samo jak chcę możliwie najlepiej wypaść na egzaminie maturalnym – nie przejmowała się tym końcowym egzaminem jeszcze bardziej, tak by stawić się na nim przygotowana”. Od tego momentu wszystko odnosi do fragmentu Ewangelii: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25, 40).

W 1984 r. Chiara zaczęła studiowanie nauk politycznych na Uniwersytecie Rzymskim „La Sapienza”. Tam po raz pierwszy odkryła samotność pojedynczych ludzi w tłumie. „Pierwsze zderzenie z tym nowym środowiskiem zupełnie mnie zdezorientowało – pisze. – Widziałam zatłoczone sale z setkami studentów, którzy zamykali się we własnym świecie, tak jakby każdy był samotną wyspą. Z ich oczu przezierała bezkresna samotność”. Pierwszą inicjatywą, którą podjęła z grupą znajomych, było stworzenie salki do nauki w krypcie uniwersyteckiej kaplicy. Zapraszała tam tych, którzy podczas przerw między zajęciami snuli się bez celu. W ciągu zaledwie dwóch miesięcy powstała trzystuosobowa grupa młodych ludzi, którzy regularnie przychodzili do kaplicy. To był pierwszy sukces Chiary.

Punkt zwrotny i skok w ciemność

Od 1987 r. Chiara niespodziewanie traci wzrok. Sytuacja jest poważna, grozi jej całkowita ślepota. – Po przyjeździe do szpitala lekarz specjalista, gdy tylko spojrzał na moje oczy, podskoczył na krześle i wybuchnął: Ależ ty powinnaś krzyczeć z bólu z tym, co masz! Wyjaśnił mi, że doszło do poważnego zakażenia, które objęło oboje oczu – opowiada. Zdiagnozowano przewlekłe i nieuleczalne zapalenie błony naczyniowej. W tym samym czasie, mimo że ogarnia ją fizyczna ciemność, w sercu pojawia się pragnienie szukania ludzi, którzy przeżywają piekło, i dosłownego wyjścia nocą na ulicę, by spotkać tych najbardziej nieszczęśliwych. Chiara czuje niepokój duszy, ponieważ ma do czynienia z natchnieniem wyjątkowo silnym i trudnym do opanowania.

„Za każdym razem, gdy zanurzałam się głęboko w modlitwie, a czyniłam to niemal bez przerwy, to natchnienie stawało się coraz większe. «Muszę odszukać najbardziej nieszczęśliwych braci, muszę wyjść na ulice nocą, by odszukać dealerów narkotyków, narkomanów, alkoholików, prostytutki, chorych na AIDS» – powtarzałam sobie. Jednak prawda była taka, że nie mogłam ustać na nogach i niewiele widziałam! Sama sobie odpowiadałam: «Dokąd pójdę, co zrobię? Moja choroba mi na to nie pozwala...»” – pisze. W tym stanie odrętwienia spowodowanym sprzecznymi myślami zwraca się do Pana, mówiąc Mu po prostu: „Nie wiem, czy wołanie, które tak wyraźnie słyszę w sercu – by wyjść nocą w poszukiwaniu narkomanów, prostytutek, alkoholików, przestępców, desperatów – Ty mi wlewasz do serca. Zdaję sobie sprawę, że dla młodej dziewczyny takiej jak ja to wszystko jest zbyt niebezpieczne, to szaleństwo... Ale Ty wiesz, że zawarłam z Tobą bezwarunkowe zobowiązanie, pragnę tylko tego, czego Ty pragniesz. Jeśli z jakiegoś powodu, jak się wydaje, to gorące pragnienie Ty wlewasz mi do serca, Ty, który wszystko możesz, stwórz mi jakieś minimalne warunki do tego, bym mogła je zrealizować, daj mi tę odrobinę zdrowia potrzebnego, by wyjść samotnie nocą na ulice”.

To wydaje się nieprawdopodobne, ale choroba ustępuje. Lekarze rozkładają ręce, bo nie wiedzą, jak to możliwe. Chiara jest zdrowa.

Ludzie mieszkają w piekle

Boi się, ale powtarza sobie, że Bóg tego chce, słyszy wołanie i wezwanie, więc wychodzi do ludzi, których nikt nie chce – pijaków, przestępców, narkomanów, prostytutek. Ma 25 lat, jest piękną kobietą, ale przełamuje opór i schodzi do podziemi rzymskiego dworca Termini.

„Pierwszej nocy, kiedy poszłam na dworzec, miałam wrażenie zejścia do piekieł. Wyższy poziom i przestrzeń wokół dworca były opanowane przez ludzi bez stałego miejsca zamieszkania i problematyczną młodzież, ale był to tylko «czyściec». W podziemiach był zupełnie inny świat, strefa, o której «wtajemniczeni» dobrze wiedzieli, że lepiej tam nie zaglądać. Rzuciłam okiem i przekonałam się, że ludzie, którzy schodzili tam na dół, to byli ci najbardziej wyniszczeni.

Dlatego pomyślałam: «Piekło jest tam niżej, muszę tam pójść»” – pisze o tamtym okresie. Od tej pory przychodziła na Termini systematycznie, już wiedziała, że Bóg ją tam posyła i jej strzeże. Poprosiła o spotkanie z biskupem, przedstawiła swoje plany – o dziwo odczytał w nich plan Boga i udzielił błogosławieństwa.

Pierwszy dom Nowych Horyzontów powstał w Rzymie w marcu 1994 r. – to miejsce, gdzie setki młodych ludzi mających za sobą ekstremalne doświadczenia nałogowe i przestępcze zaczynają odbudowywać siebie dzięki opracowanemu przez Chiarę odwykowemu programowi terapeutycznemu opartemu na Ewangelii.

Trzy lata później powstał kolejny dom, w prowincji Frosinone – to oficjalna siedziba wspólnoty – a potem kolejne. – Od 25 lat widzę, jak miłość wygrywa z ciemnością – mówi Chiara. – Bóg nikogo nie chce zostawić w piekle, ale po ludzi nocy ktoś musi pójść...

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Rodzice skarżą norweski Barnevernet do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka

2019-07-22 17:01

Monika Książek

Do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu wpłynęło szesnaście skarg rodziców na rząd Norwegii. Dotyczą one pogwałcenia ich prawa do poszanowania życia rodzinnego. Wszystkie odnoszą się do działań tej samej instytucji - norweskiego urzędu do spraw dzieci - Barnevernet.

Rodzice krytykują Barnevernet wskazując, że urzędnicy odebrali im dzieci w oparciu o niedostateczne podstawy, całkowicie zakazując lub radykalnie ograniczając możliwość utrzymywania z nimi kontaktu. Wśród poszkodowanych znaleźli się m.in. rodzice, którym ograniczono kontakty z dzieckiem do trzech czterogodzinnych spotkań w roku, matka, której pozwolono na kontakt z synem jedynie sześć razy w roku po dwie godziny, ojciec, któremu przyznano możliwość tylko jednego trzygodzinnego spotkania w roku z jego własnymi dziećmi, czy matka, której całkowicie zakazano kontaktów z dwójką jej dzieci, oraz ograniczono możliwość spotykania się z trzecim dzieckiem.

Rząd norweski ma teraz możliwość przedstawienia odpowiedzi na stawiane mu zarzuty, a organizacje pozarządowe są zaproszone do składania opinii prawnych przyjaciela sądu (amicus curiae) na temat zagadnień prawnych wiążących się z poszczególnymi skargami.

Instytut Ordo Iuris zamierza wystąpić do Przewodniczącego Sekcji II ETPC, która będzie rozpatrywała wspomniane skargi, z prośbą o dopuszczenie do udziału we wszystkich szesnastu postępowaniach i umożliwienie przedstawienia jego obserwacji. Prawnicy Instytutu przekażą Trybunałowi argumenty udowadniające fundamentalne znaczenie więzi z rodzicami dla prawidłowego rozwoju dziecka oraz zaprezentują orzecznictwo międzynarodowe wskazujące na odebranie dzieci ich rodzicom jako środek ostateczny, który powinien mieć zastosowanie w absolutnie wyjątkowych przypadkach.

„Przyjęte do rozpoznania sprawy dają ogromne nadzieje na zmianę norweskiego systemu opieki nad dziećmi, który opiera się o założenie bezwzględnego prymatu państwa nad rodziną. Opisane w nich sytuacje stanowią przykład stosowania zupełnie nieadekwatnych środków względem okoliczności w jakich znajdują się dzieci i rodzice. W niedawnym orzeczeniu w sprawie Blondiny Jansen, Trybunał w Strasburgu wyraźnie stwierdził, że celem umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej jest ponowne zjednoczenie rodziny, a zatem należy podtrzymywać więzi emocjonalne między dzieckiem i rodzicami biologicznymi. Takie stanowisko daje podstawy do przypuszczenia, że i w tych szesnastu sprawach zapadną korzystne dla skarżących wyroki” – skomentował Bartosz Zalewski z Instytutu Ordo Iuris.

Powody odebrania dzieci rodzicom przez Barnevernet są często błahe: „przewlekłe zmęczenie” matki, niska frekwencja trzylatka w przedszkolu czy rzekome nadużywanie paracetamolu przez rodzica. Jedną z najgłośniejszych medialnie spraw pokazujących skrajnie antyrodzinną praktykę działania tego urzędu był przypadek rumuńsko-norweskiej rodziny Bodnariu, którym odebrano piątkę dzieci, z których jedno miało ledwie kilka tygodni, i umieszczono je w trzech różnych rodzinach zastępczych.

Ostatecznie Barnevernet – pod presją opinii publicznej i rządu rumuńskiego – oddał dzieci rodzicom, którzy wkrótce potem opuścili Norwegię. Obecnie rodzina Bodnariu wystąpiła ze skargą do ETPC, a swoją opinię w sprawie przedłożył również Instytut Ordo Iuris. Eksperci Instytutu przygotowują również raport opisujący z perspektywy systemowej działanie Barnevernet w kontekście międzynarodowych standardów praw człowieka.

Wcześniej reprezentowali również Norweżkę Silije Garmo, która wraz z córką otrzymała w Polsce azyl. Decyzja o jego przyznaniu wprost stwierdzała, że w Norwegii naruszono podstawowe prawa kobiety.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Papież do francuskich skautów: nie ograniczajcie się do kontaktów wirtualnych

2019-07-23 19:18

pb (KAI/famillechretienne.fr) / Jambville

Nie ograniczajcie się do kontaktów wirtualnych - zaapelował papież Franciszek do 22 tys. francuskich skautów, zgromadzonych w Jambville koło Paryża na „wielkim jamboree” (zlocie) pod hasłem „Connecte!” (Połącz się!).

Grzegorz Gałązka

Za pośrednictwem telegramu wysłanego przez sekretarza stanu Stolicy Apostolskiej kard. Pietro Parolina papież przekonuje, że łączność z Chrystusem poprzez modlitwę, słuchanie słowa Bożego i sakramenty pozwala odkryć „źródło radości”, ale także „drogę prawdziwego spotkania” z innymi ludźmi.

Życzy młodym, by nie ograniczając się spotkań wirtualnych, coraz bardziej byli „budowniczymi mostów”. W ten sposób wezmą udział w budowie społeczeństwa „bardziej sprawiedliwego i bardziej ludzkiego”, zauważającego małych i ubogich.

W spotkaniu w Jambville bierze udział 22 tys. spośród 85 tys. członków głównej organizacji harcerskiej we Francji Scouts et Guides de France (SGDF).

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem