W homilii metropolita krakowski podkreślił potrzebę „uczenia się wiary pasterzy, która rodzi się z tego co słyszą i co widzą”. Po Mszy świętej kardynał przewodniczył ceremonii wmurowania kamienia węgielnego, w której uczestniczyli bracia franciszkanie z Betlejem oraz grupa polskich duchownych i sióstr zakonnych, jak również przedstawiciele polskiej ambasady w Tel Awiwie i Ramallah.

Józef – człowiek odwagi i milczenia

O znaczeniu wyboru przybranego ojca Chrystusa jako patrona nowej kaplicy mówił w swoim przemówieniu o. Francesco Ielpo, który podkreślił, że poprzez swoją dyskrecję, o której mówią wszystkie Ewangelie, św. Józef stał się „opiekunem Świętej Rodziny, człowiekiem milczenia i słuchania”, zdolnym by przyjąć Boży plan „z pokorą i odwagą”, dając świadectwo posłuszeństwa woli Bożej całym swoim istnieniem. Kustosz Ziemi Świętej podkreślił, że kaplica św. Józefa staje się kolejnym miejscem modlitwy i gościnności dla lokalnej społeczności i dla pielgrzymów, którzy oczekiwani są, jak tylko w Palestynie nastanie pokój, którego „świat i Ziemia Święta bardzo dziś potrzebują”, a dla budowy którego wymagane są „pokora i odwaga” – cechy, które w szczególny sposób naznaczyły życie św. Józefa.

Więź między Polską a Ziemią Świętą

Nowa kaplica wpisuje się w projekt kaplic narodowych Sanktuarium na Polu Pasterzy. Jak zapisano w akcie wmurowania kamienia węgielnego, decyzję, by to właśnie Polacy ufundowali budowę kaplicy św. Józefa, podjęto 19 marca 2023 r. w Nazarecie. Realizacja projektu możliwa jest dzięki hojności Archidiecezji Krakowskiej oraz staraniom ojców franciszkanów z Kustodii Ziemi Świętej w Krakowie. Projekt jest dziełem architektów z Palestyńskiego Centrum Ochrony Dziedzictwa Kulturowego, przy współpracy Biura Technicznego Kustodii Ziemi Świętej. Wystrój wnętrza kaplicy zaprojektowała Joanna Szymańska.

Sanktuarium Gloria in excelsis Deo

Arabska miejscowość Beit Sahour, położona nieopodal Betlejem, wznosi się w miejscu pola Booza, o którym wspomina Księga Rut. Według tradycji to właśnie tam aniołowie ogłosili pasterzom radosną nowinę o narodzeniu Jezusa. Świątynia, która upamiętnia to wydarzenie, została zbudowana przez franciszkanów w 1953 r. w pobliżu ruin starożytnego klasztoru. Kościół ma kształt namiotu pasterzy-koczowników, zwieńczonego małą kopułą w kształcie gwiazdy, a kaplice ozdobione są freskami, przedstawiającymi historię o objawieniu się aniołów pasterzom, zaczerpnięta z Ewangelii wg św. Łukasza. Pod kościołem znajduje się duża jaskinia, którą tradycja, poparta wykopaliskami przeprowadzonymi w latach 50. XX wieku, utożsamia z grotą, z której korzystali pasterze w czasach Jezusa.