Spotkanie, które dziennik „La Nacion” określił jako „mecz stulecia”, zakończyło się wynikiem 2:1 dla Argentyny, choć do 84. minuty podopieczni Lionela Scaloniego przegrywali 0:1. W niedzielę broniąca tytułu Argentyna zmierzy się z Hiszpanią w finale.
W stołecznej dzielnicy Palermo w strefie kibica zgromadziło się prawie 30 tys. osób. Początkowy entuzjazm przygasł w 55. minucie meczu, po bramce Anthony'ego Gordona. Nastroje zmieniły się ponownie, gdy wyrównał Enzo Fernandez. Kiedy w doliczonym czasie gry wynik spotkania ustalił Lautaro Martinez, ludzie na placu zaczęli skakać i się obejmować.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
– Już było źle, ale tak robi Argentyna. Najpierw cierpimy, a potem przychodzi radość – powiedział 24-letni Nahir Otero, cytowany „La Nacion”.
– Było wszystko razem. Oczekiwania, nerwy, rozpacz, smutek i szczęście. Wspaniale przeżycie – oceniła 39-letnia Noelia Gomez.
Większość Argentyńczyków ogląda zmagania reprezentacji w domach, całymi rodzinami. W meczu z Anglią po każdym z goli „Albicelestes” wiwaty dobiegające z poszczególnych mieszkań łączyły się w głośną wrzawę. Wiele osób wychodziło na balkony, skacząc i machając flagami.
Reklama
Uliczne święto zaczęło się po ostatnim gwizdku. W Buenos Aires w tradycyjnym miejscu, pod Obeliskiem, w ciągu kilku minut zaczęły się gromadzić tłumy. Podobnie było w Rosario, Cordobie, Mendozie, Tucumanie i Mar del Plata.
W La Placie, stolicy prowincji Buenos Aires, tysiące mieszkańców, od małych dzieci po seniorów, zebrały się na głównym Placu Moreno oraz przy Placu San Martina. Ludzie w biało-błękitnych barwach tańczyli, śpiewali i bili w bębny. Nocne niebo rozświetlały sztuczne ognie.
Eksperci oceniali pojedynek Argentyna - Anglia jako jeden z największych międzynarodowych klasyków i powtórkę najbardziej mitologizowanego meczu w historii argentyńskiego futbolu – zakończonego takim samym wynikiem ćwierćfinału mistrzostw świata z 1986 roku.
Z Buenos Aires – Andrzej Borowiak (PAP)
