Najważniejszym punktem obchodów była uroczysta Eucharystia, której przewodniczył biskup sandomierski Krzysztof Nitkiewicz, a koncelebrowali ją ks. prał. Jan Ziętarski, dziekan dekanatu staszowskiego, ks. kan. Lesław Biłas, kustosz sanktuarium oraz przybyli kapłani. Uroczystość zgromadziła mieszkańców Bogorii, parafian, pielgrzymów z Kiełczyny i Łazisk. Obecna była poseł Agata Wojtyszek, burmistrz Bogorii Marcin Adamczyk oraz Romuald Zgrzywa, starosta staszowski.

Bp Krzysztof Nitkiewicz podkreślił w homilii, że sercem każdego sanktuarium są pielgrzymi przybywający z wiarą i swoimi intencjami. Nawiązując do ogłoszenia Maryi patronką Bogorii, wskazał na społeczne znaczenie sanktuarium. Przypomniał jednocześnie, że najważniejsza pozostaje osobista relacja człowieka z Bogiem – „rozmowa dwóch serc”, która prowadzi do umocnienia wiary.

– Ten dialog może być początkowo trudny, jak rozmowa przytoczona w dzisiejszej Ewangelii, kiedy matka Kananejka, pochodząca z narodu będącego odwiecznym wrogiem Żydów, prosi Chrystusa o uzdrowienie córki opętanej przez złego ducha. Pan Jezus widzi jej wiarę, ale jakby chcąc ją pogłębić, a jednocześnie, aby ukazać tę wiarę innym, myślę tu na przykład o apostołach, którzy ze swojej strony usiłują pozbyć się jak najszybciej kobiety – daj jej to czego chce – wystawia proszącą na próbę, by ostatecznie uzdrowić dziecko. Komentując wspomnianą scenę, św. Jan Chryzostom używa przykładu ze świata medycyny, mówiąc o ranie – symbolu niedoskonałości wiary – ranie, która najpierw musiała zostać oczyszczona, i to głęboko, aby mogła się zagoić. Podobnie bywa z naszymi modlitwami. Chcemy natychmiastowego efektu, rozwiązań zgodnych z bardzo konkretnymi zamierzeniami, tymczasem Bóg pragnie dać nam znacznie więcej, niż Go prosimy i stąd potrzeba cierpliwości, pokory, a przede wszystkim zaufania – mówił kaznodzieja.

W dalszej części homilii bp Nitkiewicz podkreślił, że Bogu zależy na bardzo osobistej relacji z człowiekiem. Przypomniał również, że Ewangelia jest Dobrą Nowiną dla wszystkich.

– Bóg nie chce być tylko ratownikiem czuwającym gdzieś na strzeżonej plaży, aby wyciągnąć z głębiny kogoś, kto woła o pomoc. On mówi: Jestem twoim Ojcem, więc trzymaj się mnie mocno, jak dziecko i uwierz, że zależy mi na twoim szczęściu. O tej prawdzie przypomina również bogoryjska Matka Pocieszenia. Maryja na cudownym obrazie trzyma w rękach różę, którą jako znak czci ofiaruje Dzieciątku Jezus, Ono zaś wskazuje rączką na swoją Matkę. Żadnych chusteczek do ocierania łez, tylko zachęta do zaufania Bogu, do powierzenia Mu swych trosk. Jezus ze swojej strony dał nam Maryję jako Matkę.

Należy jednocześnie pamiętać, że Ewangelia jest Dobrą Nowiną dla wszystkich, nie tylko dla wybranych, którzy mieli szczęście urodzić się w tym, a nie innym miejscu. Nie możemy robić wielkich oczu, gdy ktoś deklarujący na przykład swoją niewiarę czy wrogość do Kościoła zjawia się nagle na uroczystości religijnej. Może to będzie właśnie ten moment, gdy spadną mu z oczu łuski i uwierzy. Chciałbym, aby w bogoryjskim sanktuarium modlono się szczególnie za osoby przeżywające kryzys wiary, za młodzież, która uważa, że Kościół nie jest do niczego potrzebny, za wszystkich przytłoczonych do tego stopnia ziemskimi troskami, że nie znajdują czasu, aby zatroszczyć się o swoją duszę. Kapłani przez pomoc sakramentalną, a świeccy przez dobrą radę, nich otoczą swoją opieką tych naszych braci i siostry, bo przecież jesteśmy za nich odpowiedzialni. Jeśli przy szpitalu w pobliskim Staszowie działa Pogotowie Ratunkowe, sanktuarium w Bogorii powinno być takim duchowym pogotowiem niosącym pomoc niezależnie od granic parafii, gminy, czy powiatu. Wówczas Bogoria stanie się naprawdę miastem Matki Bożej, a wy wszyscy jej dziećmi, czego z całego serca życzę – mówił biskup.

Po homilii ks. kan. Roman Janiec, kanclerz Kurii Diecezjalnej odczytał Dekret Dykasterii ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, uznający Matką Bożą Pocieszenia jako patronkę miasta Bogoria. Szczególnym momentem uroczystości było oddanie miasta pod opiekę Matki Bożej Pocieszenia, którego dokonał Marcin Adamczyk, burmistrz miasta oraz Jolanta Wyrzykowska, przewodnicząca Rady Miejskiej. Tym samym wielowiekowa więź mieszkańców z Panią Bogoryjską otrzymała oficjalny wymiar. Decyzję poprzedziły działania władz samorządowych.

Historia obrazu Matki Bożej Pocieszenia w Bogorii rozpoczęła się w 1626 roku. Wówczas sprowadzono z Krakowa wizerunek Maryi wykonany przez malarza Jana Sochera. Obraz został najpierw umieszczony w kościele parafialnym w Kiełczynie, a następnie uroczyście przeniesiono go do Bogorii i umieszczono w głównym ołtarzu. Kult Matki Bożej Pocieszenia rozwijał się bardzo szybko. Pierwsze wzmianki o cudach przypisywanych Jej wstawiennictwu pojawiły się już w 1646 roku. Posługujący przy świątyni Kanonicy Lateraneńscy prowadzili księgę, w której zapisywano niezwykłe wydarzenia i otrzymane łaski, a wierni pozostawiali przy obrazie liczne wota. Po wiekach obecności wizerunku nastąpiło ponowne ożywienie jego kultu. W 2008 roku, po przeprowadzonej konserwacji, odbyła się uroczysta reintronizacja obrazu. Rok później, 24 marca 2009 roku, bogoryjska świątynia została oficjalnie potwierdzona jako Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia. Szczególnym wydarzeniem była również koronacja obrazu 29 sierpnia 2010 roku, której dokonał biskup Krzysztof Nitkiewicz.