Reklama

Maryja wie, czego nam potrzeba

2016-10-19 08:56

Rozmawia ks. Marek Łuczak
Niedziela Ogólnopolska 43/2016, str. 22-23

BOŻENA SZTAJNER

O znaczeniu pielgrzymowania do Fatimy, o pogodnym usposobieniu s. Łucji oraz o coraz większej fascynacji objawieniami Matki Bożej Różańcowej z Jolantą Potempą – dyrektorem Duszpasterstwa Pielgrzymkowego w Katowicach – rozmawia ks. Marek Łuczak

KS. MAREK ŁUCZAK: – Co w Fatimie robi największe wrażenie na pielgrzymach?

JOLANTA POTEMPA: – Zdecydowanie Cova da Iria – Dolina Pokoju. Podobnie jak w 1917 r., tak i dzisiaj gromadzą się tam ludzie szukający osobistego spotkania z Maryją. Można ich tam zastać z różańcami w ręku. Mogłoby się wydawać, że miejsce to jest dzisiaj tylko pamiątką cudów sprzed lat, ale okazuje się, że także dzisiaj dzieją się tam rzeczy niesamowite, które odnotowywane są jako wydarzenia cudowne.


Zobacz także: PIELGRZYMUJ Z "NIEDZIELĄ" DO FATIMY

– Rozumiem, że to w tym miejscu dzieci fatimskie spotkały Matkę Bożą...

– Cova da Iria jest miejscem objawień, które powtarzały się od maja do października 1917 r., oprócz sierpnia.

– To miejsce znane jest także z cudu Słońca...

– Miał on miejsce w październiku. Już wcześniej Matka Boża zapowiadała, że jeśli dzieci w poszczególne dni będą się gromadziły w wyznaczonym wcześniej miejscu i czasie, to w październiku staną się świadkami cudu. Informacja o objawieniach była już wtedy dość rozpowszechniona w lokalnym środowisku, pisały o tym media, które najczęściej jednak kwestionowały wiarygodność wizjonerów. Kiedy więc w dolinie 13 października zebrało się kilkadziesiąt tysięcy ludzi, by być świadkami wyjątkowego wydarzenia, Słońce wirowało na niebie przez ok. 10 min. Wtedy też, w październiku, Matka Boża potwierdziła, że jest Matką Bożą Różańcową. Wizjonerom ukazał się też św. Józef z Dzieciątkiem, a więc cała Święta Rodzina.


Grażyna Kołek/Niedziela
Maria dos Anjos – siostrzenica s. Łucji ma prawie sto lat

– Wróćmy na moment do sierpnia. Skąd przerwa w objawieniach?

– Po trzech miesiącach od pierwszego objawienia wokół dzieci zrobiło się duże zamieszanie. W konsekwencji rozgłosu dzieci zostały wtrącone do aresztu i tam były przesłuchiwane. Kiedy tylko wyszły z aresztu, objawienia znów stały się ich udziałem. Matka Boża przy następnej okazji przypomniała to, co mówiła w lipcu. W Jej przesłaniu ponownie pojawiła się m.in. wizja piekła. Maryja przypomniała, że mamy czynić pokutę i modlić się za grzeszników. To objawienie miało miejsce 19 sierpnia w drodze do Cova da Iria, w Valinhos, gdzie po dziś dzień jest kaplica upamiętniająca tamto wydarzenie.

– Niektórzy mówią, że do wiary w autentyczność Fatimy najbardziej przekonują oczy dzieci fatimskich...

– Mamy przecież do czynienia z Łucją, która miała 10 lat, a także z 9-letnim Franciszkiem oraz Hiacyntą, która miała zaledwie 6 lat. Dzieci były wtedy jeszcze małe, nie potrafiły nawet czytać. Gdy zobaczyły wizję piekła, były przestraszone. Poza tym te dzieci były przesłuchiwane, być może też wyśmiewane przez swoich rówieśników.

– Podobno nawet gdy Łucja szła do zakonu, mama nie wierzyła jej do końca...

– Mama Łucji była bardzo surową kobietą. Powstał nawet film fabularny przedstawiający życie Łucji. Jest w nim scena pożegnania. Mama mówi wówczas do swej córki: „Jeżeli mówisz prawdę, to niech Ci Bóg wynagrodzi, ale jeżeli kłamiesz, obyś poniosła karę”. Faktem jest, że obydwie kobiety były połączone więzią. Kiedy matka Łucji zachorowała, zakonnica udała się do Cova da Iria, by prosić o zdrowie dla chorej. Modlitwa okazała się skuteczna. Warto dodać, że Łucja nie tylko się modliła, ale też na kolanach przeszła w dolinie niemały odcinek drogi, aż do miejsca objawień. Dziś jest to kamienna droga, biegnąca przez plac fatimski. Ten zwyczaj jest wciąż kultywowany przez pielgrzymów.

– Miała Pani okazję spotkać s. Łucję?

– Przez godzinę rozmawiałam z s. Łucją w karmelu. Zaprzyjaźnieni członkowie rodziny królewskiej zabrali mnie na spotkanie, podczas którego pojawiały się polskie wątki. Siostra pytała o nasz kraj i bardzo często powtarzała, że ma wielki szacunek do Jana Pawła II. Mimo swych lat była też wyjątkowo pogodna i skora do żartów.

– Czy żyją jeszcze członkowie rodzin dzieci fatimskich?

– Żyje jeszcze siostrzenica s. Łucji – Maria dos Anjos. Ma prawie sto lat. Siedzi obok domu rodzinnego Łucji, gdzie są ogród i studnia anioła. Nie wyróżnia się spośród portugalskich kobiet – ubrana na czarno, z różańcem w ręku. Za każdym razem gdy wracam, ludzie pytają mnie, czy jeszcze żyje. A ona nie tylko żyje, ale też ma doskonałą kondycję. Kiedyś poprosiłam ją o modlitwę w osobistej sprawie. Na pewno się modliła, bo finał sprawy okazał się dobry, ale też następnym razem, kiedy się spotkałyśmy, nie omieszkała zapytać o tę sprawę, więc ma doskonałą pamięć i empatię. Zawsze powtarza: „Maryja wie, czego nam potrzeba. Tylko musimy wierzyć i nie zapominać o Różańcu”.

Zobacz także: PIELGRZYMUJ Z "NIEDZIELĄ" DO FATIMY
Tagi:
świadectwo Maryja

Reklama

Najświętsza Maryja Panna z Guadalupe

2019-12-11 20:58

O. Gabriel Garcia

Aztecy zaczęli się tam osiedlać w roku 1325. Tenochtitlan (obecnie miasto Mexico) było wyspą na jeziorze Texcoco. W listopadzie 1519 r. wraz ze swoim wojskiem zdobył je Hiszpan Hernan Cortes.

Graziako/Niedziela

Musiał jednak toczyć boje aż do 13 sierpnia 1521 r., nim zwyciężył ostatniego króla Azteków - Guatemoca. Azteccy mieszkańcy byli przerażeni tą klęską i zachłannością Hiszpanów. Między tymi dwoma narodami istniały olbrzymie różnice w kulturze, mowie, religii i zwyczajach. Trudno było znaleźć wspólny język. Zwycięzcy siłą zmuszali Azteków do przyjęcia wiary katolickiej. Byli jednak również i tacy misjonarze, którzy próbowali wprowadzić nową religię w sposób pokojowy i przy pomocy dialogu. 10 lat po hiszpańskim podboju miały miejsce objawienia Matki Bożej w Guadelupe. Przytaczamy tekst tubylca Nicana Mopohuna, przypisany Antoniemu Valeriane, jako najbardziej wiarygodny i dokładny oraz posiadający historyczną wartość.

Objawienie

9 grudnia 1531 r., w sobotni poranek, Dziewica ukazała się Juanowi Diego, tubylcowi z Cuauhtitlan, świeżemu konwertycie, ochrzczonemu krótko przed tym zdarzeniem. Juan Diego był w drodze na lekcję religii i gdy znajdował się w pobliżu wzgórza Tepeyac, doszedł go przepiękny śpiew ptaków. Nagle ptaki przestały śpiewać, a on usłyszał ze wzgórza głos wołający go po imieniu: „Juanito, Juan Diegnite”. Ujrzałem Panią o ponadnaturalnej piękności. Jej suknia błyszczała jak słońce. Głaz, na którym stały jej stopy, wyglądał jak z kamieni szlachetnych, a ziemia błyszczała jak tęcza. W tym pierwszym objawieniu Dziewica wyraziła Juanowi swe życzenie wybudowania kościoła na wzgórzu Tepeyaca. Juan Diego udał się natychmiast do biskupa - franciszkanina Juana de Zumarraga, by mu przekazać to, co się zdarzyło, lecz tenże nie uwierzył mu. Tubylec powrócił do domu smutny i zniechęcony. Tego samego dnia Juan Diego jeszcze raz wstąpił na wzgórze i spotkał tam Panią Nieba, która na niego czekała. Poprosiła go, by ponownie dotarł w następnym dniu do biskupa, by można było mu dokładnie przekazać życzenie. Wreszcie w następnym dniu, po długim oczekiwaniu, biskup przyjął go. Aby się przekonać, czy rzeczywiście mówi prawdę, skierował do niego wiele pytań i zażądał od niego przyniesienia znaku.

Juan Diego przekazał odpowiedź biskupa Pani, która prosiła go o przyjście ponowne w następnym dniu, by mogła przekazać mu znak. Jednakże Juan Diego nie stawił się w oznaczonym terminie na rozmowę z Panią Nieba, ponieważ poważnie zachorował jego wujek, musiał więc sprowadzić lekarza.

12 grudnia, we wtorek, Juan Diego udał się w drogę do Tlatelolco, aby sprowadzić kapłana, gdyż wujek chciał się wyspowiadać. Aby zdążyć do miasta, wybrał inna drogę, gdyż nie chciał zostać zatrzymanym przez Panią. Ona jednak spotkała go i Juan Diego opowiedział, co stało się z wujkiem. W odpowiedzi usłyszał, że nie ma się martwić stanem swego wujka, gdyż on wyzdrowieje. Uspokojony tymi słowami Juan Diego wypełnił życzenie Dziewicy i wspiął się na wzgórze, aby przynieść świeże róże. Dziewica uporządkowała kwiaty własnymi rękoma i złożyła w zagłębienie jego peleryny. On sam udał się ponownie do biskupa i na kolanach przekazał mu prośbę Dziewicy, rozpościerając swą pelerynę, pozwalając wypaść z niej różom. Nagle na pelerynie ukazał się obraz Dziewicy Matki Bożej. Biskup wraz z obecnymi osobami ujrzeli ten piękny i cudowny obraz. Dla Indian była to ogromna radość, jakby wybawienie. Objawienia, które miał Indianin, oraz obraz na pelerynie były znakami, że tubylcy zostali mocno włączeni do nowej wiary. W ciągu następnych 10 lat dokonało się około 8 milionów nawróceń.

Peleryna zrobiona jest z grubego lnu i z włókien maguey, na których utrzymują się silne, błyszczące kolory. Jej pierwsze naukowe badania zostały przeprowadzone w roku 1936. Niemiecki chemik, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii, Ryszard Kühn stwierdził, że farby te nie pochodzą ani z mineralnych, ani roślinnych, ani ze zwierzęcych materiałów.

W roku 1951 rysownik Carlos Salinas odkrył, że w oczach Dziewicy widać postać mężczyzny z brodą. Od tego czasu badało obraz wielu optyków i specjalistów. W roku 1956 doktor Javier Torroella, optyk i chirurg, wydał lekarskie orzeczenie, w którym potwierdził, że w oczach Dziewicy widać ludzką postać. Do dziś do dziewicy z Guadelupe pielgrzymowało ponad 20 milionów ludzi i w ten sposób Guadelupe stała się najczęściej odwiedzanym sanktuarium świata. Wszyscy: biedni i bogaci, intelektualiści i robotnicy, rolnicy i studenci, mężczyźni i matki zdążają tam z wielka miłością i wiarą, aby odwiedzić naszą Matkę Nieba w bazylice Guadelupe i powiedzieć jej głośno lub cicho: „Bądź pozdrowiona, Maryjo, pełna łaski...”.

Z niem. tł. B. Gniotowa

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Pan Bóg wycenił mnie na Parkinsona

2019-04-30 09:16

Łukasz Krzysztofka
Edycja warszawska 18/2019, str. 6

Dobrze znają go ci, którzy poszukują odpowiedzi na kwestie praktyki wiary w życiu codziennym. Ks. Piotr Pawlukiewicz daje teraz swoim życiem odpowiedź na najtrudniejsze pytanie – o sens krzyża i cierpienia

Artur Stelmasiak
Ks. Piotr Pawlukiewicz wycofuje się z dotychczasowych form duszpasterzowania

Znany kaznodzieja i rekolekcjonista w rozmowie z Pawłem Kęską ze Stacji 7 swój krzyż nazwał wprost – pan Parkinson. – Zawitał w moim domu po cichu. Kiedy się o nim dowiedziałem, to już się trochę rozgościł. Na razie ta choroba da się jeszcze jakoś zepchnąć na bok, da się pracować – mówił kapłan, który o swojej chorobie dowiedział się w 2007 r. Nie poddaje się jej jednak.

Ks. Pawlukiewicz uważa, że krzyż od Jezusa jest pomocą w osiągnięciu nieba. – Pan Bóg wycenił mnie na Parkinsona i przyjąłem tę wycenę. Robię co mogę, co będzie, zobaczymy. Co tu się martwić jutrzejszym dniem, jeżeli dzisiejszy może się skończyć przed północą – powiedział rekolekcjonista. – Chrystus daje ci krzyż doważony do ciebie, lekarstwo na zamówienie.

Były duszpasterz parlamentarzystów przyznał, że obecnie robi dużo badań medycznych i wycofuje się ze sposobów duszpasterzowania, które prowadził, poszukując innych. – Chciałbym zmienić akcenty homiletyczne. Mówić o rzeczach, których kiedyś się bałem, o tym, kiedy człowiek jest bezradny, bezsilny, kiedy słyszy, że choroba jest nieuleczalna. Dopóki mnie ludzie rozumieją, dopóki rozumieją moje słowa, to w imię Chrystusa będę głosił Ewangelię – podkreśla.

Ks. Pawlukiewicz stara się teraz nie odprawiać Mszy św. publicznie, ponieważ choroba ma różne kaprysy. Eucharystię odprawia sam u siebie.

Choroba Parkinsona należy do najpoważniejszych schorzeń ośrodkowego układu nerwowego. Jej objawy to przede wszystkim ograniczenie ruchu oraz drżenie. Leczenie choroby Parkinsona jest możliwe, jednak nie da się wyleczyć jej całkowicie. Po pewnym czasie doprowadza do inwalidztwa. Zmagał się z nią św. Jan Paweł II.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wigilia w Stowarzyszeniu „Po prostu żyj”

2019-12-11 21:35

Zofia Białas

Wigilia to dzień szczególny dla tych, którzy prawdziwie przeżyli Adwent. W tym dniu zasiądą rodzinnie przy stole, przeczytają fragment Ewangelii o narodzeniu Pana Jezusa, połamią się opłatkiem, zapalą lampki na choince, zaśpiewają kolędę „Wśród nocnej ciszy” i pójdą jak pasterze reflektować tajemnicę Bożego Narodzenia.

Zofia Białas

Czyniąc zadość tradycji, przy wigilijnym stole spotkali się 11 grudnia członkowie Stowarzyszenia „Po prostu żyj”, ludzie, którzy stworzyli szczególną wspólnotę, wspólnotę ludzi dotkniętych chorobą nowotworową. Razem z nimi przy wigilijnym stole zasiedli przedstawiciele władz samorządowych, członkowie rodzin. Każde takie spotkanie to świadomość, że ci, których dotknęła choroba nie powinni być zostawieni samym sobie. Organizatorem opłatkowego spotkania był zarząd Stowarzyszenia.

Zofia Białas

W spotkaniu uczestniczyli m.in.: ks. prałat Marian Stochniałek – duchowy opiekun Stowarzyszenia „Po prostu żyj”, Marek Kieler - starosta wieluński, Grażyna Ryczyńska – radna Rady Powiatu, przedstawiciel Wieluńskiej Spółdzielni Mieszkaniowej, Grzegorz Żabicki - działacz ZHP, radny, nauczyciel.

Spotkanie rozpoczęły: wspólnie zaśpiewana kolęda „Wśród nocnej ciszy”, fragment Ewangelii wg św. Łukasza, słowa św. Jana Pawła II i papieża seniora Benedykta XVI pokazujące sens Bożego Narodzenia, słowo ks. Mariana Stochniałka i życzenia prezesa Zarządu Stowarzyszenia „Po prostu żyj”.

Słowa Jana Pawła II zachęciły słuchających do wpatrywania się w Boże Dziecię – Zbawienie świata i do uczenia się od Niego miłości oraz odpowiedzialności za każdego człowieka i za każde ludzkie życie; słowa Benedykta XVI, przypomniały, że Boże Narodzenie stało się świętem darów, abyśmy naśladowali Boga, który dal nam samego siebie. Pozwólmy, powiedział, aby nasze serce, nasza dusza i nasz umysł zostały tą prawdą przesiąknięte! Kupując i przyjmując wiele prezentów, nie zapomnijmy o prawdziwym darze: abyśmy sobie wzajemnie ofiarowali cząstkę nas samych! (…)Wtedy znika niepokój. Wtedy rodzi się radość, wtedy nastaje święto.

Po refleksjach o istocie Bożego Narodzenia przyszedł czas na połamanie się opłatkiem, spożycie wieczerzy i wspólne kolędowanie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem