Reklama

Uwięzione słowa

2016-10-19 08:56

Anna Cichobłazińska
Niedziela Ogólnopolska 43/2016, str. 48

B. Sztajner/Niedziela

Świat osób jąkających się to świat blokad, ucieczek, strachu. Skuteczne leczenie jąkania to nie tylko uczenie poprawnej mowy, ale też powtórne narodziny. Wiedzą o tym nie tylko osoby jąkające się, lecz także ich rodziny, przyjaciele i środowiska zawodowe

Małgorzata Muchalska nie pamięta, kiedy zaczęła się jąkać. Wkładała wiele wysiłku w konstruowanie wypowiedzi, pomijanie feralnych głosek, przy których na pewno nastąpiłoby zająknięcie, blokada, że już nie rejestrowała scen składających się na jej przeszłość. Przez całe życie towarzyszył jej stres przed koniecznością mówienia, przed oceną, której poddawali ją jej rozmówcy – czy to w rodzinie, czy w szkole, na studiach, czy później w dorosłym życiu. Niepowodzenia związane z próbą leczenia jąkania jeszcze pogłębiły stan wycofania i ciągłego kontrolowania się. Skutkowało to unikaniem sytuacji, w których trzeba się wypowiadać, ograniczaniem nawiązywania nowych kontaktów. Najgorsza była jednak bezradność wobec najbliższych, którzy nie zdawali sobie sprawy, jak wielkim problemem jest dla niej jąkanie.

Audycja w radiu

– Małgosia zaczęła się jąkać w ostatnich latach szkoły podstawowej – mówi jej mama. – Sądziliśmy z mężem, że to minie, ale jąkanie się pogłębiało. Podejmowaliśmy próby leczenia, ale były nieudane. Nigdy nie bagatelizowaliśmy problemu Małgosi, ale przyzwyczailiśmy się i... zaakceptowaliśmy jej jąkanie. Trudno nam było zrozumieć rozterki córki i towarzyszący jej stres.

O warszawskiej klinice leczenia jąkania dowiedziała się babcia Małgorzaty z audycji Radia Jasna Góra. W czasie pielgrzymki osób jąkających się do Matki Bożej Jasnogórskiej miało się odbyć również spotkanie z osobami, które kiedyś się jąkały, z osobami poddającymi się terapii i państwem Ewą i Tomaszem Galewskimi, którzy od 20 lat prowadzą terapię osób jąkających się. Babcia namówiła rodziców Małgorzaty, by udali się na to spotkanie. – W trakcie spotkania – mówi mama kobiety – doświadczenia osób jąkających się i ich terapeutów otworzyły nam oczy. Zrozumieliśmy wtedy, jakie blokady psychiczne ma nasza córka, jak wielki wpływ na jej życie ma jąkanie. Po spotkaniu oboje z mężem podjęliśmy decyzję, że jeśli tylko Małgosia będzie chciała podjąć leczenie, to my zrobimy wszystko, żeby jej pomóc.

Reklama

Wiele przyczyn

Jąkanie jest nie tylko wadą wymowy. Leży głęboko w psychice i jego etiologia do dziś nie jest jasna. Badania wskazują, że odsetek osób, które jąkały się lub jąkają, wynosi ok. 5 proc. Częściej jąkają się mężczyźni niż kobiety. Najczęściej jąkanie rozpoczyna się we wczesnym dzieciństwie (2,5 proc. dzieci poniżej 5. roku życia). Jąkanie dotyczy ludzi zamieszkujących wszystkie kontynenty, niezależnie od różnic kulturowych czy etnicznych. – U osób jąkających się występują: zaburzenie oddechu, napięcie mięśni, strach przed mową, ukrywanie własnego defektu, zaburzenia kontaktu wzrokowego. Złożoność jąkania objawia tu problemy natury psychologicznej (zmiana osobowości), logopedycznej (bloki kloniczne i toniczne), neurologicznej (napięcia neuromięśniowe, tiki, współruchy) i pozornie foniatrycznej (zwarcia krtaniowe – bloki toniczne) – mówi Ewa Galewska, neurologopeda, prowadząca terapię osób jąkających się. – Nie stawiam barier odnośnie do wieku, chociaż wiem, że wielu terapeutów broni się przed przyjmowaniem 3-4-letnich pacjentów, gdyż wymaga to specjalnego programu oraz ścisłej współpracy z rodzicami, którzy pod okiem terapeuty stają się domowymi logopedami swoich pociech. Moimi najmłodszymi pacjentami były 2,5-letnie dzieci, które dziś są dorosłymi ludźmi i nie pamiętają czasów, kiedy się jąkali. Mój najstarszy pacjent ma ok. 60 lat. Twierdzi, że nawet w tym wieku płynność mowy znacznie poprawia jakość życia. Z całą pewnością mogę stwierdzić, że każdy typ jąkania, niezależnie od wieku, można zastąpić płynną mową! – podkreśla.

Mówić od nowa

Małgorzata Muchalska jest architektem. Od trzech lat jest pacjentką kliniki jąkania. Na dwudniowe zajęcia jeździ z Wrocławia do Warszawy raz w miesiącu. Towarzyszy jej mama, kilka razy wybrał się z Małgorzatą także jej tata. Bo pacjenci uczestniczą w terapii razem z opiekunami, którzy na początku – gdy pacjenci uczą się na nowo mówić, ich mowa jest bardzo powolna – są ich „tłumaczami” w instytucjach, na dworcu, w sklepie. Ale opiekunowie uczą się także „świata” osób jąkających się. Rozumienie stanów psychicznych takich osób jest podstawą terapii. Później przychodzą ćwiczenia mowy, oddechu, rozluźniania krtani. I ciągłe ćwiczenia. – Zajęcia trwają kilkanaście godzin dziennie. Efekty są właściwie natychmiastowe. W mojej grupie są ludzie w różnym wieku (3-latek i 60-latek) i różnych profesji (kapłani, inżynierowie, artyści). Musimy podejmować zadania, które skłaniają nas do komunikacji: rozmowy telefoniczne, odgrywanie scenek, wypowiedzi publiczne. Ostatnio w ramach terapii miałam czytania w czasie Mszy św. w swojej parafii. Jeszcze kilka lat temu nigdy bym się nie podjęła takiego zadania, a zapewne także nikt by mi go nie powierzył. Dziś mam za sobą nawet publiczne wystąpienia – podkreśla Małgorzata i dodaje: – Mam dużo szczęścia, że rodzina i przyjaciele wspierają mnie w terapii.

Światło w tunelu

Dla osób wychodzących ze stanu jąkania terapia jest jak światło w tunelu. Odzyskują swoje życie. Należy dodać, że ogromne znaczenie dla pacjentów ma wsparcie rodziny – trudno się leczyć tym, którzy tej akceptacji nie mają. Gdy pacjent boryka się z niezrozumieniem najbliższych, wtedy grupa terapeutyczna staje się rodziną. W niej taka osoba czuje się bezpiecznie, jest rozumiana i wspierana.

Specjaliści mówią, że jąkanie jest chorobą społeczną. Nikt nie jąka się sam do siebie. Aby móc zaobserwować jąkanie, niezbędna jest konfrontacja z drugim człowiekiem, najczęściej z najbliższymi. – Jąkanie to jak choroba niewypowiedzianych słów, to jakby więzienie, że nie można wszystkiego powiedzieć, nie można wyrazić tego, co się czuje, nie można wyrazić siebie – podkreśla ks. Jacek Krzypkowski, leczący się salezjanin.

* * *

Światowy Dzień Osób Jąkających się – 22 października 2016 r.

Pielgrzymka Osób Jąkających się na Jasną Górę – 12 listopada 2016 r.

Tagi:
życie

Reklama

USA: przywrócić szacunek dla ludzkiego życia

2019-08-05 15:46

vaticannews.va / Waszyngton (KAI)

Do modlitwy i konkretnych działań wzywają biskupi Stanów Zjednoczonych po trzech ostatnich strzelaninach, które miały miejsce w ubiegłym tygodniu. Niezależne przesłania wystosowali metropolita San Antonio, abp Gustavo Garcia-Siller oraz kard. Daniel DiNardo, przewodniczący konferencji amerykańskiego episkopatu.

Katarzyna Cegielska

Wczoraj po modlitwie „Anioł Pański”, do tych tragicznych wydarzeń odniósł się Papież Franciszek, wyrażając swoją duchową bliskość z ofiarami i ich rodzinami.

Pierwszy atak miał miejsce w Gilroy w Kalifornii, gdzie zginęły 3 osoby, w tym 6-letni chłopiec i 13-letnia dziewczynka. Niespełna tydzień później strzelanina w centrum handlowym, w teksańskim El Paso pochłonęła 20 ofiar. Od tej tragedii nie upłynęły 24 godziny, kiedy w Dayton, w stanie Ohio, zamachowiec zabił 9 osób, w tym swoją siostrę. Była do 22 strzelanina w Stanach Zjednoczonych w 2019 r.

Abp Gustavo Garcia-Siller, metropolita San Antonio w Teksasie wyraził wdzięczność personelowi medycznemu i policji. „Ta bezsensowna przemoc przeraża nas i przytłacza, gdyż wydaje się, że rozlewowi krwi w kraju nie ma końca” – napisał hierarcha. Wezwał do przywrócenia i odbudowania szacunku dla życia w narodzie amerykańskim. W intencji ofiar organizowane jest czuwanie modlitewne.

Z kolei kard. Daniel DiNardo wskazał, że plaga przemocy związanej z bronią palną rozprzestrzenia się po całym kraju w niekontrolowany sposób. „Rzeczy muszą się zmienić – zaznaczył purpurat. – Po raz kolejny wzywamy do ustanowienia skutecznego prawa, które zmierzy się z problemem tych niewyobrażalnych i morderczych przypadków, ciągle dotykających naszych wspólnot”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Dk. Sadowski: diakonat stały to moje powołanie

2019-08-16 13:38

Maria Czerska / Warszawa (KAI)

„Jestem diakonem i jestem szczęśliwy” – deklaruje niezmiennie dk. Bogdan Sadowski, pierwszy diakon stały w archidiecezji warszawskiej i trzeci w Polsce. Wyświęcony został dziesięć lat temu, 9 sierpnia 2009 r. W rozmowie z KAI dk. Sadowski opowiada o tym, czym jest diakonat stały i o swoim doświadczeniu na tej drodze.

Al. Daniel Rynkiewicz

Maria Czerska (KAI): Księże diakonie? Panie diakonie?

Dk. Bogdan Sadowski: Najlepiej po prostu „diakonie”. Tak jest najbezpieczniej. Zadawać pytania można w formie: „Czy diakon uważa, że…?”.

- A zatem - napisał diakon pięć lat temu, po pięciu latach od święceń „Jestem diakonem i jestem z tego powodu szczęśliwy”. Czy nadal?

- Tak! To jest moja droga – marzenie życia. Zawsze byłem blisko ołtarza i w zasadzie zawsze myślałem o tym, by być duchownym. Poważnie rozważałem pójście do seminarium. Zawarłem nawet prywatną „umowę” z Panem Bogiem, że o ile nikogo nie poznam do zakończenia studiów, to wstępuję. Sprawa wydawała się oczywista, bo nie miałem zamiaru nikogo szukać. A jednak poznałem moją żonę i to w okolicznościach, które nie mogły być przypadkowe… Jesteśmy razem już czterdzieści lat. Jeszcze w czasie studiów dowiedziałem się, że Sobór Watykański II przywrócił diakonat stały i że pod koniec lat 70. pierwsi diakoni wyświęceni zostali w Niemczech. Zaraz napisałem list do nowo mianowanego arcybiskupa warszawskiego, Józefa Glempa – mam na to świadków! – że gdyby taka możliwość pojawiła się również w Polsce, proszę, by wzięto pod uwagę moją kandydaturę. Czekałem ok. trzydziestu lat, ale się doczekałem! Wyświęcony zostałem 9 sierpnia w Magdalence przez abp. Kazimierza Nycza na pierwszego diakona stałego archidiecezji i metropolii warszawskiej. Byłem trzeci w Polsce.

- Kto to jest diakon stały?

- Przede wszystkim poprzez święcenia staje się osobą duchowną. Diakonat to pierwszy stopień sakramentu święceń. Warto podkreślić, że w Kościele katolickim, mówiąc poprawnie, jest sakrament święceń, który obejmuje 3 stopnie: diakonat, prezbiterat i episkopat (biskupstwo). Diakonów można podzielić na żonatych i celibatariuszy. Nieżonaci kandydaci na diakonów w momencie święceń zobowiązują się do życia w celibacie. Mogą oczywiście być diakonami stałymi, ale w Polsce najczęściej jest to diakonat przejściowy, po którym następują święcenia kapłańskie.
Diakon stały musi mieć wykształcenie teologiczne i odpowiednie przygotowanie duchowe. W przypadku żonatych mężczyzn wymagany jest wiek minimum trzydzieści pięć lat, pięć lat stażu małżeńskiego i pisemna zgoda małżonki. Jesteśmy trochę na granicy „świata duchownych” i „świata świeckich”. Prowadzimy normalne życie, mamy dzieci, chodzimy do pracy i jednocześnie pełnimy posługę przy ołtarzu.

- Co tak naprawdę robi diakon stały?

- Najważniejsze jest asystowanie prezbiterowi (szczególnie biskupowi) w celebracjach Eucharystii. Diakon nie może oczywiście odprawiać Mszy św., to zarezerwowane jest dla kapłanów. Nie może też słuchać spowiedzi i udzielać sakramentu namaszczenia chorych. Może natomiast odprawiać nabożeństwa, błogosławić małżeństwa, głosić kazania, udzielać Komunii świętej i chrztów oraz prowadzić pogrzeby – tym się właśnie zajmuję.
Rozpocząłem swoją posługę w parafii w Magdalence. Tam byłem zaangażowany m.in. w prowadzenie grup, rekolekcji, głoszenie konferencji przed ślubem, czy przed chrztem, itp. Następnie przeniosłem się do parafii Matki Bożej Różańcowej w Piasecznie (uzyskując nota bene pierwszy w historii Kościoła w Polsce dekret biskupi przenoszący diakona stałego z parafii do parafii). Tam oprócz szeregu innych zaangażowań bardzo często pomagałem przy celebracji chrztu św. Tych chrztów było w Piasecznie bardzo dużo – bywało i kilkanaście na jednej Mszy św. Teraz posługuję w parafii Opatrzności Bożej w warszawskim Wilanowie. Z uwagi na specyfikę tego miejsca wizyty duszpasterskie trwają tam cały rok i wraz z kapłanami z tej parafii chodzę po domach. Zapukałem już do ok. 6 tys. mieszkań. Przyjęto mnie mniej więcej w 1/3, odbyłem więc ok. 2 tys. rozmów.

- Jakie znaczenie ma to, że „po kolędzie” chodzi diakon, a nie kapłan?

- Chodzę w stroju duchownym, w sutannie i z koloratką, więc ludzie widzą księdza. Nie muszę się tłumaczyć. Nikt nie myśli, że jestem świadkiem Jehowy. Wizyty są zresztą ogłaszane i zapowiadane w parafii. W większości przypadków spotykam się z ogromną życzliwością i te rozmowy są dla mnie bardzo miłe.
Przeważają ludzie młodzi, często przyjezdni. Zachowują pewną obrzędowość katolicką, mają w domu święte obrazy, ale żyją bardzo często bez sakramentów, bez ślubu i to im w większym stopniu nie przeszkadza. Ta wiara nie bardzo przekłada się na relację osobową z Bogiem, na życiowe wybory.
Wizyta jest okazją do rozpoczęcia głębszej rozmowy i o dziwo – taka rozmowa jest chętnie podejmowana. Ma to ogromny sens, bo w bardzo wielu przypadkach ludzie zupełnie nie wiedza, że mogą dążyć do uregulowania swojej sytuacji, np. stwierdzenia nieważności poprzedniego, zawartego w Kościele małżeństwa, nawet w okolicznościach, gdy małżeństwo to wydaje się ewidentnie nieważnie zawarte.
Czasem potrzebna jest też pewna zachęta, gdy ludzie żyją bez ślubu, nie mając żadnych przeszkód do przyjęcia sakramentu. Wielką radością są dla mnie sytuacje – wiem o dwóch takich przypadkach – gdy rozmowa ze mną stała się taką pozytywną inspiracją. Byłem na jednym z tych ślubów.

- Parafianie nie dowiadują się, że odwiedził ich diakon stały?

- Ależ tak, często mówię o tym! Zwykle zaczyna się od zagadkowych spojrzeń na moją obrączkę. Wyjaśniam wtedy, że mam żonę i święcenia diakonatu i że jest taka możliwość w Kościele katolickim. To zwykle spotyka się z bardzo pozytywnym przyjęciem, czasem wręcz z entuzjazmem. No i zaczynają się narzekania na celibat. A ja – to nawet trochę zabawne – występuję jako obrońca celibatu. Mówię, że to jest wybór. Nikt nikogo do tego nie zmusza. Ale taka droga ma ogromną wartość, ogromny sens. Natomiast mój przykład pokazuje, że Kościół stwarza przestrzeń dla duchowego zaangażowania żonatych mężczyzn.

- Co na to wszystko żona?

- Kiedy zdarza jej się narzekać na jakieś kolejne moje zadania związane z diakonatem, mówię: „Kochanie, sama na to wyraziłaś zgodę, mam to na piśmie”. A poważnie – to nigdy nie był między nami problem. Ja „zawsze” byłem ministrantem, lektorem. Od czasów narzeczeńskich rzadko kiedy na Mszy św. siedzieliśmy razem w ławce. Nie zostałbym zresztą dopuszczony do święceń, gdyby żona nie wyraziła na nie pisemnej zgody, ze świadomością wszystkich tego konsekwencji.
Diakonat to radość nie tylko dla mnie, ale i dla całej rodziny. Przewodniczę wielu uroczystościom religijnym w rodzinie. Sam ochrzciłem wszystkich pięciu moich wnuczków.

- Jak świętował diakon swoją rocznicę?

- Byłem na Mszy św. odprawianej w mojej intencji w Świątyni Opatrzności Bożej.
rozmawiała Maria Czerska
Bogdan Sadowski – ur. 1956 r., absolwent historii sztuki kościelnej na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, dziennikarz i publicysta, wieloletni pracownik TVP i TV Puls, redaktor naczelny polskiej edycji MAGNIFICAT; od 2004 członek Zespołu KEP ds. Transmisji Mszy św. w Telewizji; pierwszy diakon stały w archidiecezji warszawskiej.
***
Historia diakonatu stałego, jako posługi o charakterze sakramentalnym mężczyzn żonatych lub zobowiązujących się do życia w celibacie sięga czasów apostolskich. Do V w. w Kościele zachodnim diakonat był instytucją kwitnącą, a jego rolę i pozycję potwierdzały liczne sobory oraz praktyka kościelna. W następnych wiekach, z różnych powodów, diakonat zanikł, stając się jedynie stopniem przejściowym do kapłaństwa. W XVI w. Sobór Trydencki dążył do wskrzeszenia tego urzędu, lecz nie powziął żadnych konkretnych uchwał w tej sprawie.
Ostatecznie posługa ta przywrócona została przez Sobór Watykański II w Konstytucji dogmatycznej o Kościele „Lumen Gentium”. Wskazania Soboru wypełnił Paweł VI ogłaszając 18 kwietnia 1967 r. motu proprio "Sacrum diaconatus ordinem" z ogólnymi normami przywrócenia diakonatu stałego.
Pierwszych pięciu żonatych mężczyzn wyświęcono na diakonów w 1968 r. w katedrze w Kolonii. Diakonat stały jest dziś integralną częścią Kościołów katolickich wszystkich kontynentów i odgrywa w nich znaczącą rolę, szczególnie w Ameryce Północnej i Europie Zachodniej. Obecnie na świecie posługuje ponad 45 tys. stałych diakonów w 129 krajach. W Europie Środkowo-Wschodniej, w tym także w Polsce, posługa diakona stałego była jednak do niedawna prawie nieznana. Pierwszy diakon stały, Andrzej Chita, wyświęcony został w 1993 r. w diecezji przemyskiej (obecnie archidiecezji przemysko – warszawskiej) obrządku bizantyjsko – ukraińskiego. Polscy biskupi wprowadzili diakonat stały w Kościele rzymskokatolickim w 2001 r. Pierwsze święcenia odbyły się w 2008 r.
Do dziś w Polsce wyświęcono w Polsce 33 stałych diakonów rzymskokatolickich, 29 żonatych i 4 celibatariuszy, w tym 2 zakonników, którzy podjęli posługę poza granicami Polski. Pozostali wyświęceni zostali w diecezjach: opolskiej, ełckiej, katowickiej, szczecińsko – kamieńskiej, warszawskiej, gliwickiej, toruńskiej i pelplińskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Czaplinek: modlitwa za chorych w amfiteatrze

2019-08-18 09:44

km / Czaplinek (KAI)

W czaplineckim amfiteatrze odbył się wieczór chwały. Trzecia edycja letniego wydarzenia prowadzonego przez Katolicki Zespół Uwielbienia Król Dawid poświęcona była modlitwie za chorych.

ferobanjo/pixabay.com

Ok. 150 osób uczestniczyło 17 sierpnia w kilkugodzinnym spotkaniu w amfiteatrze w Czaplinku. Zgromadzili się tu nie tylko krajanie, ale i sąsiedzi z okolicy oraz 30–osobowa grupa spod Bydgoszczy, a także goście z Łodzi.

Modlitwę wstawienniczą poprzedziły adoracja i konferencja, którą wygłosił Marcin Stefanik, lider "Króla Dawida". Opierając się na Ewangeliach pokazał, w jaki sposób uzdrawiał chorych Pan Jezus. Zachęcał, by Ewangelią żyć na co dzień. Przekonywał, by z czcią uczestniczyć we Mszach św. Poruszył też temat grzechu, będącego przeszkodą w otwarciu się na uzdrowienie i temat sakramentu spowiedzi. – Są zranienia w naszych sercach, które nas blokują, ale łaska Boża i nasze przebaczenie innym otwierają nas na nowe życie.

Wagę otwarcia na łaskę Bożą podkreślił ks. Mateusz Marcinkiewicz SDB. W pierwszej części spotkania, podczas Mszy św. sprawowanej na polowym ołtarzu ustawionym na scenie amfiteatru przestrzegał w homilii przed zatwardziałością serca. Kapłan wskazał, że zgorzknienie może być powodem tego, że choć człowiek jest fizycznie sprawny, to jednak choruje wewnętrznie. Zachęcał, by otworzyć się na łaskę Bożą, podejmując wysiłek otwartości i przyjęcia uzdrowienia od Jezusa. – Pozwólmy dziś Panu Jezusowi, by to On nam pomógł, by przemienił nasze serca i czynił z nas ludzi, którzy innym niosą nadzieję – powiedział.

Długo trwała modlitwa wstawiennicza, którą prowadzili kapłani. Na koniec jeden z nich dodatkowo namaszczał chorych olejem św. Peregryna przeznaczonym dla osób chorych na nowotwory. Kapłani kładli dłonie lub stułę na głowach osób chorych, a niektóre z tych osób podczas tej modlitwy doświadczały tzw. upadku w Duchu Świętym. Wielu odchodziło od tej modlitwy poruszonych, zapłakanych.

Spotkanie w czaplineckim amfiteatrze transmitowała telewizja internetowa Dobre Media. Lider spotkania Marcin Stefanik zachęcał, by także widzowie internetowi byli uczestnikami modlitwy o uzdrowienie. Jak zapewnia, jest przekonany – i o to z grupą modlił się przed spotkaniem – by i w taki sposób docierała do ludzi łaska Boża. Jak podaje ks. Krzysztof Witwicki, dyrektor stacji, transmisję obejrzało co najmniej 5 tys. widzów.

Katolicki Zespół Uwielbienia Król Dawid istnieje od 5 lat przy parafii pw. Świętej Trójcy w Czaplinku. Co miesiąc grupa prowadzi wieczory uwielbienia w parafii. W 2017 roku zespół zainaugurował cykl większych spotkań - letnie wieczory uwielbienia w miejskim amfiteatrze, a następnie zimowe spotkania charyzmatyczne na hali sportowej. Misją zespołu jest oddawanie chwały Bogu. W lutym 2018 roku zespół wydał płytę z pieśniami uwielbienia, na krążku znalazły się m.in. utwory autorskie. Grupa prowadzi także spotkania charyzmatyczne skierowane do uczniów oraz innych grup duszpasterskich.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem