Reklama

Świadectwa naszej cywilizacji legły w gruzach

2016-11-16 10:54

Włodzimierz Rędzioch
Niedziela Ogólnopolska 47/2016, str. 10-13

Włodzimierz Rędzioch
Castelluccio wraz z otaczającymi je górami i łąkami było perłą architektury i kultury. Ale wioski już nie ma – została zniszczona przez trzęsienie ziemi w październiku 2016 r. Pozostała tylko piękna przyroda, która przypomina, że nie potrafimy jej cał

„Musi Pan przyjechać do Amatrice, gdy będzie święto makaronu all’amatriciana”. Dr Giampiero Fedeli był dumny z miasteczka, z którego pochodził i do którego wracał, gdy tylko pozwalały mu na to obowiązki zawodowe. Amatrice słynie na całym świecie z sosu pomidorowego z podgardlem, który serwuje się ze spaghetti i startym owczym serem, a który wziął nazwę od tej malowniczo położonej w Apeninach miejscowości

Poznałem dr. Fedelego w rzymskiej klinice „Villa Luisa”, do której chodzę jako pracownik watykański. W sierpniu 2016 r. lekarz spędzał wakacje w swym rodzinnym miasteczku i od czasu do czasu dojeżdżał do kliniki, gdy wymagały tego okoliczności. Bardzo chciał tam być pod koniec sierpnia, ponieważ w ostatnią sobotę i niedzielę miesiąca miał się odbyć 50. festyn „spaghetti all’amatriciana”.

Nieodwracalne skutki

W środę 24 sierpnia br. o godz. 3.37 obudziłem się, gdy zatrzęsło się moje łóżko – zrozumiałem, że było to już kolejne w moim życiu trzęsienie ziemi. Pierwsze przeżyłem na początku pobytu we Włoszech, w 1980 r. – wówczas straszny kataklizm dotknął Irpinię, południowy region Włoch, wstrząs osiągnął siłę 6,5 stopnia w skali Richtera (miało to miejsce w niedzielę 23 listopada o godz. 19.34; ponieważ byłem w tym momencie na kolacji w zatłoczonym lokalu znajdującym się na parterze, nie zwróciłem na to większej uwagi).

Gdy ziemia trzęsie się w Rzymie, wiadomo, że gdzieś we Włoszech miało miejsce silne trzęsienie ziemi. Dlatego tamtej letniej nocy po przebudzeniu się zadawałem sobie pytanie: Który rejon Włoch dotknęła tym razem ta tragedia? Włączyłem telewizor, ale przez długi czas nie było żadnych wiadomości o trzęsieniu ziemi. Dopiero nad ranem podano informację, że jego epicentrum była dolina rzeki Tronto, między miejscowościami Accumoli, Amatrice i Arquata del Tronto. Nie pomyślałem wówczas, że wśród zabitych w Amatrice będzie mój znajomy lekarz – dr Giampiero Fedeli. Nie wiedziałem również, że ten wstrząs będzie początkiem całej serii innych, które potrwają tygodniami, a niektóre z nich będą równie silne i tragiczne w skutkach jak pierwsze – 26 października epicentrum dwóch nowych wstrząsów o sile 5,4 i 5,9 stopnia w skali Richtera znajdowało się w miejscowościach Visso, Ussita i Castelsantangelo sul Nera, a kilka dni później, 30 października, jeszcze silniejszy wstrząs osiągnął siłę 6,5 stopnia i dotknął Nursję oraz Preci.

Reklama

Bardzo przeżywałem to wszystko, co działo się na terenach dotkniętych trzęsieniem ziemi, bo dobrze znałem i często odwiedzałem ten wspaniały, choć mniej znany zakątek Włoch, położony na granicy Umbrii, Marchii i Abruzji. Cierpiałem, widząc w telewizji znane mi kościoły, klasztory i historyczne budowle zamienione w ruinę.

Zniszczone „serce” Nursji – miasta św. Benedykta

Nursja zawsze mnie fascynowała i pobudzała moją wyobraźnię – to przecież tutaj, w tym prowincjonalnym miasteczku, w 480 r. w szlacheckiej rodzinie urodził się człowiek, który zapoczątkował zachodni monastycyzm. W następnych stuleciach jego duchowi synowie, benedyktyni, będą wywierać tak wielki wpływ na oblicze religijne, artystyczne, gospodarcze i społeczne Europy, że okres ten słusznie zostanie nazwany „wiekami benedyktyńskimi”, a św. Benedykt będzie uznany nie tylko za patrona wszystkich mnichów, ale także za „ojca Europy” (w 1964 r. papież Paweł VI ogłosił go patronem Europy). Z czasem na ruinach rodzinnego domu Benedykta i jego bliźniaczej siostry Scholastyki zostały wzniesione kościół i przylegający do niego klasztor. Benedyktyni byli tam obecni przez stulecia aż do początków XIX wieku, kiedy to Napoleon po zajęciu Włoch zlikwidował większość klasztorów. Przez 200 lat w rodzinnym mieście św. Benedykta nie było jego duchowych synów, a prawdziwa wspólnota monastyczna pojawiła się tutaj dopiero w Roku Świętym 2000, za sprawą amerykańskiego mnicha z opactwa św. Meinrada w stanie Indiana – o. Cassiana Folsoma OSB, który wykładał liturgikę na Papieskim Ateneum św. Anzelma w Rzymie. O. Cassian zgromadził wokół siebie kilkunastu młodych ludzi z wielu krajów świata, którzy chcieli prowadzić życie wspólnotowe zgodnie z zaleceniami św. Benedykta. Sercem życia duchowego mnichów była bazylika św. Benedykta w Nursji. Odwiedziłem ich wielokrotnie i widziałem, jak ta mała na początku wspólnota rozrosła się i zapuściła swe korzenie w tym symbolicznym miejscu. Benedyktynów często odwiedzały grupy amerykańskich pielgrzymów, którzy przyjeżdżali tu na krótkie okresy rekolekcji i wyciszenia. To dzięki ich hojności mnisi mogli założyć wytwórnię piwa, by zapewnić sobie środki do życia.

Trzęsienie ziemi 24 sierpnia br. uszkodziło bazylikę, dlatego opat zadecydował, by przenieść większość mnichów do Rzymu. Silne wstrząsy z 30 października br. zniszczyły ją doszczętnie – zachowała się jedynie fasada z pięknym gotyckim portalem, za którą widać zwały gruzów. Kilku mnichów, którzy pozostali w Nursji, uratowało się. Tuż po ucieczce z walących się zabudowań uklęknęli i zaczęli się modlić na centralnym placu miasteczka, obok pomnika św. Benedykta, ich duchowego ojca, który przetrwał ten kolejny kataklizm.

Podczas pobytów w Nursji zatrzymywałem się zawsze u benedyktynek w klasztorze św. Antoniego. Wybudowano go na początku XV wieku, ale został poważnie uszkodzony w czasie trzęsień ziemi w 1567 r. i 1703 r. Po ostatnim z poważniejszych wstrząsów, który miał miejsce w 1997 r., wiele budynków odbudowano zgodnie z normami antysejsmicznymi, ale nie moża było tego zrobić z zabytkowym klasztorem i przylegającym do niego kościołem z XVI wieku. Przebudowano jedynie jedno ze skrzydeł budyku, gdzie mniszki przygotowały pokoje gościnne. Zaprzyjaźniłem się z siostrami – w większości były to Włoszki w bardzo podeszłym wieku, a młodsze siostry pochodziły z Filipin i Nigerii. Gdy skontaktowałem się z mniszkami po pierwszych wstrząsach 24 sierpnia br., dowiedziałem się, że stara część klasztoru z ich celami była uszkodzona, dlatego, za radą stażaków, spały w pralni, która miała być miejscem bezpieczniejszym. Ostatnie wstrząsy dokończyły dzieła zniszczenia w klasztorze i kościele, zawaliła się też dzwonnica. 30 października br. o godz. 7.41 siostry się modliły, a wstrząs był tak silny, że wszystkie upadły na podłogę; uratowały się, wybiegając na taras klasztoru. Musiały jednak opuścić miasto, znalazły schronienie u benedyktynek w Trevi.

Klasztor św. Eutychiusza w ruinach

W V wieku ok. 300 syryjskich mnichów przybyło do Rzymu i poprosiło papieża o wskazanie im jakiegoś odizolowanego od świata miejsca, gdzie mogliby wieść pustelnicze życie. Papież wysłał ich do Umbrii, na tereny położone między miastami Spoleto, Cascia i Nursja. Ok. 50 mnichów ze św. Spesem na czele udało się do doliny zwanej Valcastoriana, na północ od Nursji – część z nich osiedliła się w miejscu, gdzie dziś znajduje się opactwo św. Eutychiusza, a pozostali założyli pustelnie w otaczających dolinę górach. W ten sposób w centrum Włoch powstał ważny ośrodek monastyczny, który musiał być znany św. Benedyktowi, pochodzącemu z sąsiedniej Nursji. Na pewno ci syryjscy mnisi stali się dla niego wzorem do naśladowania. Z czasem to właśnie benedyktyni przejęli klasztor św. Eutychiusza i uczynili z niego jedno z najważniejszych centrów benedyktyńskich. Była tutaj bogata biblioteka, działało skryptorium, gdzie przepisywano księgi, w tym słynne kodeksy liturgiczne klasztoru. Mnisi zajmowali się również ziołolecznictwem i medycyną – tutaj powstała słynna w całej Europie szkoła chirurgiczna. Po wiekach splendoru klasztor całkowicie podupadł, a z czasem opustoszał i przeszedł na własność diecezji Spoleto-Norcia. Dopiero w ostatnich latach zajęli się nim księża diecezjalni, którzy po remoncie zaczęli tu przyjmować ludzi szukających wyciszenia i modlitwy.

Po raz pierwszy odkryłem klasztor św. Eutychiusza na początku lat 90. ubiegłego wieku. Cały kompleks klasztorny, składający się z kościoła, budynków – rozmieszczonych wokół dwóch dziedzińców – i dzwonnicy, był już wtedy prawie całkowicie odrestaurowany. Goście mieli do dyspozycji sale, w których można było spać w śpiworach, i pokoje. Spędziłem tam wiele niezapomnianych chwil. Dziś trudno mi uwierzyć, że październikowe trzęsienie ziemi zamieniło ten wspaniały zabytek monastycyzmu w ruinę. Podobnie jak Preci – miasteczko w sąsiedztwie klasztoru.

Castelluccio zrównane z ziemią

Nad Nursją znajduje się otoczony górami rozległy płaskowyż, który nosi nazwę Piano Grande. Na jego skraju, na małym pagórku, powstało miasteczko Castelluccio, osada pasterzy i rolników, którzy uprawiają na polach płaskowyżu słynną w całych Włoszech soczewicę – lenticchia di Castelluccio. Ilekroć byłem w Nursji, zawsze tam jeździłem, szczególnie późną wiosną, gdy płaskowyż zamieniał się w ogromną, kolorową szachownicę, bo w tym okresie kwitły maki, chabry i soczewica.

Mieszkańcy Castelluccio żyli ze sprzedaży soczewicy, owczych serów i z turystyki – było tu wiele typowych restauracji. Przyjeżdżali także ludzie uprawiający paralotniarstwo – nad płaskowyżem dominuje osnuty legendami masyw Gór Sybillińskich, skąd startuje się do lotów nad Piano Grande. Castelluccio wraz z otaczającymi je górami i łąkami było perłą architektury i natury. Ale wioski już nie ma, została zniszczona niemal całkowicie przez październikowe trzęsienia ziemi. Miejscowość jest odizolowana od reszty świata, a jeepami dojeżdżają tu jedynie patrole karabinierów i obrony cywilnej. W przyczepach kempingowych koczują pasterze, którzy nie mogą pozostawić na pastwę losu swoich zwierząt, tym bardziej że dla większości są one jedynym źródłem utrzymania.

Widok zrujnowanego Castelluccio wprawia mnie w wielki smutek, bo w jakiś sposób utożsamiam się z ludźmi, którzy stracili wszystko. Wiem również, że w następnych latach nie będę mógł cieszyć się wspaniałym widokiem miasteczka, które było prawdziwą perełką tego zakątka Apeninów. Pozostaje tylko piękna przyroda, która jednak przypomina, że nie potrafimy jej całkowicie kontrolować i że nie jesteśmy panami świata.

Znak kryzysu cywilizacji europejskiej

Nursja, osoba św. Benedykta i kościół wybudowany na jego rodzinnym domu są symbolami naszej cywilizacji i korzeni naszego kontynentu. Widok zburzonej bazyliki św. Benedykta zmusza do zadumy nad obecną chwilą historii – czy ta ruina nie stała się dzisiaj znakiem kryzysu naszej cywilizacji europejskiej z jej chrześcijańskimi korzeniami? Cieszy to, że benedyktyni chcą odbudować kościół i nie myślą o opuszczeniu tego historycznego i symbolicznego miejsca. Wiele osób zadeklarowało już chęć pomocy materialnej w rekonstrukcji. Fasada bazyliki, która stoi mimo powtarzających się wstrząsów, może być punktem wyjścia do jej odbudowy. Czy stanie się też początkiem „odbudowy” naszej europejskiej cywilizacji i powrotu do chrześcijańskich wartości? Optymizmem napawa fakt, że wielu polityków i intelektualistów popiera ideę całkowitej odbudowy zrujnowanych przez trzęsienie ziemi miejsc, w imię zachowania naszej tożsamości.

Tagi:
trzęsienie ziemi

Reklama

Indonezja: ciągle wzrasta liczba ofiar tsunami

2019-01-04 17:47

vaticannews.va / Dżakarta (KAI)

Wciąż przybiera na sile dramat, który dotknął Indonezję po niedawnym uderzeniu w nabrzeża dwóch wysp fali tsunami. Liczba ewakuowanych wzrosła o ponad połowę w stosunku do ubiegłego tygodnia. Niemal dziesięciokrotnie powiększyła się liczba rannych. Kościół nieustannie angażuje się w pomoc ofiarom.

Pixabay,com

Do tych, którzy ucierpieli, pomocną dłoń wyciągnęły siostry franciszkanki, prowadzące szpital niedaleko dotkniętych kataklizmem terenów. Zakonnice otworzyły trzy misje pomocowe w regionie Pandanglang, gdzie zniszczenia są najbardziej dotkliwe. Siostry zapewniają pomoc medyczną rannym, obsługę stołówki oraz wsparcie psychologiczne.

„Naszym priorytetem jest dotrzeć do tych, którym brakuje jeszcze pomocy humanitarnej” – powiedziała s. Atanasia, wicedyrektor szpitala. W regionie operują także co najmniej cztery inne kościelne grupy pomocowe.

Według indonezyjskiej Narodowej Agencji ds. Przeciwdziałania Katastrofom (BNPB), szacowane dane wynoszą prawie 440 ofiar śmiertelnych, ponad 14 tys. rannych, 16 zaginionych i prawie 34 tys. ewakuowanych. Raport agencji podkreśla, że liczby te będą nadal wzrastać.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Ostanie pożegnanie diakona Mateusza Niemca

2019-09-10 07:17

Ks. Wojciech Kania

W kościele św. Jana Chrzciciela w Nisku odbyło się ostatnie pożegnanie diakona Mateusza Niemca. Mszy św. pogrzebowej przewodniczył bp Krzysztof Nitkiewicz.

Ks. Wojciech Kania

Uroczystości pogrzebowe diakona Mateusza Niemca rozpoczęły się 8 września w kościele św. Michała Archanioła w Sandomierzu. Mszy św. żałobnej przewodniczył bp pomocniczy senior Edward Frankowski. Wraz z nim Eucharystię sprawowali: ks. Rafał Kułaga, rektor seminarium wraz z księżmi wychowawcami i profesorami oraz duże grono kapłanów. We Mszy św. uczestniczyli alumni, siostry zakonne, pracownicy świeccy sandomierskiej uczelni oraz rodzina zmarłego diakona. Homilię wygłosił ks. Szymon Brodowski, ojciec duchowny seminarium. Po Mszy św. odbyło się czuwanie modlitewne za śp. diakona Mateusza zakończone wspólną modlitwą różańcową oraz Apelem Jasnogórskim.  

Główne uroczystości pogrzebowe odbyły się w parafii św. Jana Chrzciciela w Nisku z której pochodził diakon Mateusza. Mszy św. przewodniczył bp Krzysztof Nitkiewicz. Koncelebrowali profesorowie seminarium duchownego oraz grono kapłanów. W modlitwie żałobnej uczestniczyli licznie zebrani parafianie z parafii rodzinnej oraz parafii w Kocudzy, gdzie posługiwał diakon Mateusz na praktyce duszpasterskiej.

Zobacz zdjęcia: Uroczystości pogrzebowe diakona Mateusza Niemca

Rozpoczynając liturgię pogrzebową, bp Nitkiewicz podziękował rodzicom śp. diakona Mateusza za syna i złożył wyrazy współczucia całej rodzinie. - Podobnie jak w momencie wstąpienia Mateusza do Seminarium Duchownego ofiarowaliście go Chrystusowi, miejcie siłę, aby uczynić to teraz po raz drugi. On i wy znajdziecie w ten sposób pokój ponieważ Chrystus jest pokojem - powiedział biskup.

Homilie wygłosił ks. Rafał Kułaga rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu. Oczywiście gromadzi nas na tej uroczystości smutek, ból i żal. Bo żegnamy diakona, który był nam bliski, z którym przeżyliśmy wiele wspólnych chwil, który – po ludzku sądząc nie tylko mógł, ale powinien jeszcze cieszyć się życiem. Miał przecież tylko 25 lat. I choć wielu wydawać się może, że człowiek potrafi bardzo dużo, to jednak staje bezradny wobec nadchodzącej nieuchronnie śmierci. Na nią trzeba być gotowym w każdej chwili, do niej przygotować się trzeba, bo nasze życie jest kruche i ułomne. Wobec śmierci wszyscy stajemy bezradni. Możemy tylko na nią czekać, ale czekać aktywnie, czyniąc jak najwięcej dobra – powiedział ks. rektor Rafał Kułaga.

Po Mszy św. kondukt żałobny wyruszył na cmentarz w Nisku, gdzie zostało złożone ciało diakona Mateusza.

Diakon Mateusz Niemiec zmarł w szpitalu w Lublinie w wieku 25 lat. Niedługo przed święceniami kapłańskimi, które miał przyjąć tego roku uległ poważnemu wypadkowi. Od tego czasu przebywał w śpiączce w szpitalu. Miał zapewnioną troskliwą opiekę szpitalną oraz otoczony był w całej diecezji modlitwą. Lekarze mimo ciągłych starań nie dali rady uratować jego życia. Zmarł 5 września. Cechowała go pogoda ducha, życzliwość i chęć niesienia pomocy innym. Był zaangażowany w duszpasterstwo osób niesłyszących. Wśród wychowawców seminarium duchownego oraz kolegów cieszył się bardzo dobrą opinią jako człowiek pracowity i odpowiedzialny. Uroczystościom pogrzebowym przewodniczył bp Krzysztof Nitkiewicz.

Diakon Mateusz Niemiec urodził się 26 kwietnia 1994 r. w Stalowej Woli. Należał do parafii św. Jana Chrzciciela w Nisku. Po ukończeniu Szkoły Podstawowej nr 5 w Nisku zaczął uczęszczać do Liceum Ogólnokształcącego im. KEN w Stalowej Woli. W 2013 r., po zdaniu egzaminu dojrzałości wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zaatakowano księdza z Najświętszym Sakramentem!

2019-09-15 20:34

Red.

Ksiądz idący do chorego w pierwszy piątek września został zelżony i uderzony – wynika ze słów metropolity częstochowskiego księdza arcybiskupa Wacława Depo. Hierarcha opowiedział o tym fatalnym wydarzeniu w rozmowie z „Niedziela TV”.

Bożena Sztajner/Niedziela

W wywiadzie metropolita częstochowski opisał wydarzenie, do jakiego doszło w pierwszy piątek września. Wtedy też siedzący na ławce pijany mężczyzna zaatakował księdza idącego do chorego z Ciałem Pańskim. Atak najpierw miał wymiar słowny, a następnie fizyczny (uderzenie w twarz). Pierwszy z ciosów napastnika dotarł do duchowego, zaś przed drugim ksiądz zdołał się zasłonić. Następnie na pomoc kapłanowi przyszli przechodnie. W trakcie interwencji policji ksiądz zdecydował, że nie wniesie oskarżenia.

Jednak zdaniem arcybiskupa Wacława Depo zapisanie nazwiska sprawcy byłoby zasadne, gdyż jest on mieszkańcem konkretnej parafii i powinny zostać wobec niego wyciągnięte społeczne konsekwencje. Hierarcha przywołał tutaj przykład papieża Jana Pawła II, który miłosiernie przebaczył Mehmetowi Ali Ağcy, jednak wymiar sprawiedliwości podejmował działania, a terrorysta znalazł się w więzieniu.

„Takie sytuacje kiedyś się nie zdarzały, a teraz w #Częstochowa kapłan idący z Komunią Świętą do chorego został pobity” – napisał na Twitterze dziennikarz tygodnika „Niedziela” Artur Stelmasiak, który opublikował także fragment rozmowy z arcybiskupem Depo.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem