Reklama

Nazywam się Trump, prezydent Trump

2016-11-16 10:54

Tomasz Winiarski
Niedziela Ogólnopolska 47/2016, str. 36-37

*East News

Historyczne wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych, które w sposób dotychczas niespotykany uwidoczniły zjawisko polaryzacji amerykańskiej sceny politycznej, same stały się już historią. Jak zostaną zapamiętane? Jako wielka batalia o tożsamość – konserwatywną bądź liberalną – największego supermocarstwa na świecie

Wynik wyborów prezydenckich, poprzedzonych wyczerpującą, kosztowną i długotrwałą kampanią, zszokował całą Amerykę – zarówno republikańską, jak i demokratyczną. To chyba jedyna kwestia związana ze współczesną polityką, w której Amerykanie jako społeczeństwo są niemalże w pełni jednomyślni – wynik wyborów zaskoczył wszystkich. Różnica polega na tym, że dla sympatyków prawicy było to zaskoczenie pozytywne, a dla Demokratów – gorzkie rozczarowanie.

Zwycięstwo ku zaskoczeniu

Większość ekspertów i dziennikarzy, którzy dzień po dniu komentowali toczącą się walkę o Biały Dom, sugerowało, że szanse na zwycięstwo kandydata prawicowej Grand Old Party (Partii Republikańskiej) są niewielkie, a co za tym idzie – u sterów Ameryki po raz pierwszy w historii najprawdopodobniej stanie kobieta – Hillary Clinton. W liberalnych mediach akcentowano, że jej główny sojusznik – ustępujący prezydent Barack Obama – po 8 latach pełnienia urzędu wciąż cieszy się zaufaniem dużej części amerykańskiego społeczeństwa. Jakież było ich zdziwienie, kiedy z poszczególnych stanów, godzina po godzinie, zaczęły spływać kolejne wyniki, które jasno wskazywały, że na prowadzenie wychodzi Donald J. Trump. Wygrywając w kluczowych dla siebie stanach – Ohio oraz na Florydzie – kandydat Republikanów pokazał, że wciąż liczy się w trwającym wyścigu o Biały Dom. Dlaczego to takie istotne? Bez wygranej w tych dwóch absolutnie kluczowych rejonach Donald Trump musiałby najprawdopodobniej pożegnać się z marzeniami o prezydenturze. Wkrótce potem, mówiąc kolokwialnie, wszystko było już pozamiatane, a szanse na zwycięstwo Hillary Clinton możliwe były już tylko z czysto teoretycznego punktu widzenia. Kandydat Partii Republikańskiej, wbrew głosom niektórych, sceptycznie do niego nastawionych komentatorów, zdołał nie tylko utrzymać wysokie poparcie pośród tradycyjnego elektoratu Grand Old Party, dzięki czemu zwyciężył w takich stanach, jak Arizona, Teksas czy Utah, ale też udało mu się, jak sam obiecywał jeszcze na etapie kampanii prezydenckiej, przyciągnąć do Partii Republikańskiej sporą liczbę wyborców, którzy dotychczas głosowali na Demokratów lub w ogóle nie uczestniczyli w wyborach. Dzięki temu Trump był w stanie osiągnąć gigantyczne i przytłaczające zwycięstwo nad swoją lewicową rywalką. Nowojorski miliarder, co było w Ameryce chyba największym zaskoczeniem, zwyciężył również w tych stanach, które od dziesięcioleci uważane były za tradycyjne bastiony Partii Demokratycznej. Mowa tutaj o kluczowej, bo dostarczającej aż 20 głosów elektorskich, Pensylwanii – stanie, w którym nie wygrał żaden republikański kandydat od wyborów z 1988 r., kiedy to na tym terenie zwyciężył prezydent George H.W. Bush. Ten historyczny wręcz sukces w Pensylwanii jeszcze dosadniej pokazuje skalę zwycięstwa Donalda J. Trumpa oraz jego olbrzymi potencjał wyborczy, który do tej pory dostrzegało tak niewielu ekspertów i dziennikarzy. Pozostałe stany, które Donald Trump niespodziewanie wydarł z rąk Demokratów, to Wisconsin oraz Michigan, a więc rejony w dużej mierze zamieszkiwane przez Polonię amerykańską. Czy dzięki temu nowy prezydent będzie kojarzył swoje zwycięstwo przynajmniej częściowo z głosami Polaków? Możliwe. Już wcześniej obiecywał zniesienie nam wiz. Realizacja tej deklaracji jest dzisiaj tym bardziej prawdopodobna, że Republikanie zwyciężyli również w obu izbach amerykańskiego Kongresu, co jest czynnikiem absolutnie kluczowym, gdyż poparcie Senatu oraz Izby Reprezentantów jest niezbędne w trakcie procedury legislacyjnej mającej znieść obowiązek posiadania wiz do USA dla polskich obywateli. Oczywiście, otwarte pozostaje pytanie, na ile nowy prezydent będzie mógł liczyć na wsparcie ze strony kontrolowanego przez jego partię Kongresu. To, że startował on z ramienia Grand Old Party, nie oznacza z automatu, że we wszystkim będzie cieszył się przychylnością swoich partyjnych kolegów.

Konserwatywna przyszłość

Wielu republikanów kojarzonych z partyjnym establishmentem krytycznie wypowiadało się o swoim własnym kandydacie. Wydaje się jednak, że przy obecnym rozdaniu szanse na realizację przynajmniej niektórych postulatów Donalda Trumpa są znacznie większe. Możemy również spodziewać się generalnie sprawniejszego i szybszego procesu legislacyjnego i mniejszej liczby sporów związanych np. z uchwalaniem budżetu. Amerykańscy obywatele przemówili i wybrali dla swojego kraju konserwatywną przyszłość, i potwierdzili tym samym chrześcijańską, konserwatywną tożsamość Stanów Zjednoczonych. Donald Trump obiecywał ograniczenia w kwestii aborcji, którą nawet w późnym etapie ciąży wspierała Hillary Clinton. To tylko jeden przykład. Trump w Białym Domu to również gwarancja tego, że w Ameryce zakończy się okres wszechobecnej poprawności politycznej, która była czasami odpowiedzialna za tak absurdalne postulaty, jak próby wyrzucenia Boga z amerykańskiej przestrzeni publicznej. Znane są również przypadki, że np. uczelnia wyższa zdejmowała amerykańską flagę, bo – zdaniem skrajnej lewicy – ta mogła obrażać czyjeś uczucia. Skalę absurdu widać tutaj wyjątkowo dobrze, nie dziwi zatem, dlaczego większość amerykańskiego społeczeństwa miała już serdecznie dosyć tak rozumianej poprawności politycznej.

Reklama

Donald J. Trump – kandydat prawicy uzyskał 306 głosów elektorskich, a jego rywalka Hillary Clinton, uważana pierwotnie za faworytkę – zaledwie 232. W głosowaniu powszechnym była sekretarz stanu odnotowała jednak minimalną, marginalną wręcz, przewagę: 47,7 do 47,5 proc. Oczywiście to jest zupełnie bez znaczenia, ponieważ w amerykańskich wyborach prezydenckich jedynym czynnikiem rozstrzygającym o zwycięstwie są głosy elektorskie, których należy zdobyć przynajmniej 270.

Podzielona Ameryka

Donald Trump wygrał w znacznej większości stanów, jednak w wielu z nich kandydaci do samego końca szli łeb w łeb, a ostateczna przewaga zwycięzcy okazywała się naprawdę minimalna. To pokazuje, że Ameryka jest dzisiaj podzielona na dwie równe części, jakby przy pomocy precyzyjnego, chirurgicznego cięcia. Dla przykładu – w stanie Michigan republikanin zdobył 2 279 210 głosów, a jego demokratyczna rywalka niewiele mniej, bo 2 267 373. Podobnie wyrównana walka toczyła się również w innych rejonach kraju, co tylko potęgowało i tak już ogromne emocje.

Wynik wyborów prezydenckich w USA obnażył również ogromną hipokryzję wielu zwolenników Hillary Clinton. Zarzucali oni Donaldowi Trumpowi, że ten nie chciał z góry obiecać zaakceptowania wyniku wyborów, twierdząc, że z tą decyzją poczeka na koniec, gdy wszystko się wyjaśni. Dzisiaj, po przegranej Demokratów, część sympatyków byłej pierwszej damy organizuje protesty na ulicach amerykańskich miast, takich jak Nowy Jork, Chicago czy Waszyngton. Kandydatka Demokratów, chociaż zaakceptowała wynik wyborów, to jednak nie zdecydowała się na przemowę w trakcie wieczoru wyborczego – zamiast tego wysłała do mównicy szefa swojego sztabu wyborczego Johna Podestę, który skierował zgromadzonych tam zwolenników do domów, mówiąc, że cały czas trwa liczenie głosów. Niby nadzieja umiera ostatnia, ale w tym wypadku była ona już bez wątpienia martwa dla Demokratów.

Dotkliwa porażka

To pokazuje, że Hillary Clinton ma problemy z radzeniem sobie w kryzysowych i bardzo trudnych sytuacjach – ewidentnie zabrakło jej odwagi, by przyznać się do porażki. Gdyby na jej miejscu podobny manewr zastosował Donald Trump, lewica skrytykowałaby go za nieumiejętność zaakceptowania wyniku demokratycznych wyborów. Wyraźnie widać tutaj stosowanie podwójnych standardów.

Wbrew przewidywaniom Donald Trump nie stracił wielu głosów kobiet – republikanina poparło 42 proc. z nich. Co więcej, w takich stanach, jak Arizona, Nowy Meksyk czy Nevada Trump uzyskał więcej głosów latynoskich wyborców niż jego poprzednik Mitt Romney w wyborach z 2012 r. W sumie na nowojorskiego miliardera w skali całego kraju zagłosowało jednak zaledwie 29 proc. Latynosów i jedynie 29 proc. Azjatów. Wśród wyborców afroamerykańskich wynik ten był jeszcze gorszy. Trump otrzymał od tej społeczności bardzo małe poparcie, rzędu 8 proc. To pokazuje, że Partia Republikańska wciąż musi zastanawiać się nad strategią przyciągnięcia do siebie większej części elektoratu, na który składają się przedstawiciele mniejszości etnicznych w USA.

Wbrew komunikatowi kreowanemu przez niektóre liberalne media, Donalda Trumpa nie poparli wyłącznie słabo wykształceni przedstawiciele białej społeczności z amerykańskiej prowincji. Również wśród białych Amerykanów z wyższym wykształceniem zwycięzcą okazał się kandydat Republikanów, który zyskał 49 proc. ich głosów przy 45 proc. poparcia dla Hillary Clinton.

Najbogatsi również w większości głosowali na Trumpa: Amerykanie zarabiający w granicach 200 tys. – 249 999 dol. stanowili grupę wyborców miliardera w 49 proc., a osoby o dochodzie powyżej 250 tys. – odpowiednio 48 proc.

* * *

Tomasz Winiarski
Student dziennikarstwa, amerykanista zafascynowany kulturą, polityką i historią USA. Dziennikarz dla Polonii w Stanach Zjednoczonych. W życiu stara się kierować mottem: Nie ma rzeczy niemożliwych! tomasz.winiarski@niedziela.pl

Tagi:
polityka

Wspólna historia odrębna prawda

2019-03-20 09:25

Wojciech Bobrowski
Niedziela Ogólnopolska 12/2019, str. 42-43

W drugiej połowie lutego br. Polacy spotkali się z nową falą brutalnej agresji ze strony izraelskich polityków i środowisk żydowskich. Jest to bardzo przykre i nigdy nie możemy tego zaakceptować. Jednak czy nie ma w tym wydarzeniu także szansy na kolejne odblokowanie prawdy w publicznym sposobie opowiadania o naszej historii, tłumionym dotąd przez poszanowanie wrażliwości naszych „starszych braci w wierze”, a często też przez wpajaną nam „polityczną poprawność”?

Prezesi z Kalifornii

Przed kilkoma laty dostałem propozycję oprowadzenia po Muzeum Powstania Warszawskiego grupy „prezesów żydowskich wspólnot wyznaniowych z Kalifornii”. Było to dla mnie, przewodnika wolontariusza, duże wyzwanie, tym bardziej że dopiero zaczynałem wówczas oprowadzać w języku angielskim. Okazało się jednak, że moi goście to cztery sympatyczne małżeństwa z zachodnich stanów USA, mówiące globalnym językiem angielskim. Szybko nawiązaliśmy pozytywne relacje i ruszyliśmy naprzód przez historię muzealną ścieżką. Problemy zaczęły się już przy 1939 r. i ogólnym obrazie II wojny światowej. Sama informacja, że liczba Polaków zamordowanych lub poległych w tym okresie dochodzi do 2,5 mln ofiar, była trudna do zaakceptowania przez moich gości. Podobnie nieufnie została przyjęta historia o mordach na polskiej inteligencji dokonanych w Palmirach i innych miejscach straceń warszawskiego pierścienia śmierci. Żydzi nie potrafią uznać tego, że nie byli oni jedynymi ofiarami ludobójstwa dokonywanego w latach 30. i 40. XX stulecia. Po chwili weszliśmy do muzealnego pomieszczenia, gdzie przy starych maszynach drukarskich opowiadamy o prasie podziemnej. Kiedy zdziwienie wywołała informacja, że samych tytułów pism wychodzących w konspiracji było ponad tysiąc, pospieszyłem z następującym wyjaśnieniem: Tam, gdzie jest dwóch Polaków, tam potrzebne są trzy gazety, gdyż każdy z nich ma inne zdanie, ale jest też wiele spraw, w których się zgadzają i też chcieliby o tym napisać. Moi goście się roześmiali, a jeden z nich powiedział: – Wiesz, to zupełnie tak samo jak w Izraelu. Przez chwilę rozmawialiśmy o podobieństwach życia społecznego w Polsce i w kraju stworzonym przez ich rodaków na biblijnej ziemi. Bardzo mnie zaskoczyło, gdy się dowiedziałem, że tam nazwanie przeciwnika faszystą w ferworze politycznych kłótni jest tylko zwykłą banalną obelgą. Teraz i w Polsce już ten stan osiągnęliśmy. Od tej chwili mój kontakt z gośćmi ocieplił się do tego stopnia, że gdy opowiadałem o powstańczych szpitalach, wspomniałem też o tym, co w czasie okupacji robił chirurg urolog Stefan Wesołowski, a wykonywał on plastyczno-urologiczne operacje ukrywające obrzezanie u mężczyzn. Jedna z pań zapytała, ile mógł on dokonać takich zabiegów. – Nie wiem – odpowiedziałem – ale nie było ich dużo, kilka, kilkanaście, może więcej. Odpowiedzią był smutny uśmiech. Historia dr. Wesołowskiego z samego okresu walk powstańczych, które cudem przeżył w szpitalach na Woli, dzielnicy zagłady, jest tak nieprawdopodobna, że wystarczyłaby na kilka filmów fabularnych. Niestety, nie zrobiono ich ani w Hollywood, ani w Łodzi. Dobrze, że chociaż pod koniec długiego życia uhonorowano lekarza „Dyplomem dla Sprawiedliwego”, ustanowionym przez

Polsko-Amerykańsko-Żydowskie Stowarzyszenie na Rzecz Współdziałania Młodych (PAJA) dla osób, które ratowały Żydów w czasach Shoah. Przed opuszczeniem muzeum moi goście poprosili mnie jeszcze, abym zaprowadził ich do sklepu z pamiątkami i polecił jakąś książkę o Powstaniu Warszawskim. Zaproponowałem Normana Daviesa. Miła Amerykanka wzięła tom do ręki i uśmiechnęła się wymownie, było to ponad 800 stron drobną czcionką. – Ale może zobaczę o tych kamieniach? – zapytała. Teraz zrobiło mi się naprawdę wstyd. Gdy mówiłem o ruchu oporu, nieopatrznie wymieniłem tytuł wydanej w konspiracji książki Aleksandra Kamińskiego, która nigdy w Polsce w języku angielskim się nie ukazała. – Przepraszam, chwilowo brakuje – odpowiedziałem, częściowo mijając się z prawdą. – Szkoda – odparł mój gość. Podczas pożegnania poczułem w kieszeni rękę, domyśliłem się, że dostałem napiwek. Mam zasadę, że podobnych ofiarodawców odsyłam do puszki w muzealnej kaplicy. Jednak aby nie psuć pełnej harmonii rozstania, tym razem udałem, że nie zauważyłem tego zwykłego w USA wyrazu wdzięczności. Po kilku dniach banknot zostawiłem w puszce franciszkańskiego kościoła, podobnego do istniejących w Ziemi Świętej, wspólnej ojczyźnie naszych religii.

Wrażliwość

Nie tylko ja, ale w pierwszym rzędzie przewodnicy zawodowi dokładamy wszelkich starań, aby nie urazić wrażliwości żydowskich gości. Nie opowiedziałem np. o współpracy mniejszości żydowskiej z czerwonym okupantem na terenach zajętych przez Sowietów w 1939 r., a polegała ona m.in. na pomocy w dokonaniu selekcji klasowej tak, aby nie ocalał nikt, kto według sowieckich kryteriów żyć nie miał prawa. Nie wprowadziłem też moich gości do czerwonego korytarza relacji o powojennych losach wielu powstańców warszawskich, nad którym unosi się złowrogi cień Jakuba Bermana jako symbolu kierowniczego sprawstwa zbrodni i terroru lat 1944-56. W historii opowiadanej o powstaniu w warszawskim getcie nie wspominałem o znikomym znaczeniu militarnym tego zrywu, określonym liczbą strat po niemieckiej stronie. Powstanie w 1943 r. uważane jest za największy zbrojny sprzeciw Żydów wobec zbrodni Holokaustu. Według raportu Jürgena Stroopa, dowódcy oddziałów tłumiących powstanie, w walkach zginęło 16 niemieckich żołnierzy. Nie ma podstaw do kwestionowania tych danych, administracja w SS była precyzyjna i wiarygodna, prawdopodobnie też ten wysoki niemiecki oficer nawet mentalnie nie byłby zdolny do fałszowania raportu. Kiedy przy muzealnej tablicy z napisem „GETTO” pytam niekiedy gości obcokrajowców zwiedzających muzeum, jakie, ich zdaniem, straty zdołali zadać żydowscy bojownicy Niemcom, otrzymuję odpowiedź, że od tysiąca do kilkunastu tysięcy żołnierzy. Fakt istnienia żydowskiej policji na terenie gett jest także zupełnie nieznany. Unikanie tematów trudnych i kontrowersyjnych w rozmowach z rodakami ofiar Shoah jest wyrazem naszego współczucia oraz szacunku dla ludzi walczących o godną śmierć, a także wszystkich ofiar. Jednak nie tylko. W wielu polskich rodzinach żyje wspomnienie kogoś, pochodzącego ze starego przymierza, kto włączył się kiedyś w ciąg pokoleń ich polskich przodków.

100 lat temu w Żarnowie

Na przełomie XIX i XX wieku żył i pracował w Żarnowie, miasteczku leżącym dziś w powiecie opoczyńskim, dr Ludwik Lubodziecki. Właściwie nazywał się on Libkind, jednak kiedy przyjął chrzest katolicki i ożenił się z Polką, zmienił nazwisko. Odtąd nie istniał dla swojej żydowskiej rodziny. To było naprawdę zero tolerancji. Przez ponad 40 lat był później prawdziwym błogosławieństwem dla mieszkańców Żarnowa i okolic. W „Gazecie Radomskiej” nr 28 z marca 1888 r. tak zraportowano jego sukcesy w zwalczaniu tyfusu: „(...) praktykujący tu stale od 12 lat dr. Lubodziecki opanował do tego stopnia epidemię, że na 80 chorych jak do tej chwili, były tylko 4 wypadki śmierci”. Zmarł w opinii świętości w 1916 r., gdy wracał od pacjenta. Na tablicy w kościele św. Mikołaja w Żarnowie można przeczytać inskrypcję ku jego czci.

W sytuacji, gdy znamy takie świadectwa i mamy takich przodków jak pradziadek mojej żony dr Ludwik Lubodziecki, nam, Polakom, trudno będzie pozbyć się empatii wobec wielowiekowych sąsiadów i odpowiadać obelgą na obelgę. Nie znaczy to jednak, że powinniśmy stopniować prawdę i pozwolić znieważać jedno z najdzielniejszych i najbardziej doświadczonych pokoleń Polaków w naszej historii – pokolenie rówieśników II Rzeczypospolitej oraz nas wszystkich. Tu musi obowiązywać zasada: Zero tolerancji.

Wojciech Bobrowski
Autor jest przewodnikiem wolontariuszem w Muzeum Powstania Warszawskiego i jego filii „Cele Bezpieki”. Stały współpracownik „Niedzieli”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Watykan: powstanie nowa „superdykasteria” ds. ewangelizacji

2019-04-23 12:56

st (KAI) / Watykan

Jedną z najważniejszych zmian, jakie wprowadzi nowa konstytucja apostolska o Kurii Rzymskiej „Praedicate Evangelium” będzie utworzenie wielkiej dykasterii ds. ewangelizacji – twierdzi hiszpański dziennikarz Dario Menor Torres, piszący dla tygodnika Vida Nueva.

Tama66/pixabay.com

Zdaniem hiszpańskiego dziennikarza nowa dykasteria będzie ważniejsza niż Kongregacja Nauki Wiary, która zajmuje się nie tylko obroną wiary, ale także najpoważniejszymi przestępstwami duchownych.

Kolejną nowością w nowej konstytucji jest to, że urzędy Kurii Rzymskiej nie będą już dzielona na „kongregacje” i mniej prestiżowe „papieskie rady”, ale wszystkie będą nazywane „dykasteriami”, jak to już zastosowano w odniesieniu do kilku nowych urzędów ustanowionych przez papieża Franciszka.

Nowa „superdykasteria” ds. ewangelizacji będzie owocem połączenia dwóch już istniejących instytucji: Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów, której zadaniem jest troska o „terytoria misyjne” oraz utworzonej w 2010 r. przez papieża Benedykta XVI Papieskiej Rady ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji, w celu stawienia czoła szybkiej sekularyzacji krajów Zachodu.

Dario Menor rozmawiał o proponowanych zmianach w nowej konstytucji apostolskiej o Kurii Rzymskiej z dwoma członkami Rady Kardynałów: kard. Oswaldem Graciasem z Indii oraz kard. Oscarem Rodriguezem Maradiagą z Hondurasu. Obydwaj podkreślili znaczenie jakie Papież Franciszek przypisuje ewangelizacji jako centralnemu zadaniu Kościoła.

Ponadto, nowa konstytucja przewiduje podobno również utworzenie dykasterii charytatywnej i połączenie Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej i Papieskiej Rady ds. Kultury.

Nowa dykasteria miłosierdzia, która wchłonie Urząd Dobroczynności Apostolskiej, będzie umiejscowione zaraz za Sekretariatem Stanu i Dykasterią ds. Ewangelizacji, stanowiąc przypomnienie, że miłosierdzie jest również kluczowym elementem wiary katolickiej.

Papieska Komisja ds. Ochrony Małoletnich, stworzona przez Franciszka, aby pomóc mu w formułowaniu środków, służących zapobieganiu i zwalczaniu molestowania seksualnego duchownych stanie się częścią struktury kurialnej, aby uczynić ją „bardziej skuteczną”.

Wszystkie te reformy będą kontynuacją już wprowadzonych zmian, takich jak połączenie instytucji medialnych Watykanu w Dykasterię ds. Komunikacji oraz połączenie większości rad papieskich w dwie wielkie struktury: Dykasterię ds. świeckich, rodziny i życia oraz Dykasterię ds. Integralnego Rozwoju Człowieka.

Według raportu Vidy Nuevy papież Franciszek może podpisać nową konstytucję 29 czerwca, w uroczystość świętych Piotra i Pawła. Obecnie projekt Praedicate Evangelium został posłany do poszczególnych konferencji episkopatów, szefów dykasterii watykańskich i innych urzędników kościelnych, aby przejrzeć dokument i przesłać sugestie do końca maja.

Rada Kardynałów ma je ponownie przejrzeć podczas swego spotkania w dniach 25-27 czerwca br.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Odpowiedź Naczelnego Rabina Polski na oświadczenie Kościoła ws. Pruchnika

2019-04-24 18:45

BP KEP / Warszawa (KAI)

Dziękujemy Konferencji Biskupiej za ich jasną, jednoznaczną oraz błyskawiczną odpowiedź na antysemickie pobicie oraz spalenie podobizny Żyda w miejscowości Pruchnik – napisał Michael Schudrich, Naczelny Rabin Polski, do Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski abp. Stanisława Gądeckiego oraz do Prymasa Polski abp. Wojciecha Polaka w odpowiedzi na oświadczenie bp. Rafała Markowskiego ws. Pruchnika.

pl.wikipedia.org
Michael Schudrich

Publikujemy pełną treść odpowiedzi:

Warszawa, 24 kwietnia 2019 r.

Dziękujemy Konferencji Biskupiej za ich jasną, jednoznaczną oraz błyskawiczną odpowiedź na antysemickie pobicie oraz spalenie podobizny Żyda w miejscowości Pruchnik.

Będziemy nadal ściśle współpracować z naszymi braćmi z Konferencji Biskupów w walce z nienawiścią, czy to na Sri Lance, czy w naszej ukochanej Polsce.

Michael Schudrich

Naczelny Rabin Polski

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem