– historia „Niedzieli” to historia dziejów Polski – podkreślał. W czasie wojny wydawanie tygodnika przerwał niemiecki okupant. Po wojnie pismo wróciło, ale szybko znalazło się pod presją komunistycznej cenzury. Ksiądz Antoni Marchewka został aresztowany, a w więzieniu przy Rakowieckiej dzielił celę z Władysławem Bartoszewskim. W 1953 r. ukazał się ostatni numer przed wieloletnią przerwą. Jednym z powodów konfliktu z władzami była odmowa opublikowania telegramu po śmierci Józefa Stalina.

– „Niedziela” zawsze szła pod prąd. I tak jest do dnia dzisiejszego – powiedział ks. Grabowski. Dziś nie ma państwowej cenzury, ale są inne zagrożenia: powierzchowność, bylejakość, uproszczenia i presja medialnego skrótu. Dlatego – jak zauważył redaktor naczelny – tygodnik ma tłumaczyć, komentować, porządkować i pogłębiać rzeczywistość przez medialny przekaz.

Odpowiedzialni za słowo

Sto lat temu ks. Wojciech Mondry, pierwszy redaktor naczelny, mówił, że najgorszym wrogiem Kościoła jest ciemnota religijna. Dziś ks. Grabowski użył łagodniejszego słowa: ignorancja, która wciąż pozostaje wrogiem Kościoła. Problem widzi jednak podobny. – Wiara niesie treść, dlatego trzeba ją pogłębiać – zaznaczył. „Niedziela” odpowiada na konkretne pytania czytelników dotyczące wiary i moralności, życia Kościoła i nie tylko.

Drugim problemem jest powierzchowny odbiór informacji. – Czytamy lead, tytuł, a reszta jest nie istotna. Czy naprawdę? A może tytuł jest zmanipulowany? A może przekaz jest fałszywy? – zastanawiał się ks. Grabowski. Dlatego tak mocno akcentuje znaczenie redakcyjnej weryfikacji i odpowiedzialności za słowo.

Nadal potrzebna

A co po stu latach? – Nie wiem, nie jestem w stanie przewidzieć przyszłości. Ważne, żeby „Niedziela” po prosty trwała i wytrwała – odpowiedział. Dodał jednak, że nie chce, by „Jubilatka pozostała jubilatką”, lecz by stawała się pismem coraz bardziej nowoczesnym i potrzebnym.

Jubileusz zostanie podsumowany na Jasnej Górze, z którą „Niedziela” jest związana od lat. Kiedyś pytanie brzmiało: czy „Niedziela” będzie mogła się ukazywać? Dziś brzmi inaczej: co zrobić, by po stu latach nadal była ludziom potrzebna? Dla ks. Grabowskiego odpowiedź jest prosta: słuchać czytelników, odpowiadać na ich pytania i być dla nich.