Reklama

11 tygodni szczęścia

2016-11-23 13:09

Wysłuchała: Małgorzata Cichoń
Edycja małopolska 48/2016, str. 5

Archiwum pani Estery
Pani Estera, na podstawie zdjęcia USG swojej córeczki, wykonała jej obraz

Zawsze chcieliśmy mieć drugie dziecko. Z ważnych, zdrowotnych powodów nie zachodziłam jednak w ciążę. Któregoś dnia powiedziałam do męża: „Zacznijmy modlić się i pościć w tej intencji”. Mocno przeżyłam fakt, że Pan Bóg tak szybko nas wysłuchał. Już po kilku tygodniach!

Jeszcze w testach ciążowych (wykonywanych za wcześnie) nie było potwierdzenia, a już czułam, że jest z nami ktoś długo oczekiwany. Pierwsza i druga wizyta lekarska wykazują żywy płód. Podczas badania USG słyszę bicie serduszka, widzę kształt dziecka. Czuję, że to dziewczynka. Radość w domu jest ogromna! Wraz ze mną cieszy się mąż, syn, przyjaciele. Zawierzam tę małą istotkę Panu Bogu.

Następna wizyta lekarska, 11 tydzień ciąży. Badanie. Widzę, jak dziecko leży na boczku, bez ruchu. Nie słychać jego serca. Czas się dla mnie zatrzymał... Byłam zdruzgotana, ogrom bólu i łez, moich, męża, synka. Modlitwa pomagała i pomaga przetrwać.

Kilka dni wcześniej miałam myśl, by w duchu ochrzcić dziecko: zrobiłam to... Teraz zrozumiałam dlaczego. Nie chciałam od razu jechać do szpitala, potrzebowałam kilku dni, by wszystko przemodlić. Podświadomie miałam nadzieję, że stanie się cud. Lekarz zgodził się na kilka dni odczekania.

Reklama

W końcu szpital w Krakowie. Trzech medyków przy komisyjnym badaniu USG. Łudziłam się, że usłyszę: „Dziecko żyje!”. Ale czułam, że mój brzuch się zapada. Doktorzy potwierdzili fakty. Jednocześnie okazali mi wiele empatii i konkretnego wsparcia.

Procedury

Jeszcze w domu zaczęło do mnie docierać, że jeśli dziecko jest obumarłe, to nie zostawię jego ciała w szpitalu. Przyjaciółki zaczęły zbierać informacje dotyczące całej procedury. Wiedziałam, że muszę wcześniej zgłosić personelowi, że chcę odebrać szczątki w celu pochówku. Kilka razy o tym wspominałam, gdyż zmieniali się lekarze. Poinformowano mnie też, że próbki tkanek dziecka będą pobierane do analizy medycznej.

Podano mi tabletkę, by wywołać poród. Miałam bóle porodowe porównywalne do tych, jak przy pierwszym dziecku. Już w trakcie pobytu w szpitalu zaczęłam dzwonić do laboratorium, by zgłosić, że chcę wysłać im próbkę tkanki do badania płci dziecka. Bez określenia płci nie można otrzymać aktu urodzenia, który jest jednocześnie aktem zgonu. Niestety, szpital nie realizuje zlecenia badania określenia płci dziecka. Dlatego sama musiałam przekazać kurierowi zabezpieczoną w szpitalu próbkę tkanki. Za badanie zapłaciłam 400 zł.

Po 7 dniach laboratorium odesłało mi tkankę córeczki. Doktor obecny przy porodzie wydał mi zaświadczenie o martwo urodzonym dziecku. Z dokumentem udałam się do Urzędu Stanu Cywilnego w rejonie szpitala, w którym rodziłam. Otrzymałam akt urodzenia dziecka, stanowiący jednocześnie akt zgonu. Ten dokument jest potrzebny, by po pochowaniu dziecka na cmentarzu, otrzymać zwrot kosztów pogrzebu z ZUS. Dowiedziałam się też, że kobiecie w tej sytuacji przysługuje 8 tygodni urlopu macierzyńskiego.

Żeby dziecko pochować, potrzebne są jego szczątki. Poszłam po nie do Kliniki Patomorfologii. Pan profesor powiedział mi: „Ale nie ma tych szczątków”. Nie dałam się zbić z tropu. Usiadłam, by pomyśleć, co dalej. Za chwilę profesor woła mnie do sali analiz i na tacę wysypuje szczątki mojego łożyska i dziecka. To było szokujące. Mówię o tym nie dlatego, że żywię jakąś urazę do tego człowieka, właściwe zrobiło mi się go żal. Dzielę się tym, by inne kobiety wiedziały, że może ich coś takiego spotkać. I by się nie poddawały.

Procedury sprawiły mi ogromną trudność. Byłam w bólu fizycznym i psychicznym. Ważne, by otoczenie zdawało sobie sprawę, że pomoc w załatwieniu dokumentów jest ogromnym wsparciem...

Wsparcie

Najtrudniejsze było dla mnie kupienie trumienki, krzyża. Nie chciałam zamawiać zakładu pogrzebowego ani zapraszać innych osób. Daliśmy radę. Byliśmy tylko my i ksiądz, który obdarzył nas ogromną pomocą duchową, otoczył modlitwą, odprawił Mszę św. Córeczka ma swój grób na cmentarzu i pomniczek. Cieszę się, że mogliśmy ją godnie pożegnać.

Podczas całej tej sytuacji towarzyszyły mi słowa Psalmu 139: „Ty utkałeś mnie w łonie mej matki. Dziękuję Ci, że mnie stworzyłeś tak cudownie, godne podziwu są Twoje dzieła. I dobrze znasz moją duszę, nie tajna Ci moja istota, kiedy w ukryciu powstawałem, utkany w głębi ziemi. Mnie w zalążku widziały Twoje oczy i w Twojej księdze zostały spisane wszystkie dni, które zostały przeznaczone, chociaż żaden z nich [jeszcze] nie nastał”.

Doświadczyłam mocy modlitwy od przyjaciół. Byłam załamana, ale czułam obecność Pana Boga. Ofiarowałam Mu swoje cierpienie, by nie poszło na marne. Nie miałam do Niego pretensji, ufałam, że On wyciągnie z tego dobro. Tęsknię do córeczki. Ale wiem, że Pan Bóg się nami opiekuje. Czuję jej obecność, widzę ją jako wesołą dziewczynkę. Mam od niej duchowe wsparcie...

Tagi:
świadectwo dziecko ciąża

Reklama

Francja: parlament za in vitro bez ojca, dobro dziecka pominięte

2019-10-17 18:14

vaticannews.va / Paryż (KAI)

Niższa izba francuskiego parlamentu przyjęła w pierwszym czytaniu ustawę udostępniającą zapłodnienie in vitro parom lesbijskim i samotnym kobietom. Prawicowy przewodniczący senatu oświadczył, że jest „raczej otwarty” na nowe prawo. Przeciwnicy ustawy wskazują, że dobro dzieci, które na mocy prawa pozbawione zostaną ojca, w ogóle nie zostało wzięte pod uwagę.

Vatican News / AFP
Francja: parlament za in vitro

Proces legislacyjny ustawy o in vitro bez ojca to świadectwo ogromnej siły przebicia francuskiego lobby LGBT. Forsowane jest bowiem prawo, któremu sprzeciwiają się zarówno eksperci, jak i społeczeństwo.

We wrześniu poważne zastrzeżenia do ustawy zgłosiła Krajowa Akademia Medycyny. Lekarze wskazali na istotną rolę ojca w rozwoju dziecka i kształtowaniu jego osobowości. Zalecili przeprowadzenie dodatkowych badań z zakresu psychiatrii dziecięcej wśród dzieci pozbawionych ojca, między innymi wśród tych, które narodziły się z zapłodnienia in vitro kobietom samotnym lub żyjącym w związku lesbijskim.

In vitro bez ojca nie ma też poparcia we francuskim społeczeństwie. Jak wynika z badań przeprowadzonych 1 października przez instytut IFOP, 83 proc. Francuzów uważa, że dziecko ma prawo do ojca, a 91 proc. jest zdania, że dziecko powinno być wychowywane przez parę rodziców. Odnośnie do przyjętego wczoraj prawa, 54 proc. badanych uważa, że ich zdanie nie zostało wzięte pod uwagę.

Na ten sam problem zwraca też uwagę sekretarz generalny Episkopatu Francji ks. Thierry Magnin. Jego zdaniem społeczne konsultacje w tej sprawie to tylko pozory.

„Z jednej strony były konsultacje, które poprzedziły pracę zgromadzenia narodowego. Różne nurty filozoficzne i religijne mogły się wypowiedzieć. I było to piękne świadectwo naszej demokracji – powiedział Radiu Watykańskiemu sekretarz generalny Episkopatu Francji. – Z drugiej strony mieliśmy jednak wrażenie, że i tak wszystko zostało już z góry przesądzone. Trzeba to powiedzieć bardzo jasno. Przystąpiono do głosowania bez podjęcia dyskusji nad najważniejszymi problemami, a przede wszystkim, i to nas najbardziej uderzyło, nad konsekwencjami podejmowanych dziś decyzji. Brano pod uwagę jedynie pragnienia, zapotrzebowania współczesnego społeczeństwa. Zastanawiano się, czy współczesna nauka i technika potrafią je zrealizować. Natomiast bardzo mało się mówiło o konsekwencjach dla mających się narodzić dzieci”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Uboga wdowa i sędzia

2019-10-16 12:28

O. Krzysztof Osuch SJ
Niedziela Ogólnopolska 42/2019, str. 25

stock.adobe.com

W dzisiejszej Ewangelii Jezus kreśli dwie postacie. Jedną z nich jest uboga wdowa. W czasach Jezusa wdowa była skrajnym przykładem osoby uciśnionej. Często nie posiadała środków do zaspokojenia elementarnych potrzeb życiowych. Taka właśnie wdowa jest ofiarą podwójnego bezprawia: aroganckiej siły przeciwnika, który jest bogaty i może opłacić i przekupić sądy, oraz niewzruszonej obojętności sędziego.

Sędzia to druga postać przypowieści. Jest obojętny i cyniczny wobec cierpienia kobiety. Jest praktycznym ateistą, nie liczy się z Bogiem ani przykazaniami. W konsekwencji nie liczy się z ludźmi. Jest zamknięty w skorupie własnego egoizmu, nie interesują go sprawiedliwość ani cierpienie człowieka niesłusznie skrzywdzonego.

Jezusowi w tej przypowieści zapewne nie chodzi o napiętnowanie korupcji i niesprawiedliwości sędziów. Nie chodzi Mu też zapewne jedynie o wzbudzenie empatii i solidarności z ubogimi. Pragnie On nam raczej uświadomić ogromną moc cierpliwej modlitwy i zaufania Bogu.

Kobieta, chociaż wydaje się na przegranej pozycji, nie poddaje się. Odkrywa słaby punkt sędziego – egoizm, snobizm. I wykorzystuje go, nieustannie nachodząc sędziego, naprzykrzając się mu. Arogancki sędzia wysłuchuje jej, aby go więcej nie zadręczała.

Postawa kobiety wskazuje na podwójną „broń”, którą możemy stosować wobec Pana Boga. Pierwszą jest ludzka słabość. Kobieta nie ma nic do stracenia, może więc z całą determinacją walczyć. Jej słabość ostatecznie zwycięża z siłą niesprawiedliwego sędziego. Pan Bóg ceni słabość, ubóstwo, pokorę. One sprawiają, że nie pozostaje obojętny wobec ludzkich próśb.

Drugą bronią tej kobiety są upór i cierpliwość. Kto potrafi czekać i nalegać jak ona, zostanie wysłuchany, choćby z tego względu, by się już nie naprzykrzał i nie zawracał głowy. Przypowieść Jezusa ukazuje tajemniczą siłę modlitwy. Nawet jeśli wyczerpiemy wszystkie możliwości, pozostaje cierpliwość modlitwy. Tajemnica zmian jest ukryta w nieskończonej cierpliwości.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Europejski Dzień Seniora w Licheniu

2019-10-21 09:32

jz / Licheń Stary (KAI)

Europejski Dzień Seniora był obchodzony 20 października w licheńskim sanktuarium. Cztery tysiące osób wzięło udział w głównej Mszy św. o godzinie 12.00 a kilkadziesiąt osób przyjęło indywidualne błogosławieństwo.

Archiuwum Sanktuarium

W Polsce na 100 młodych ludzi przypada 112 seniorów. W naszym kraju mieszka prawie 1,5 mln osób powyżej 80. roku życia, a osoby powyżej 65 roku życia stanowią ponad 23% społeczeństwa. W czasie południowej Eucharystii w bazylice licheńskiej, 20 października, w Europejski Dzień Seniora modlono się w intencji starszych osób.

„Patrzę z wdzięcznością na was, seniorzy, którzy zgromadziliście się dzisiaj w bazylice Najświętszej Maryi Panny Licheńskiej. Przez 22 lata posługi w Sanktuarium słyszałem wiele świadectw osób, które mówiły, że pielgrzymują tu już od 30, 40 lat. Wielu z nich związało się z sanktuarium na całe życie w ten sposób” – rozpoczął homilię ks. Janusz Kumala, kustosz Sanktuarium.

„Patrząc na rozwój licheńskiego sanktuarium, na jego początki, można by powiedzieć, ze zostało ono powierzone seniorom – zauważył marianin – Pasterz Mikołaj Sikatka doświadczył objawienia Matki Bożej w wieku 63 lat w lesie grąblińskim. W tamtych czasach był to naprawdę starszy człowiek.”

Homileta zachęcał do postawy troski w stosunku do starszych osób, by w swoich obowiązkach i zajęciach, mieć na uwadze starszych członków rodzin, by w swoim codziennym zabieganiu ich odwiedzić, czy choćby napisać, zadzwonić.

„Każdy jest zaplanowany i ważny w oczach Boga. Człowiek w podeszłym wieku, dalej jest potrzebny Panu Bogu do ważnych zadań – jak to jest istotne dla nas! Musimy o tym pamiętać na każdym etapie naszego życia – kontynuował ksiądz kustosz – Potrzebna jest wdzięczność za to wszystko, co dla nas uczynili i co nam przekazali: miłość, cierpliwość, którą otrzymaliśmy. Dzieci od dziadków mogą doświadczyć bezinteresownej miłości, ciepła i życzliwości, której często w świecie nie znajdą. Od nich otrzymaliśmy nie tylko miłość, przekazali nam też wiarę.”

Ks. Kumala zachęcał także, by niedziela była czasem przeznaczonym na spotkanie z Bogiem i bliskimi. Nie ze względu na przepisy, ale na tęsknotę za Panem Bogiem.

Po zakończeniu Eucharystii kilkudziesięciu seniorów przystąpiło do stopni ołtarza, by przyjąć indywidualne błogosławieństwo z rąk księży marianów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem