Reklama

Niedziela Kielecka

Czas, aby wrócić do pełni świąt

O pięknie polskiej tradycji, ale i postępującej sekularyzacji w przeżywaniu Bożego Narodzenia z bp. Marianem Florczykiem rozmawia Agnieszka Dziarmaga

Niedziela kielecka 52/2016, str. 1, 6

[ TEMATY ]

wywiad

Studio Kamyk

Bp Marian Florczyk w okresie bożonarodzeniowym spotyka się z wieloma środowiskami zachęcający do wzięcia udziału w niej oraz dziękujący za wsparcie

Bp Marian Florczyk w okresie bożonarodzeniowym spotyka się z wieloma środowiskami zachęcający do wzięcia udziału w niej oraz dziękujący za wsparcie

AGNIESZKA DZIARMAGA: – Księże Biskupie, z czego wynika wyjątkowość świąt Bożego Narodzenia?

BP MARIAN FLORCZYK: – Trzeba powiedzieć, że w odbiorze społecznym te święta są istotnie wyjątkowe, gdy tymczasem liturgicznie pierwszeństwo mają święta Wielkanocne. Spróbujmy zastanowić się nad wyjątkowością świąt Bożego Narodzenia, nad genezą społecznej percepcji tych świąt.
Wynika ona na pewno z charakteru wydarzeń zbawczych, z faktu wcielenia i narodzenia Syna Bożego. Sam „Bóg stał się jednym z nas”, stał się we wszystkim podobny do człowieka, oprócz grzechu. Pokazał Oblicze Boskie, ale i właściwe oblicze człowieka. Miłość Boża ukazana w Jezusie zaspokaja tęsknotę człowieka, która przejawia w tęsknocie za Bogiem (za tym co transcendentne) i miłością. Bóg objawia miłość przez to, że staje się jednym z nas. Wchodzi we wspólnotę miłości z każdym człowiekiem. Przez to odsłania nam wielkość, godność człowieka i przynagla nas do wzajemnej miłości. Te święta to wołanie Boga o inny świat, o godne miejsce człowieka na ziemi i o godne jego życie. To, że Bóg stał się jednym z nas – mobilizuje, dowartościowuje każdego człowieka i wzbudza w nim wielką radość.

– Czy tylko radość jest tak charakterystyczna dla Bożego Narodzenia?

– Skoro Bóg stał się człowiekiem – i stał się jednym z nas to Boże Narodzenie jest także wezwaniem do naszego międzyludzkiego braterstwa. Św. Paweł tak mówi o Jezusie: „On bowiem jest naszym pokojem. On, który obie części ludzkości uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur – wrogość (Ef 2,11-22)”. Narodzenie Jezusa jest zatem także wezwaniem do burzenia murów między człowiekiem a człowiekiem, aby jeden dla drugiego był bratem. Samotność jest smutna, przygnębiająca i niesie lęk. We wspólnocie miłości radość nabiera swojej mocy i siły. Tą radością jest obecność bliskiej, kochanej osoby. Zatem z Bożego Narodzenia płynie głębokie przynaglenie do wspólnoty miłości. Pierwszy etap to realizacja tej miłości we wspólnocie małżeńskiej i rodzinnej. I dobre, i właściwe jest to, że przy okazji tych świąt tęsknimy za rodzinnym domem.
Bóg, który się rodzi, wnosi w życie społeczne istotne wartości. Zatem kolejne wezwanie wypływające z Bożego Narodzenia to wezwanie do miłości. Nasi przodkowie doskonale to rozumieli, co przejawia się w tradycji wigilijnej; nie ma wtedy wrogości, podajemy sobie ręce i chleb, którego symbolem jest opłatek. To piękna polska tradycja, która powoli zdobywa sobie miejsce w innych społecznościach, w których mieszkają Polacy. Poprzez święta Bożego Narodzenia robimy miejsce dla Boga, aby zrobić miejsce człowiekowi w świecie i aby sam siebie człowiek odnalazł. Jest to przyjście Boga do i dla człowieka, by mógł on budować swoje szczęście na ziemi i dążyć ku szczęściu wiecznemu.

– Na ile polska tradycja tak pojmuje Boże Narodzenie?

– Polska i w ogóle chrześcijańska tradycja jest bardzo bogata i pełna głębokich symboli. Dla przykładu popatrzmy na świąteczną choinkę. W przeszłości było to drzewo iglaste, ciągle żywe, bez względu na porę roku. Nam przypomina rajskie drzewo życia, a tym samym drzewo, na którym ukrzyżowano Chrystusa. Było i jest ono bogato oświetlone, do niedawna jeszcze świecami, co doskonale pamiętamy. Skąd to światło? Światło podkreśla, że to Jezus Chrystus jest światłem na drodze życia człowieka. „Ja jestem światłością świata” – mówi. Święta są tak pełne znaków, symboli. Mamy przepiękne w melodii i treści kolędy. Odnajdziemy w nich prawdę o życiu ludzkim i tęsknotę za Bogiem, który przychodzi do każdego człowieka. Czujemy w nich bliskość Boga, który jednoczy i gromadzi nawet zwaśnionych. Mamy piękną, polską tradycję, którą można wnieść i nią się chlubić w całej Europie, mającej problemy właśnie z jednością.

– Ale ta piękna tradycja wydaje się ostatnio być zainfekowana.

– Dwa sprzymierzone procesy w świecie współczesnym: laicyzm i sekularyzacja, które wzięły swój początek w drugiej połowie XVIII wieku, dziś destrukcyjnie wpływają na piękno tradycji chrześcijańskiej. Myślę o laickości państwa – procesie postępującym po rewolucji francuskiej, a zarazem o rewolucji przemysłowej, które przekształcały i wciąż przekształcają społeczeństwa. Ten laicyzm i sekularyzacja oraz wypływające z nich akcenty polityczne i społeczne, doprowadzają do eliminacji sacrum. Sacrum i profanum były zawsze, ale dzisiaj następuje całkowita eliminacja sacrum na rzecz profanum. Odbywa się to ze szkodą dla kultury Polski, Europy i świata, życie człowieka, nie tylko duchowe, upraszcza się i spłaszcza. Ta walka posługuje się zacieraniem prawdy i robieniem zamętu. Sekularyzacja doprowadziła np. do tego, że dziecko już nie wie, kim był naprawdę św. Mikołaj, kojarzy go tylko z reklamami i postaciami z marketów. Pamiętna była dyskusja w jednej ze stolic europejskich, gdy zakwestionowano obecność bożonarodzeniowego drzewka na głównym placu miasta. W miejsce drzewa choinkowego ułożono choinkę z jakichś pudełek. W niektórych krajach wyeliminowano kartki świąteczne ze słowami „Boże Narodzenie”. Jest po prostu jakieś święto, ale jakie? W ten sposób wkraczamy w niepojęte zakłamanie, które sami akceptujemy, na które przyzwalamy. Zadziwiające, że człowiek rozumny tak łatwo ulega postępującej wciąż sekularyzacji.
Czas, abyśmy oprzytomnieli i sami poddali się refleksji, co tak naprawdę świętujemy? Jakiego źródła radości i miłości szukamy? Czy tym źródłem jest objawienia się Syna Bożego?

– Obok sekularyzacji, widoczna jest także postępująca komercjalizacja świąt.

– To wszystko jest spójne i łączy się ze sobą. Choinka w celach komercyjnych pojawia się w sklepach już na początku listopada, ma ona swoim blaskiem przyciągnąć klienta. Reklamy dotyczące świąt nie są wezwaniem do refleksji, co jest istotą Bożego Narodzenia, a więc do głębszej radości, do gojenia ran i szukania zagubionych przyjaciół, ale do zapełniania galerii handlowych i tworzenia ruchu wózkami pełnymi zakupów. Duchowe wartości zastępują towary w pudełkach. Ta głębsza radość zostaje zastąpiona chwilową przyjemnością, uciechą. To, co głębokie, duchowe ustępuje przedmiotowości. Zakupy, owszem, są ważne – ale nie najważniejsze. Staliśmy się społeczeństwem konsumpcyjnym, i to się pogłębia.
Bardzo czytelnie widać, jak człowiek przez to, że chce za wszelką cenę „mieć”, zapomniał o swoim „być”. Święta dzisiaj to nie przeżycie radości z Bożego objawienia, ale nasycenie tylko tym, co ziemskie. Dlatego też przy stole zastawionym przysmakami niekoniecznie odnajdziemy miłość, radość, brata. Zaspokajamy ciało, a nie ducha. I to jest dzisiaj problem w przeżywaniu świąt Bożego Narodzenia. Konsumujemy, a nie przeżywamy tego co istotne. W polskiej tradycji Wigilia i Boże Narodzenie to jedność, pokój dla całego świata, dlatego szło się z opłatkiem do zwierząt. Cały świat zjednoczony w miłości oddaje pokłon Bogu narodzonemu. Opłatek – znak miłości, pamięci, jedności, był posyłany najbliższym mieszkającym za granicą. W te świąteczne dni pamięć o najbliższych nabierała siły, tęsknoty. Dzisiaj koncentrujemy się na tym, aby więcej spożyć, a także otrzymać; zatracamy te wartości, a czynimy sobie tylko namiastki.
Najwyższy czas, aby wrócić do pełni i głębi tych świąt, aby zaspokoić potrzebę ducha. Nie wystarczy usiąść przy pełnym stole, trzeba czegoś więcej.

2016-12-21 09:59

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wyrównujemy szanse

2020-09-16 11:29

Niedziela warszawska 38/2020, str. I

[ TEMATY ]

wywiad

Łukasz Krzysztofka

O awarii oczyszczalni „Czajka”, podziale Mazowsza i nowej strategii walki z pandemią z Konstantym Radziwiłłem, wojewodą mazowieckim, rozmawia Łukasz Krzysztofka.

Łukasz Krzysztofka: Obecnie tematem numer jeden na Mazowszu jest awaria oczyszczalni „Czajka”. Dzisiaj mówi się, że być może w ciągu kilku miesięcy da się położyć rurę stalową pod Wisłą, która miałaby być docelowym, bezpieczniejszym rozwiązaniem…

Konstanty Radziwiłł: Trudno powiedzieć, dlaczego miasto stołeczne nie zapewniło alternatywnego przesyłu w ciągu minionego roku. Prezydent Rafał Trzaskowski twierdzi, że rozwiązanie, jakim jest tunel z dwiema rurami, został źle zaplanowany. Tym bardziej z dużym niesmakiem odbieram próbę przerzucenia winy przez prezydenta Trzaskowskiego na swoich poprzedników. I to nie na poprzedniczkę (Hannę Gronkiewicz-Waltz – przyp. red.), która rządziła miastem przez 12 lat przed nim, tylko na śp. prezydenta Lecha Kaczyńskiego i wcześniejszych prezydentów. W okresie 14 lat rządów Platformy Obywatelskiej można było wszystko wykonać po swojemu.

CZYTAJ DALEJ

Młodości, ty do Kościoła przychodź!

2020-09-18 10:38

[ TEMATY ]

św. Stanisław Kostka

młodzież

Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży

KSM parafii Św. Ap. Piotra i Pawła w Zawierciu

Święty Stanisław Kostka żyje w sercach młodych

Święty Stanisław Kostka żyje w sercach młodych

Jak to jest ze współczesną młodzieżą? Chcą, czy nie chcą się angażować w życie Kościoła? Jest wielu dalekich od tego świata, ale są też tacy, którzy swoją młodość przeżywają „po Bożemu”, z wiarą, mocą i wielkimi chęciami do działania.

Przy okazji dzisiejszego święta św. Stanisława Kostki ożywa dyskusja o tym, jak to jest z tą młodzieżą w Kościele. Stanisław, jako patron dzieciaków i właśnie młodzieży, sprawia, że zaczynamy się zastanawiać… chodzą to ci młodzi na Msze, czy nie chodzą? Po bierzmowaniu uciekają z Kościoła? Nie chce im się wchodzić w kościelne życie, jest to dla nich nudne, mało ciekawe? Czy taka młoda osoba, która jest zaangażowana we wspólnotę, budynek kościoła jest dla niej drugim domem, może zostać określona po młodzieżowemu przez swoich rówieśników „lamusem” i dziwakiem? Oczywiście, może. Nie ma co się czarować, publiczne przyznanie się do wiary jest obarczone ryzykiem wyśmiania, szydzenia i odsunięcia się z życia wielu ludzi.

Są na tym świecie ludzie…

Są jednak na tym świecie młodzi ludzie, zaangażowani w Kościół, którym się chce, którzy idąc za przykładem swojego patrona uważają, że są stworzeni do większych rzeczy. O kim mowa? O Katolickim Stowarzyszeniu Młodzieży, któremu patronuje Kostka, ale i bł. Karolina Kózkówna – kolejna młodziutka postać. KSM to prężnie działająca wspólnota, wcale niemałej liczby młodych, którzy swoją miłością do Jezusa i służbą mogą zawstydzić niejednego dojrzałego człowieka. Działają w całej Polsce na gruncie diecezji i parafii, a ponieważ są stowarzyszeniem, mają także osobowość prawną. Nad wszystkim czuwa Prezydium Krajowej Rady na czele z księdzem asystentem generalnym ks. dr. Andrzejem Lubowickim oraz druhem Patrykiem Czechem – przewodniczącym. W diecezjach władzę sprawuje zarząd diecezjalny, a w parafiach – kierownictwo. Mają swój sztandar, hymn, pozdrowienie: GOTÓW!, w oparciu o które zbudowane jest zawołanie: „Przez cnotę naukę i pracę służyć Bogu i Ojczyźnie – Gotów? „ odzew: „ Gotów!„.Składają przyrzeczenie po odbyciu stażu kandydackiego, potem otrzymują swoją legitymację. Jak możemy dowiedzieć się z historii: KSM zostało powołane podczas krajowego zjazdu Akcji Katolickiej w Krakowie w dniu 5 lutego 1934, na którym postanowiono ujednolicić jednostki wchodzące w jej skład. Decyzją Prezydium Zjazdu powołano na wzór włoski m.in. dwie organizacje młodzieżowe: Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Męskiej (KSMM) i Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Żeńskiej (KSMŻ), oba z siedzibą w Poznaniu. Obie organizacje prowadząc działalność religijną, kulturalno-oświatową, charytatywną i społeczno-patriotyczną pod hasłem „Budujmy Polskę Chrystusową” szybko przyciągnęły w latach trzydziestych rzesze nowych członków. Tuż przed wybuchem II wojny światowej obie organizacje liczyły ich łącznie ponad 250 tysięcy!

Wspólnota na trudne czasy

KSM zrzesza ludzi między 13. a 30. rokiem życia. Jak czytamy na stronie internetowej stowarzyszenia, podstawowymi cechami duchowości KSM są: katolickość, której źródłem jest Pismo Święte, Liturgia i Tradycja Kościoła; formacja, bowiem „pogubimy ludzi w działaniu, jeśli nie będzie pracy formacyjnej” i integralność: „Cechą naszego stowarzyszenia jest przyjęcie pewnego stylu życia, który polega na uporządkowaniu siebie – harmonii ducha i ciała; umysłu, woli i uczuć; poszukiwaniu prawdy, dobra i piękna”.

Wracając do patrona KSM-u, Staszek Kostka to był gość! Tak pragnął żyć z Jezusem! Był w tym tak odważny, pobożny, a zarazem skromny, że zawstydził by pewnie niejednego dzisiejszego dorosłego. Zmarł młodo, bo mając zaledwie 18 lat, do końca walczył o swoje wartości. „Żyjąc krótko, przeżył czasów wiele”. Warto ciągle przypominać jego osobę, nie tylko z okazji jego święta.

Koniec teorii, czas na praktykę

O tym, czym kieruje się KSM, można mówić bez końca. Ale można też spraktykować. Możesz znaleźć swój oddział KSM-u i spróbować żyć inaczej. Puste słowa nie są zachętą, ale może zachęci Cię krótkie świadectwo? – Jestem w KSM-ie już ponad 4 lata. Zaczynałam jako zahukana dziewczynka, pogubiona, też życiowo niepoukładana i szukająca sensu. W KSM-ie poznałam tak naprawdę Jezusa, zobaczyłam, że Kościół jest piękny i radosny, wiele w sobie zmieniłam i nadal zmieniam dzięki formacji. A ilu wspaniałych ludzi poznałam? Nie sposób zliczyć! Brałam udział w wielu projektach, więc tu rozwijam się nie tylko duchowo, ale i tak po prostu życiowo – mówi "Niedzieli" KSM-owiczka Agata.

– By iść dobrą drogą, młodzi potrzebują przykładu, najlepiej nieodległego ich życiu, patrona, który zrozumiałby ich młodzieńcze rozterki i trudności w wypełnieniu obowiązku, aby być gotowym do służby Bogu i ojczyźnie. Tą osobą jest św. Stanisław. Chociaż dzieli ich kilkaset lat, to pewne wartości nigdy nie przeminą, stąd właśnie on jest głównym patronem KSM

– dodaje zastępca asystenta diecezjalnego KSM-u archidiecezji częstochowskiej ks. Dawid Kowalewski.

Chcesz iść jak szedł Stanisław? Idź!

CZYTAJ DALEJ

Kredkobranie’ 2020

2020-09-19 17:10

plakat

Do końca września trwa można wziąć udział w ogólnopolskiej akcji charytatywnej Kredkobranie.

Jak przypomina Tomasz Konturek, pomysłodawca akcji i jej koordynator, organizatorom zależy na zebraniu przyborów szkolnych oraz materiałów plastycznych, które zostaną przekazane najmłodszemu pokoleniu Polaków mieszkających na Kresach.

Koordynator akcji napisał : „Celem Kredkobrania jest pomoc najmłodszemu pokoleniu Polaków mieszkających na Kresach. Zebrane dary trafią do szkół na Białorusi, Litwie i Ukrainie – głównie szkół polskich oraz placówek, w których uczą się polskie dzieci. Akcja ma pokazać zamieszkującym poza granicami Rzeczypospolitej polskim dzieciom i młodzieży, że ich przyjaciele z „Macierzy” pamiętają o nich i w miarę swoich możliwości chcą im pomóc. Pokazujemy, że dbamy o naszych Przyjaciół, Ambasadorów polskości na Kresach, stróżów polskich miejsc pamięci.”

Zainicjowana trzy lata temu, przez krakowską Fundację Ignatianum oraz Stowarzyszenia „Korzenie”, akcja w tym roku obejmuje swym zasięgiem całą Polskę. Do włączenia organizatorzy zapraszają szkoły, poszczególne klasy, ale także różne środowiska i osoby indywidualne. Z regulaminu akcji, wynika że w bieżącym roku nie zbierają podręczników, lektur szkolnych i innych książek oraz ubrań i przedmiotów. które nie służą do skompletowania wyprawki szkolnej. Zbiórkę można prowadzić przez cały wrzesień, a do 4 października należy zebrane przedmioty dostarczyć osobiście, pocztą lub kurierem do siedziby Fundacji. Zebrane dary, w tym np.: kredki, farby, zeszyty, bloki, piórniki, długopisów , czyli wszelkiego rodzaju przybory szkolne, w październiku zostaną zawiezione za wschodnią granicę Polski.

Organizatorzy przypominają, że: „Zeszłoroczna edycja Kredkobrania skupiła uczniów – dzieci, młodzież i ich rodziców – z ponad 90 szkół w Polsce, z czego prawie 50 z samej Małopolski. Dzięki zebraniu ponad 40 tysięcy sztuk różnych przyborów szkolnych: kredek, farb, zeszytów, bloków, piórników, przyborów piśmienniczych itd., pomogliśmy prawie 1000 dzieciom z Litwy i Ukrainy.”

Akcję można też wesprzeć, dokonując wpłat na konto nr 58 1750 0012 0000 0000 3880 7595 z dopiskiem KREDKOBRANIE. Zebrane pieniądze zostaną przeznaczone na zakup potrzebnych szkolnych pomocy, w tym szczególnie lektur i książek, oraz transport darów na Kresy. Więcej informacji na www.fundacjaignatianum.pl pod adresem kredkobranie@ignatianum.edu.pl lub telefonicznie: 785-042-119

Organizatorzy informują, że "Kredkobranie" jest zbiórką publiczną zarejestrowaną przez MSWiA pod numerem 2019/2919/OR. Patronat honorowy nad akcją objęli m.in.: ks. abp Marek Jędraszewski - metropolita krakowski, Łukasz Kmita - wojewoda małopolski, Witold Kozłowski - marszałek Województwa Małopolskiego oraz ks. prof. dr hab. Józef Bremer SJ - rektor Akademii Ignatianum w Krakowie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję