Dla aktualnej predykcji przyjęliśmy jako bazowe sondaże: IBRiS (19 września), United Surveys (20 września), Research Partners (21 września) oraz OGB i Pollster (oba z 22 września). Ważnym punktem odniesienia są też wyniki exit polls z dnia wyborów, które przygotowywane były przez IPSOS i OGB.
1. Konfrontując wyniki wyborów w Krakowie z odpowiednimi wynikami wyborów na prezydenta miasta w 2024 roku oraz wyborów do Sejmu w 2025 roku można sformułować kilka ważnych wniosków:
Pomóż w rozwoju naszego portalu
a) pomijając wpadkę IPSOSu z zaniżeniem w exit poll wyniku Piątkowskiej, nie ulega wątpliwości, że właściwie wszystkie sondaże (także te, które wykorzystaliśmy do tej predykcji) wyraźnie zawyżają notowania KO. Najbardziej zawyża te notowania OGB (pracownia wyrosła z instytucji powiązanych z PO/KO), która do niedawna dawała KO wynik w granicach 38%. Ewidentne jest, że w próbach OGB nadreprezentowany jest elektorat dużych miast, przez co wyniki KO wykraczają w tych notowaniach poza granicę błędu. Wynik KO w Krakowie dowodzi, że KO z pewnością nie przekracza dziś 30% i taki poziom przyjmujemy w predykcji CAW jako maksymalny.
Reklama
b) niemal wszystkie pracownie nie tylko istotnie zawyżają notowania lewicy Czarzastego (o 1/3), ale do tego we wszystkich sondażach zawyżanie to nieprawdziwie pozwala sytuować Partię Razem za plecami Nowej Lewicy. W rzeczywistości Partia Razem notuje dziś w granicach 6%, a lewica Czarzastego nieznacznie przekracza 5%. W perspektywie wyborów oznacza to, iż Czarzastego i jego ludzi w nowym Sejmie nie będzie.
c) Nie ulega również wątpliwości, że wynik kandydata PiS w Krakowie pokazał na tym etapie niewielkie straty tej partii w stosunku do 2024 roku. Oznacza to, iż wynik ogólnopolski PiS jest wyraźnie zaniżany, ale dotyka to również formacji M. Morawieckiego.
2. Do tej skoordynowanej akcji wszystkich sondażowni (bo we wszystkich widać opisane nieprawdziwe tendencje), została również wmontowana dodatkowa operacja. Podjęto w niej próbę udowodnienia, iż wszelkie konsekwencje paliwowych manipulacji rządu, a także kolejno seryjnie prezentowane afery rządzących, skutkują osłabieniem notowań prezydenta. Niezależnie od tego, że po sierpniowych szczytach zaufania dla Karola Nawrockiego, mogła nastąpić ich niewielka korekta, to jednak teza sondażowa, iż towarzyszy niej równoczesny wzrost zaufania do D. Tuska czy R. Sikorskiego i ich koalicji, jest skrajnie karkołomna i zwyczajnie nieprawdziwa.
3. Dowodzi tej sytuacji fakt, iż nawet mimo tej swoistej „kampanii wrześniowej” sondażowni, połączone siły opozycji utrzymują stabilną przewagę nad Koalicją D. Tuska. Najniższy poziom tej przewagi jest w sondażu OGB (3,1%), ale też to w tym sondażu wynik KO jest absurdalnie zawyżony (36,5%). Zawyżony jest też (ok. 8%) wynik lewicy Czarzastego i zaniżony wynika Partii Razem (3,2%). Innymi słowy utrzymuje się przewaga formacji opozycyjnych nad KDT na poziomie minimum 7 - 8 %.
Reklama
4. Prognozowany podział mandatów na koniec września, opiera się mimo wszystko na nie budzących zaufania wynikach sondaży, ale skorygowanych o wskaźniki, mające oparcie w wynikach wyborów z wielu ostatnich cykli. Pozwala to przyjąć następujące obserwacje:
a) Nastąpił nieznaczny wzrost ilości mandatów dla KO, ale jedyny potencjalny koalicjant tej formacji, czyli lewica Czarzastego, osiąga niewielką ilość mandatów. W sumie wynik Koalicji D. Tuska (153 mandaty), nie pozostawia żadnych złudzeń co do jakichkolwiek szans na kontynuowanie rządów.
b) Sukcesywnie rośnie poziom mandatów Partii Razem, ale dzieje się to kosztem lewicy Czarzastego. Konsekwentnie prognozujemy, iż lewicy Czarzastego nie będzie w Sejmie, bo w ostatnich cyklach wyborczych Partia Razem znacząco poprawiała swoje wyniki w stosunku do sondaży, a lewica (gdy partie te szły oddzielnie) zawsze traciła. Ta tendencja dodatkowo osłabia perspektywy Koalicji D. Tuska.
c) Potencjalna wspólna lista KO z PSL i/lub z formacją Hołowni, nie poprawia istotnie zdobyczy takiej koalicji wyborczej. Jak dowodzą tego wszystkie predykcje, rozwiązanie takie uratowałoby wprawdzie pewną grupę działaczy tych ugrupowań, ale realne zyski procentowe całości nie przekraczają 2%. To maksymalnie 20 mandatów, które nie zdołają zmienić nic w przyszłej arytmetyce sejmowej.
d) Łączny poziom posiadania formacji centroprawicowych znajduje się w granicach 285 mandatów. Pozwala to myśleć o koalicji rządowej trzech podmiotów (zapewne PiS, Konfederacja i Rozwój+). Wydaje się jednak, że będziemy świadkami rządu z premierem ponadpartyjnym wskazanym przez Prezydenta. Co istotne, formacje te ciągle mają szanse na zbudowanie większości konstytucyjnej i realizację zapowiedzianej przez Prezydenta rewizji Konstytucji.

