Reklama

Spotkanie opiekunów Szkolnych Kół Caritas

2017-02-22 14:16

Joanna Ferens
Edycja zamojsko-lubaczowska 9/2017, str. 2

Joanna Ferens
Opiekunowie Szkół Caritas dyskutowali na tematy działania kół

„Iluż wolontariuszy poprzez odważne zaangażowanie się na rzecz bliźnich dochodzi do odkrycia wiary! Chrystus, który zachęca, aby służyć Mu w ubogich, przemawia do serca tego, kto staje się ich sługą. Pozwala doświadczyć radości miłości bezinteresownej, miłości, która jest źródłem prawdziwego szczęścia” – to przesłanie św. Jana Pawła II realizują na co dzień wolontariusze z ponad 65 Szkolnych Kół Caritas na terenie naszej diecezji

W Biurze Rejonowym Caritas w Biłgoraju 9 lutego odbyło się spotkanie opiekunów Szkolnych Kół Caritas rejonu biłgorajskiego, których na ziemi biłgorajskiej znajduje się obecnie jedenaście, zaś wspólny cel niesienia pomocy łączy w nich ponad tysiąc młodych wolontariuszy. Rola opiekuna polega przede wszystkim na inspirowaniu działalności charytatywnej, czuwaniu nad realizacją programu wychowawczego Koła, zapewnieniu bezpieczeństwa jego członkom podczas akcji i spotkań oraz reprezentowaniu go wobec władz szkoły i Caritas diecezjalnej.

Cele spotkania

Koordynator Szkolnych Kół Caritas w rejonie biłgorajskim, Mirosław Kita wyjaśnił, na czym polega działalność opiekuna. – Chodzi nam przede wszystkim o to, aby uwrażliwić młodego człowieka na potrzeby innych. Organizujemy dlatego różne akcje, które mają na celu wychowanie i doraźną pomoc, a im więcej nas jest, tym więcej dobra jesteśmy w stanie zrobić i przekazać je dalej. To spotkanie jest niezbędne, aby poinformować opiekunów o najbliższych akcjach, zwrócić uwagę na różne, ważne rzeczy, a ponadto musimy mieć kontakt z tymi opiekunami, podzielić się również naszymi uwagami. To także formacja, zwrócenie uwagi na stronę duchową i podpowiedzi do dalszego działania, ponieważ uczymy się od siebie nawzajem – wskazał.

Z kolei koordynator diecezjalny SKC Aneta Tryniecka podkreślała, jak wiele dobrego robią wolontariusze w naszej diecezji. – Praca wolontariuszy głównie polega na pomaganiu, na dawaniu z siebie tego, co najpiękniejsze – daru z serca drugiemu człowiekowi. I jest to masa różnych akcji – zarówno diecezjalnych, jak i ogólnopolskich podyktowanych przez Caritas Polska. Dzieci się udzielają, działają, tworzą nowe dzieła charytatywne z własnej inicjatywy. Pragnę im przekazać moje wielkie podziękowanie i ukłon w ich stronę, że chcą pomagać, że mają wrażliwość serca na potrzeby drugiego człowieka – powiedziała Aneta Tryniecka.

Reklama

Nieść pomoc innym

Wśród uczestników spotkania obecny był również dyrektor Caritas Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej, ks. Adam Sobczak, który wyjaśniał, czym jest „pomaganie” i co znaczy „pomagać” w Caritas. – Pierwsze skojarzenie to pomagać drugiemu człowiekowi i mieć otwarte serce. Po drugie to radość, że jest wolontariat, bo dzięki temu, iż spotkałem tak wielu młodych ludzi, którzy są w wolontariacie, zobaczyłem, co to jest tak naprawdę pomaganie, normalne, zwykłe, ludzkie, jeden człowiek drugiemu. A jak jest grupa osób, to jest dużo łatwiej nieść tę pomoc. I patrzę na tych młodych ludzi, których nie zapraszałem, za którymi nie chodziłem, a którzy chcą być w Szkolnych Kołach Caritas, którzy angażują się w różnego rodzaju akcje, jest gdzieś głęboko w ich sercach takie pragnienie niesienia pomocy. Pan Bóg nam to dał, że w tym jesteśmy do Niego podobni. Dla mnie jest to wrażliwość i wspólnota, tak jak Caritas stwarza nam okazję, aby tę wrażliwość zmaterializować. W pojedynkę możemy się bać i krępować, ale razem już jest łatwiej – zauważa Dyrektor diecezjalnej Caritas.

Podczas spotkania opiekunowie mieli okazję się bliżej poznać, a także zaprezentować działalność swojego Koła na terenie szkoły czy społeczności lokalnej. Jedną z opiekunek Szkolnego Koła Caritas w Rakówce (parafia Księżpol) jest Jadwiga Paluch, która podkreślała, jak bardzo działalność w tym Kole jest ważna dla młodych ludzi z jej miejscowości. – Dzieci nabierają charakteru w pozytywnym tego słowa znaczeniu, zaczynają rozumieć, na czym polega życie, nie tylko to, co mają w swoim domu, ale również to, że w ich okolicy żyją inni ludzie, u których w rodzinach jest inaczej, ciężej, biedniej i trzeba im nieść pomoc, gdyż ona się nie bierze znikąd, trzeba wziąć sprawy w swoje ręce i wyjść do potrzebujących. Dzieci się tej empatii i altruizmu bardzo chętnie uczą, przychodzą, bo chcą pomagać – powiedziała.

Na spotkaniu opiekunów zostały omówione sprawy bieżące i zaplanowane działania na najbliższe tygodnie, przede wszystkim omówiono zasady przeprowadzenia akcji „Jałmużna wielkopostna – skarbonka miłosierdzia”, wielkanocnej akcji „Tak, pomagam!” oraz szczegóły różnorodnych kiermaszy wielkanocnych.

Tagi:
Caritas wolontariat koło Caritas

Święto patronalne Caritas

2019-04-24 09:01

W imieniu Caritas Diecezji Rzeszowskiej Ks. Stanisław Słowik
Edycja rzeszowska 17/2019, str. 1

Archiwum Caritas

Dziś, w Niedzielę Miłosierdzia Bożego, w sposób szczególny spoglądamy na Obraz Miłosierdzia Bożego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bł. ks. Michał Sopoćko
Wierzę, że on do mnie mówi

2019-04-10 10:24

Z aktorem Maciejem Małysą rozmawia Maria Fortuna-Sudor
Niedziela Ogólnopolska 15/2019, str. 20-21

Mogę powiedzieć, że błogosławiony, którego zagrałem, w pewnym sensie stanął na mojej drodze życia i od tego czasu go poznaję – mówi „Niedzieli” Maciej Małysa aktor filmowy i teatralny – odtwórca roli bł. ks. Michała Sopoćki w filmie „Miłość i Miłosierdzie”

Kadr z filmu „Miłość i Miłosierdzie”
Maciej Małys, Janusz Chabior i Kamila Kamińska – odtwórcy postaci ks. Michała Sopoćki, malarza Eugeniusza Kazimirowskiego i s. Faustyny Kowalskiej

MARIA FORTUNA-SUDOR: – Proszę powiedzieć, w jaki sposób został Pan zaangażowany do roli ks. Sopoćki w filmie „Miłość i Miłosierdzie”?

MACIEJ MAŁYSA: – Mojego bohatera miał zagrać inny aktor, ale z jakiegoś powodu zrezygnował. Okazało się, że trzeba dosyć szybko znaleźć odtwórcę ks. Sopoćki. To zadanie otrzymała moja koleżanka, która zastanawiała się, kogo do tej roli polecić. Przyznała, że szukała aktora, jak to nazwała, z wnętrzem. I jakoś tak się stało, że pomyślała o mnie. Późnym wieczorem napisała na messengerze, że ma dla mnie propozycję. Oddzwoniłem. Gdy przeczytałem scenariusz, stwierdziłem, że jestem zainteresowany rolą. Pojechałem na spotkanie z reżyserem. To był dzień imienin Michała – a więc i ks. Sopoćki, i reżysera Michała Kondrata. A na dodatek w tym dniu mijała 10. rocznica ogłoszenia spowiednika s. Faustyny błogosławionym...

– Znał Pan wcześniej historię jego życia?

– Na początku wiedziałem, że był spowiednikiem s. Faustyny. Zresztą odnoszę wrażenie, że większość osób wie na temat ks. Sopoćki niewiele. Znają św. Faustynę, św. Jana Pawła II, ale o bł. ks. Michale Sopoćce wiedzą mniej. Tymczasem to postać niesamowita. Dużo tracimy, nie znając jego życia, w które zostało wpisanych wiele niezwykłych, wręcz cudownych wydarzeń...

– Z Pana słów i gestów łatwo odczytać, że teraz może Pan długo i barwnie mówić o swym bohaterze. Jak się Pan przygotowywał do zagrania tej roli?

– Gdy już wiedziałem, że zagram spowiednika s. Faustyny, to kupiłem „Dziennik” ks. Michała Sopoćki. Zresztą nadal do niego wracam. Tam są takie myśli, których nie sposób przeczytać na raz. Sięgnąłem także po „Dzienniczek” św. Faustyny. Oczywiście, wcześniej o nim wiedziałem, ale znałem tylko fragmenty, zwłaszcza te zasłyszane przy różnych okazjach. W „Dzienniczku” odszukałem wszystkie zapiski odnoszące się do ks. Sopoćki. Poznałem, co pisała o nim św. Faustyna i co mówił jej na temat spowiednika Pan Jezus. Czytałem to wszystko z wypiekami na twarzy. Myślałem: – To o mnie! (śmiech). Wracałem do tych fragmentów i krok po kroku poznawałem niezwykłego człowieka. I powoli budowałem rolę. Pomogły także rozmowy z reżyserem, ale też z moim bratem, dla którego bł. ks. Sopoćko jest osobą bliską. Dziś mogę powiedzieć, że błogosławiony, którego zagrałem, w pewnym sensie stanął na mojej drodze życia i od tego czasu go poznaję.

– Jaki obraz człowieka, kapłana wyłania się z „Dziennika” ks. Sopoćki?

– To poważny kapłan – chociaż osoba pracująca przy filmie przekonywała mnie, że był człowiekiem pogodnym, radosnym. Z moich spostrzeżeń wynika, że miał dystans do siebie, że dużo od siebie wymagał. Przykładem mogą być uwagi zapisane, gdy skończył 79 lat i stwierdził: „...drżę na myśl, że mogę stanąć przed sądem Bożym z pustymi rękami...”. A przecież tyle zrobił! Proszę zobaczyć, jaka pokora. My z reguły jesteśmy surowi, ale dla innych, a sobie raczej pobłażamy. U niego było na odwrót – siebie widział w bardzo krytycznym świetle. Poza tym, aby zrealizować zamierzenie, nie ustawał w działaniu. Był niezwykle pracowity. Z notatek wynika, że bardzo mu zależało na ludziach. W tym, co robił, był bardzo uczciwy. Nigdy nie stwarzał wokół siebie jakiejś otoczki niezwykłości, jakiegoś szczególnego powołania. Wiemy np., że s. Faustyna pisała „Dzienniczek” na polecenie ks. Sopoćki. Już po jej śmierci ks. Michał przyznał, że polecił jej robić notatki, ponieważ był bardzo zajęty i nie zawsze miał czas, aby jej słuchać. Łatwiej mu było w wolnej chwili czytać to, co napisała. Ale ks. Sopoćko nigdy nie przypisał sobie szczególnej roli w powstaniu „Dzienniczka”. Warto przypomnieć, że wiedział, iż kult nie od razu zostanie wprowadzony, ale konsekwentnie realizował powierzone mu dzieło. Nie zrażał się przeciwnościami. Miał świadomość, że im jest trudniej, tym bardziej jego misja ma sens. Myślę, że mieć zaprzyjaźnionego takiego świętego – to supersprawa. Zresztą Jan Paweł II mówił, że warto się przyjaźnić ze świętymi, bo to jest przyjaźń na zawsze. Dlatego cieszę się, że się zaprzyjaźniłem z bł. Michałem Sopoćką. Wierzę, że on do mnie mówi.

– Jak?

– Dam przykład. Ks. Sopoćko pyta Faustynę o pewną sprawę i ona zapewnia go, że zapyta o to Pana Jezusa. Ale podczas Eucharystii, którą ks. Sopoćko odprawia, przychodzi odpowiedź. Jednak ks. Michał nie odbiera tego jako słów Jezusa, wraca do tematu w rozmowie z Faustyną, która stwierdza, że przecież Pan Jezus już mu na to pytanie odpowiedział... I stąd refleksja, że my jesteśmy tak blisko Pana Jezusa, przyjmujemy Go w czasie Eucharystii, a wciąż o Nim zapominamy. On jest, a my Go nie widzimy, nie uświadamiamy sobie Jego obecności.

– Uczestniczył Pan w watykańskiej premierze filmu. Jakie wrażenia?

– Była ekscytacja. W Watykanie widziałem film po raz pierwszy. To była wersja angielska z włoskimi napisami. Pokaz zorganizowano w sali kinowej Filmoteki Watykańskiej w Palazzo San Carlo za Spiżową Bramą. Myślałem, że to będzie większa sala, ale siedzący obok mnie dziennikarz wyjaśnił, iż od pewnego czasu premiery odbywają się właśnie w tym miejscu, które jest bardziej kameralne. Zauważyłem tam wizerunek Matki Bożej Częstochowskiej i od razu pomyślałem, że to zapewne ślad po Janie Pawle II. A w premierze uczestniczyli m.in. dostojnicy Kurii Rzymskiej, a także wikariusz generalny Zgromadzenia Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny Joseph G. Roesch i były arcybiskup Palermo kard. Salvatore De Giorgi, który bardzo starannie przygotował wprowadzenie do filmu – widać było, że włożył w to wystąpienie wiele energii. Niesamowite było to, że watykańska premiera filmu odbyła się w przeddzień 60. rocznicy wprowadzenia przez Stolicę Apostolską zakazu szerzenia kultu Bożego Miłosierdzia według wizji s. Faustyny. Był to więc symboliczny moment, takie domknięcie tematu. W każdym razie dla nas, twórców filmu, ta premiera to wielkie szczęście i radość, że odbyła się właśnie w Watykanie. Bardzo chciałem tam być.

– A reakcje?

– Było dużo emocji. Zapamiętałem m.in. reakcję siedzącego obok mnie dziennikarza, który zaśmiał się głośno, gdy zobaczył, jak malarz reaguje na ciągłe uwagi Faustyny na temat powstającego obrazu. Dla mnie to było potwierdzenie, że film pokazuje w sposób naturalny to, co się wydarzyło, że nie ma w nim patosu, że wyeksponowano w nim ludzką naturę.

– Komu poleciłby Pan prawdziwą historię Miłości i Miłosierdzia?

– Jako pierwsze przychodzą mi do głowy osoby, które tej historii nie znają. Marzeniem by było, żeby ten film stał się przyczynkiem do nawrócenia. By Miłosierdzie „zadziałało” w taki sposób, że po obejrzeniu filmu jego poruszony odbiorca zaczyna na własną rękę szukać kolejnych informacji o Miłosierdziu i jego apostołach. Kolejną grupę mogą stanowić osoby, o których wspominaliśmy na początku rozmowy. To ludzie, którzy wiedzą, że ks. Sopoćko był spowiednikiem Faustyny. Być może po obejrzeniu filmu tacy widzowie zechcą bliżej poznać ks. Michała. Myślę, że na pewno ich ubogaci, jeśli wejdą w duchowość błogosławionego kapłana. Film ukazuje wiele wątków, wydarzeń, faktów, które warto poznać. Przykładem może być historia powstania pierwszego obrazu, jego niezwykłe losy. Ale warto pamiętać, co Pan Jezus powiedział na ten temat Faustynie: „Nie w piękności farby ani pędzla jest wielkość tego obrazu, ale w łasce mojej” (Dz. 313). Myślę, że o tym trzeba pamiętać, kiedy modlimy się przed obrazem Jezusa Miłosiernego czy to w Wilnie, czy w Łagiewnikach, czy w wielu innych zakątkach świata. Upowszechnieniu tej prawdy o Bożej łasce służy ten film.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Odpowiedź Naczelnego Rabina Polski na oświadczenie Kościoła ws. Pruchnika

2019-04-24 18:45

BP KEP / Warszawa (KAI)

Dziękujemy Konferencji Biskupiej za ich jasną, jednoznaczną oraz błyskawiczną odpowiedź na antysemickie pobicie oraz spalenie podobizny Żyda w miejscowości Pruchnik – napisał Michael Schudrich, Naczelny Rabin Polski, do Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski abp. Stanisława Gądeckiego oraz do Prymasa Polski abp. Wojciecha Polaka w odpowiedzi na oświadczenie bp. Rafała Markowskiego ws. Pruchnika.

pl.wikipedia.org
Michael Schudrich

Publikujemy pełną treść odpowiedzi:

Warszawa, 24 kwietnia 2019 r.

Dziękujemy Konferencji Biskupiej za ich jasną, jednoznaczną oraz błyskawiczną odpowiedź na antysemickie pobicie oraz spalenie podobizny Żyda w miejscowości Pruchnik.

Będziemy nadal ściśle współpracować z naszymi braćmi z Konferencji Biskupów w walce z nienawiścią, czy to na Sri Lance, czy w naszej ukochanej Polsce.

Michael Schudrich

Naczelny Rabin Polski

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem