Reklama

Wiara

Szlakiem wielkopostnych kościołów stacyjnych Łodzi

O idei wielkopostnego pielgrzymowania i o książce „Łódzkie kościoły stacyjne” z jej autorką – Anną Skopińską rozmawia ks. Paweł Kłys

KS. PAWEŁ KŁYS: – Wraz z Wielkim Postem rozpoczęliśmy po raz kolejny pielgrzymowanie do kościołów stacyjnych. Skąd pomysł, by właśnie w ten sposób przeżywać ten czas?

ANNA SKOPIŃSKA: – To pomysł abp. Marka Jędraszewskiego. Pielgrzymowanie zaczerpnięte z rzymskiego nawiedzania kościołów stacyjnych w pierwszych wiekach chrześcijaństwa a odrodzone niedawno, zaszczepione właśnie tu, w Łodzi. Byliśmy pierwszym miastem w Polsce, które wprowadziło kościoły stacyjne. To było w 2013 r. i myślę, że to piękna idea i – powoli – piękna tradycja.

– Na czym polega to codzienne odwiedzanie wyznaczonych łódzkich kościołów?

– W Łodzi mamy 34 kościoły stacyjne. Począwszy od Środy Popielcowej, przez kolejnych 5 tygodni w dni powszednie w poszczególnych świątyniach pod przewodnictwem księży biskupów gromadzą się wierni i wspólnie się modlą. To na pewno rodzi poczucie wspólnoty i więzi zwykłych ludzi ze swoimi hierarchami.

– Tegoroczne łódzkie stacje odbędą się już po raz 5., a ich owocem jest książka zatytułowana „Łódzkie kościoły stacyjne”. Jak zrodził się pomysł tej publikacji?

– To również był pomysł abp. Jędraszewskiego. Blisko 2 lata temu na jednym ze spotkań zapytał mnie, czy coś takiego przygotuję. Według pierwszego zamysłu miała to być niewielka publikacja dotycząca łódzkich kościołów, ale tak się wszystko potoczyło i ułożyło, że mamy porządną książkę – prawie jak album. Znajdziemy w niej nie tylko rozdziały dotyczące naszych 34 stacji, ale też informacje o rzymskich kościołach – odpowiednikach tych łódzkich – oraz rozważania dotyczące Ewangelii.

– Co jeszcze zawiera wspomniana książka i do kogo jest skierowana?

– Pisząc o łódzkich kościołach, odeszłam od opisywania ich chronologicznej historii, wymieniania kolejnych proboszczów, wypisywania dat. Wszystko jest w publikacjach, które każda parafia wydaje we własnym zakresie, więc nie ma sensu tego powielać. Skupiłam się na wyszukaniu tego, co dobre i piękne wokół. Na pokazaniu, że kościół to nie tylko budynek – piękniejszy mniej czy bardziej – że istotniejsze od murów, marmurowej posadzki, zabytkowych obrazów czy rzeźb są włożone w to miejsce serce i praca ludzi, choćby ta, która dzieje się wokół. Zobaczyłam, że gdy idziemy kolejnymi łódzkimi stacjami, pochylamy się nad stacjami Drogi Krzyżowej Chrystusa. Nie tej na umieszczonych w danej świątyni obrazach czy rzeźbach, ale tej dziejącej się tu, na naszych oczach, tej przeżywanej przez ludzi, w których obliczach znajdziemy twarz Jezusa. Jest tu i wyrok, i podjęcie krzyża, jest spotkanie z Matką, upadek, obnażenie z szat i śmierć. Wszystko starałam się opisać bardzo prostym językiem, tak by można to było przeczytać „jednym tchem”. Czy się udało? Nie wiem, ocenią to czytelnicy. Ale myślę, że każdy się odnajdzie w tej publikacji i każdy może po nią sięgnąć. Myślę też, że to książka dla ludzi, którzy mają w sobie trochę empatii, którzy nie boją się wejść w tłum i otrzeć o drugiego człowieka, którzy zauważają tych najmniejszych. Oni na pewno zrozumieją to moje pisanie.

– Czy możemy nazwać Pani książkę przewodnikiem po wielkopostnych kościołach Łodzi?

– Chyba nie. Może bardziej – przewodnikiem duchowym. Jest taka piękna akcja „Nie zapomnij o nas, Powstańcach Warszawskich”. Ta książka to też takie „nie zapomnij o nas”. Nie zapomnij o mec. Marii Sawickiej – wspaniałej kobiecie, która pomogła tysiącom osób; o bohaterskiej położnej z Auschwitz Stanisławie Leszczyńskiej, jej synu Bronisławie, nazywanym w swojej parafii Doktorem Judymem. Nie zapomnij o Włodzimierzu Grabowiczu – farmakologu dzielącym się swoją wiedzą z innymi – o dh. Wiktorze Matulewiczu – naszym łódzkim powstańcu warszawskim. To też takie „nie zapomnij” o księżach męczennikach z Dachau, o prześladowanym przez UB, wyklętym i niezłomnym jezuicie o. Tomaszu Rostworowskim, o okrutnie torturowanym w więzieniu na Radogoszczu bp. Kazimierzu Tomczaku czy o zwykłej kobiecie – Władysławie Adzie Pawłowicz, która zdobywała chleb dla biednych. Jest też młody o. Wojciech Kowalczyk, pasjonista, który zmarł na raka ponad rok temu. I wielu, wielu innych.

– Dlaczego warto przeczytać tę książkę?

– Dlaczego? Właśnie dla tych ludzi, o których powinniśmy pamiętać, a którzy często zostali wtrąceni w niepamięć. To takie postaci, które pociągają, które powinny być autorytetami. I to, co ujmujące dla mnie: to są ludzie „z mojej ery”, których mogliśmy dotknąć, bo są lub byli jeszcze nie tak dawno. Myślę, że w tych naszych łódzkich stacjach właśnie to jest takie piękne. Że historię kościołów możemy tak prosto ogarnąć sercem i umysłem. Ta książka jest też bardzo osobista i może przez to autentyczna. Są emocje, jest wzruszenie, jest radość. Każda opisana sytuacja się wydarzyła, każdy wspomniany człowiek to ktoś, kogo spotkałam albo chciałabym spotkać, ale nie było mi to dane ze względu na czas jego życia. Ale wszyscy są mi bardzo bliscy przez to, co robili, w co wierzyli i co było dla nich ważne.

– Czy jest szansa, aby ta rzymska i łódzka praktyka wielkopostna miała miejsce także w innych miastach Polski?

– To już się dzieje w Warszawie, w Poznaniu i Krakowie. To piękna idea i pewnie sięgną po nią także inne miasta. Bo tak przeżywając Wielki Post, teraz, w czasach, gdy wielu żyje dla siebie, gdy gonimy nie wiadomo za czym, uświadomimy sobie, że to szczególny okres, że może warto się zatrzymać i pomyśleć o czymś więcej, o czymś, co tkwi głębiej i co pewnie najważniejsze.

2017-03-08 09:52

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Praktyki pobożne: Gorzkie żale

2020-07-24 09:48

[ TEMATY ]

Wielki Post

Gorzkie żale

męka pańska

Stanisław Wywioł

Określane są jako symbol narodowej pobożności. Gorzkie Żale to jedno z najbardziej popularnych nabożeństw pasyjnych odprawianych niemal we wszystkich świątyniach w okresie Wielkiego Postu.

Pobożność pasyjna

Począwszy od średniowiecza zaczęto w różnoraki sposób kultywować i rozważać mękę Pańską. Liczne misteria męki Pańskiej wyrosły na gruncie dramatu liturgicznego rozpowszechnionego w Europie w XII w. W Polsce najbardziej znanym przykładem była średniowieczna Historyja o chwalebnym Zmartwychwstaniu Pańskim ułożona przez Mikołaja z Wilkowiecka. Z początku XVII w. zachowały się dwa scenariusze widowisk przeznaczonych do Kalwarii Zebrzydowskiej. Z czasem ta praktyka zanikła. W wyniku podejmowanych działań kontrreformacyjnych powstaje wiele nabożeństw ubogacających liturgię, rozwija się kult świętych, pobożność ludowa poszukuje nowych form. W 1707 r. ukazuje się drukiem zbiór pieśni o Męce Pańskiej pod tytułem „Snopek Mirry z Ogrodu Gethsemańskiego, albo żałosne Gorzkiej Męki Syna Bożego […] rozpamiętywanie”. Autorem tekstu jest prawdopodobnie ks. Wawrzyniec Bienik ze Zgromadzenia Księży Misjonarzy świętego Wincentego a' Paulo – nowego zakonu powstałego w 1625 r. Misjonarze przybyli do Polski na zaproszenie królowej Marii Ludwiki Gonzagi, która ofiarowała im drewniany domek i kapliczkę w okolicy dzisiejszego kościoła św. Krzyża w Warszawie. Po wybudowaniu kościoła zakonnicy założyli szpital św. Rocha, którym opiekowało się zakonne Bractwo Miłosierdzia św. Rocha.

Zakonna rywalizacja

Bractwo Miłosierdzia św. Rocha zaczęło rywalizować z dominikańskim Bractwem Różańcowym o pierwszeństwo podczas uroczystych procesji. By zapobiec zgorszeniu ks. Bartłomiej Tarło, proboszcz parafii św. Krzyża, zabronił członkom swojego Bractwa uczestniczenia w procesjach różańcowych. To zmobilizowało misjonarzy to opracowania własnego nabożeństwa. Ma ono strukturę zaczerpniętą z dawnej Jutrzni. Składa się z trzech części. Rozpoczyna się Zachętą (lub Pobudką – analogia do współczesnego Wezwania) i wzbudzeniem intencji (czytanie). W każdej części znajduje się hymn i dwie pieśni (dziś w Jutrzni są dwa psalmy i pieśń ze Starego Testamentu). Gorzkie Żale dzieli się na Zachętę i trzy części. W każdą niedzielę Wielkiego Postu odprawia się jedną część: pierwszą w I i IV niedzielę Wielkiego Postu, drugą w II i V niedzielę Wielkiego Postu, a trzecią w III i Niedzielę Palmową Męki Pańskiej. Melodie do rozważanych tekstów Gorzkich Żalów są oryginalne i nawiązują do wcześniejszych pieśni.

Współczesne inicjatywy

Gorzkie Żale to nie tylko nabożeństwo wielkopostne, które zapowiada pasję Jezusa, ale także nazwa festiwalu. W tym roku odbyła się już VII edycja tego międzynarodowego festiwalu Gorzkie Żale/Nowe Epifanie. Ideą festiwalu jest poszukiwanie nowych, współczesnych epifanii piękna oraz inicjowanie twórczego dialogu artystów z tradycyjną sztuką religijną w duchu Listu do artystów Jana Pawła II. Festiwal Gorzkie Żale organizowany jest przez Centrum Myśli Jana Pawła II.

Nabożna praktyka

Nabożeństwo Gorzkich Żalów to jedna z form mających na celu przybliżyć się do cierpiącego Chrystusa, który za nas umarł i zmartwychwstał. Niemiecka mistyczka średniowieczna, św. Mechrylda podczas jednego ze swych licznych objawień Pana Jezusa, usłyszała słowa: „Ilekroć przy nabożnych rozpamiętywaniu męki Mojej serdecznie kto westchnie, tylekroć wdzięcznie łagodzi rany Moje. W tejże też chwili wypuszczam strzałę miłości w serce jego. Zaprawdę powiadam, że kto by z nabożeństwa ku męce Mojej choćby jedną łezkę uronił, tak mi jest miłym, jak gdyby za mnie podjął męczeństwo”. – Uczestnicząc w tym wyjątkowym wydarzeniu i rozważając Mękę Jezusa sercem przenoszę się do czasu, kiedy to wszystko się działo. Idę z Jezusem na śmierć, by wraz z nim zmartwychwstać – opowiada Alicja Demczyńska z Dąbrowy Górniczej.

CZYTAJ DALEJ

Z ziemi argentyńskiej do słubickiej parafii

2020-08-02 21:16

[ TEMATY ]

Powstanie Warszawskie

Słubice

Michał Sobociński

W ramach obchodów 76. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego w parafii pw Ducha Świętego została odprawiona Msza św. w intencji poległych powstańców i mieszkańców stolicy.

W wygłoszonym kazaniu ks. ppor. Marcin Majewski podkreślił znaczenie i wagę posługi kapelanów i sióstr zakonnych wśród walczących. Na koniec Eucharystii ks. Marcin dokonał uroczystego umieszczenia ziem z powstańczych mogił w Panteonie Pamięci Bohaterów. Słowami modlitwy ks. kan. Henryk Wojnar wyraził wdzięczność za złożenie ofiary życia przez pokolenie młodych Polaków jako najcenniejszy skarb położony na ołtarzu Ojczyzny dla świadectwa potomnych. Słubicka uroczystość miała też swój szczególny wymiar, w tym dniu, w symboliczny sposób dokonało się po 76. latach spotkanie płk hm Ryszarda Białousa ps. „Jerzy”(który po śmierci spoczął w Argentynie) ze swoimi podwładnymi z Batalionu „Zośka” i „Parasol” z powstańczych kwater na Warszawskich Powązkach. Po Mszy Świętej słubiccy parafianie podchodzili do panteonu by oddać hołd Bohaterskim Powstańcom Warszawskim. Była to pierwsza inauguracyjna uroczystość złożenia ziem z nekropolii Polskich Bohaterów. Pracujący przy projekcie Panteonu Pamięci Żołnierza Polskiego planują następne uroczystości według ustalonego kalendarza historycznego.

CZEŚĆ I CHWAŁA BOHATEROM!

CZYTAJ DALEJ

WHO promuje aborcję farmakologiczną jako nieinwazyjną metodę leczenia

2020-08-03 11:00

[ TEMATY ]

aborcja

Trwająca pandemia została wykorzystana przez Światową Organizację Zdrowia jako pretekst do promowania aborcji farmakologicznej.

WHO opublikowała poszerzoną wersję wydanego w marcu przewodnika, w którym zaleca państwom utrzymanie „kluczowych usług", pomimo ograniczeń nakładanych w związku z koronawirusem. Wśród tych „usług", w rozdziale dotyczącym „praw reprodukcyjnych i seksualnych" wymieniona została „bezpieczna aborcja". WHO otwarcie zachęca kobiety planujące dokonanie aborcji do samodzielnego przeprowadzenia jej w domu z użyciem środków poronnych, wpisanych zresztą przez Organizację na listę „kluczowych leków". Nie wspomina przy tym o zagrożeniach dla zdrowia i życia związanych z tą praktyką. WHO zaleca także, by władze państw rozważyły zniesienie części ograniczeń, które utrudniają nie tylko dostęp do aborcji, ale także sprowadzanie środków medycznych wywołujących poronienie.

W rozdziale poświęconym opiece prenatalnej oraz zdrowiu matki i dziecka, WHO promuje tzw. „bezpieczną aborcję” w pełnym zakresie przewidzianym przez prawo, zasłaniając się argumentem, że pandemia nie może być pretekstem do uniemożliwienia kobietom korzystania z ich „praw”. Już samo to stwierdzenie stoi w sprzeczności z obowiązującym prawem międzynarodowym, które nie uznaje istnienia „prawa do aborcji”, a wręcz przeciwnie – chroni życie, także w fazie prenatalnej. Jak podkreśla dr Antonella Lavelanet, przedstawiciel WHO ds. zdrowia okołoporodowego, a jednocześnie ds. walki z „niebezpieczną” aborcją, sprzęt oraz obsługa medyczna potrzebne do przeprowadzenia aborcji nie różnią się od tych, wymaganych przy innych zabiegach ginekologicznych, dlatego też kobiety, jej zdaniem, powinny mieć zapewniony dostęp do nich pomimo pandemii. Zaznacza też, że brak dostępu do generalnego znieczulenia, antybiotyków i innych tego typu środków nie może być przeciwwskazaniem do zabójstwa prenatalnego. Ponadto wskazuje, że w przypadku braku wykwalifikowanego do dokonania aborcji personelu, można rozważyć zlecanie wykonywania aborcji innym pracownikom służby zdrowia.

Jednakże, mając na uwadze wprowadzone w związku z COVID – 19 obostrzenia, dr Antonella Lavelanet stwierdza równocześnie, że dla wygody pacjentek dobrym rozwiązaniem miałoby być wdrażanie telemedycyny, celem wypisywania e-recept na środki, konieczne do przeprowadzenia aborcji farmakologicznej w warunkach domowych. Wyrazem tego stanowiska WHO jest wzmianka w przewodniku o potrzebie minimalizowania wizyt w placówkach na rzecz teleporad oraz, gdy to możliwe, samobadania i samodzielnego wykonywania pewnych czynności medycznych, w tym promowanej przez WHO aborcji farmakologicznej. Ponadto WHO rekomenduje, by państwa dostosowały prognozowane regulacje w zakresie produktów medycznych i ich dostaw, wobec przewidywanego wzrostu zapotrzebowania na środki niezbędne do przeprowadzenia aborcji farmakologicznej.

WHO promuje aborcję farmakologiczną jako nieinwazyjną metodę leczenia i zaleca rozważenie stosowania jej w ramach „bezpiecznej aborcji” do 12 tygodnia, a w niektórych przypadkach nawet do 24 tygodnia ciąży. Organizacja upatruje zagrożenia dla życia matek i dzieci w niechcianych, „dodatkowych” ciążach, które będą miały miejsce w związku z ograniczeniami w zakresie wykonywania aborcji w czasie pandemii. Nie wspomina o realnych negatywnych skutkach, jakie niesie za sobą aborcja farmakologiczna.

Światowa Organizacja Zdrowia oraz inne instytucje popierające aborcję, przedstawiają metodę farmakologiczną jako, rzekomo, znacznie łatwiejszą i mniej dolegliwą alternatywę zabójstwa prenatalnego. Ta dezinformacja prowadzi do tego, że kobiety rozważające poddanie się aborcji farmakologicznej nie są konfrontowane z rzetelnymi faktami na temat jej możliwych skutków. Co za tym idzie, kobieta może doznać dotkliwej traumy, chociażby z tego względu na to, że nie ma pod ręką opieki medycznej w razie wystąpienia nieprzewidzianych objawów, a z wszelkimi konsekwencjami poronienia musi poradzić sobie sama. Jak wskazują statystyki, niemal 1/4 zgłoszonych przypadków aborcji farmakologicznej, które wywołały objawy zagrażające zdrowiu kobiety, zakończyła się hospitalizacją, w związku z ciężkimi infekcjami lub koniecznością przetoczenia krwi. Były wśród nich również przypadki śmiertelne.

Niektóre państwa europejskie, jak Wielka Brytania i Francja, wdrożyły już zalecenia WHO odnośnie umożliwienia kobietom dokonywania aborcji w czasie pandemii. Organizacje proaborcyjne usilnie dążą do tego, aby aborcja, również w innych krajach, została uznana za usługę niezbędną, gdyż, ich zdaniem, w większości państw nie jest ona traktowana priorytetowo i z tego względu zawieszono jej wykonywanie w związku z zagrożeniem epidemiologicznym. Według organizacji proaborcyjnych, aborcja farmakologiczna jest rozwiązaniem służącym poprawie sytuacji zdrowotnej w państwach na szeroką skalę, w tym doraźnie, w dobie COVID – 19.

„Twierdzenia o pozytywnym wpływie aborcji na zdrowie kobiet nie znajdują uzasadnienia w faktach. Jak już wykazaliśmy w kompleksowej analizie, legalizacja aborcji wcale nie przyczynia się do spadku śmiertelności kobiet, a w niektórych państwach zachodzi wręcz odwrotna korelacja. Aborcja farmakologiczna, poza tym, że stanowi śmiertelne zagrożenie dla poczętego dziecka, jest również niebezpieczna dla przeprowadzających ją kobiet. Powoduje liczne skutki uboczne, a jej następstwa często wymagają hospitalizacji. Wszelkie działania ze strony organizacji międzynarodowych zmierzające do popularyzacji aborcji na globalną skalę są z gruntu sprzeczne z obowiązującym prawem międzynarodowym i wartościami, na których zostało ono zbudowane. System ochrony praw człowieka powstał właśnie po to, by chronić ludzi i ich prawa do życia, także tych najmłodszych i najbardziej bezbronnych przed przemocą i nadużyciami” – podkreśla Karolina Pawłowska, Dyrektor Centrum Prawa Międzynarodowego Ordo Iuris.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję