Reklama

Diecezjalna pielgrzymka katechetów po raz trzynasty

2017-04-11 10:22

Krzysztof Zaremba
Edycja świdnicka 16/2017, str. 4-5

Ks. prał. Jan Gargasiewicz
Sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego w Wałbrzychu

22 kwietnia 2017 r. katecheci diecezji świdnickiej po raz trzynasty udadzą się na swoją pielgrzymkę. Organizowana co roku pielgrzymka do różnych miejsc, tym razem skieruje się do Sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego w Wałbrzychu-Podzamczu

Uczestnicy będą mogli skorzystać z sakramentu pokuty i pojednania. Centralnym punktem pielgrzymki będzie Msza św. koncelebrowana, której przewodniczyć będzie bp Ignacy Dec. Po zakończeniu Eucharystii nastąpi akt oddania się katechetów diecezji świdnickiej Matce Bożej. Po krótkiej przerwie odbędzie się konferencja, którą poprowadzi bp Stefan Regmunt z diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Następnie ks. dr Marek Korgul, dyrektor Wydziału Katechetycznego Świdnickiej Kurii Biskupiej, przedstawi komunikaty. Na zakończenie odmówiona zostanie Koronka do Miłosierdzia Bożego.

Na okoliczność XIII Diecezjalnej Pielgrzymki Katechetów do Sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego w Wałbrzychu-Podzamczu bp Ignacy Dec wystosował do wszystkich katechetów naszej diecezji zaproszenie. Podkreślił w nim, że w tym roku przeżywamy kilka bardzo ważnych rocznic: 750. rocznicę kanonizacji św. Jadwigi Śląskiej, 300. rocznicę koronacji Cudownego Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej, 100. rocznicę objawienia się Matki Bożej w Fatimie z Jej orędziem wzywającym do modlitwy różańcowej, nawrócenia i pokuty. Obchodzimy także 100. rocznicę powołania przez św. Maksymiliana Marię Kolbego Rycerstwa Niepokalanej, a cały rok 2017 poświęcony jest św. Bratu Albertowi Chmielowskiemu. Ksiądz Biskup podkreślił, że: „W Kościele katolickim w Polsce jest realizowany czteroletni program duszpasterski, którego hasło brzmi: «Przez Chrystusa, z Chrystusem, w Chrystusie. Przez wiarę i chrzest do świadectwa». Dotychczas staraliśmy się odnowić naszą tożsamość chrześcijańską przez pogłębianie naszej wiary. Obecny, a zarazem ostatni rok programu duszpasterskiego przeżywamy pod hasłem: «Idźcie i głoście». Są to słowa Chrystusa skierowane do pierwszych uczniów i do nas wszystkich: duchownych, osób konsekrowanych i wiernych świeckich. Ten nakaz misyjny wypływa z naszego chrztu i bierzmowania, a także z każdej przeżywanej Eucharystii”.

Gorąco zachęcając katechetów do uczestnictwa w pielgrzymce, bp Dec pisze dalej: „U stóp Krzyża Chrystusa Pana pragniemy się modlić o siłę do wypełniania naszej posługi głoszenia Chrystusa Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego, mimo rozmaitych przeciwności – codziennych krzyży, które napotykamy i przyjmujemy. Chcemy umocnić naszą wiarę, że nie ma zmartwychwstania bez krzyża, a także ponownie złożyć w Chrystusie naszą nadzieję, że będąc wierni Bogu, krzyżowi i Ewangelii, otrzymamy moc do zwycięstwa – zarówno w dziedzinie naszej katechetycznej posługi, jak i ostatecznego zwycięstwa, którym jest obiecane nam wszystkim niebo”.

Reklama

Sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego, jedna z największych świątyń na Dolnym Śląsku, wybudowana po II wojnie światowej, znajduje się w wałbrzyskiej dzielnicy Podzamcze, leżącej u podnóża Zamku Książ. Jego historia sięga początku lat 80. XX wieku. Parafię pw. Podwyższenia Krzyża Świętego powołał do istnienia abp Henryk Gulbinowicz, metropolita wrocławski, dekretem erekcyjnym z dnia 15 października 1981 r., w którym zapisał: „Na chwałę Boga Wszechmogącego oraz na pożytek Kościoła świętego i dobra Ludu Bożego miejscowości Wałbrzych-Podzamcze, w dekanacie Wałbrzych-Północ, zarządzam i podaję do wiadomości, co następuje: Mając na uwadze potrzeby duszpasterskie wiernych, którzy mieszkają na osiedlu Wałbrzych-Podzamcze, po dokładnym rozpatrzeniu sprawy, wysłuchaniu zainteresowanych stron, (…) erygujemy niniejszym rzymskokatolicką parafię pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Wałbrzychu-Podzamcze”.

Pierwszym proboszczem został ks. Jan Sowa, który rozpoczął starania o teren pod budowę kościoła i budynków parafialnych. Już w maju 1982 r. ruszyły prace przy budowie tymczasowej kaplicy i plebanii. 13 czerwca 1982 r. abp Henryk Gulbinowicz dokonał poświęcenia krzyża i placu pod budowę nowej świątyni, a 1 października 1988 r. dokonał wmurowania kamienia węgielnego z Grobu św. Piotra w Rzymie. 26 czerwca 1995 r. proboszczem parafii został ks. Andrzej Raszpla, który przed wznowieniem dalszych prac budowlanych wraz z ekspertami dokonał zmiany dotychczasowego projektu kościoła. W lipcu 1996 r. w murach budującego się kościoła gościła Matka Boża Fatimska w znaku pielgrzymującej po całym świecie figury. Budowniczowie zawierzyli Matce Bożej dalsze prace i zobowiązali się, że w nowej świątyni będzie miała miejsce kultu. Był to czas wielkiego wysiłku oddanych sprawie parafian, którzy nie szczędzili ani ofiar, ani ciężkiej fizycznej pracy przy budowie. 17 września 2000 r. bp Tadeusz Rybak dokonał konsekracji kościoła jako Pomnika Wielkiego Jubileuszu Roku 2000. Przez kolejne lata świątynia dzięki ofiarności i życzliwości parafian była upiększana. W tym samym czasie na prośbę proboszcza – ks. prał. Andrzeja Raszpli, biskup legnicki Tadeusz Rybak rozpoczął starania w Rzymie o przekazanie do parafii Relikwii Drzewa Krzyża Świętego. Przychylono się do tej prośby i wraz z specjalnym dokumentem Stolicy Apostolskiej, potwierdzającym autentyczność Relikwii Drzewa Krzyża Świętego, przewieziono je z Rzymu do Wałbrzycha, po czym uroczyście wniesione do kościoła w dzień odpustu parafialnego, umieszczone zostały w specjalnie przygotowanym ołtarzu. Od tej chwili Relikwie Drzewa Krzyża Świętego otaczane są wielkim kultem wiernych. 17 września 2006 r. był dniem wielkiej uroczystości. Tego bowiem dnia bp Ignacy Dec – pierwszy biskup świdnicki – nadał świątyni tytuł Sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego Diecezji Świdnickiej. Dziś do tego miejsca przybywa coraz więcej pielgrzymów, by pomodlić się przy wyjątkowej relikwii, jaką jest fragment Drzewa z Krzyża, na którym dokonało się nasze zbawienie i odkupienie.

* * *

Program pielgrzymki:

– godz. 10.30 – przyjazd i recepcja;

– okazja do skorzystania z sakramentu pokuty i pojednania;

– godz. 11.00 – Eucharystia pod przewodnictwem bp. Ignacego Deca oraz akt oddania się katechetów diecezji świdnickiej Matce Bożej;

– godz. 12.15 – poczęstunek;

– godz. 13.00 – konferencja bp. Stefana Regmunta (diecezja zielonogórsko-gorzowska);

– godz. 13.45 – komunikaty Wydziału Katechetycznego – ks. dr Marek Korgul;

– godz. 14.30 – Koronka do Miłosierdzia Bożego;

– zakończenie pielgrzymki ok. godz. 15.00.

Tagi:
pielgrzymka katecheci

Reklama

I Pielgrzymka Związku Oficerów Rezerwy RP na Jasnej Górze

2019-10-12 10:39

BPJG/jasnagora.com

I Ogólnopolska Pielgrzymka Związku Oficerów Rezerwy Rzeczypospolitej Polskiej odbyła się w dniu 11 października w sanktuarium jasnogórskim. Związek Oficerów Rezerwy Rzeczypospolitej Polskiej jest organizacją patriotyczną skupiającą w swoich szeregach oficerów, podoficerów, kombatantów i osoby cywilne.

BPJG /jasnagora.com

Do ZOR RP należą oficerowie rezerwy i w stanie spoczynku, a także żołnierze służby czynnej Wojska Polskiego, funkcjonariusze innych służb mundurowych oraz osoby cywilne, które ze względu na swoje zainteresowania historią Polski i dziejami Wojska Polskiego oraz zaangażowanie patriotyczne i społeczne są predestynowane do działalności w ZOR RP.

Związek Oficerów Rezerwy Rzeczypospolitej Polskiej został utworzony 1 października 2012 r. i dziedziczy tradycje Związku z lat 1922-1939, kontynuując jego działalność.

„Do tej pielgrzymki przygotowywaliśmy się już od dłuższego czasu – wyjaśnia płk rez. Alfred Kabata, prezes Zarządu Głównego Związku Oficerów Rezerwy Rzeczypospolitej Polskiej, Oddział w Warszawie – Pielgrzymkę rozpoczęliśmy już 10 października Apelem Jasnogórskim. Dzisiaj mamy uroczystość przy Grobie Nieznanego Żołnierza, odsłonięcie tablicy, Mszę św., krótkie obrady podsumowujące naszą działalność i plany na najbliższą przyszłość, jak również zwiedzanie klasztoru”.

„My w swojej działalności z jednej strony integrujemy kombatantów, oficerów rezerwy, żołnierzy rezerwy, nawet osoby cywilne, którym bliska jest historia upamiętniania dzieła naszych przodków. I przede wszystkim ważną rzeczą dla nas jest współpraca ze szkołami, bo uważamy, że kształtowanie patriotyzmu, świadomości historycznej jest bardzo ważne, i stąd ta współpraca ze szkołami” – mówi prezes.

W czasie spotkania upamiętniono obrońców Ojczyzny w 80. rocznicę wybuchu II wojny światowej oraz 80. rocznicę bitwy pod Kockiem, ostatniej bitwy kampanii wrześniowej 1939 r.

Podczas spotkania w Kaplicy Pamięci Narodu odsłonięto tablice w hołdzie gen. Władysławowi Andersowi, zwycięskiemu wodzowi w bitwach 2 Korpusu Polskiego o Monte Cassino, Anconę i Bolonię 1944-1945. Poświęcenia pamiątki dokonał bp Andrzej Przybylski z Częstochowy. Płk rez. Alfred Kabata przypomina: „Gen. Anders jest jednym z bohaterów narodowych, ale jest nam też bliską osobą z racji na jego córkę panią Annę Marię Anders, obecnie ambasador Rzeczypospolitej Polskiej w Rzymie, która jest matką chrzestną naszego sztandaru oraz członkiem honorowym, i bardzo się cieszyła, że tablica jej ojca zostaje w tak ważnym miejscu odsłonięta”.

Eucharystii o godz. o godz. 13.30 w Kaplicy Matki Bożej przewodniczył i homilię wygłosił bp Andrzej Przybylski, bpiskup pomocniczy arch. częstochowskiej. Słowa powitania w imieniu ojców i braci paulinów wypowiedział o. Jan Poteralski, podprzeor Jasnej Góry.

„W Ewangelii Pan Jezus przestrzeże nas: ‘jak wy zapomnicie, to kamienie wołać będą’. Jak wy przestaniecie pamiętać o wielkich dziełach Boga i ludzi, o wielkich patriotach i dobroczyńcach waszej historii, to kamienie wołać będą. Ta pamięć to m.in. zadanie tych, którzy tu przychodzą z pielgrzymką Związku Oficerów Rezerwy Rzeczpospolitej, całego tego środowiska patriotycznego – podkreślał w homilii bp Andrzej Przybylski – Ta pamięć wyraża się w kamieniach, zobaczcie, że ta Jasna Góra pełna jest takich kamiennych, materialnych pamiątek, cała ta Kaplica oblepiona jest wotami, żeby ludzie nie zapomnieli, że Bóg ich uzdrowił, że uzdrowił ich serca, ich wiarę, że uzdrowił ich ciało, nogi, ręce, żeby ludzie nie zapomnieli (…). Po to są również na Jasnej Górze różne tablice i wota, żebyśmy nie zapomnieli, że byli ludzie, którzy za nas życie oddali, dla dobra Najjaśniejszej Rzeczypospolitej. Wśród tych kamieni, które wołać będą, jest dzisiaj odsłonięta i poświęcona tablica ku czci i ku pamięci gen. Władysława Andersa, żebyśmy i o nim, o jego bohaterstwie, odwadze i dziele nigdy nie zapomnieli, ale Bogu bardziej zależy na naszej osobistej, ludzkiej pamięci niż na kamieniach”.

„My dziś żyjący mamy być owocami tamtej pamięci, krwi i bohaterstwa tamtych ludzi, bo nie wystarczy ich podziwiać, bo nie wystarczy wypisywać tylko daty ich bohaterskich wydarzeń, ale trzeba owocować tamtymi wydarzeniami” – przypominał bp Przybylski.

„Kamienie, które wołają na Jasnej Górze, są kamieniami szczególnymi, bo może gdzie indziej zawieszane tablice o bohaterach Ojczyzny, mówią o ich wielkich zasługach dla narodu, mówią o wielkich zasługach dla ludzkości, ale te wszystkie tablice, które są umieszczone tu, na Jasnej Górze, mówią o czymś najbardziej zasadniczym, o tym, że dla tych wszystkich bohaterskich ludzi, w tych wszystkich bohaterskich wydarzeniach najważniejszym fundamentem była ich relacja z Bogiem i z Maryją, taka wzajemna relacja. Dlatego i królowie, i generałowie, i wojska polskie różnych okresów naszej historii, i ludzie prości przychodzili tutaj, aby zawierzać, aby ślubować” - podkreślał bp Andrzej Przybylski.

Słowa na zakończenie Mszy św. wypowiedział o. Eustachy Rakoczy, jasnogórski kapelan Żołnierzy Niepodległości.

Na program pielgrzymki złożyło się również wręczenie medali i odznaczeń, Apel Pamięci przy Grobie Nieznanego Żołnierza w alei Henryka Sienkiewicza pod Jasną Górą, a także podpisanie porozumienia o współpracy pomiędzy Związkiem a Korpusem Kadetów w Częstochowie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Tajemnice Światła

Ks. Adam Galek
Niedziela w Chicago 41/2003

„Z wierności dla ciebie ziemio, mówię o świetle,
którego ty dać nie możesz,
mówię o świetle
bez niego nie spełni się człowiek
bez niego i ty się nie spełnisz - ziemia - w człowieku.”
(„Obrzęd” Karol Wojtyła)

Modlitwa różańcowa jest bardzo ważną i trudną rozmową z Bogiem, kontemplacją Boga. Modlitwa różańcowa - opowieść o życiu Syna Bożego, cudowna historia naszego zbawienia. Obrazy tajemnic naszej wiary. W 24. rocznicę swojego Pontyfikatu Jan Paweł II ogłosił List Apostolski Rosarium Virginis Mariae o Różańcu Świętym, w którym ustanowił okres od października 2002 do października 2003 - Rokiem Różańca. Nowością było to, że Różaniec został wzbogacony o nową tajemnicę - Tajemnicę Światła. Światłem jest sam Jezus Chrystus, który powiedział:
„Ja jestem światłością Świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia” (J 8,12).
Warto sobie przypomnieć tę niedawno ogłoszoną tajemnicę raz jeszcze, w ostatnim miesiącu Roku Rożańcowego, po to aby zawsze nosić to światło w sercu.

Pierwsza tajemnica światła - Chrzest Jezusa w Jordanie

„Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci światło wzeszło” (Mt 4,16).
W momencie przyjęcia chrztu w Jordanie, Jezus przyjął także Ducha Świętego, tym samym Bóg Ojciec namaścił go słowami: „Tyś jest Mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie”.
Tak zaczyna się droga Chrystusa, początek głoszenia odpuszczania grzechów, życia wiecznego, świadczenia o niezmiernej miłości Boga Ojca.
Światło towarzyszy nam od początku przyjścia na świat. Gdy jesteśmy przynoszeni przed ołtarz, rodzice zapalają świecę od Paschału, który jest symbolem Światłości i Nieskończoności Boga. Kapłan wypowiada wtedy słowa: „Ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”. W ten sposób zaczyna się droga wiary każdego człowieka należącego do wspólnoty Kościoła.

Druga tajemnica światła - Objawienie się Jezusa na weselu w Kanie

„Zróbcie wszystko cokolwiek wam powie” (J 2,5).
Jezus został zaproszony na wesele do wspólnego radowania się, biesiadowania, świętowania daru miłości dwojga ludzi, kobiety i mężczyzny. Dom, do którego został zaproszony, był zwykły, pełen trosk i spraw codziennych. Jezus rozwiązał ich problemy, ponieważ byli mu posłuszni i zachowali to, co dobre do samego końca.

Trzecia tajemnica Światła - głoszenie królestwa bożego i wzywanie do nawrócenia

„Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1,15).
Cała działalność Chrystusa, Ewangelia życia, Jego nauki, odpuszczanie grzechów, głoszenie miłosierdzia Bożego - to ciągła misja, która uświadamia ludziom tajemnicę Boga i jego Królestwa. Współczesny człowiek, zagubiony w stercie spraw codziennych, zagoniony wśród doczesności, nie ma czasu na myślenie o świętości, o zbawieniu, wieczności. Ciągle biega, ale tak naprawdę za czym? I czy warto tak biec?

Czwarta tajemnica światła - Przemienienie na górze Tabor

„To jest Syn mój. Jego słuchajcie” (Łk 9, 35).
Wysoka góra - świadek modlitwy Jezusa, przemienia Chrystusa - Światłości świata.
Uczniowie - trzech świadków chwały Najwyższego Boga, a zatem świadków tego, co ma nadejść: cierpienia i krzyża dla zbawienia ludzkości. Nie wiedzieli co mają powiedzieć, długo potem milczeli. Jednak nielicznym wybranym dane było oglądać chwałę Chrystusa, Jego przemienienie, Jego zjednoczenie z Bogiem Ojcem. Tylko nieliczni zostali szczególnie wybrani, by nosić ślady cierpieniai miłości Chrystusa do nas, ślady haniebnej śmierci na krzyżu. Poniżonego krzyża, który został wywyższony.

Piąta tajemnica wiary

„Ja jestem Drogą, Prawdą i Życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze mnie” (J14,6).
Chrystus daje nam swoje Ciało jako pamiątkę życia, śmierci i zmartwychwstania do światłości Boga. Chrystus daje nam także Kielich Nowego Przymierza we Krwi Swojej, oraz Nowy Testament jako drogowskaz do Królestwa Bożego. Chrystus obnażając Siebie w Eucharystii, daje nam cała prawdę o Sobie, Bogu Ojcu i Duchu Świętym. Daje nam największą tajemnicę naszej wiary, Eucharystię - najdoskonalszą modlitwę, spektakl naszej wiary, siły i miłosierdzia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bielsko-Biała: najstarsza bielska świątynia znowu w średniowiecznym blasku

2019-10-17 19:30

rk / Bielsko-Biała (KAI)

Zakończyły się prace konserwatorskie przy najstarszej na terenie Bielska-Białej, XIV-wiecznej świątyni pw. św. Stanisława BM. Dzięki przedsięwzięciu kościół uchroniono przed postępującym niszczeniem, ale i przywrócono do jego pierwotnego, średniowiecznego kształtu estetycznego. Podczas prac specjaliści odkryli fragmenty barwnej polichromii na wschodniej ścianie prezbiterium.

Silar / Wikipedia
Tryptyk ołtarzowy w kościele św. Stanisława

Radości nie ukrywa proboszcz parafii ks. Zygmunt Siemianowski. „To ważny dzień dla naszej wspólnoty. Świątynia była pęknięta w dwóch miejscach - od fundamentu po strop. Zahamowano dalszy proces niszczenia, przywrócono wygląd oryginalny” – dodał.

Właściciel firmy konserwatorskiej „AC Konserwacja Zabytków” Aleksander Piotrowski poinformował, że w wyniku prac usunięto cementowe tynki na świątyni. „Przywróciliśmy natomiast, o ile to jest dziś możliwe, we wszystkich wymiarach pierwotny aspekt technologiczny budowy tej świątyni, polegający na użyciu wapna gaszonego” – zaznaczył i zaznaczył, że zewnętrzna warstwa obiektu została pomalowana farbą wapienną.

Dzięki inwestycji konserwatorsko-budowlanej wykonane zostały m.in. takie prace jak: izolacja fundamentów kościoła, konserwacja więźby dachowej oraz zabezpieczenie stropu kościoła. Przywrócono nawiązujące do średniowiecza tynki na elewacjach zewnętrznych, które zostały niefortunnie pokryte w minionym wieku tynkami cementowymi. Ich obecność stanowiła zagrożenie dla bezcennych polichromii gotyckich i renesansowych zachowanych w prezbiterium i na łuku tęczowym we wnętrzu świątyni.

Zdaniem ks. dr. Szymona Tracza, konserwatora architektury i sztuki sakralnej diecezji bielsko-żywieckiej, prawdziwą sensacją było odkrycie fragmentów barwnej polichromii na wschodniej ścianie prezbiterium. Historyk sztuki z UPJPII i przypomniał, że na ziemiach polskich na zewnątrz budowli zachowało się bardzo mało średniowiecznych wypraw tynkarskich i dekoracji malarskich.

Zabiegi konserwatorskie związane były z projektem „Stare Bielsko – odNowa – prace konserwatorskie, restauratorskie i roboty budowlane w zabytkowym kościele św. Stanisława BM dla utworzenia nowej oferty kulturalnej regionu”. Jego realizacja stała się możliwa dzięki funduszom z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego, wkładu własnego parafii oraz wydatnej pomocy Urzędu Miasta Bielska-Białej. Koszt realizacji projektu wyniósł ponad 2 miliony złotych.

Gotycki kościół św. Stanisława wybudowano w drugiej połowie XIV w. Został ufundowany przez księcia cieszyńskiego Przemysława I Noszaka. To najstarszy obiekt na terenie miasta. W kościele oprócz imponującego, późnogotyckiego tryptyku z początku wieku XVI, przypisywanego Mistrzowi Rodziny Marii, znajdują się m.in. portale z 1380 roku, drzwi z zakrystii do prezbiterium z 1500 r., gotyckie polichromie.

Świątynia pełniła funkcję kościoła parafialnego dla miasta Bielska i wsi Bielsko do 1447 r. Wówczas stała się kościołem filialnym parafii św. Mikołaja w Bielsku. W 1953 r. została erygowana parafia św. Stanisława w Starym Bielsku. Od 1992 r. parafia należy do diecezji bielsko-żywieckiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem