Reklama

Sekrety książęcej rodziny

– Gdy dorosnę, chcę być policjantem, by móc Cię chronić – powiedział swej matce, księżnej Dianie, siedmioletni William. – Nie możesz być policjantem – zaprotestował na te słowa jego młodszy brat Harry. – Ty musisz być królem!

Niedziela Ogólnopolska 31/2017, str. 14-15

Krzysztof Sitkowski/KPRP

Książęca rodzina przybywa z wizytą do Polski, Warszawa-Okęcie, 17 lipca 2017 r.

William jest starszym synem Karola, księcia Walii, i Diany, do dziś – dla wielu – nieodżałowanej „królowej ludzkich serc”. Po ojcu jest drugim w kolejności pretendentem do korony Imperium Brytyjskiego. W polskiej prasie w związku z przybyciem książęcej pary do Warszawy można było się natknąć na wiele spekulacji. Dziennikarze zastanawiają się, czy młody książę ma szansę objąć tron, skoro władzę królewską dzierży jeszcze Elżbieta II, a Karol musiałby umrzeć albo abdykować, by utorować Williamowi drogę do tronu. Niezależnie jednak od tego, w jakim kierunku podąży brytyjska monarchia, Warszawa miała okazję otworzyć swe progi gościom naprawdę wyjątkowym.

Wolontariusz, kadet, pilot...

William przyszedł na świat 21 czerwca 1982 r. Wykształcenie zdobywał w uznanych szkołach, a dyplom wyższej uczelni uzyskał na Uniwersytecie św. Andrzeja. Na swoim koncie ma doświadczenia wolontariusza pracującego w kilku afrykańskich krajach, a przez 10 tygodni uczącego dzieci w południowym Chile. W ramach międzynarodowego programu Raleigh mieszkał z innymi młodymi wolontariuszami, z którymi dzielił się wspólnymi obowiązkami domowymi, w tym – czyszczeniem toalety. Nie stronił też w tym czasie od dziennikarzy, przyjął m.in.zaproszenie jako radiowy gość w lokalnej stacji radiowej.

Był także kadetem, służył przez jakiś czas w regimencie Blues and Royals. Przeszedł szkolenie na pilota, a następnie posiadł umiejętność kierowania śmigłowcami, aby móc zostać zatrudnionym jako pełnoprawny pilot w siłach poszukiwawczo-ratowniczych RAF-u na początku 2009 r. Jego służba w Brytyjskich Siłach Zbrojnych zakończyła się we wrześniu 2013 r.

Reklama

Piętno tragedii

Księżna Diana chciała, aby William i jego młodszy brat Harry zdobyli większe doświadczenia niż te charakterystyczne dla królewskich dzieci. Zabierała ich do Walt Disney World i McDonald’s, a także do kliniki AIDS i schroniska dla bezdomnych. Kupowała im typowe dla nastolatków przedmioty, takie jak gry wideo.

Najtrudniejszym doświadczeniem dla nastoletnich członków rodziny królewskiej była jednak śmierć ukochanej matki. Diana była już wtedy rozwiedziona z księciem Walii. Zginęła w wypadku samochodowym 31 sierpnia 1997 r. William, 15-letni wówczas młodzieniec, wraz z bratem, który miał 12 lat, i ojcem przebywali w zamku Balmoral. Książę Walii czekał, aż jego synowie obudzą się następnego ranka, aby powiedzieć im o śmierci matki. Na jej pogrzebie William wraz z ojcem, bratem, dziadkiem i wujem – bratem matki podążali za trumną księżnej Diany z Pałacu Buckingham do opactwa Westminster.

Globalni goście weselni

Księżna Cambridge, Kate, na świat przyszła 9 stycznia 1982 r. Catherine Elizabeth Middleton, jak brzmi jej pełne nazwisko, urodziła się w szpitalu Royal Berkshire w Reading. Jej rodzina należy do elit finansowych, więc Kate mogła sobie pozwolić na studiowanie na prestiżowym uniwersytecie, gdzie poznała swego przyszłego męża. Miało to miejsce już w 2001 r., ale randkować zaczęli podobno w 2003 r., choć ich relacja nie miała wtedy charakteru oficjalnego. Para borykała się w tym czasie z nękającymi ją tabloidami, co w jednym przypadku skończyło się nawet procesem i odszkodowaniem na rzecz przyszłej księżnej. W 2007 r. młodzi postanowili się rozstać, ale za 3 lata znów zbliżyli się do siebie, więc rok 2010 odnotowano jako datę zaręczyn. William podarował wybrance swego serca pierścionek, który należał do Diany, jego matki. 29 kwietnia 2011 r. to data ślubu, który zawarli w opactwie Westminster. Przy tej okazji media wspominały o globalnej publiczności, która – według szacunków – wynosiła ok. 300 mln. W samej Wielkiej Brytanii ślub za pośrednictwem mediów oglądało 26 mln ludzi.

Pierwsze dziecko Williama i Kate to książę George, który przyszedł na świat 22 lipca 2013 r. w Szpitalu św. Marii w Londynie, gdzie urodził się przed laty także książę William. 2 maja 2015 r. księżna Cambridge urodziła drugie dziecko – księżniczkę Charlotte.

Pierwsze oficjalne wystąpienie księżnej po ślubie nastąpiło w maju 2011 r., kiedy to wraz z mężem spotkali się z Barackiem Obamą, prezydentem Stanów Zjednoczonych, i pierwszą damą Michelle. 2012 rok, kiedy w Londynie trwała olimpiada, dla pary książęcej był wyjątkowo pracowity. Oboje odgrywali wtedy rolę ambasadorów i patronów tej wyjątkowej imprezy sportowej.

Ikona brytyjskiej kultury

Kate Middleton, w miarę upływu lat, stała się znana ze swojego stylu mody i została umieszczona na licznych listach najlepiej ubranych kobiet. Została uznana przez „The Daily Telegraph” za „najbardziej obiecującego nowicjusza” na liście zwycięzców i przegranych w 2006 r.

O popularności pary książęcej świadczy fakt, że w amerykańskiej telewizji w 2011 r. wyemitowano film zatytułowany „William i Kate”. Inspiracji dostarczył podziwiany przez wszystkich i zorganizowany z wielkim rozmachem ich ślub. W kulturze masowej znani przedstawiciele rodziny królewskiej obecni są zresztą niezmiernie często i na różne sposoby. Mimo że starają się chronić swoją prywatność, na co dzień dokuczają im nieznośni fotoreporterzy, którzy starają się uwiecznić na kliszy aparatu fotograficznego wszystkie możliwe szczegóły ich życia. Światowe media obiegła informacja, że nawet odpoczywający na plaży książę i księżna nie mogą czuć się swobodnie, gdyż wszędzie czyhają na nich obiektywy kamer. Trudno się jednak temu dziwić, skoro Kate w 2014 r. została uznana za ikonę brytyjskiej kultury, a respondenci z Europy wymieniają jej nazwisko obok takich symboli Wielkiej Brytanii, jak William Szekspir, Elżbieta II czy David Beckham.

2017-07-26 09:41

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Kard. Krajewski na spotkaniu z KSM: Żyjcie na co dzień Ewangelią

2020-01-28 17:08

[ TEMATY ]

KSM

kard. Krajewski

KSM

To było spontaniczne zaproszenie. Kard. Konrad Krajewski, Jałmużnik Papieski zaprosił nas na obiad, który przygotowali jego podopieczni, w tym były więzień. Pytał o działalność Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży w Polsce. Powiedział nam krótką katechezę i błogosławił na kolejne lata działalności – podkreślił Patryk Czech Przewodniczący Prezydium Krajowej Rady Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży.

Prezydium Krajowej Rady KSM z ks. Andrzejem Lubowickim, Asystentem Generalnym KSM pielgrzymuje do Rzymu z okazji 30-lecia reaktywowania stowarzyszenia. Zawierza działalność KSM św. Janowi Pawłowi II i św. Stanisławowi Kostce i prosi o błogosławieństwo papieża Franciszka.

„W Watykanie spotkaliśmy kard. Krajewskiego i zaczęliśmy rozmawiać o działalności KSM. Kardynał zaprosił nas na obiad w czasie, którego mówił nam, jak na co dzień żyć Ewangelią i konkretnie pomagać potrzebującym."

"Ukierunkował nas na dalsze lata działalności KSM. Mówił, że nasz przekaz do młodych musi być bardzo konkretny i nakierowany na Jezusa” – relacjonował Patryk Czech, Przewodniczący Prezydium Krajowej Rady KSM.

Dodał, że kard. Krajewski radził, by młodzi zaangażowani w KSM żyli i działali tak, by ludzie sami pytali ich o Boga. „Mówił nam jak przywracać godność osobom biednym i zagubionym. Radził jak rozpoznawać potrzeby innych. Podkreślił też, że 30-lecie KSM nie powinno skłaniać nas tylko do wspomnień i nostalgii, ale pobudzać do działania. Kardynał Krajewski podkreślił, że Jezus nie odsyłał ludzi na inny dzień lub godzinę, pomagał i działał od razu i my też tak powinniśmy robić” – relacjonował Patryk Czech.

„Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży jest miejscem rozwoju, nauki i zdobywania doświadczeń dla młodych ludzi” – podkreślił ks. Andrzej Lubowicki. Dodał też, że KSM zostało reaktywowane z inicjatywy św. Jana Pawła II.

KSM

CZYTAJ DALEJ

Ordo Iuris: RPO wprowadza opinię publiczną w błąd ws. tzw. edukacji antydyskryminacyjnej

2020-01-29 12:06

[ TEMATY ]

szkoła

dzieci

prawa rodziców

candy1812/fotolia.com

Rzecznik Praw Obywatelskich Adam Bodnar w liście do Ministra Edukacji Narodowej wielokrotnie podkreśla obowiązkowy status zajęć edukacji antydyskryminacyjnej, z czego wywodzi nieskuteczność sprzeciwu rodziców wyrażanego za pomocą „oświadczeń wychowawczych”. Tymczasem ani ustawa, ani rozporządzenie nie przewidują obowiązku prowadzenia w szkole zajęć z tzw. edukacji antydyskryminacyjnej - uważa Instytut na Rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris.

Prawnicy Instytutu Ordo Iuris informują, że Adam Bodnar stawia tezę, zgodnie z którą zajęcia z "edukacji antydyskryminacyjnej” są częścią podstawy programowej i jako takie są obowiązkowe. Jednak ani Prawo oświatowe, ani wydane na podstawie tej ustawy rozporządzenia MEN nie przewidują prowadzenia „edukacji antydyskryminacyjnej” w ramach edukacji szkolnej.

Przeznaczone dla szkół „działania antydyskryminacyjne” figurowały w polskim porządku prawnym (rozporządzeniu MEN) zaledwie przez dwa lata, między 2015 a 2017 r., ale zostały z niego usunięte jako niemające podstawy w ustawie.

Opinia RPO odnosi się wielokrotnie do zajęć „edukacji antydyskryminacyjnej”, nie wyjaśnia jednak znaczenia tego pojęcia. Tymczasem - podkreśla Instytutu Ordo Iuris - pod niekontrowersyjną nazwą „edukacji antydyskryminacyjnej” wprowadzane były do szkół treści dalece wykraczające poza kształtowanie postaw szacunku i promocję „równości wobec prawa”.

Fundamentalnym elementem „edukacji antydyskryminacyjnej” jest ideologia gender. Jak informuje publikacja Towarzystwa Edukacji Antydyskryminacyjnej warunkiem uzyskania statusu certyfikowanego trenera edukacji antydyskryminacyjnej jest ukończenie "warsztatu lub treningu genderowego".

Na zajęciach tych, zdaniem Ordo Iuris, prezentuje się kontrowersyjne poglądy sprzeczne z przekonaniami wielu rodziców. Publikacje z zakresu tzw. edukacji antydyskryminacyjnej utrzymują, że „na świecie jest więcej opcji płci niż tylko kobieta i mężczyzna” i prezentują inne poglądy zbieżne z teorią queer, której teoretycy otwarcie deklarują dążenie do "dekonstrukcji i destabilizacji kategorii płci i seksualności, a co za tym idzie, destrukcji opartego na tych kategoriach systemu stratyfikacji społecznej".

W publikacjach tych ma też być prezentowane przekonanie, że w podręcznikach szkolnych powinny być ukazywane „rodziny oparte na otwartych relacjach seksualnych czy rodziny poliamoryczne". Tego rodzaju treści nie mieszczą się w podstawie programowej. Zarazem przekazywanie ich w sposób jawny i otwarty spotkałoby się ze zdecydowanym sprzeciwem rodziców i zapewne większości kadry nauczycielskiej.

„Sprzeciwiając się konstytucyjnie gwarantowanemu prawu rodziców do pierwszeństwa w decydowaniu o wychowaniu ich dzieci Rzecznik Praw Obywatelskich ponownie występuje jako zwolennik zawężenia autonomii życia rodzinnego na rzecz administracyjnej kontroli nad procesem wychowawczym” – podkreśla mec. Jerzy Kwaśniewski, prezes Instytutu Ordo Iuris.

W odpowiedzi na realizowane w szkołach zajęcia dodatkowe z „edukacji antydyskryminacyjnej” rodzice coraz częściej sięgali po przygotowane przez Ordo Iuris rodzicielskie oświadczenie wychowawcze, które pomaga w egzekwowaniu prawa rodziców do informacji o programie wychowawczym szkoły i działających w niej organizacji. Podobne oświadczenia przygotowywane były przez inne organizacje społeczne. Jedno z nich stało się przedmiotem krytyki ze strony RPO.

W ten jednak sposób - informuje Ordo Iuris - RPO nadaje bez jakiejkolwiek podstawy prawnej „edukacji antydyskryminacyjnej” wraz z jej kontrowersyjnymi treściami status wyższy niż posiadany chociażby przez znajdujące się wprost w podstawie programowej zajęcia wychowania do życia w rodzinie (WDŻ).

Ustawa gwarantuje bowiem rodzicom swobodę decydowania o udziale dziecka w zajęciach „wychowania do życia w rodzinie”, a właściwe rozporządzenie MEN wprost stwierdza, że uczeń nie bierze udziału w zajęciach wychowania do życia w rodzinie (WDŻ), „jeżeli jego rodzice zgłoszą dyrektorowi szkoły w formie pisemnej rezygnację z udziału ucznia w zajęciach”.

Opinia RPO, stwierdzają eksperci prawni Ordo Iuris, wpisuje się także w działania niektórych samorządów, takich jak Warszawa i Poznań, które zaczęły wprowadzać treści wychowawcze dotyczące m.in. rozwoju psychoseksualnego dzieci za pośrednictwem samych nauczycieli, wcześniej posyłając ich na stosowne szkolenia prowadzone z udziałem kontrowersyjnych ekspertów organizacji pozarządowych.

W ten sposób rozproszony w innych przedmiotach szkolnych radykalny program miał stać się częścią obowiązkowej podstawy programowej.

Zdaniem Rafała Brusińskiego z Centrum Analiz Prawnych Ordo Iuris, umieszczanie zajęć antydyskryminacyjnych w ramach obowiązkowych lekcji jest niczym innym jak próbą zanegowania uprawnień rodziców, wytrącenia im podstawowego narzędzia wpływu na treści przekazywane dzieciom w szkole i faktycznej likwidacji instytucji zgody rodzicielskiej w obszarach, w których ma ona najistotniejsze znaczenie.

Instytut Ordo Iuris poinformował, że udziela wsparcia rodzicom, których prawo do wychowania dziecka zgodnie z własnymi przekonaniami jest podważane.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję