Reklama

Wiadomości

Praktycznie to ona już nie żyje

Niedziela Ogólnopolska 31/2017, str. 49

[ TEMATY ]

Caritas

pomoc

Paweł Kęska

Pani Marzena z mamą Michaliną

Pani Michalina: – Muszę powiedzieć, że są postępy. Wczoraj to mnie tak zaskoczyła, wyniosłam śmieci na dół, okno było otwarte, i usłyszałam z góry: „Mamo!”. Patrzę, a ona stoi w oknie! Złapała się parapetu i tak stoi. Pobiegłam, bo bałam się, że może zapomniała zahamować wózek. Jakby go nie zahamowała i chciała usiąść, to wózek mógłby odjechać do tyłu. Dwa razy mnie tak wczoraj zaskoczyła. Wózkiem sama podjechała pod kanapę, sama usiadła na kanapie i się położyła. A wózek odepchnęła nogą. Z korytarza widziałam, że wózek stał na środku pokoju. I powiedziałam: „O Jezu, co ta Marzena, chyba coś się stało...”. Weszłam, a ona się śmiała i leżała sobie na kanapie. Jeszcze tydzień temu tego nie było.

Marzena

Pani Michalina: – Od czego tu zacząć? Byliśmy normalną rodziną, jak każda inna, żyliśmy sobie zgodnie. Ona pracowała na poczcie ponad 20 lat. Po 2 latach małżeństwa rozeszła się z mężem. Odeszła od pijaka, bo wywoził ją do lasu i bił. Może teraz to są skutki tamtej sytuacji. Z synem przyszła do nas, chłopczyk miał 2 lata, nie znał ojca, do 15. roku życia nie wiedział, kto jest jego ojcem. Teraz już wie. Marzena pracowała, my mieszkaliśmy na dole, dobudowała sobie swoją część i wszystko było dobrze. 21 lipca 2010 r. rano wstała do pracy, upadła i karetka zabrała ją do szpitala. Jak ją wzięli do szpitala, to od godziny wpół do szóstej do dziesiątej nie było żadnego ratunku. Stała na korytarzu i nikt się nią nie zajął. Pani ordynator zaproponowała mi, żeby wziąć rehabilitanta, bo to jest podpajęczynkowy udar i to wszystko się cofnie. Rano znowu pojechaliśmy do szpitala, a ona już była zaintubowana, bo w nocy dostała krwotocznego udaru. Lekarz nam powiedział: „Państwo też musicie żyć. Praktycznie to Marzena już nie żyje”. Na moją prośbę zięć z młodszą córką i synem Marzeny pojechali do Łodzi i tam znaleźli lekarza, który podjął się, że ją zoperuje. No, ale powiedział też, że ona nie przetrwa podróży. Młodsza córka do mnie zadzwoniła i przekazała informację: „Ten lekarz powiedział to samo, co poprzedni. Że my też musimy żyć, że nie ma co ratować. Ty musisz podjąć decyzję”. Moje słowa jako matki były takie: „Ratować! Będę miała czyste sumienie, że zrobiłam to, co mi sumienie podpowiadało”.

Białe skarpetki

Codziennie do niej jeździliśmy, jak leżała w szpitalu. Syn Marzeny musiał przerwać studia – studiował na politechnice – bo ja już nie dawałam rady. I na pewnej wizycie patrzę, a tu wszyscy pacjenci są w białych skarpetkach. Powiedziałam do jej syna: „Idź, Kamil, kup mamie te skarpetki”. Założyłam jej te skarpetki i zasnęła. Przyszliśmy, jak się obudziła, i wtedy już nie miała skarpetek na nogach. Powiedziałam do lekarza: „No przecież żaden chory jej ich nie zdjął, bo tu są sami leżący”. A lekarz odpowiedział: „Niech pani mi nie opowiada głupot”. Powtórzyłam: „No, sama zdjęła te skarpetki!”. A lekarz zwrócił się do niej: „Marzena, jak mnie słyszysz, mrugnij okiem”. I ona mrugnęła. Kazał jej pokazać język i też się starała to zrobić, tylko jej nie wyszło. Lekarz stwierdził: „Miała pani rację. Dała sobie radę z tymi skarpetkami”.

Reklama

Pupilek taty

Do 2005 r. było nam bardzo dobrze. Wszystko mieliśmy, co chcieliśmy. Pracowaliśmy ciężko, ale widać było tego efekty. W 2005 r. w czasie badań okazało się, że mąż ma szpiczaka. Wtedy życie nam się zawaliło. Z początku przechodził chorobę łagodnie, brał chemię. I tak chorował przez 8 lat. Dopóki żył, pomagał Marzenie w ćwiczeniach, wiedział, co ma robić.

Zmarł 3 lata temu. Mieszkał tutaj z nami, na górze. Marzena bardzo przeżyła śmierć ojca, wzięliśmy ją na pogrzeb, bo to ona była przecież pupilkiem taty. To była ukochana córcia taty, podobna do niego. Cały czas mieli jakieś swoje tajemnice, gdzieś po kątach sobie rozmawiali, radzili sobie.

Mąż też bardzo przeżył wypadek Marzeny, tylko ja inaczej, bo musiałam to wszystko ogarnąć. Kiedy płakałam, to płakałam, kiedy się modliłam, to się modliłam, a jak przyszedł czas, to jechałam, bo przecież kto miał jechać?

Ośrodek

Ja się bronię przed ośrodkami opieki, nam też proponowali, aby Marzenkę oddać. Powiedziałam wtedy: „Chyba że ja się przewrócę, niech robią, co chcą. Dopóki moje nogi będą chodzić, ja jej nie oddam. Już się napatrzyłam, jak tacy ludzie mają w ośrodkach.

Kawka

Marzena codziennie musi wypić kawkę. Patrzę, już ma zegarek w ręku, godz. 11 i mówi: „Mamo!”. Ja tam oszukuję jej tę kawę, ona wie o tym. W ubiegłym roku byłam z nią na wizycie w Stanisławowie. Wzięłam jej kawę, słodycze. Zaglądam do jej kubka i mówię: „To jest kawa?!”. A ta pani stamtąd powiedziała: „Ona każe sobie z 3 łyżeczek zrobić”. A ja odpowiedziałam: „Broń was, Panie Boże! Z jednej łyżeczki”. Trochę muszę oszukiwać tego mojego kawosza. Ale nie odpuści sobie nawet jednego dnia bez kawy.

Jak jesteśmy same, to nawet sobie porozmawiamy. Jak ona chce mi coś powiedzieć, to trochę mi pokaże. Jak coś ciekawego zauważy w oknie, a ja bym była gdzieś dalej, to krzyczy: „Mamo, mamo!”. Wyjrzę wtedy, widzę, że się czymś zaciekawiła. My się rozumiemy przynajmniej. Na dole mieszkają jej dwie siostrzenice i jak ona widzi z tarasu te dziewczynki, jak biegają po podwórku, to płacze na tym tarasie, bo chciałaby tam z nimi być.

* * *

W serwisie www.pomagam.caritas.pl prowadzimy zbiórkę na zakup platformy podnośnikowej dla Pani Marzeny, która pozwoli jej wyjść na zewnątrz; będziemy ogromnie wdzięczni za każde wsparcie tej zbiórki: pomagam.caritas.pl/pomozmy-marzenie-wyjsc-na-zewnatrz/. Wpłat można też dokonywać na konto: RACHUNEK MILLENNIUM FIRMA 47 1160 2202 0000 0003 2305 9331, z dopiskiem: „Kobierecka_260617”.

Reportaż przygotowany przez Program I Polskiego Radia we współpracy z Caritas wyemitowany został w radiowej Jedynce w audycji „Reportaż w Jedynce” 28 lipca br. Audycja „Reportaż w Jedynce” – w każdy ostatni piątek miesiąca po godz. 21.30.

2017-07-26 09:41

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Twórczy wypoczynek

2020-01-21 12:48

Niedziela lubelska 4/2020, str. IV

[ TEMATY ]

Caritas

ferie zimowe

wypoczynek

Paweł Wysoki

O feriach z Caritas długo jeszcze będzie przypominać wspaniała arka Noego

Ferie w domu? Za nic w świecie! Dzieci z Krasnegostawu na długo przed zimową przerwą w nauce zapisały się na zajęcia organizowane w Centrum Charytatywnym Caritas.

Ośrodek Caritas, w ramach którego prowadzone są różne formy pomocy osobom chorym, niepełnosprawnym, starszym i dzieciom, od początku swojej działalności prowadzi świetlicę „Arka” dla uczniów najmłodszych klas szkoły podstawowej. Codzienne zajęcia, prowadzone przez wychowawcę Weronikę Pazynę i wolontariuszy, pozwalają dzieciom na aktywne i twórcze spędzanie wolnego czasu, ale też na budowanie relacji opartych na szacunku i życzliwości. Z popołudniowymi spotkaniami, organizowanymi w ciągu roku szkolnego, dzieciom trudno jest rozstać się w czasie ferii czy wakacji. Wychodząc naprzeciw ich oczekiwaniom, świetlica Caritas prowadzi więc zajęcia bez przerwy.

CZYTAJ DALEJ

Życie konsekrowane w Polsce – kto świętuje 2 lutego?

2020-01-28 14:39

[ TEMATY ]

osoby konsekrowane

Ks. Waldemar Wesołowski

2 lutego, w Święto Ofiarowania Pańskiego obchodzony jest też w Kościele katolickim Światowy Dzień Życia Konsekrowanego, ustanowiony przez papieża Jana Pawła II w 1997 r. Celem tego dnia jest szczególna refleksja nad darem życia poświęconego Bogu, dziękczynienie i modlitwa za konsekrowanych. Kto świętuje 2 lutego? Warto pamiętać, że nie każdy ksiądz jest osobą konsekrowaną, istnieje natomiast całkiem liczna grupa świeckich konsekrowanych.

Osoby konsekrowane to osoby, które w sposób szczególny poświęcają życie Bogu. Łączy je konsekracja, która wiąże się ze złożeniem Bogu ślubów czystości oraz najczęściej również ubóstwa i posłuszeństwa, choć zależy to od formy życia konsekrowanego. Specyfiką danej formy czy wspólnoty mogą być również inne przyrzeczenia czy zobowiązania.

W Polsce żyje ok. 32 tys. osób konsekrowanych. Oprócz istniejących tradycyjnie od stuleci zakonów kontemplacyjnych i zakonów czynnych funkcjonują nowe formy, sięgające korzeniami początków XX w.: instytuty świeckie. Ciekawostką jest odradzanie się indywidualnych form życia konsekrowanego znanych ze starożytności, które na przestrzeni stuleci zanikły, jak dziewice konsekrowane, wdowy czy pustelnicy. Warto też podkreślić, że wiele form i wspólnot właśnie się tworzy. – To zjawisko charakterystyczne dla czasu przemian i kryzysu, który bez wątpienia teraz obserwujemy – podkreśla matka Jolanta Olech, urszulanka SJK, sekretarka generalna Konferencji Wyższych Przełożonych Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych w Polsce.

Największą grupę osób konsekrowanych w Polsce stanowią kobiety – siostry zakonne żyjące w zgromadzeniach czynnych, czyli nastawionych na współdziałanie z Kościołem w pracy apostolskiej.

Według danych z 1 stycznia 2018 r. jest ich ponad 17 tys.. Mieszkają w 2188 domach i należą do 105 zgromadzeń. Około 2 tys. polskich sióstr pracuje za granicą, najczęściej na terenach misyjnych. Zgromadzenia czynne można porządkować według ich charyzmatów, czyli konkretnych form apostolstwa. Są zgromadzenia zajmujące się nauczaniem, wychowaniem, opieką nad dziećmi i młodzieżą, skoncentrowane na trosce o zdrowie, na działalności charytatywnej na rzecz ubogich itp. Podziały te jednak są dość płynne, podobnie jak podział zgromadzeń zakonnych na habitowe i bezhabitowe.

Kolejną, znacznie już mniejszą, grupą zakonnic są mniszki żyjące w zakonach kontemplacyjnych. Jest ich w Polsce ok. 1290. Większość mieszka w 83 klasztorach, których przełożone zrzeszone są w Konferencji Przełożonych Żeńskich Klasztorów Kontemplacyjnych w Polsce. Wszystkie te klasztory reprezentują 13 rodzin zakonnych, z których zdecydowanie najliczniejszą są karmelitanki bose. Około 50 sióstr mieszka w klasztorach, które nie należą do konferencji. Na co dzień mniszki zajmują się modlitwą i pracą. Choć nie są powołane do działalności duszpasterskiej, wiele osób szuka z nimi kontaktu, rozmowy, duchowego wsparcia.

Siostry pracują, by zapewnić sobie utrzymanie lecz praca ta z reguły nie wystarcza, dlatego już od wielu lat 2 lutego organizowana jest w Kościele w Polsce zbiórka przeznaczona na wsparcie klasztorów kontemplacyjnych.

Osoby konsekrowane to również zakonnicy. Według danych z końca 2017 r. jest ich w Polsce ponad 11 tys., z czego ponad 3 tys. pracuje za granicą.

Choć wśród instytutów męskich również wyodrębnić można te oddane dziełom apostolskim i te nastawione tylko na kontemplację – jak np. kameduli – wszystkie one zrzeszone są w jednej Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich w Polsce, reprezentującej 59 zgromadzeń, z których każde ma swoje konstytucje. Określają one sposób życia zakonników i rodzaj podejmowanej pracy.

Obecną specyfiką zakonów męskich w Polsce jest to, że najczęściej łączą powołanie do życia konsekrowanego z powołaniem do kapłaństwa. Warto zatem pamiętać, że księża dzielą się na diecezjalnych i zakonnych (ci ostatni świętują 2 lutego).

Przemiana świata od wewnątrz – to powołanie osób konsekrowanych zrzeszonych w instytutach świeckich. Poza kilkoma wyjątkami, nie żyją oni razem, nie prowadzą wspólnych dzieł. Utrzymują się sami – zdolność do samodzielnego utrzymania jest zresztą wymogiem przyjęcia do instytutu – oraz zasadniczo sami muszą zapewnić sobie opiekę i utrzymanie na starość. Niektórzy żyją w sekrecie, czyli tak, by nikt, często nawet z najbliższego otoczenia, nie wiedział o tym, że dana osoba jest osobą konsekrowaną. Instytutów świeckich jest w Polsce 36. Zrzeszają w sumie 1200 osób. W większości są to instytuty żeńskie. Działa tylko jeden instytut męski, a jeden, Instytut Świętej Rodziny, posiada dwa autonomiczne kręgi – żeński i męski. Świeccy konsekrowani, podobnie jak w zakonach składają śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Nie rezygnują jednak z majątku na rzecz wspólnoty, ale starają się zarządzać dobrami materialnymi nie jak właściciele, ale jak szafarze. Większe wydatki konsultują z przełożonymi, wspierają potrzebujących.

Dziewice konsekrowane, pustelnicy i wdowy – formy te, istniejące w starożytności, od czasów Soboru Watykańskiego II zaczynają się odradzać i cieszą się rosnącą popularnością. W Polsce żyją obecnie 322 dziewice konsekrowane, ok. 300 wdów konsekrowanych oraz 4 pustelnice i 1 pustelnik. Są to osoby działające bez struktur, bezpośrednio podlegające biskupowi diecezjalnemu, który odpowiedzialny jest za ich formację i funkcjonowanie.

M. Jolanta Olech zwraca uwagę, że życie konsekrowane w świecie - i również w Polsce dynamicznie się zmienia. Cały czas tworzą się nowe formy i nowe wspólnoty, czego przykładem są choćby wspólnoty i ruchy odnowy religijnej powstałe po Soborze Watykańskim II i otwarte na różne grupy ludzi – osoby duchowne, świeckie czy całe rodziny.

W ramach tych wspólnot powstają niekiedy po pewnym czasie również wspólnoty osób konsekrowanych, jak np. we Wspólnocie Emmanuel czy Chemin Neuf.

– Tu tworzy się coś nowego, jakaś nowa jakość. Być może niektóre stare formy życia konsekrowanego muszą zniknąć (tak było na przestrzeni wieków), inne odnowić się zgodnie z Duchem czasów i Bożymi znakami. Być może powstaną też nowe formy odpowiadające bardziej potrzebom współczesnego Kościoła i współczesnych ludzi – zaznacza matka Olech.

CZYTAJ DALEJ

Ks. prof. Mariański: religijna przyszłość Europy ukształtuje się w najbliższych 30 latach

2020-01-29 10:11

[ TEMATY ]

Europa

youtube.com

Religijna przyszłość Europy ukształtuje się w najbliższych trzydziestu latach. Wybór zależy od samych Europejczyków. Jedno jest pewne - nie jesteśmy skazani na bezreligijne społeczeństwo – uważa ks. prof. Janusz Mariański. Socjolog z KUL wygłosił w Płocku wykład na temat sekularyzacji.

Wystąpienie socjologa było częścią uroczystości poświęconych św. Tomaszowi z Akwinu w Wyższym Seminarium Duchownym w Płocku. Jego wykład nosił tytuł „Czy Europa bez Boga? Między sekularyzmem a nową ewangelizacją”.

Socjolog powiedział m.in. że w wielu zsekularyzowanych społeczeństwach ludzie nie odczuwają przymusu wyboru spośród różnych ofert religijnych, nie podejmują ostatecznych decyzji, lecz pozostawiają otwartymi pytania o prawdziwość wiary. Klasyczna teoria sekularyzacji została zmodyfikowana teorią pluralizmu. Modernizacja społeczna wiąże się z pluralizmem światopoglądowym, religijnym i sekularnym. - Europa Zachodnia balansuje pomiędzy sekularyzacją a desekularyzacją. Jeżeli mówimy, że Europa stała się zsekularyzowana, to stała się taka na wyraźne życzenie Europejczyków – zauważył prof. Mariański.

Zdaniem naukowca, jeżeli nawet większość Europejczyków zachowuje jeszcze jakąś ogólną wiarę w Boga, to głębia i zasięg kościelnej religijności wyraźnie się zmniejszył.

Ci, którzy wierzą w Boga osobowego, uczestniczą regularnie we Mszy św., nabożeństwach niedzielnych, modlą się codziennie - są w wyraźnej mniejszości w większości krajów europejskich. Z kolei religijność, która nie ma instytucjonalnego zabezpieczenia i społecznego zakorzenienia, nie ma też przyszłości.

Ks. prof. Janusz Mariański stwierdził też, że Kościoły chrześcijańskie nie są w stanie odwrócić istniejących trendów niereligijnych (sekularnych): - Europa nie będzie bez Boga, ale nie będzie to tylko Bóg chrześcijański. Religijna przyszłość Europy ukształtuje się w najbliższych trzydziestu latach. Wybór zależy od samych Europejczyków. Jedno jest pewne - nie jesteśmy skazani na bezreligijne społeczeństwo – podkreślił naukowiec.

Uroczystości i spotkania naukowe w płockim seminarium z okazji wspomnienia św. Tomasza z Akwinu (1225-1274) mają wieloletnią tradycją. Twórca tomizmu wywarł głęboki wpływ na zachodnią myśl chrześcijańską. Jest m.in. patronem studentów i teologów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję