Reklama

Prosto i jasno

Sierpniowe długi

2017-08-23 10:47

Czesław Ryszka, pisarz i publicysta senator RP w latach 2005-11 i od 2015 r.
Niedziela Ogólnopolska 35/2017, str. 38

Cała wojna polsko-bolszewicka była w istocie cywilizacyjnym starciem „dwóch światów”. Zwycięstwo Polaków ocaliło cywilizację łacińską Zachodu.

Polski sierpień – tyle już o nim pisano i mówiono. 1 sierpnia 1944 r. wybuchło Powstanie Warszawskie. Jak daleko w głąb Europy zaszłaby Armia Czerwona, gdyby nie powstrzymało jej to powstanie? Ktoś powie, że Stalin dotrzymał umowy „sprzedaży” Polski w Jałcie, mógł jednak postąpić inaczej. Jedno jest pewne: bohaterskie powstanie to był z jednej strony bój także o wolność narodów za Łabą, a z drugiej – po wojnie Polska nie została 17. republiką sowiecką.

Polski sierpień to, oczywiście, Cud nad Wisłą 15 sierpnia 1920 r., Bitwa Warszawska, którą brytyjski obserwator wojenny lord Edgar Vincent d’Abernon już wtedy nazywał 18. decydującą bitwą w dziejach świata, a historycy zgodnie przyznają, że cała wojna polsko-bolszewicka była w istocie cywilizacyjnym starciem „dwóch światów”. Zwycięstwo Polaków ocaliło cywilizację łacińską Zachodu.

Polski sierpień to także solidarnościowa rewolucja 1980 r. Powstanie NSZZ „Solidarność” było zwiastunem końca dyktatury komunistycznej i całego imperium sowieckiego. Ruch Solidarności zapoczątkował – od Polski poczynając – wyzwolenie krajów Europy Środkowo-Wschodniej.

Reklama

Do sierpniowych rocznic należy również zaliczyć dwa powstania śląskie. Pierwsze wybuchło w nocy z 16 na 17 sierpnia 1919 r. i objęło tereny powiatu rybnickiego, pszczyńskiego oraz część okręgu przemysłowego. Na jego czele stanął śląski działacz polityczny Alfons Zgrzebniok, który wraz ze swoim sztabem przebywał – nomen omen – w Sosnowcu. Bezpośrednim powodem wybuchu powstania była masakra górników z kopalni „Mysłowice”, którzy domagali się zaległych wypłat. Kiedy 15 sierpnia 1919 r. tłum wdarł się przez bramę kopalni, niemieckie wojsko otworzyło ogień. Zginęło wtedy siedmiu górników, dwie kobiety i trzynastoletni chłopiec. Ale trzeba pamiętać, że powstanie było też odpowiedzią na niemiecki terror wobec ludności polskiej. Wojskowe oddziały Grenzschutzu – niemieckiej straży granicznej oraz policja, korzystając z poparcia niemieckich władz i przedsiębiorców, przeprowadzały rekwizycje, rewizje i aresztowania. Rozbijano polskie wiece i zebrania, utrudniano rozwój polskiego życia organizacyjnego, hamowano działalność polskich towarzystw kulturalno-oświatowych. Przedsiębiorcy niemieccy usiłowali stopniowo przywracać przedwojenny reżim w swych zakładach, zaczęli przyjmować do pracy członków powszechnie znienawidzonych bojówek niemieckich.

To dlatego dzień po masakrze mieszkańcy śląskich miast chwycili za broń i zaczęli atakować posterunki Grenzschutzu. Opanowali m.in. Tychy, Radzionków, Piekary i część Katowic, w tym dworzec kolejowy w Katowicach-Ligocie. Niemcom udało się jednak wkrótce odbić te punkty. Wobec przewagi wroga 24 sierpnia dowódcy powstania wstrzymali walki. 26 sierpnia, z braku pomocy ze strony państwa polskiego, zajętego polityką na Wschodzie, walka mieszkańców Śląska dobiegła końca. Nieprzygotowane organizacyjnie powstanie nie zakończyło się sukcesem, zwróciło jednak uwagę międzynarodowej społeczności na sprawę Śląska. Pod jej naciskiem Niemcy ogłosili amnestię dla uczestników powstania. Ogólnie biorąc, I powstanie śląskie było z całą pewnością spontanicznym zrywem polskiej ludności, aby przyłączyć Górny Śląsk do Polski. Choć upadło po 10 dniach, przygotowało jednak grunt do dwóch kolejnych powstań.

Już po roku, również w sierpniu, wybuchło II powstanie śląskie, a jego tłem były przygotowania do plebiscytu, który odbył się w marcu 1921 r. Dopiero III powstanie, z 1921 r., było zwycięskie i przesądziło o przyznaniu Polsce dużej części terytorium Górnego Śląska. Z terenu objętego plebiscytem do Polski przyłączono 29 proc. obszaru i 46 proc. ludności.

Każdego roku wspominamy w Polsce sierpniowe rocznice, aby wzbudzić świadomość patriotyczną zwłaszcza wśród młodzieży. To są nasze historyczne długi, które spłacamy bohaterom powstań, których losy nierzadko nie ułożyły się pomyślnie. Polskie powstania co prawda nie osiągały celów militarnych i wojskowych, ale ich strony moralna i polityczna były i są dla Polski bezcenne.

Dlatego gdy słyszy się dzisiaj niektórych mędrców, że polskich powstań było za dużo, że w jakimś momencie nie należało podejmować decyzji walki – to tak, jakby miało się zapomnieć o tym, co w Polakach najwartościowsze: obrona Polski suwerennej i miłość do chrześcijańskich wartości.

Pan Bóg wycenił mnie na Parkinsona

2019-04-30 09:16

Łukasz Krzysztofka
Edycja warszawska 18/2019, str. 6

Dobrze znają go ci, którzy poszukują odpowiedzi na kwestie praktyki wiary w życiu codziennym. Ks. Piotr Pawlukiewicz daje teraz swoim życiem odpowiedź na najtrudniejsze pytanie – o sens krzyża i cierpienia

Artur Stelmasiak
Ks. Piotr Pawlukiewicz wycofuje się z dotychczasowych form duszpasterzowania

Znany kaznodzieja i rekolekcjonista w rozmowie z Pawłem Kęską ze Stacji 7 swój krzyż nazwał wprost – pan Parkinson. – Zawitał w moim domu po cichu. Kiedy się o nim dowiedziałem, to już się trochę rozgościł. Na razie ta choroba da się jeszcze jakoś zepchnąć na bok, da się pracować – mówił kapłan, który o swojej chorobie dowiedział się w 2007 r. Nie poddaje się jej jednak.

Ks. Pawlukiewicz uważa, że krzyż od Jezusa jest pomocą w osiągnięciu nieba. – Pan Bóg wycenił mnie na Parkinsona i przyjąłem tę wycenę. Robię co mogę, co będzie, zobaczymy. Co tu się martwić jutrzejszym dniem, jeżeli dzisiejszy może się skończyć przed północą – powiedział rekolekcjonista. – Chrystus daje ci krzyż doważony do ciebie, lekarstwo na zamówienie.

Były duszpasterz parlamentarzystów przyznał, że obecnie robi dużo badań medycznych i wycofuje się ze sposobów duszpasterzowania, które prowadził, poszukując innych. – Chciałbym zmienić akcenty homiletyczne. Mówić o rzeczach, których kiedyś się bałem, o tym, kiedy człowiek jest bezradny, bezsilny, kiedy słyszy, że choroba jest nieuleczalna. Dopóki mnie ludzie rozumieją, dopóki rozumieją moje słowa, to w imię Chrystusa będę głosił Ewangelię – podkreśla.

Ks. Pawlukiewicz stara się teraz nie odprawiać Mszy św. publicznie, ponieważ choroba ma różne kaprysy. Eucharystię odprawia sam u siebie.

Choroba Parkinsona należy do najpoważniejszych schorzeń ośrodkowego układu nerwowego. Jej objawy to przede wszystkim ograniczenie ruchu oraz drżenie. Leczenie choroby Parkinsona jest możliwe, jednak nie da się wyleczyć jej całkowicie. Po pewnym czasie doprowadza do inwalidztwa. Zmagał się z nią św. Jan Paweł II.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Pamiętamy o ofiarach wprowadzenia stanu wojennego

2019-12-11 14:00

Biuro Prasowe Politechniki Wrocławskiej

Jak co roku obchody na Politechnice Wrocławskiej rozpoczęły się Mszą świętą w intencji ofiar stanu wojennego. Następnie złożono kwiaty pod tablicą upamiętniającą doc. Tadeusza Huskowskiego, matematyka, żołnierza AK batalionu „Zośka” w Powstaniu Warszawskim, działacza „Solidarności”, który zmarł w 1984 r. Tablica jego pamięci znajduje się w holu budynku D-2.

Arch. Politechniki Wrocławskiej

Po złożeniu kwiatów uczestnicy obchodów przeszli pod pomnik poświęcony „Wszystkim Współtwórcom, Obrońcom i Bohaterom Solidarności”, gdzie odbyły się główne uroczystości. Ich najważniejszym momentem było odsłonięcie tablicy poświęconej zmarłemu 30 września dr. Kornelowi Morawieckiemu, legendzie opozycji antykomunistycznej. W latach 1973-2009 Kornel Morawiecki pracował na Politechnice Wrocławskiej w Instytucie Matematyki, a następnie w Instytucie Matematyki i Informatyki na stanowiskach adiunkta i starszego wykładowcy.

- Od wielu lat spotykamy się pod tym pomnikiem, aby upamiętnić wszystkich bohaterów tych ponurych dla naszej ojczyzny czasów. Był to okres, kiedy odwaga była prawdziwą odwagą, a ludzie walczący z system stawiali sobie ekstremalne wyzwania. Ryzykowali wszystkim i musimy wracać do tych czasów pamięcią, żeby to się już nigdy nie powtórzyło. Dziś odsłaniamy tablicę poświęconą Kornelowi Morawieckiemu. Zostanie ona w tym miejscu na długo po tym, gdy nas już nie będzie. Miejmy nadzieję, że w przyszłości osoby przechodzące obok pomnika staną i pomyślą, co by było z naszym krajem, gdyby nie ci ludzie ze swoją walką o wolność i demokrację – mówił prof. Cezary Madryas, rektor Politechniki Wrocławskiej.

Udział w uroczystości wzięli premier Mateusz Morawiecki z rodziną, parlamentarzyści, przedstawiciele władz woj. dolnośląskiego i Wrocławia, działacze opozycji solidarnościowej oraz pracownicy Politechniki Wrocławskiej.

- Ojciec zawsze kierował się w swoim życiu misją krzewienia wolności i solidarności. Wolności, czyli możliwości podejmowania wyzwań, szukania nowych, lepszych rozwiązań dla Polski. Solidarności, czyli łączenia ze sobą ludzi, narodów, szans na szukanie współpracy. Jestem wdzięczny tym, którzy pamiętają, jak on ukochał te elementy. Ojciec był też zakochany w ludziach, którzy chcą zmieniać świat na lepsze. Wielu takich ludzi spotkał właśnie na Politechnice Wrocławskiej. Dziękuję uczelni, która zawsze była aktywna w walce o niepodległą Rzeczpospolitą, łączyła zmysł techniczny ze zdolnością do poszukiwania nowych ścieżek w walce o wolność. Mój ojciec chciał, by Polska była darem dla Polaków, dzieło jego życia zostało wyryte w historii, teraźniejszości i przyszłości – powiedział premier Mateusz Morawiecki.

Prof. Andrzej Wiszniewski, były rektor PWr podkreślił, że uczelnia zawsze była wielkim tyglem opozycji, a w okresie stanu wojennego „w działalność konspiracyjną zaangażowanych było ok. 1000 pracowników i kilka tysięcy studentów”. Wszystko to działo się pod patronatem Kornela Morawieckiego i jego Solidarności Walczącej oraz Marka Muszyńskiego i Regionalnego Komitetu Strajkowego. Po odsłonięciu tej tablicy można powiedzieć, że w sposób symboliczny Kornel Morawiecki wraca na uczelnię, z której wyrósł i z której zawsze był ogromnie dumny – mówił prof. Wiszniewski.

Na koniec obchodów, w holu gmachu głównego naszej uczelni delegacje złożyły kwiaty pod tablicą poświęconą Tadeuszowi Kosteckiemu. Współpracownik PWr i delegat „Solidarności” z Okręgowej Dyrekcji Gospodarki Wodnej we Wrocławiu zmarł w tym miejscu na serce podczas pacyfikacji przez ZOMO strajku okupacyjnego, 15 grudnia 1981 roku.

Obchody upamiętnienia ofiar wprowadzenia stanu wojennego zostały zorganizowane przez Zarząd Regionu Dolny Śląsk i Komisję Zakładową NSZZ „Solidarność” na Politechnice Wrocławskiej. Uroczystości prowadził Tomasz Wójcik, przewodniczący Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” na naszej uczelni.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem