Reklama

Mam nadzieję, że wrócimy do katedry za rok

2017-10-31 14:00

Kamil Krasowski
Edycja zielonogórsko-gorzowska (Aspekty) 45/2017, str. 4

Karolina Krasowska
Ks. kan. Wojciech Jurek

Katedra zostanie otwarta dla wiernych i zwiedzających dopiero po odrestaurowaniu

KAMIL KRASOWSKI: – W kwestii pożaru gorzowskiej katedry pojawiały się pewne hipotezy, natomiast nieznane były dokładne przyczyny. Czy w chwili obecnej wiemy już na pewno, co było bezpośrednią przyczyną pożaru?

KS. KAN. WOJCIECH JUREK: – Nie mamy jeszcze ostatecznej wiedzy. Prokuratura w dalszym ciągu, mimo iż odbyła się konferencja prasowa, nie zakończyła dochodzenia. Podana została tylko informacja, że pożar wybuchł na pewno na skutek zwarcia instalacji elektrycznej, ale tę wiedzę posiadamy od samego początku. Natomiast nie jesteśmy w stanie określić, czy to zwarcie instalacji elektrycznej powstało na skutek wyładowań atmosferycznych, które przed 1 lipca przechodziły nad Gorzowem, czy była to interwencja zawiniona bądź niezawiniona osób trzecich. Ja osobiście przychylałbym się raczej do wyładowań atmosferycznych, bo w tym momencie wieża katedry gorzowskiej bardzo mocno ucierpiała.

– Jaki jest stan katedry i jakie prace są w niej aktualnie wykonywane? W jakiej kondycji znajduje się obecnie wieża świątyni?

– Katedra gorzowska od czasu pożaru, jeżeli chodzi o korpus, była wietrzona i osuszana, ponieważ dobrze wiemy, ile wody zostało zużyte w czasie akcji ratowniczej. Przypomnę tylko, że było to blisko 10 milionów litrów wody. Dla wyobrażenia dodam, że są to 3 baseny olimpijskie. Ta woda wpłynęła zarówno w wieżę, jak i korpus kościoła, ponieważ dach też był polewany. W związku z tym trzeba było katedrę bardzo mocno wietrzyć – osuszać z wody, jak i wietrzyć ze względu na zapach spalenizny. To w samej katedrze. Jeżeli chodzi o wieżę, to przede wszystkim trwały w niej prace porządkowe. Trzeba było usunąć z niej wszystkie zgliszcza, które dało się usunąć. Natomiast na ostatnim poziomie, który jest częściowo zarwany, resztki pożaru nie zostały jeszcze usunięte, ponieważ grozi to niebezpieczeństwem. Trwała także akcja odgrzybiania katedry, ponieważ ze względu na dużą ilość wody – zarówno na instrumencie organowym, jak i w tzw. pachach w kruchcie, czyli miejscach, gdzie wody było najwięcej – momentalnie pojawiły się grzyby. Kolejny etap stanowiła ekspertyza techniczna, podczas której eksperci doszli do wnętrza hełmu, gdzie oceniali stan techniczny wieży – stan cegieł, spoiny oraz konstrukcji drewnianej. W tej chwili, na podstawie tejże ekspertyzy, jest opracowywany projekt budowlany odbudowy wieży. Jego pierwszy tom już został nam przekazany, w związku z tym przystępujemy do akcji rozebrania koniecznej części wieży, a więc hełmu. Druga część opracowania będzie natomiast zawierała szczegółowy program odbudowy części zdjętej i ten etap zaczniemy od pierwszych dni listopada.

– Na przełomie lipca i sierpnia br. bp Tadeusz Lityński powołał Komitet Odbudowy Katedry Gorzowskiej. Został Ksiądz mianowany jego przewodniczącym. Proszę powiedzieć, jak wyglądają prace tego gremium?

– Jeżeli chodzi o prace komitetu, to z poszczególnymi osobami jesteśmy cały czas w kontakcie, ponieważ każda z nich jest ekspertem w swojej dziedzinie. Kolejne spotkanie całego gremium odbędzie się zaraz po tym, jak w ostatnich dniach października otrzymamy kosztorys i projekt budowlany – wówczas spotkamy się i będziemy podejmowali dalsze działania. W chwili obecnej ustalamy z konserwator zabytków program prac konserwatorskich, z ekspertami w dziedzinie finansowej – kwestię rozeznania rynku i zapytań ofertowych, z kolei z ekspertami od konstrukcji i architektury omawiamy poszczególne sprawy etapów budowlanych.

– Na początku lipca zadecydowano, że katedra zostanie otwarta dla wiernych i zwiedzających dopiero po odrestaurowaniu. Proszę opowiedzieć o planach związanych z remontem. Jakie prace zostaną w pierwszej kolejności wykonane?

– Pożar przydarzył się w trakcie oceny formalnej wniosków składanych w ramach Programu Operacyjnego „Infrastruktura i Środowisko”. Złożyliśmy w Ministerstwie Kultury projekt „Zabytki Dolnej Warty”, obejmujący nie tylko katedrę, ale także 25 innych kościołów i cmentarz Świętokrzyski. Na skutek pożaru powstało jednak pewne zaniepokojenie, czy nie spowoduje on sytuacji, w której nie będziemy w stanie wykonać remontu w czasie przewidzianym przez program operacyjny. Ze swojej strony zapewnialiśmy ministerstwo, że oczywiście pożar zdarzył się w innej części niż przewidywany remont, w związku z tym nie ma żadnego zagrożenia. Mimo to cały czas ze sobą korespondujemy, wyjaśniamy wszelkie wątpliwości, by móc przystąpić do kompleksowego remontu katedry. Odbudowa wieży to skutek pożaru, natomiast katedra cała była przewidziana do renowacji, zarówno w środku, gdzie należy wykonać czyszczenie cegieł, nowe spoiny, oświetlenie, nagłośnienie i iluminację, jak i na zewnątrz świątyni, aby przywrócić jej świetność i blask przez oczyszczenie elewacji. Jeżeli chodzi o wnętrze, to planowaliśmy i planujemy w dalszym ciągu zmianę wystroju katedry, a więc nowy wygląd prezbiterium, łącznie z ołtarzem, katedrą biskupa i stallami. W planach miały także pojawić się nowe ołtarze boczne. Bardzo możliwe, że kościół będzie również ogrzewany, ale to wszystko zależy od tego, jak będziemy w stanie sprostać temu zadaniu finansowo.

– Ks. prał. Zbigniew Kobus, proboszcz parafii katedralnej, w ostatniej rozmowie z „Aspektami” wiele mówił o potrzebie zabezpieczenia katedry przed remontem. Również prezydent Gorzowa Jacek Wójciki zadeklarował pomoc miasta w tej sprawie. Proszę powiedzieć, jak na dzień dzisiejszy wygląda kwestia zabezpieczenia obiektu?

– Myślę, że mamy bardzo dobre relacje z prezydentem, jak i z całym urzędem miasta w tej sprawie. Jest między nami duża życzliwość. Wszelkie postanowienia administracyjne są załatwiane, można powiedzieć, prawie od ręki. Oczywiście robimy wszystko, żeby postępować zgodnie z literą prawa i nie naciągać rzeczywistości. To jest poważne przedsięwzięcie, więc biorąc pod uwagę zarówno wysokość katedry, wielkość rusztowania, jak i zabezpieczenie pasów bezpieczeństwa, należy to zrobić tak, aby nikomu z przechodniów czy nawet obserwatorów nic się nie stało. Razem z prezydentem i jego służbami pracujemy w tym temacie i tu jest pełna zgodność.

– Czy znamy już koszty remontu katedry? Na jakim etapie są prace związane z przygotowaniem projektu technicznego i kto się tym zajmuje?

– Projekt budowlano-wykonawczy jest przygotowywany przez wrocławską firmę, która posiada bardzo duże doświadczenie. Profesor będący twarzą firmy ma doświadczenie remontu i renowacji kilkudziesięciu kościołów, w tym ponad 15 katedr. Jest to jeden z lepszych fachowców w Polsce, co gwarantuje, że projekt będzie bardzo dobrze i kompleksowo przygotowany. Trudno jeszcze na dzień dzisiejszy mówić o całkowitych kosztach. Jeżeli chodzi o projekt „Zabytki Dolnej Warty”, to dla samej katedry aplikowaliśmy tam o 13,5 mln zł. To miało dotyczyć korpusu katedry, renowacji wnętrza, jak i elewacji zewnętrznej. Do tego dochodzi wieża. Ile będzie w całości kosztowała, też trudno powiedzieć. Sama renowacja instrumentu organowego to jest blisko 2 mln zł, remont zegara ok. 0,5 mln, a to jest tylko wyposażenie. Natomiast nie wiemy, co nas spotka jeszcze przy pracach stricte budowlanych.

– Jak wygląda pomoc finansowa, którą zadeklarowała m.in. strona rządowa, i z jakim odzewem spotkał się apel Księdza Biskupa ze strony wiernych?

– Otrzymaliśmy z rezerwy celowej premier 3,3 mln zł. Są to środki, które musimy jak najszybciej wykorzystać. W pierwszej kolejności zostaną one przeznaczone na postawienie rusztowania, które już praktycznie powstaje, na odnowienie instalacji odgromowej, a w dalszej kolejności na odtworzenie instalacji elektrycznej i przeciwpożarowej, które na skutek pożaru uległy zniszczeniu. Spora część tej kwoty będzie również spożytkowana na wstępny remont instrumentu organowego. Posiadamy także znacznie mniejsze środki z Zarządu Województwa, które pokryją koszty projektu budowlanego, ekspertyzy i wszelkich spraw technicznych, związanych z uruchomieniem budowy. Jeżeli chodzi o apel Księdza Biskupa, to jesteśmy bardzo wdzięczni przede wszystkim naszym diecezjanom. Wszystkie parafie odpowiedziały na prośbę zarówno o wsparcie finansowe, które jest ważne, ale nade wszystko o modlitwę, która jest tak bardzo potrzebna. We wszystkich kościołach trwały i wciąż trwają modlitwy w intencji katedry, jej odbudowy i poradzenia sobie z tym trudnym doświadczeniem. Z każdej parafii napływały i napływają do nas środki finansowe, w tym także od osób prywatnych. Czasami jest to tzw. wdowi grosz, symboliczna kwota, ale to pokazuje, jak wielka jest ludzka wrażliwość. Na apel Księdza Biskupa odpowiedziały różne instytucje, organizacje, a także diecezje sosnowiecka, koszalińsko-kołobrzeska oraz archidiecezje szczecińsko-kamieńska i łódzka. Swoją cegiełkę złożył nawet klasztor Ojców Paulinów z Jasnej Góry. Za to wszystko jesteśmy ogromnie wdzięczni. Ofiarodawców jest bardzo dużo – każdego ogarniamy modlitwą, każdemu wysyłamy podziękowania, ale jeszcze trochę środków nam brakuje, stąd też będziemy pukali dalej do ludzi dobrej woli.

– Wojewoda lubuski zapowiadał, że prace budowlane w katedrze powinny rozpocząć się w październiku. Jak te zapowiedzi wyglądają w rzeczywistości? Kiedy faktycznie rozpoczną się prace remontowe i jak długo mogą potrwać?

– Uważam, że prace remontowe rozpoczęły się 18 października od stawiania rusztowania i że teraz będzie już tylko wyżej i szybciej. Myślę, że sam remont wieży, przywrócenie jej świetności to są ok. 2 lata, co wcale nie znaczy, że hełm wieży wraz z iglicą i krzyżem nie staną szybciej, ale będą trwały prace wewnątrz świątyni. Program restauracji katedry to też okres od 2 do 3 lat, co wcale nie zakłada, że w tym czasie nie będziemy mogli powrócić do świątyni po to, aby gromadzić się na Mszy św., sprawowaniu sakramentów i nabożeństw. Mam taką nadzieję, że wrócimy do katedry za rok, kiedy już będą położone wszelkie instalacje i odnowione ściany, a potem – tak jak podczas remontu w każdym innym kościele – będziemy się gromadzili raz w jednej, raz w drugiej nawie, później być może w prezbiterium, jednak najważniejsze, by wrócić już do katedry, a prace renowacyjne będą trwać dalej.

– Czego w tym momencie życzyć gorzowskiej katedrze?

– Myślę, że ludzi dobrej woli, ponieważ tylko ludzie dobrej woli mogą sprawić, że zarówno przy środkach, jak i dzisiejszej sytuacji będziemy w stanie dobrze i fachowo odbudować katedrę i nie zmarnować przy tym żadnej złotówki. Takich ludzi sobie życzymy i zachęcamy do współpracy.

Tagi:
wywiad

Reklama

Zadbajmy o swoją płodność

2019-11-26 12:50

Rozmawia Magdalena Wojtak
Edycja warszawska 48/2019, str. 6

Z Anną Koźlik, nauczycielką Instytutu Naturalnego Planowania Rodziny oraz założycielką strony www.plodna.pl, rozmawia Magdalena Wojtak

Archiwum prywatne
Anna Koźlik

MAGDALENA WOJTAK: – Dlaczego ważna jest wiedza na temat płodności?

ANNA KOŹLIK: – Tak jak staramy się zdobywać wiedzę na temat tego, jaki wpływ na nasze zdrowie ma odżywianie i aktywność fizyczna, podobnie każde małżeństwo czy narzeczeni przygotowujący się do tego sakramentu prędzej czy później muszą zmierzyć się z zagadnieniami dotyczącymi swojej płodności dla ich prawdziwego szczęścia. Ważne jest, aby zdobywana wiedza była przekazywana w sposób profesjonalny, rzetelny i motywujący. Metody rozpoznawania płodności pełnią ważną rolę w profilaktyce zdrowia kobiety.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Dzieją się cuda

2019-06-12 09:02

Jolanta Marszałek
Niedziela Ogólnopolska 24/2019, str. 20-21

Od kilku miesięcy w parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu znajdują się relikwie św. Szarbela z Libanu. I dzieją się cuda. Ludzie doznają wielu łask, także uzdrowienia. Jedną z uzdrowionych jest Barbara Koral – żona Józefa, potentata w branży produkcji lodów, i matka trójki dzieci. Cierpiała na raka trzustki, po którym nie ma śladu. 17 maja br. publicznie podzieliła się swoim świadectwem

Wikipedia

W październiku ub.r. wykryto u mnie nowotwór złośliwy trzustki – opowiada Barbara Koral. – Przeżyłam szok. Ale głęboka wiara i ufność w łaskawość Boga wyjednały mi pokój w sercu. Leżałam w szpitalu w Krakowie przy ul. Kopernika, nieopodal kościoła Jezuitów. Dzieci i mąż byli ze mną codziennie. Modliliśmy się do Jezusa Przemienionego za wstawiennictwem św. Jana Pawła II oraz św. Szarbela. Zięć Piotr przywiózł od znajomego księdza płatek nasączony olejem św. Szarbela. Codziennie odmawialiśmy nowennę i podczas modlitwy pocierałam się tym olejem. Czułam, że mając św. Szarbela za orędownika, nie zginę – wyznaje.

Przypadek beznadziejny

Operacja trwała ponad 6 godzin. Po otwarciu jamy brzusznej większość lekarzy odłożyła narzędzia i odeszła od stołu, stwierdziwszy, że przypadek jest beznadziejny. Jednak profesor po kilku minutach głębokiego namysłu wznowił operację. Usunął raka. Operacja się udała.

– Byłam bardzo osłabiona – opowiada p. Barbara – tym bardziej że 3 tygodnie wcześniej przeszłam inny zabieg, również w pełnej narkozie. Nic nie jadłam i czułam się coraz słabsza.

W trzeciej dobie po operacji chora dostała wysokiej gorączki, dreszczy. Leżała półprzytomna i bardzo cierpiała. – Momentami zdawało mi się, że ktoś przecina mnie piłą na pół. Zwijałam się wtedy w kłębek i modliłam cichutko do Pana Boga z prośbą o pomoc w cierpieniu i ulgę w niesieniu tego krzyża.

Lekarze robili, co mogli. Podawali leki w zastrzykach, kroplówkach, by wzmocnić chorą. Nic nie działało. Pobrano krew na badanie bakteryjne. Okazało się, że jest zakażenie bakterią szpitalną, bardzo groźną dla organizmu. Zdrowe osoby zakażone tą bakterią mają 50-procentową szansę na przeżycie. Chorzy w stanie skrajnego wycieńczenia są praktycznie bez szans.

Zawierzenie Bogu

– Rozmawiałam z Bogiem – opowiada p. Barbara. – Pytałam Go, czy po tym, jak wyrwał mnie ze szponów śmierci w czasie operacji, teraz przyjdzie mi umrzeć. Prosiłam z pokorą i ufnością: „Panie Jezu, nie wypuszczaj mnie ze swoich objęć. Uzdrów mnie, kochany Zbawicielu”. Całym sercem wołałam w duchu: „Jezu, zawierzam się Tobie, Ty się tym zajmij!”.

W tym czasie parafia pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu, do której należy rodzina Koralów, czekała na relikwie św. Szarbela (relikwie pierwszego stopnia – fragment kości). Przywiózł je z Libanu poprzedni proboszcz – ks. Andrzej Baran, jezuita, który był tam na pielgrzymce wraz z kilkoma parafianami. Zawieźli też spontanicznie zebraną przez ludzi ofiarę dla tamtejszych chrześcijan. Wiadomo bowiem, że św. Szarbel jest szczególnie łaskawy dla tych, którzy modlą się za Liban. Relikwie, zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, miały trafić do ks. Józefa Maja SJ w Krakowie. On zgodził się przekazać je do Nowego Sącza i osobiście je tam w styczniu br. zainstalował.

Interwencja św. Szarbela

– W dniu, w którym pojechałem po relikwie do Krakowa – opowiada ks. Józef Polak, jezuita, proboszcz parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu – wstąpiłem do naszej WAM-owskiej księgarni, żeby nabyć jakąś pozycję o św. Szarbelu, bo przyznam, że sam niewiele o nim wiedziałem. Wychodząc z księgarni, spotkałem Józefa Korala z córką. Wiedziałem, że p. Barbara jest bardzo chora. Opowiedzieli mi, że wracają ze szpitala i że sytuacja jest bardzo poważna. Relikwie miałem ze sobą od dwóch godzin. Niewiele się zastanawiając, poszliśmy na oddział.

– W pewnym momencie usłyszałam głos męża – opowiada p. Barbara. – Bardzo mnie to zdziwiło, bo przecież był u mnie przed chwilą i razem z córką poszli do kościoła obok szpitala na Mszę św. Po chwili zobaczyłam męża i córkę. Już nie byli przygnębieni i smutni. Twarze rozjaśniał im szeroki uśmiech. Razem z nimi był ksiądz proboszcz Józef Polak. Przyniósł ze sobą do szpitala relikwie św. Szarbela...

Ksiądz wraz z obecnymi odmówił modlitwę do św. Szarbela. Następnie podał chorej do ucałowania relikwiarz. – Już w trakcie modlitwy nie czułam bólu – wyznaje p. Barbara. – Stałam się bardziej przytomna. Kiedy ucałowałam kości św. Szarbela, nie myślałam, czy to będzie uzdrowienie – ja byłam tego pewna. Nie mam pojęcia, skąd się wzięła ta pewność.

Święty kontra bakterie

– Gdy wchodziłem do szpitala – opowiada ks. Polak – wiedziałem, że na oddziale jest jakieś zakażenie. Podałem p. Barbarze relikwiarz do ucałowania. Zobaczyła to pielęgniarka. Wyjęła mi relikwiarz z ręki, spryskała go jakimś środkiem i włożyła pod wodę. „Co pani robi?” – zapytałem. „Muszę to zdezynfekować”. „Ale on nie jest wodoszczelny” – wyjaśniłem, nie wiedząc, że chodzi jej o to, by zewnętrzne bakterie się nie rozprzestrzeniały. To był koniec wizyty.

Następnego dnia rano okazało się, że na oddziale bakterii już nie było. To był kolejny „cud” św. Szarbela. Badania z krwi potwierdziły, że również chora nie ma w sobie bakterii. Lekarze w zdumieniu patrzyli na wyniki. Dla pewności powtórzyli badania.

– Byłam zdrowa – opowiada p. Barbara. – Powoli zaczęłam nabierać siły i radości życia. Cała moja rodzina i przyjaciele, którzy byli ze mną w czasie choroby, którzy wspierali mnie modlitwą i dobrym słowem, są wdzięczni św. Szarbelowi. Błogosławimy go za to, że się mną zajął, że uprosił dla mnie u Boga Wszechmogącego łaskę uzdrowienia. Bogu niech będą dzięki i św. Szarbelowi!

Wiara w orędownictwo

W parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu w trzecie piątki miesiąca o godz. 18 odprawiana jest Msza św. z modlitwą o uzdrowienie, następnie mają miejsce: adoracja, błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem, namaszczenie olejem św. Szarbela i ucałowanie relikwii świętego. Wielu ludzi przychodzi i prosi o jego wstawiennictwo. Św. Szarbel jest niezwykle skutecznym świętym, wyprasza wiele łask, pokazuje, że pomoc Boga dla ludzi, którzy się do Niego uciekają, może być realna. – Nie ma jednak żadnej gwarancji, że ten, kto przyjdzie do św. Szarbela, będzie natychmiast uzdrowiony – przyznaje ks. Józef Polak. – Czasami to działanie jest inne. Łaska Boża działa według Bożej optyki, a nie naszych ludzkich życzeń. Święci swoim orędownictwem mogą ludzi do Kościoła przyciągać i to czynią, także przez cuda. Wystarczy popatrzeć, jak wiele osób uczestniczy w Mszach św. z modlitwą o uzdrowienie.

* * *

Ojciec Szarbel Makhlouf

maronicki pustelnik i święty Kościoła katolickiego. Żył w XIX wieku w Libanie

23 lata swojego życia spędził w pustelni w Annaja. Tam też zmarł.

Po pogrzebie o. Szarbela miało miejsce zadziwiające zjawisko. Nad jego grobem pojawiła się niezwykła, jasna poświata, która utrzymywała się przez wiele tygodni. Łuna ta spowodowała, że do grobu pustelnika zaczęły przybywać co noc rzesze wiernych i ciekawskich. Gdy po kilku miesiącach zaintrygowane wydarzeniami władze klasztoru dokonały ekshumacji ciała o. Szarbela, okazało się, że jest ono w doskonałym stanie, zachowało elastyczność i temperaturę osoby żyjącej i wydzielało ciecz, którą świadkowie określali jako pot i krew. Po umyciu i przebraniu ciało o. Szarbela zostało złożone w drewnianej trumnie i umieszczone w klasztornej kaplicy. Mimo usunięcia wnętrzności i osuszenia ciała zmarłego dalej sączyła się z niego substancja, która została uznana za relikwię. Różnymi sposobami próbowano powstrzymać wydzielanie płynu, ale bezskutecznie.

W ciągu 17 lat ciało pustelnika było 34 razy badane przez naukowców. Stwierdzili oni, że zachowuje się w nienaruszonym stanie i wydziela tajemniczy płyn dzięki interwencji samego Boga.

W 1965 r., pod koniec Soboru Watykańskiego II, o. Szarbel został beatyfikowany przez papieża Pawła VI, a 9 października 1977 r. – kanonizowany na Placu św. Piotra w Rzymie. Kilka miesięcy przed kanonizacją jego ciało zaczęło się wysuszać.

Od tej pory miliony pielgrzymów przybywają do grobu świętego, przy którym dokonują się cudowne uzdrowienia duszy i ciała oraz nawrócenia liczone w tysiącach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Prymas Polski: nawet najbardziej luksusowe dobra nie zastąpią człowieka

2019-12-06 19:20

bgk / Łubowo (KAI)

„Święty Mikołaj staje przed nami jako świadek ludzkiej dobroci i miłosierdzia. Uczy jej w świecie, który pragnąc zaspokoić wszystkie nasze potrzeby, jakby ciągle nie rozumiał, że nawet najbardziej luksusowe dobra nie zastąpią człowieka i jego serca” – mówił dziś w Łubowie Prymas Polski abp Wojciech Polak.

Episkopat.pl

Metropolita gnieźnieński przewodniczył w miejscowym, zabytkowym kościele pw. św. Mikołaja uroczystościom odpustowym ku czci patrona. Przypominając w homilii najbardziej znany obraz skromnego biskupa Miry – zapożyczony i zniekształcony przez popkulturę – podkreślił, że historyczny biskup Mikołaj „nie potrzebował reklamy dla uczynków miłości”.

„Nie tylko się z nimi nie obnosił, ale wręcz je ukrywał, by nie czynić niczego na pokaz – mówił abp Polak dodając za papieżem Franciszkiem, że choć miłosierdzie ma oczy, by widzieć, uszy, by słyszeć i ręce, by konkretnie pomagać, samo często pozostaje w ukryciu.

„Pragnie bowiem uszanować człowieka i jego godność” – podkreślił Prymas wskazując dalej, że uczynki miłosierdzia to nie tylko te mające materialny wymiar. Uczynkiem miłosierdzia jest modlitwa za żywych i umarłych. Jest nim niesienie pokoju tam, gdzie go brakuje, co w naszych czasach jest coraz pilniejszych wezwaniem. Uczynkiem miłosierdzia – i to tym najbardziej czytelnym – jest także troska o chorych i cierpiących.

„Uśmiech, trochę czułości, uścisk dłoni, to proste gesty, ale bardzo ważne dla ludzi chorych, którzy tak często czują się pozostawieni samymi sobie” – mówił za papieżem Franciszkiem abp Polak dodając, że świadkiem takiej właśnie ludzkiej dobroci i chrześcijańskiej miłości jest właśnie św. Mikołaj.

„Uczy jej w świecie, który pragnąc zaspokoić wszystkie nasze potrzeby, jakby ciągle nie rozumiał, że nawet najbardziej luksusowe rzeczy i dobra nie zastąpią samego człowieka. Nie zastąpią jego serca, jego dłoni, jego oczu. Wśród kolorowych prezentów, które rozdają dziś przydrożni mikołaje nie spotkasz bowiem prezentu z napisem człowiek. Bo człowiek może prawdziwie tylko sam siebie darować drugiemu: może dać swój czas, swoje słowo, zwykły gest ludzkiej solidarności, dobroci, uśmiechu, nawet przez łzy” – mówił na koniec Prymas Polski.

Odpustowa Msza św. w zabytkowym kościele w Łubowie była także dziękczynieniem za zakończenie remontu i renowacji tej XVII-wiecznej świątyni parafialnej – jednego z najstarszych kościołów drewnianych w Wielkopolsce. Prace rozpoczęły się w 2017 roku i zostały przeprowadzone w ramach projektu „Renowacja i konserwacja drewnianych zabytków archidiecezji gnieźnieńskiej celem stworzenia nowej oferty edukacyjno-kulturalnej”. 

Podobnie jak kościół, także parafia w Łubowie jest jedną z najstarszych w regionie. Erygowano ją już w XII wieku. Wtedy też stanęła pierwsza drewniana świątynia, spalona doszczętnie podczas wojen szwedzkich. Po odbudowie kościół (służący wspólnocie do dziś) został poświęcony przez biskupa Stanisława Dzianotta, sufragana kijowskiego, kanonika gnieźnieńskiego i przełożonego Zakonu Maltańskiego – stąd na wieży umieszczono zachowany do dziś krzyż maltański.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem