Reklama

Diecezja Kielecka ma nowego biskupa pomocniczego

2017-11-15 11:25

Agnieszka Dziarmaga
Edycja kielecka 47/2017, str. 1

TD
Bp Jan Piotrowski ogłasza nominację papieską, w środku bp nominat Andrzej Kaleta

Decyzją papieża Franciszka biskupem pomocniczym diecezji kieleckiej został mianowany 8 listopada 2017 r. ks. Andrzej Kaleta, doktor nauk humanistycznych, dotychczasowy wikariusz biskupi ds. stałej formacji prezbiterów i ojciec duchowny, wykładowca misjologii w kieleckim WSD, wieloletni dyrektor seminaryjnej biblioteki, niegdyś adiunkt na UJK i proboszcz w Kościelcu. Biskup Nominat otrzymał stolicę tytularną Massita i już w dniu ogłoszenia nominacji zapowiedział, że jego zwołaniem biskupim będzie jedno słowo: „Fidelitas”, czyli wierność.

Bp Jan Piotrowski, ogłaszając decyzję Ojca Świętego w kaplicy kurialnej, podkreślił, że „Kościół kielecki ma w sobie moc rodzenia powołań biskupich” oraz że Biskup Nominat wpisuje się w historię diecezji kieleckiej, dołączając do listy biskupów pomocniczych, którą otworzył bp Franciszek Sonik. Przekazał mu także krzyż papieski, otrzymany od współpracowników Jana Pawła II.

Biskup Nominat tak uzasadniał wybór zawołania: „Fidelitas”. – Wydaje mi się, że to słowo w ostatnich latach zostało zaliczone do słownika pojęć mało używanych i niechcianych. Współczesne społeczności niewiele mówią o wierności i dlatego z Europą dzieje się coś niedobrego (…). Wierność jest czymś niekiedy bardzo trudnym. Odnosi się [pojęcie, przyp. red.] do wierności sobie nawzajem w małżeństwie, wierności Chrystusowi czy wierności ojczyźnie, zasadom lub historii, z której wyrastamy. Dziś ucieka się od rzeczy podstawowych, a trzeba się nimi cieszyć – zaznaczał w rozmowie z dziennikarzami. Podkreślił także, że „Fidelitas” można postawić na drodze naszych relacji do Pana Boga, bo trzeba być „wiernym Bogu w naszej wierze, zachować wierność kapłaństwu, czy środowisku, z którego się wyszło”.

Reklama

Mówiąc o pracy proboszczowskiej w Kościelcu zauważył: – Bardzo chciałem tego doświadczenia proboszczowskiego, i szczerze mówiąc, myślałem, że będzie to funkcja dożywotnia. Ciepło wspominał także doświadczenia wychowawcze z podopiecznymi w seminarium.

Biskup nominat jest znany z zamiłowania do książek, ma bibliofilskie pasje i spore doświadczenie w opiece nad powierzonymi mu, jako dyrektorowi biblioteki WSD, zabytkami piśmiennictwa zdeponowanymi w seminaryjnej bibliotece, wśród jego zainteresowań naukowych jest m.in. historia prasy, w tym katolickiej. – Odbyłem studia bibliologiczne, które zaowocowały m.in. także funkcją pracownika i adiunkta na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach, w Instytucie Bibliotekoznawstwa i Dziennikarstwa. To cała gama doświadczeń i spotkań z ludźmi, nieocenione doświadczenie – wspomina.

Z kolei w ramach przygotowań do doktoratu, studiując misjologię na ATK, skupił się na czasopismach misyjnych z okresu międzywojnia; dzisiaj podkreśla „bogactwo dorobku polskiego z tego okresu” i ogromną spuściznę misyjną. Biskup Nominat lubi wędrować po górach, które skłaniają do „refleksyjnego milczenia”. Zapytany o obecne lektury, wyjaśnia: – Mam ich wiele, ale może wymieniłbym, spośród chętnie czytanych przeze mnie pozycji – kardynała Roberta Saraha „Moc milczenia” – mówi bp nominat Andrzej Kaleta.

Urodził się 14 lutego 1957 r. w parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Busku-Zdroju. Wstępując do Wyższego Seminarium Duchownego w Kielcach, zrezygnował z kontynuowania studiów na Politechnice Świętokrzyskiej (posiadał już tytuł technika-mechanika, jako absolwent policealnego studium zawodowego). Święcenia kapłańskie otrzymał w 1985 r. i przez pięć kolejnych lat posługiwał jako wikariusz parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Chmielniku (1985-90) oraz św. Wojciecha w Kielcach (1990-91). Jako wikariusz angażował się m.in. w pracę z młodzieżą w Ruchu Światło-Życie oraz posługę chorym. W latach 1991-94 był prefektem alumnów w kieleckim Seminarium. Od roku 1994 do 2006 był z kolei odpowiedzialny za Bibliotekę WSD w Kielcach, a od 2006 do 2014 r. pełnił funkcję ojca duchownego alumnów kieleckiego seminarium. W latach 2001-15 był także zatrudniony jako adiunkt w Instytucie Bibliotekoznawstwa i Dziennikarstwa Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach.

W 2014 r. bp Kazimierz Ryczan mianował ks. Kaletę proboszczem parafii św. Wojciecha w Kościelcu, jednak już w 2016 r. biskup kielecki Jan Piotrowski powierzył mu z kolei funkcję diecezjalnego ojca duchownego kapłanów i wikariusza biskupiego do spraw stałej formacji prezbiterów. Obecnie Biskup Nominat prowadzi wykłady z misjologii w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach.

Tagi:
biskup

Reklama

Papież mianował nowego arcybiskupa Marsylii

2019-08-08 13:02

st (KAI) / Watykan

Ojciec Święty przyjął rezygnację złożoną przez dotychczasowego arcybiskupa Marsylii 76-letniego abp Georgesa Pontiera i mianował jego następcą dotychczasowego biskupa pomocniczego tej metropolii, 60-letniego bp. Jeana-Marca Aveline.

Grzegorz Gałązka

Abp Jean-Marc Aveline urodził się 26 grudnia 1958 r. w Sidi Bel Abbès (diecezja Oran w Algierii). W 1977 r. wstąpił do seminarium międzydiecezjalnego w Awinionie, gdzie odbył pierwszy cykl teologii, a następnie studiował w Séminaire des Carmes w Paryżu, studiując teologię w Instytucie Katolickim, uzyskując w 2000 r. doktorat z teologii. Uzyskał również licencjat kanoniczny z filozofii na uniwersytecie Paris I i Paris IV Sorbonne.

Święcenia kapłańskie przyjął 3 listopada 1984 r. i należy do prezbiterium archidiecezji Marsylii. Po święceniach łączył pracę naukowo-dydaktyczną z pracą duszpasterską. Od 2007 roku był wikariuszem generalnym archidiecezji marsylskiej. W latach 2008-2012 był konsultorem Papieskiej Rady ds. Dialogu Międzyreligijnego. 19 grudnia 2013 roku papież Franciszek mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji w Marsylii, a sakrę przyjął 26 stycznia 2014 roku z rąk abp. Georgesa Pontiera. W obrębie Konferencji Episkopatu Francji jest przewodniczącym Rady ds. Relacji Międzyreligijnych oraz nowych nurtów religijnych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Prawda i kłamstwo w „Kodzie Leonarda da Vinci”

Tadeusz Zwilnian-Grabowski
Edycja szczecińsko-kamieńska 7/2007

Sukces, jaki odniosła książka Dana Browna, (16 wydań, ponad 35 milionów egzemplarzy, realizacja filmowa) może nasuwać cały szereg wniosków: ludzie lubią uciekać od szarej prozaicznej rzeczywistości, szukają rzeczy niezwykłych, będących tajemnicami budzącymi zaciekawienie, każącymi rozwiązywać jak rebusy i krzyżówki liczne fantazje, którymi posługuje się autor, niezwykłe przygody, mimo swoich naiwności i nieprawdopodobieństw, okazują się atrakcyjne i niezwykle pociągające.
Niezorientowany w detalach opisywanej rzeczywistości historycznej czytelnik, stojąc przed alternatywą albo musi wszystko potraktować jako prawdę - więc zaakceptować i przyjąć, albo odwrotnie wszystko zdefiniować jako bajkę i dobrą zabawę dla dorosłych dzieci - więc odrzucić. Tymczasem obiektywna, historyczna prawda jest inna. „Kod Leonarda da Vinci” zawiera i prawdę, i kłamstwo, z tym, że autor świadomie, tendencyjnie i celowo wymieszał je ze sobą tak, że istnieje obiektywna trudność, żeby ten węzeł rozwikłać i prawdę od kłamstwa oddzielić.
Gdyby to był tylko zwykły kryminał, jak tysiące innych, splątany różnymi nićmi, wymagającymi rzetelnego badania i śledztwa, sprawa byłaby prostsza i właściwie niewarta, żeby się naprawdę poważnie nią zajmować. Bo te wszystkie kruczki, zagadki, szyfry i tajemnice, skrupulatnie przez autora „Kodu” na kartach książki rozsiane, mogą satysfakcjonować miłośników krzyżówek i po to zostały wplecione, by stworzyć szczególną atmosferę napięcia i tajemniczości przy ich rozwiązaniach. One nas nie interesują. Natomiast Dan Brown umieścił w swojej książce szereg heretyckich faktów, bluźnierczych i obrażających uczucie każdego wierzącego chrześcijanina i z tymi faktami nie można się absolutnie pogodzić, trzeba je wykazać jako wierutne kłamstwo i fałsz ohydny, godny pogardy najwyższej. Dlatego piszę ten artykuł.
Pierwsza sprawa: nastawienie autora „Kodu” do Kościoła katolickiego jest bardzo nieprzyjazne, wrogie, pełne zaciekłej niechęci i złości, nie waham się powiedzieć: nienawiści. I w tym tendencyjnym świetle można i należy rozpatrywać wszystkie fakty, mające charakter herezji i bluźnierstwa.
Dla jasnego i klarownego przedstawienia sprawy pragnę poszczególne fakty omawiać kolejno i osobno. Centralnym tematem książki Dana Browna wydaje się być temat św. Graala. Powiedzmy od razu: jest to legenda, choć znalazła bardzo szeroki rezonans na przestrzeni wieków. Legenda ta ma szereg aspektów: 1) chrześcijański, 2) celtycki, 3) antyczno-pogański.
W aspekcie chrześcijańskim św. Graalem miało być naczynie z jaspisu, zielona waza, w której Józef z Arymatei zamknął krew Chrystusa, przelaną na krzyżu. Tę wazę mieli znaleźć krzyżowcy podczas I krucjaty i przewieźć do Genui. W tym aspekcie św. Graal symbolizuje wartości dobra, piękna, moralności.
W aspekcie celtyckim św. Graal utożsamiany jest z rogiem obfitości. Znamionuje szczęście doczesne, bogactwo, dobrobyt. Wiąże się z legendarnym cyklem o królu Arturze i rycerzach Okrągłego Stołu. W aspekcie antyczno-pogańskim jest symbolem płodności, kobiecości. Związany z żeńskim pierwiastkiem łączy się z kultem bogini-matki (sumeryjska Inanna, fenicka Astarte, babilońska Isztar, egipska Izyda).
Średniowieczne romanse rycerskie, powstałe z tradycji ustnej, rozpropagowały ideę św. Graala (Chrétien de Troyes, Wolfram von Eschenbach) znalazła ta idea odbicie w muzyce Ryszarda Wagnera. Naprawdę św. Graal nie istniał, cała zatem fabuła powieści Dana Browna w tym przedmiocie jest wielką, fantastyczną mistyfikacją.
Zakonem, którym „Kod” Browna zajmuje się szeroko, jest Zakon Templariuszy. Był to jeden z najstarszych zakonów rycerskich, założony w 1118 r. podczas wypraw krzyżowych. Templariusze mieli strzec dróg do Ziemi Świętej dla pielgrzymów idących do Grobu Chrystusa. Zakon urósł w potęgę, ciesząc się szczególnymi przywilejami Kościoła. Zakon budował zamki - fortece oraz kaplice - miejsca kultu. Powstała siedziba w Jerozolimie na Wzgórzu Świątynnym Moria w pałacu przylegającym do dawnego meczetu Al-Aksa, gdzie stała dawniej świątynia Salomona. Templum Domini - świątynia Pana - stąd nazwa zakonu. Templariusze stworzyli jeden z pierwszych międzynarodowych systemów bankowych, byli właścicielami rozległych posiadłości w Europie i na Bliskim Wschodzie. Ta materialna potęga, która kłuła w oczy zawistnych i zazdrosnych władców, stała się ich zgubą.
W „Kodzie” napisano, że to Kościół katolicki ich zniszczył, że papież kazał ich spalić. Jest to kłamstwo wierutne. Prawda była taka, że papież Klemens V, jako człowiek słaby i uległy, podporządkował się królowi Francji i przeniósł stolicę z Rzymu do Awinionu, rozpoczynając tzw. niewolę awiniońską papieży, która trwała 70 lat. Ówczesny król Francji Filip IV Piękny, pragnąc posiąść dobra templariuszy, oskarżył ich o herezję i uwięził, zmuszając papieża Klemensa V do akceptacji swego czynu. Bojaźliwy i uległy przemocy i szantażowi Klemens V zaakceptował łotrostwo króla. Wytoczono templariuszom proces i poddano torturom. W 1307 r. mistrz zakonu Jakub de Molay zaprzeczył poprzednim oświadczeniom, które złożył pod wpływem tortur. Zginął na stosie. To jest bolesna karta z historii Kościoła. Klemens V na polecenie króla rozwiązał Zakon Templariuszy i wszystkie ich posiadłości przekazał Zakonowi Joannitów, jednakże tymi bogactwami władał i zarządzał król Filip IV Piękny do końca swego życia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Rodziny prosiły o odwagę

2019-08-20 11:00

Beata Pieczykura

– W codzienności waszego życia Maryja chce dodać wam odwagi w duchowych trudnościach, cierpieniach – mówił o. Mariusz Tabulski, paulin, podczas Pielgrzymki Rodzin i Małżeństw do sanktuarium Matki Bożej Leśniowskiej Patronki Rodzin

Beata Pieczykura/Niedziela

Zgromadzili się wszyscy razem w Kościele, w świątyni pod niebem, na trawie i pod drzewami, aby doświadczyć obecności Matki Bożej Leśniowskiej – uśmiechniętej, łagodnej i pięknej patronki rodzin. Modlili się w różnorakich intencjach oraz o radość przeżywaną w duchu wiary. A tę radość odkrywali w Bogu, który jest bardzo bliski człowiekowi i żyje w Kościele. Byli to liczni wierni, którzy w ramach dorocznej Pielgrzymki Rodzin i Małżeństw przybyli do sanktuarium Matki Bożej Leśniowskiej Patronki Rodzin. Odbyła się 2 lipca z okazji święta patronalnego. Mszy św. przewodniczył i homilię wygłosił o. Mariusz Tabulski, definitor generalny Zakonu św. Pawła Pierwszego Pustelnika. Kaznodzieja zachęcał zebranych, by uwierzyli Bogu i naśladowali Maryję. W tym duchu mówił: – Chcemy razem z Nią słuchać Jezusa żyjącego w Kościele, słuchać i służyć, i pomagać braciom i siostrom, którzy potrzebują wsparcia, a przede wszystkim odnalezienia zwyczajnej drogi planu dla rodziny, tej jedynej drogi, która daje godność rodzinie i prawdę miłości oraz przyszłość małżonkom i ich dzieciom. O. Jacek Toborowicz, przeor sanktuarium Matki Bożej Patronki Rodzin w Leśniowie, podkreślił, że jest to wielkie dziękczynienie za wszystkie łaski. Na uroczystość przybyły pielgrzymki Rodzin Katolickich Archidiecezji Częstochowskiej, piesze – z parafii Gorzków – Trzebniów (35 osób, po raz 9.) i z Żarek, która wędrowała jako Marsz dla Życia i Rodziny, oraz rowerowa z Witkowic-Nieznanic (ok. 20 osób, po raz 16.) wraz ze swoimi duszpasterzami.

Zobacz zdjęcia: Rodziny prosiły o odwagę

Drugi dzień odpustu leśniowskiego miał miejsce 7 lipca. Tego dnia Sumie przewodniczył bp Roman Pindel, ordynariusz diecezji bielsko-żywieckiej. W dniach 3-8 lipca trwały dni maryjne prowadzone przez o. Józefa Stępnia, referenta ds. Nawiedzenia Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej. Był to czas podziękowania Leśniowskiej Patronce Rodzin oraz prośby, by wypraszała u Syna potrzebne łaski.

Mówią pątnicy

Pan Ryszard z Niegowej pielgrzymował z rodziną. Z dumą mówi, że do Matki Bożej Leśniowskiej po raz pierwszy przyjechał jego 8-miesięczny wnuczek, aby zobaczył klasztor. Wraz z żoną przystąpili do sakramentu pojednania i pokuty. Jego córka Kinga, obecnie mieszka koło Chrzanowa, wspomina, że do Maryi pielgrzymuje od zawsze, czyli ponad 20 lat. – Warto tu przyjechać – podkreśla. Cała rodzina zgodnie twierdzi, że tutaj czują się jak w domu.

– Pochodzę z parafii Żarki, a mieszkam w Płocku wraz z mężem i synem. Przyjechałam tu na odpust Matki Bożej Leśniowskiej z mamą i synem. Jestem zżyta z sanktuarium, bo tutaj właśnie kształtowała się moja wiara i tutaj wyprosiłam męża i syna Szymona, ma rok, przyszliśmy podziękować Matce Bożej – powiedziała Katarzyna.

Pani Ewa i pan Piotr z parafii w Witkowicach-Nieznanicach przybyli do Pięknej Pani Leśniowskiej w pielgrzymce rowerowej, trasa liczyła 40 km w pierwszą stronę. – Wiele razy wybierałam się tutaj, ale zawsze było nie po drodze, bo albo praca, nie było urlopu, albo małe dzieci. Jak pojawił się nowy rower i trzeba było go wypróbować na dłuższej trasie, to z potrzeby serca wybrałam się na pielgrzymkę, bo z Leśniowem jestem związana od dzieciństwa, jako dziecko, a potem jako nastolatka spędzałam tu czas na oazach rodzin – opowiada pani Ewa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem