Reklama

Era cyberwojen

2018-01-24 12:43

Wiesława Lewandowska
Niedziela Ogólnopolska 4/2018, str. 38-39

Grzegorz Boguszewski
Piotr Łuczuk, „Cyberwojna. Wojna bez amunicji?”. Biały Kruk, Kraków 2017

Gdy wraz z upadkiem muru berlińskiego i załamaniem się państwa sowieckiego obwieszczono koniec epoki tzw. zimnej wojny – czyli trwającego niemal od zakończenia II wojny światowej wyścigu zbrojeń i wzajemnego militarnego szantażu między Zachodem a blokiem państw podporządkowanych Rosji sowieckiej – wydawało się, że nadchodzi wreszcie czas bezustannego pokoju na świecie. Ideologowie pacyfizmu fetowali zwycięstwo hasła „Make love, not war”, niemal uwierzono, że teraz na ziemi zapanuje już wyłącznie miłość i żadnej wojny już nigdy nie będzie. Tymczasem wkrótce pojawiła się cyberwojna. Optymiści twierdzą, że to lepszy rodzaj wojny, bo mniej w niej ofiar. Czy rzeczywiście tak jest i tak będzie? Specjaliści zgłaszają coraz więcej wątpliwości.

Szalone lata 90. w sieci

W 1989 r. japoński ekonomista i filozof polityczny Francis Fukuyama ogłosił „koniec historii”, co miało znaczyć, że wraz z upadkiem komunizmu we wszystkich krajach, globalnie – zaczynała się era globalizacji – zatriumfują liberalna demokracja, wolny rynek, a zatem ostatecznie zapanuje „najdoskonalszy system polityczny”, a z nim, oczywiście, pokój na całym świecie. I w spełnienie tego marzenia wierzyły naprawdę nie tylko kandydatki na miss świata lat 90. ubiegłego stulecia...

W latach 90. ludzkość miała jeszcze jeden powód do – jak się wkrótce miało okazać – jednak nie całkiem realnego optymizmu. Właśnie rozpoczynała się tzw. rewolucja sieciowa; sieć informatyczna oplatała coraz więcej dziedzin życia, by ostatecznie dotrzeć do sfery prywatnej niemal każdego mieszkańca globu. Szybko rozwijający się Internet od początku był znakomitym narzędziem globalizacji w każdym jej aspekcie – złym i dobrym – i na każdym poziomie życia społecznego. Prywatni użytkownicy Internetu – których liczba narasta lawinowo – zachwycili się tą nową możliwością międzyludzkiej komunikacji, zaczęli się od niej uzależniać. Internet szybko stał się warunkiem funkcjonowania – o ile nie istnienia – całego współczesnego świata.

Reklama

W tym beztroskim, zadowolonym z siebie świecie dość szybko – lecz do dziś chyba niedostatecznie – zaczęto sobie zdawać sprawę z nadciągających właśnie nowych zagrożeń; to, co dotychczas było tylko opowieścią z gatunku science fiction lub political fiction, stało się całkowicie realne.

Takie książki jak np. „Blackout” Marca Elsberga podają najzupełniej prawdopodobne scenariusze przyszłości, zwłaszcza że pewne ich fragmenty już się ziściły (wyłączenia prądu na wielkich obszarach, np. w Brazylii, za sprawą cyberprzestępców).

Wojna informacyjna, trolle, manipulacja

Niepokój i destabilizacja współczesnego świata zaczynają się od szumu informacyjnego, którego znakomitym, niedościgłym generatorem stał się Internet, a który sprawia, że czując się znakomicie poinformowani, w istocie przestajemy odróżniać prawdę od kłamstwa. Rozwijające się bujnie od początku XXI wieku media społecznościowe sprawiają, że praktycznie każdy użytkownik komputera może – świadomie lub nie – uczestniczyć w powielaniu nieprawdziwych i szkodliwych informacji, może być ogniwem prowadzonej przez kogoś innego celowej dezinformacji. Dosłownie każdy tzw. pożyteczny idiota przy komputerze może być narzędziem gry wojennej służb specjalnych wrogiego państwa, może naiwnie lub bezwiednie wspomagać rozmaitych cyberprzestępców.

Niestety, niezbyt wiele jest – zarówno w samym Internecie, jak i na papierze – takich edukacyjno-ostrzegawczych publikacji, jak książka Piotra Łuczuka pt. „Cyberwojna. Wojna bez amunicji?” (Biały Kruk, Kraków 2017). Książka ta znakomicie porządkuje całą skomplikowaną problematykę naprawdę poważnych zagrożeń, które pojawiają się wraz z rozwojem skądinąd dobroczynnej informatyzacji. Autor przytacza wiele zdarzeń i faktów i przekonuje, że dzisiejsze wirtualne pole bitwy przynosi realne konsekwencje. Hakerzy – „żołnierze oprogramowania” pracujący dla poszczególnych państw odgrywają rolę klasycznych asów wywiadu, tyle że najtajniejsze informacje zdobywają, nie wychodząc z domu. Dawna zimna wojna po prostu przeniosła się do cyberprzestrzeni. Na uczelniach wojskowych szkoli się specjalistów w zakresie wojen informacyjnych, ale ten nowy rodzaj wojny wcale nie jest wyłącznie domeną wojskowych. Przeciwnie, wszystko zaczyna się jak dawniej, od dobrze znanej, ale teraz dzięki Internetowi znakomicie udoskonalonej, wojny propagandowej. Można powiedzieć, że jest to cicha, permanentna wojna propagandowo-podjazdowa, w której uczestniczą wszyscy konsumenci chaotycznej wiedzy internetowej. Bez patetycznych haseł nawołujących do zmiany postaw społecznych bardzo skutecznie osiąga ona swe cele, zupełnie nie wywołując tzw. efektu bumerangowego (czyli skutku przeciwnego do intencji nadawcy).

Do prowadzenia tego rodzaju podstępnego atakowania innych krajów w Rosji powstały specjalne „fabryki trolli”. Oficjalnie jest to m.in. petersburska Agencja Badań Internetowych, zatrudniająca kilkuset blogerów, których zadaniami są wychwalanie Rosji i Putina oraz prowadzenie tzw. czarnego PR wobec wrogów Rosji. Same tylko trolle z Petersburga w ciągu doby umieszczają kilkadziesiąt tysięcy stosownych wpisów w mediach społecznościowych (w tym celu pod fikcyjną tożsamością zakładają konta np. na Facebooku, Twitterze) oraz na rosyjskich i zagranicznych portalach informacyjnych. Te paskudne i złośliwe stworzenia internetowe rozsiewają kłamstwa, produkują tzw. fake news, potęgują szum informacyjny. Zgodnie z wytycznymi i aktualną polityką swych mocodawców przeprowadzają zakrojone na wielką skalę operacje – cyberaataki na konkretne cele. Internetowe kampanie propagandowe często łączą się ze sterowanymi przez państwo – lub przez organizacje terrorystyczne – atakami cyberterrorystycznymi, co wymaga zaangażowania genialnych hakerów.

Cyberataki, cyberterroryzm, cyberarmie

Rosyjskie służby wywiadowcze już we wczesnych latach 90. podejmowały przeważnie dość udane próby infiltrowania komputerów wpływowych polityków, m.in. polskich, niestety, wtedy jeszcze bagatelizowano to naprawdę groźne zjawisko. W 2014 r., jak podaje raport Rządowego Zespołu Reagowania na Incydenty Komputerowe w Polsce, mieliśmy do czynienia z groźnymi atakami na serwery Krajowego Biura Wyborczego, na Giełdę Papierów Wartościowych oraz na serwery rządowe. Tego rodzaju ataki cyberterrorystyczne są łatwe do przeprowadzenia, bo polegają na wytworzeniu sztucznego obciążenia docelowej sieci, do czego atakujący wykorzystują przejęte uprzednio (przez zainfekowanie złośliwym oprogramowaniem) komputery osobiste i urządzenia mobilne rozsiane po całym świecie. Podobnych „incydentów” za sprawą Federacji Rosyjskiej w ostatnich latach odnotowano wiele. Najbardziej głośnym była „pierwsza cyberwojna w Estonii” w 2007 r., kiedy to w prosty sposób doprowadzono do paraliżu niemal wszystkich instytucji tego państwa. W zbrojnym konflikcie z Gruzją i na Ukrainie oprócz klasycznych metod militarnych posłużono się również elementami cyberwojny (stąd pojęcie wojny hybrydowej).

Faktu, że niewidzialna gołym okiem globalna zimna cyberwojna staje się coraz bardziej gorąca, nie da się już dziś zignorować. Na wirtualnym polu bitwy coraz popularniejsze są zaawansowane cybertechnologie, służące dziś przede wszystkim do wykradania danych. Już od 1998 r. rosyjscy hakerzy dość skutecznie atakowali amerykańskie serwery rządowe i prywatne, a w 2008 r. za pomocą pendrive’a wprowadzili groźnego wirusa do sieci Pentagonu i przejęli interesujące ich informacje... Robak Slammer (rok 2003) sparaliżował część Internetu w Korei Południowej i Japonii, całkowicie zakłócił usługi telefoniczne w Finlandii, doprowadził do przeciążenia sieci bankomatowych i kart kredytowych w USA... „Istnym arcydziełem” – tak go określają specjaliści – okazał się wykryty w 2010 r. komputerowy robak Stuxnet, będący dziełem hakerów najprawdopodobniej izraelskich. Zainfekowano nim tysiące komputerów obsługujących program nuklearny Iranu, co spowodowało poważne trudności z jego realizacją. Stuxnet może paraliżować strategiczne sektory zaatakowanych państw, może uziemić systemy obronne, zablokować połączenia telekomunikacyjne, odciąć wodę i dostawy energii...

W niedawnej jeszcze przeszłości – przed pojawieniem się wirusa Stuxnet – mieliśmy do czynienia co najwyżej z cyberprzestępcami, obecnie trzeba już mówić o cyberterroryzmie, cyberwojnach, cyberzbrojeniach. Światową potęgą w cyberuzbrojeniu są oczywiście Stany Zjednoczone i jak się zdaje, całkiem niewiele ustępuje im pola Federacja Rosyjska, a z roku na rok wzrasta również cyberpotencjał chiński. Chiny bez najmniejszych skrupułów sięgają dziś do arsenału cyberwojny; ich „Tytanowy deszcz” w 2003 r. poważnie zagroził amerykańskim serwerom rządowym oraz informatycznemu sercu świata – Dolinie Krzemowej, zaś w 2009 r. chińska grupa cyberszpiegów „GhostNet” przejęła dane z komputerów setek amerykańskich polityków oraz zarządców strategicznych korporacji. Te i podobne działania to nic innego jak znamiona otwartej, choć przynajmniej na razie bezkrwawej, wojny.

Z nieograniczonych możliwości światowej sieci informatycznej korzystają, oczywiście, terroryści. O ile jednak rządy państw nie przyznają się do organizowania lub planowania cyberataków na inne państwa, to islamscy cyberterroryści wręcz zabiegają o rozgłos i właśnie przez Internet sieją strach w zachodnich społeczeństwach.

Cyberwojna jako mniejsze zło

Czy wojna bez amunicji jest mniejszym złem? Czy można ją uznać za wojnę sprawiedliwą, a raczej sprawiedliwszą od innych? Jak przystało na teologa, autor książki „Cyberwojna. Wojna bez amunicji?”, dr Piotr Łuczuk rozważa aspekty moralne tego – tylko z pozoru wyłącznie wirtualnego – problemu nowoczesnego świata. W wielu uczonych dyskusjach podaje się dość kiepsko uzasadniony argument, że cyberwojny są najlepszą ochroną przed tradycyjnymi konfliktami zbrojnymi, że są bardziej humanitarnym rozwiązaniem międzynarodowych zatargów, bo uderzają tylko w struktury teleinformatyczne, że zawczasu rozbrajają nagromadzone emocje polityczne, że łatwiej ustalić reguły prowadzenia tego rodzaju wojen itp. Jednak bywa i tak – co pokazują choćby działania Rosji na Ukrainie – że cyberwojna, zamiast mu zapobiegać, prowadzi wprost do konfliktu zbrojnego, w którym jak najbardziej realnie leje się krew... Trzeba też brać pod uwagę nie tylko doraźne, lecz także długofalowe konsekwencje wojen w sieci, np. chaos i eskalację agresji w społeczeństwie zaatakowanego państwa, co przecież całkiem realnie może zagrażać życiu ludzi.

– Choć wokół wojsk cybernetycznych rzuconych w wir walki nie świszczą kule, to długofalowe skutki ich działań mogą się okazać zatrważające – kwituje rzecz dr Łuczuk. – Nie ma zatem cienia przesady w stwierdzeniu, że cyberwojna to jedno z najpoważniejszych zagrożeń XXI wieku.

Tagi:
książka

Reklama

„Jutro Niedziela” książka, która w przystępny sposób przybliża liturgię słowa

2019-12-10 14:06

Materiał prasowy

Z początkiem Adwentu rozpoczyna się realizacja trzyletniego Programu duszpasterskiego dla Kościoła w Polsce pt. „Wielka tajemnica wiary”. Jednym z jego celów jest zachęcenie Polaków do odkrycia na nowo potencjału niedzieli. „Szczególnym wyzwaniem dla Kościoła jest właściwe świętowanie przez wiernych niedzieli. Dzień ten wyznacza nie tylko ramy czasu wolnego od pracy; chrześcijanie nadal stanowią większość polskiego społeczeństwa i są zobowiązani do tego, aby humanistyczny wymiar niedzieli (dies homini) uzupełnić aspektem religijnym; wspominając zmartwychwstanie Chrystusa czynią z niedzieli dzień Pański (dies Domini)” – czytamy w dokumencie przygotowanym przez Komisję Duszpasterstwa Konferencji Episkopatu Polski.

Na starcie Programu Wydawnictwo Stacja7 proponuje konkretną pomoc w świętowaniu niedzieli w stylu chrześcijańskim – vademecum „Jutro Niedziela”, które w ciekawy i przystępny sposób przybliża niedzielną liturgię słowa.

Zdarza się, że niedziela przecieka nam przez palce, a z mszy świętej wychodzimy w poczuciu, że coś przegapiliśmy. Jak można to zmienić? Jak nie dać sobie zabrać dobrodziejstwa płynącego ze świadomie przeżytej niedzielnej mszy świętej?

"Jutro Niedziela" autorstwa ks. Przemysława Śliwińskiego i ks. Marcina Kowalskiego to pozycja przygotowana z myślą o osobach świeckich i duchownych. Autorzy znaleźli sposób, by w zwięzłej formie wyodrębnić z całej niedzielnej Liturgii Słowa wspólną nić tematyczną i zgrabnie ją przedstawić. Proponują czytelnikowi wnikliwą egzegezę biblijną wg cyklu lekcjonarza, zachęcając do podejścia do Pisma Świętego jako do osoby, organizmu, w którym każda tkanka i mięsień tworzą wspólnie fascynującą, biblijną, żywą rzeczywistość.

W „Jutro Niedzieli” znajdziemy przystępną i treściwą analizę czytań, przybliżenie kontekstu wydarzeń biblijnych oraz skondensowane podsumowanie nauki płynącej ze Słowa Bożego. A oprócz tego: Chmurę Słów, Biblijny Insider, Translator, Linki - czyli rozważanie Słowa Bożego w nowej formie, atrakcyjnej dla oka i intelektu.

„Jutro Niedziela” to wydawnictwo trzytomowe, w tym roku ukaże się tom A, w kolejnych – odpowiednio tom B i C (zgodnie z cyklem lekcjonarza). Całość złoży się na podręczną „Niedzielną biblioteczkę”.

Publikacja posiada Imprimatur Kurii Metropolitalnej Warszawskiej i jest objęta honorowym patronatem metropolity katowickiego, arcybiskupa Wiktora Skworca - przewodniczącego Komisji Duszpasterstwa Konferencji Episkopatu Polski.

“Jutro Niedziela” jest już dostępna w przedsprzedaży (w promocyjnej cenie) - zapraszamy do odwiedzenia strony, poświęconej książce: Zobacz/

„JUTRO NIEDZIELA”. Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę?

- motywacja do pokochania wnikliwej lektury Pisma Świętego

- przygotowanie do niedzielnej liturgii Słowa

- pomoc w pogłębieniu wiedzy biblijnej

- inspiracja do przygotowania homilii i konferencji, bazujących na Biblii

- punkt wyjścia do rozmów o wierze w gronie rodziny i znajomych

- kopalnia ciekawostek biblijnych

- profesjonalna biblijna “pomoc merytoryczna” dla liderów i członków wspólnot, kręgów biblijnych, grup parafialnych i duszpasterstw.

JUTRO NIEDZIELA. Dla kogo?

DLA ŚWIECKICH:

dla liderów i członków wspólnot, kręgów biblijnych, duszpasterstw - jako baza do spotkań ze Słowem Bożym

dla osób zainteresowanych samodzielnym pogłębieniem wiedzy biblijnej i odkrywaniem harmonii liturgii słowa: ścisłego związku pomiędzy Pierwszym i Drugim Czytaniem, Psalmem i Ewangelią

dla osób poszukujących Boga, stawiających Mu konkretne pytania i czekających na konkretne odpowiedzi

dla rodzin, chcących przygotować się do słuchania Słowa z niedzielnej liturgii

DLA DUCHOWNYCH:

Odcinki z cyklu "Jutro Niedziela" są od sześciu lat publikowane na łamach portalu Stacja7.pl – cieszą się popularnością wśród księży, którzy chętnie korzystają z "Jutro Niedzieli", np. przygotowując niedzielne homilie. Choć nie byli początkowo adresatami cyklu, z myślą o nich i na ich prośbę, autorzy na potrzeby książkowej publikacji zrewidowali treść i uzupełnili ją o dodatkowe fragmenty, których brak w internecie. „Te teksty stanowiły dla mnie pomoc w pracy duszpasterskiej: one rozszerzają spojrzenie na Biblię, pomagają znaleźć sposób na skuteczne dotarcie ze Słowem Bożym do innych ludzi i inspirują do tworzenia ciekawszych homilii” - zachęca do lektury “Jutro Niedzieli” ks. Piotr Adamczyk, dyrektor i redaktor naczelny radia RDN.

JUTRO NIEDZIELA. O Autorach

Ks. Przemysław Śliwiński – prezbiter Archidiecezji Warszawskiej. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Rzecznik prasowy Archidiecezji Warszawskiej. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Autor publikacji w portalu Stacja7.pl.

Ks. Marcin Kowalski - prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Współpracuje jako autor tekstów z portalem Stacja7.pl.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Papież: przygotowujemy się na przyjęcie Boga, a nie postaci z bajki

2019-12-15 12:09

st, pb (KAI) / Watykan

W czasie Adwentu przygotowujemy się na przyjęcie nie postaci z bajki, ale Boga, przed którym należy dokonać wyboru. Mówił o tym papież Franciszek w rozważaniu poprzedzającym modlitwę „Anioł Pański” na placu św. Piotra w Watykanie. Tradycyjnie też pobłogosławił przyniesione przez dzieci figurki Dzieciątka Jezus, które zostaną umieszczone w żłóbkach domowych szopek bożonarodzeniowych.

Grzegorz Gałązka

Papież wskazał, że „zbawienie ogarnia całego człowieka i go odradza”. - Ale te nowe narodziny, wraz z towarzyszącą im radością, zawsze zakładają umieranie dla siebie i dla grzechu, który jest w nas. Stąd wezwanie do nawrócenia, będące podstawą przepowiadania zarówno Jana Chrzciciela, jak i Jezusa - zaznaczył Franciszek.

Dodał, że „chodzi zwłaszcza o przekształcenie naszego wyobrażenia o Bogu”, do czego „zachęca nas okres Adwentu poprzez pytanie, które Jan Chrzciciel zadaje Jezusowi: «Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też innego mamy oczekiwać?»”. - Pomyślmy: przez całe życie Jan czekał na Mesjasza. Jego styl życia, jego ciało zostało wręcz ukształtowane przez te oczekiwania. Z tego też względu Jezus pochwalił go następującymi słowami: między narodzonymi z niewiast nie powstał nikt większy od niego. A jednak i on musiał nawrócić się na Jezusa. Podobnie jak Jan, my również jesteśmy wezwani do rozpoznania pokornego i miłosiernego oblicza, które Bóg postanowił przyjąć w Jezusie Chrystusie - podkreślił Ojciec Święty.

Wskazał, iż Adwent „mówi nam, że nie wystarczy wierzyć w Boga: trzeba codziennie oczyszczać naszą wiarę”. - Chodzi o przygotowanie się na przyjęcie nie postaci z bajki, ale Boga, który nas wzywa, angażuje nas i przed którym należy dokonać wyboru. Dzieciątko leżące w żłóbku ma oblicze naszych najbardziej potrzebujących braci i sióstr, ubogich, którzy są uprzywilejowani w tej tajemnicy i często najbardziej potrafią rozpoznać obecność Boga wśród nas - przekonywał papież.

Swe rozważanie zakończył wezwaniem, „byśmy zbliżając się do Bożego Narodzenia, nie dali się rozproszyć rzeczom zewnętrznym, ale uczynili miejsce w sercu dla Tego, który już przyszedł i chce przyjść ponownie, aby uleczyć nasze choroby i obdarzyć nas swoją radością”.

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

W tę trzecią niedzielę Adwentu, zwaną „niedzielą radości”, Słowo Boże zachęca nas z jednej strony do radości, a z drugiej do uświadomienia sobie, że życie obejmuje także chwile zwątpienia, kiedy trudno wierzyć. Zarówno radość jak i wątpliwości to doświadczenia będące częścią naszego życia.

Wyraźnej zachęcie do radości proroka Izajasza: „Niech się rozweselą pustynia i spieczona ziemia, niech się raduje step i niech rozkwitnie!” (35, 1), przeciwstawia się w Ewangelii wątpliwość Jana Chrzciciela: „Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też innego mamy oczekiwać?”(Mt 11,3). Istotnie prorok wykracza swym spojrzeniem poza aktualną sytuację: ma przed sobą ludzi zniechęconych: o osłabłych rękach, chwiejnych kolanach, zagubionych sercach (por. 35, 3-4). Jest to ta sama rzeczywistość, która w każdym czasie wystawia wiarę na próbę. Ale Boży człowiek patrzy poza nią, ponieważ Duch Święty sprawia, że jego serce odczuwa moc Jego obietnicy i ogłasza zbawienie: „Odwagi, nie bójcie się! Oto wasz Bóg [...] On sam przychodzi, by was zbawić” (w. 4). I oto wszystko się przekształca: pustynia zakwita, pociecha i radość zawładnęły ludźmi o zagubionym sercu, chromy, ślepy, niemy zostają uzdrowieni (por. w. 5-6). To właśnie dokonuje się wraz z Jezusem: „niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię” (Mt 11,5).

Taki opis ukazuje nam, że zbawienie ogarnia całego człowieka i go odradza. Ale te nowe narodziny, wraz z towarzyszącą im radością, zawsze zakładają umieranie dla siebie i dla grzechu, który jest w nas. Stąd wezwanie do nawrócenia, będące podstawą przepowiadania zarówno Jana Chrzciciela, jak i Jezusa. Chodzi zwłaszcza o przekształcenie naszego wyobrażenia o Bogu. A do tego właśnie zachęca nas okres Adwentu poprzez pytanie, które Jan Chrzciciel zadaje Jezusowi: „Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też innego mamy oczekiwać?” (Mt 11,3). Pomyślmy: przez całe życie Jan czekał na Mesjasza. Jego styl życia, jego ciało zostało wręcz ukształtowane przez te oczekiwania. Z tego też względu Jezus pochwalił go następującymi słowami: między narodzonymi z niewiast nie powstał nikt większy od niego (por. Mt 11,11). A jednak i on musiał nawrócić się na Jezusa. Podobnie jak Jan, my również jesteśmy wezwani do rozpoznania pokornego i miłosiernego oblicza, które Bóg postanowił przyjąć w Jezusie Chrystusie.

Adwent, okres łaski, mówi nam, że nie wystarczy wierzyć w Boga: trzeba codziennie oczyszczać naszą wiarę. Chodzi o przygotowanie się na przyjęcie nie postaci z bajki, ale Boga, który nas wzywa, angażuje nas i przed którym należy dokonać wyboru. Dzieciątko leżące w żłóbku ma oblicze naszych najbardziej potrzebujących braci i sióstr, ubogich, którzy „są uprzywilejowani w tej tajemnicy i często najbardziej potrafią rozpoznać obecność Boga wśród nas” (List apost. „Admirabile signum”, 6).

Niech Dziewica Maryja pomoże nam, byśmy zbliżając się do Bożego Narodzenia, nie dali się rozproszyć rzeczom zewnętrznym, ale uczynili miejsce w sercu dla Tego, który już przyszedł i chce przyjść ponownie, aby uleczyć nasze choroby i obdarzyć nas swoją radością.

[po modlitwie:] Drodzy bracia i siostry!

Pozdrawiam was wszystkich, rodziny, grupy i stowarzyszenia kościelne, którzy przybyliście z Rzymu, Włoch i wielu części świata. W szczególności pozdrawiam pielgrzymów z Korei, z Walencji i grupę z Rotzo.

Pozdrawiam was, drogie dzieci, które przybyłyście z figurkami Dzieciątka Jezus do waszego żłóbka. Podnieście figurki. Z serca je błogosławię. Jak przypomniałem w liście „Admirabile signum”, „Żłóbek jest jakby żywą Ewangelią [...] Kontemplując scenę Bożego Narodzenia, jesteśmy zaproszeni do duchowego wyruszenia w drogę, pociągnięci pokorą Tego, który stał się człowiekiem, aby spotkać każdego człowieka. I odkrywamy, że On nas miłuje tak bardzo, że jednoczy się z nami, abyśmy i my mogli się z Nim zjednoczyć” (n. 1).

Za niecały rok, od 13 do 20 września 2020 r., w Budapeszcie odbędzie się 52. Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny. Od ponad wieku kongresy eucharystyczne przypominają nam, że w centrum życia Kościoła znajduje się Eucharystia. Temat następnego kongresu będzie brzmiał: „W tobie są wszystkie me źródła” (Ps 87, 7). Módlmy się, aby „Kongres Eucharystyczny, który odbędzie się w Budapeszcie, sprzyjał we wspólnotach chrześcijańskich procesom odnowy, ażeby zbawienie, którego Eucharystia jest źródłem, przekładało się także na kulturę eucharystyczną, potrafiącą inspirować mężczyzn i kobiety dobrej woli w dziedzinach charytatywnej, solidarności, pokoju, rodziny, troski o świat stworzony” (Przemówienie do Papieskiego Komitetu ds. Międzynarodowych Kongresów Eucharystycznych, 10 listopada 2018 r.).

Życzę wszystkim dobrej niedzieli i dobrej nowenny bożonarodzeniowej. A wy, dzieci, zanieście figurki Dzieciątka do żłóbków. I proszę, nie zapominajcie o mnie w modlitwie. Smacznego obiadu i do widzenia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Akcja Paczka – Pomoc Polakom na Wschodzie

2019-12-16 07:23

Red.

Projekt Akcja Paczka – Pomoc Polakom na Wschodzie jest realizowany przez harcerki i harcerzy ZHR nieprzerwanie od 1996 r. W ramach akcji członkowie Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej organizują zbiórki żywności w swoich środowiskach lokalnych (parafie, szkoły, uczelnie wyższe, grupy nieformalne). Przed Świętami Bożego Narodzenia z zebranych darów przygotowywane są paczki, które zawożone są do środowisk Polskich na terenie Ukrainy i Białorusi. Służba na rzecz drugiego człowieka wpisana jest w Prawo Harcerskie oraz w statut ZHR. Najważniejszą częścią Akcji Paczka jest wyjazd na Wschód z wcześniej przygotowanymi przez siebie paczkami. Harcerze i harcerki osobiście dostarczają paczki do domów najbardziej potrzebujących rodzin. Spotkania z Polakami połączone są z składaniem świątecznych życzeń, łamaniem się opłatkiem, śpiewaniem kolęd oraz rozmową w języku polskim. Spotkania te są niezwykle ważne zarówno dla odwiedzających jak i odwiedzanych. Odwiedzane rodziny często czekają na spotkanie z harcerzami przez cały rok. Oprócz pomocy materialnej w postaci paczki dostają również poczucie, że są ludzie, którzy o nich pamiętają, pomimo że dziś nie mieszkają na terenie Polski. Podczas Akcji Paczka powstają znajomości, które trwają latami. Lokalni koordynatorzy poszczególnych wyjazdów współpracują z organizacjami polskimi i parafiami, które pomagają tworzyć listy domów do odwiedzenia. W bezpośrednim dotarciu do rodzin pomaga miejscowa młodzież oraz miejscowe organizacje harcerskie. Akcja Paczka – Pomoc Polakom na Wschodzie jest projektem opartym na pracy harcerzy i wolontariuszy. To oni z własnej woli organizują zbiórki darów, które później wręczane są rodzinom. W tym roku na Kresy wyjedzie 14 autokarów wiozących około 500 wolontariuszy. Około 2500 paczek, które trafią w okresie przedświątecznym do polskich rodzin.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem