Reklama

Tragedia, co wiedzie do chwały

2018-03-21 09:42

Maria Szulikowska
Edycja przemyska 12/2018, str. IV

Zbiory cyfrowe MPRŻ
Słudzy Boży Wiktoria i Józef Ulmowie z siedmiorgiem dzieci zostali zamordowani przez Niemców wraz z ukrywanymi przez nich żydowskimi rodzinami

Kolejna rocznica tragedii w Markowej – śmierć rodziny Ulmów i Żydów, których ukrywała – każe nieco inaczej pochylić się nad zdarzeniem po to, by lepiej dostrzec Boski wymiar ofiary życia i miłości. Zaiste Boski, bo tylko Pan i Zbawca może wyprowadzić chwałę z tego, co po ludzku oznacza zbrodnię. Zdumiewa fakt, że kaci pozostali w cieniu tragedii, a ofiary ich zbrodni – rodzina Ulmów coraz bardziej jaśnieje chwałą.

Markowska ziemia

Czas zamknięty kolejną rocznicą, jest niczym wschodzące ziarno, które ongiś zostało wrzucone w glebę, bowiem to od jakości i ziarna, i ziemi zależy piękno i jakość łanu. Markowska ziemia okazuje się płodna, a ziarno życia ma siłę pokonać wszystkie trudności aury i świata tak, by nowy kłos w pełni ukazał cud życia w jego finale, który „zmienia się, ale się nie kończy”.

Ewangelia o siewcy wskazuje, iż ziarno może wydać plon nawet stokrotny. Wielokrotność zależy od gruntu, na który padnie. Patrząc z tej perspektywy na życie i śmierć sług Bożych Rodziny Ulmów, należy dostrzec ważką prawdę: na nich spełnia się prorocka zapowiedź Jezusa, nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich. Ulmowie oddali życie, to prawda, ale ono wraca do nich zwielokrotnionym plonem, echem łaski i chwały...

Reklama

Nieśmiertelni

Ich czas wiedzie ze śmierci – do życia!

Z ciemnej mogiły – do chwały ołtarzy!

Z ponurej pogardy człowieka – do właściwego zrozumienia ich logiki wyboru i motywów działania! Jakże nie przywołać tu owej mądrości, która powiedziała: zdało się oczom głupich, że pomarli, zejście ich poczytano za nieszczęście i odejście od nas za unicestwienie, a oni trwają w pokoju. Choć nawet w ludzkim rozumieniu doznali kaźni, nadzieja ich pełna jest nieśmiertelności. Po nieznacznym skarceniu dostąpią dóbr wielkich... (Mdr 3, 1n).

Milcząca prawda

Prawda odsłania się powoli, ale ma to do siebie, że zawsze wychodzi na jaw nawet najbardziej ukryte jej oblicze. Za życia Ulmowie przykrywali swoją prawdę milczeniem. Nikomu nie podawali racji swojego postępowania, królewską tajemnicę chowali w sercu, a Bóg, który zna zamiary serc – teraz je nam odsłania, a robi to w taki sposób, że do dziś zdumiewają się ludzie mający przed oczami i w pamięci ich prosty, pracowity, ubogi i cichy styl życia rodzinnego.

Współczesnego człowieka nie jest łatwo przekonać o świętości Sług Bożych, tak było zresztą za czasów Jezusa, gdy Żydzi pytali: czy może być co dobrego z Nazaretu? Bóg patrzy na serce, a nie na wygląd i czyny zewnętrzne, wystarczy tutaj przywołać scenę namaszczenia Dawida na króla…

Zwyczajna Rodzina

Proces beatyfikacyjny sług Bożych Rodziny Ulmów jeszcze trwa, a wespół z nim trwa promocja tej rodziny w realnym świecie, do którego przynależy: historia, upamiętnianie, przyznawanie tytułów i medali, budowanie pomników czy literackie spojrzenia na fenomen życia „zwyczajnej Rodziny”.

Ktokolwiek zetknie się bliżej z kandydatami na ołtarze, ten przyznaje się do wzruszenia, podziwu i zdumienia, a z poznanej prawdy i pokonanej niewiedzy wyprowadza niemal hymn pochwalny o odkryciu skarbu ukrytego w roli. Można śmiało powiedzieć, że na zegarze historii Anno Domini 2018, siedemdziesiąt cztery lata po tragedii, wybija godzina chwały Rodziny, która zachwyca, zdumiewa i porusza serca.

Heroiczna odwaga

Całkiem niedawno znajoma – żona i matka trójki dzieci – po przeczytaniu „Markowskich bocianów” zastanawiała się głośno: czy byłabym w stanie dla ratowania Żydów, jak Ulmowie, poświęcić swoją rodzinę? Po chwili głębokiej zadumy, a nawet wewnętrznej walki, powiedziała cicho… chyba nie. Nie miałabym takiej odwagi…

Wiele osób myśli podobnie jak owa kobieta. Zresztą nawet wtedy, gdy Józef i Wiktoria w swoim domu ukrywali Żydów, radzono im po cichu, by pozbyli się kłopotu. Nie posłuchali „dobrych rad”, nie pozbyli się „kłopotu”, pozostali wierni swojej decyzji, sumieniu i przesłaniu Ewangelii o miłosiernym Samarytaninie. Teraz to Pan Bóg troszczy się o ich chwałę, więc z pewnością i – daj Boże niebawem – będziemy uczestnikami zaliczenia Rodziny Ulmów w poczet błogosławionych.

***

Z ziemi do nieba
Z ziemi do nieba z wiarą
iść trzeba.
Wziąć KRZYŻ w ramiona
by śmierć pokonać.
Z ziemi do nieba –
szlakiem miłości
iść za Chrystusem
wśród codzienności.
Z ziemi do nieba
całą RODZINĄ
lęku się pozbyć...
cierpienia – miną.
Z ziemi do nieba
odwiecznym szlakiem wiary! Ojczyzny!
Kto jest Polakiem!

***

Nasze pociechy
wzeszły cichutko jak
słońce o poranku
wiosną kwiaty na łące
jasne gwiazdki na szafirowym niebie
latorośle krzewu winnego
zakołysały się podmuchem życia leciutko
niczym letnie łany w fazie kłoszenia kwitnące sady kruche i nietrwałe
ożywcze jak
poranna rosa
piękne bo kochane
dobre i słodkie
nasze pociechy
Aniołki z Markowej.
Maria Szulikowska

Tagi:
rodzina Ulmów

Zwyczajna rodzina

2019-07-03 08:41

Maria Szulikowska
Edycja przemyska 27/2019, str. VIII

Muzeum Rodziny Ulmów
7 lipca 1935 r. Józef i Wiktoria ślubowali sobie miłość, wierność i uczciwość małżeńską

Józef i Wiktoria Ulmowie 7 lipca 1935 r. w kościele katolickim ślubowali sobie miłość, wierność i uczciwość małżeńską. Ich związek błogosławił ks. Józef Przybylski, wikary, który wtedy pracował w markowskiej parafii. Księgi parafialne potwierdzają niezbicie ich sakramentalne życie – chrzest, zapowiedzi, ślub, narodziny i chrzest kolejnych dzieci. To tylko zapis – papierek jak jeden z wielu otrzymywanych w różnej fazie życia; może i papierek jak kpią z sakramentu współcześni, „nowocześni” i dalecy od Kościoła ochrzczeni ludzie. Zakochani bez pamięci, wolni w miłości – twierdzą, że nie muszą mieć papierka z Kościoła, żeby być szczęśliwymi. Może do szczęścia rozumianego jako chwilowa przyjemność nie jest on ważny i potrzebny, ale w sferze ducha, chrześcijańskiej tożsamości ten papierek ma wartość przysłowiowego lakmusa i pokazuje stan wiary.

Ulmowie jak stare bukłaki zachowali swoje dobre wino pobłogosławionej miłości na cały czas trwania małżeństwa; pomogła im ona dochować wierności sobie nawzajem i Bogu, któremu obiecali otwarcie na życie. Otwarte serce może mieć i ma tylko ten, kto kocha, kto zna wartość życia i cnoty, a także cel i sens ludzkiej egzystencji na ziemskim padole. Różnica w rozumieniu i podejściu do miłości wtedy a dzisiaj jest zasadnicza. Miłość dwojga ludzi była podporządkowana kanonom moralnym płynącym z Dekalogu i powołania do świętości. To, co Bóg powiedział, było święte w oczach tych, którzy Bogu służyli w swojej codzienności. Dziś wiele się zmieniło w podejściu do powołania małżeńskiego, jego roli w społeczeństwie, prokreacji, wierności i nierozerwalności, a nawet w stylu zawierania wspólnoty małżeńskiej. Pomijając dewiacje i parcie na związki tej samej płci, młody człowiek wychowany w wolności bez odpowiedzialności, pozbawiony mocy wiary, choć zachowujący jej pozory, nie jest w stanie zrozumieć piękna chrześcijańskiej rodziny, jakiej wzór zostawili Ulmowie.

Bo czym oni mogą dzisiaj błyszczeć? – pyta zagorzały zwolennik wolnej miłości. Paradoksalnie odpowiedź na to nieco złośliwe pytanie może zdumiewać, i to z wielu powodów.

– Ulmowie nigdy nie wyparli się swojej wiary, żyli według jej wskazań, przekazywali ją swoim dzieciom, dawali o niej świadectwo wobec innych, a nade wszystko umieli rozszerzyć swoją miłość na liczne potomstwo oraz na bliźnich, czyli Żydów, którzy w konkretnym momencie zapukali do ich drzwi. Zostali przyjęci w imię samarytańskiej przysługi…

– Ulmowie nie dorobili się majątku, choć oboje ciężko pracowali, ale być może właśnie to ubóstwo, egzystencjalny status biedaka, pomogło im zwrócić uwagę na wartości ewangeliczne, inne niż materialne, które pozwalają dojrzewać osobie do poziomu heroizmu.

– Ulmowie pokazali urzekającą miłość wzajemną jako małżonkowie i miłość rodzicielską jako ojciec i matka swoich siedmiorga dzieci. Ich dom tętnił radością i nadzieją, pokojem i zaufaniem Bogu, modlitwą i szeroko rozumianym apostolstwem świeckich. Pasje Józefa wymagały oprócz wiedzy niesamowitego poświęcenia i otwartości na drugiego człowieka. Promieniująca miłość była fundamentem ich szczęścia. O tym mówią fotografie rodziny, pokazujące ich codzienne życie i tę atmosferę pokoju i dobra, jakie nosili w sobie, a które dzięki łasce Boga pomnażali każdego dnia.

– Szczęśliwi małżonkowie stworzyli szczęśliwą rodzinę, rodzinę, która mocno zakorzeniona w Bogu, oddana Mu całym sercem, doświadczająca cudów Opatrzności, choćby w sytuacji choroby Józefa, którego wyleczył niemiecki lekarz, a fakt, że ktoś ich zdradził i ponieśli śmierć w wigilię Zwiastowania Pańskiego, czyli święta życia – podkreśla tylko Boży plan wobec rodziny gotowej w imię miłości do największej ofiary – nie tylko przyjmować Boże dary, ale jak trzeba to oddać Mu wszystko. Na to stać tylko wyjątkowe wspaniałe rodziny! Rodziny, które wiedzą, że gdy rozpadnie się dom doczesnej pielgrzymki, znajdą przygotowane w niebie wieczne mieszkanie.

Nie ma tu na ziemi ich domu, ale jest Muzeum nazwane ich imieniem; jest Dzień Pamięci o Polakach ratujących Żydów i jest wielkie przesłanie rodziny, która zrealizowała swoje powołanie i Boży zamiar w pełni, a może z nawiązką – z której inni mogą korzystać dzisiaj jako z pięknego wzoru i ideału. I dokądkolwiek dotrze wieść o bohaterskiej rodzinie z Markowej, wszędzie widać poruszenie i podziw dla prawdy, za jaką oddali życie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Komunikat Kurii Metropolitalnej w Krakowie

2019-09-21 22:35

W związku z pojawiającymi się w przestrzeni medialnej nieprawdziwymi informacjami na temat zmian personalnych w Biurze Prasowym Archidiecezji Krakowskiej, Kuria Metropolitalna w Krakowie informuje, że podjęte działania dotyczą zakończenia współpracy jedynie z koordynatorem Biura, panią Joanną Adamik, i jej dwiema najbliższymi współpracowniczkami, które są osobami niezamężnymi.

Artur Stelmasiak/Niedziela

Należy zaznaczyć, że pani Joanna Adamik w dniu 10 sierpnia br. w piśmie skierowanym na ręce Księdza Arcybiskupa stwierdziła, m.in.: „(…) wyrażając szczerą wdzięczność za ostatnie lata i miesiące pracy i służby dla Księdza Arcybiskupa, także za wszystkie gesty i słowa osobistej życzliwości wobec mnie i moich bliskich, proszę o zwolnienie mnie z obowiązków”. Ta prośba została ostatecznie przyjęta w dniu 19 bm., przy zachowaniu umownego (miesięcznego) trybu wypowiedzenia i wynagrodzenia, pomimo rezygnacji ze świadczenia pracy.

Natomiast dwie pozostałe osoby, które w życiu prywatnym jako matki tworzą wraz ze swymi mężami katolickie rodziny, nadal pozostają pracownikami Biura Prasowego Archidiecezji Krakowskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Syria: nie widać końca wojny, bomby wciąż spadają

2019-09-22 21:47

(KAI/Vaticannews) / Aleppo

Wojna w Syrii ciągle jeszcze trwa, a embargo gospodarcze, nałożone na ten kraj, przysparza jego mieszkańcom kolejnych cierpień, ponieważ sankcje najbardziej dotykają najbiedniejszych. Wskazuje na to wikariusz apostolski dla katolików obrządku łacińskiego w Aleppo bp Georges Abou Khazen, który po raz kolejny wezwał wspólnotę międzynarodową do zniesienia embarga i do podjęcia konkretnych działań na rzecz zakończenia konfliktu.

Archiwum Papieskiego Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie
Krajem, w którym rozgrywa się największy dramat humanitarny ostatnich lat, jest Syria

Biskup zwrócił uwagę na dramatyczne warunki życia Syryjczyków. Są oni pozbawieni pracy, brakuje żywności, na wielu obszarach nie ma elektryczności i nie działają wodociągi. Wciąż trwające walki sprawiają, że nikt jeszcze nie myśli o odbudowie. Wikariusz apostolski Khazen przypomniał, że Turcja miała doprowadzić do rozbrojenia rebeliantów, tymczasem jeszcze bardziej ich uzbroiła, dlatego tak bardzo zaciekłe walki toczą się o znajdujący się w rękach islamskich dżihadystów Idlib i nasiliły się ataki w innych częściach Syrii.

Zdaniem mieszkającego w Aleppo hierarchy wojna nie tylko spowodowała wiele ofiar i ogromne straty, ale jednocześnie pokazała, że współistnienie chrześcijan i muzułmanów jest możliwe. „Kiedy fundamentaliści weszli do naszego miasta, poderżnęli gardło miejscowemu imamowi, który krytykował ich działania, a jego głowę zawiesili na minarecie. Wielu wyznawców islamu mówiło mi wówczas, że to nie jest religia, jaką wyznają” – podkreślił syryjski biskup. Wskazał, że miejscowi muzułmanie często apelują, by chrześcijanie nie wyjeżdżali i zostali w Syrii.

„Przez lata wojny poruszyło ich świadectwo chrześcijańskiego miłosierdzia. Doświadczyli, że nieśliśmy pomoc wszystkim bez względu na wyznawaną wiarę. Pomagaliśmy nawet żonom i dzieciom rebeliantów” – przypomniał biskup. Przyznał, że dialog życia z islamem jest możliwy i może się stać zaczątkiem nowej Syrii. „Nie możemy się łudzić, że kiedykolwiek będzie możliwy dialog dogmatyczny. Możliwe jest jednak wzajemne spotkanie wokół wartości dotyczących osoby ludzkiej, rodziny czy spraw bioetycznych” – zaznaczył wikariusz apostolski Aleppo. Podkreślił zarazem, że dialog zawsze oznacza otwarcie się na drugiego przy zachowaniu własnej tożsamości i dawaniu świadectwa temu, w co się wierzy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem