Reklama

Niedziela w Warszawie

Bracia i siostry miłosierdzia

Przez stulecia Kościół był jedyną instytucją opiekującą się chorymi. Gdyby nie on, długo nie byłoby szpitali. Ich powstanie i działalność są nierozłącznie związane z Kościołem

Pierwsze miejsca były ośrodkami opiekuńczymi. Przytułkami dla ubogich, chorych i niedołężnych, w których udzielano także pomocy medycznej. Powstawały przy kościołach, oddawano je pod opiekę proboszczom, zakonom, albo bractwom szpitalnym, kierującym się wskazaniami ewangelicznymi, troską o chorych i ubogich.

Codzienna opieka sprawowana przez żeńskie, ale i męskie zgromadzenia zakonne, polegała na myciu chorych i niedołężnych, prześcielaniu im łóżek, podawaniu wody, jedzenia. Głodnego karmiono, spragnionego pojono, a to wprost łączyło się z drobnymi zabiegami, leczeniem, a choćby podawaniem ziół itp.

Zawsze Świętego Ducha

Do najaktywniejszych zakonów szpitalnych, opiekujących się ubogimi i chorymi, należało Zgromadzenie Świętego Ducha, znane też jako duchacy. Nic dziwnego, że zakładane lub obejmowane przez zakonników szpitale były zawsze pw. Świętego Ducha.Tak było też w Warszawie, gdzie należał do nich kościół Świętego Ducha na Nowym Mieście. Przy nim powstał przed 1388 r. najpewniej pierwszy, a na pewno pierwszy dziś nam znany, szpital na Mazowszu. Ulokowany został za murami Starej Warszawy, a ufundował go książe mazowiecki Janusz Starszy.

Reklama

Zarządcą szpitala był z urzędu proboszcz tamtejszej parafii Świętego Ducha, a jak pisał w połowie XIX wieku historyk Julian Bartoszewicz, inicjatywa jego powołania wyszła od „rajców i obywateli Warszawy”, a jeden z nich „podarował Kościołowi trzeci denar z jatek, kramów i straganów”.

Drugi szpital powstał w drugiej dekadzie XV wieku w Nowej Warszawie, przy kościele Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny, przy dzisiejszej ul. Przyrynek. Trzeci, przy późniejszej ul. Piwnej, na terenach darowanych augustianom przez księżnę Annę Fiodorównę.Wybudowali oni szpital na początku lat 40. XV wieku, a opiekę nad chorymi sprawowały augustianki.

Bractwo miłosierdzia

Jak grzyby po deszczu zaczęły wyrastać w XVI wieku mniejsze i większe szpitale-przytułki. Największy był Szpital Świetej Trójcy, położony u zbiegu Nalewek i ul. Długiej, obok późniejszego Arsenału. A najdłużej istniejącym – Szpital Świętego Krzyża przy obecnym kościele (wówczas kaplicy) Świętego Krzyża – przetrwał do XIX wieku.

Reklama

O wielkiej potrzebie nowych miejsc w szpitalach świadczy tworzenie się bractw, których celem była opieka nad żebrakami, ubogimi i chorymi. Największą rolę w dziejach warszawskiego szpitalnictwa odegrało, założone w 1596 r. przez ks. Piotra Skargę, Bractwo Miłosierdzia.

To ono stworzyło Szpital św. Łazarza przy ul. Mostowej, w którym mieli znaleźć miejsce ubodzy i trędowaci, „wyrzuceni na ulicę, chorzy, którzy żebrać nie mogą”. W latach 80. XVIII wieku szpital zaczął służyć wyłącznie chorym, stając się ośrodkiem specjalistycznym chorób wenerycznych i rakowatych.

Siostry miłosierdzia

Szarytki, siostry miłosierdzia ze Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo, pojawiły się w Warszawie w połowie XVII wieku z inicjatywy królowej Polski Ludwiki Marii, żony Jana Kazimierza. Powierzyła im królowa m.in. opiekę nad szpitalem Świętego Krzyża. Gdy po latach, w 1682 r., siostry ulokowały się w Warszawie – w domu przy ul. Tamka, gdzie są do dziś – trafiły do odbudowanego po pożarze Szpitala św. Marcina przy Piwnej. Tu znalazły właściwy cel, jaki stawiała im reguła zakonna.

Tu także – jak podkreśla Zofia Podgórska-Klawe, autorka wielu opracowań na temat historii polskiej medycyny – koncentrując się na opiece nad chorymi, doprowadziły do stopniowej, acz ważnej zmiany. Ich podopiecznymi stali się bardziej chorzy, niż biedni, a szpital – bardziej lecznicą, niż przytułkiem. Oddając opiekę nad chorymi siostrom miłosierdzia warszawski proboszcz ks. Kazimierz Szczuka – ocenia Zofia Podgórska-Klawe – otworzył nową epokę w dziejach warszawskiego szpitalnictwa.

Za przykładem bractwa

Drugą, objętą opieką przez siostry miłosierdzia warszawską placówką, był Szpital św. Rocha, założony w 1710 r. i początkowo prowadzony przez Bractwo św. Rocha, które opieką otoczyli księża misjonarze. Siostry, którym szybko oddano w zarząd szpital, okazały się profesjonalistkami. Dobrymi administratorkami, nie tylko opiekunkami. Były lepiej wykształcone niż członkinie Bractwa, z reguły niepiśmienne. Nic dziwnego, że siostrom chętnie powierzano nie tylko pielęgnację chorych, lecz także administrację szpitalną. Za przykładem Bractwa św. Rocha poszła kapituła, przekazując kilka lat później siostrom zarząd nad dobrami szpitala na Piwnej.

Szpital św. Rocha działał przez ponad 200 lat. Podczas II wojny światowej został spalony. Po wojnie odbudowano go tylko częściowo, bez kaplicy. Dziś jedyną pamiątką, która pozostała po nim przy Krakowskim Przedmieściu, jest krzyż nad wejściem.

Siostry miłosierdzia można było spotkać nie tylko w warszawskich szpitalach. Oprócz opieki nad chorymi prowadziły wiele szpitalnych aptek – aż do końca II RP, a nawet jeszcze w pierwszych latach Polski Ludowej. Ceniono je, chętnie korzystano z ich poświecenia i umiejętności. Gdy tworzony był szpital, chętnie zapraszano je do opieki nad chorymi.

Twierdza Zmartwychwstanek

Po odzyskaniu niepodległości szpitale w Warszawie wyrastały jak grzyby po deszczu – potrzeby były ogromne – i nie bez udziału Kościoła. Jednym z ostatnich szpitali założonych przez Kościół w okresie międzywojennym była placówka zgromadzenia sióstr elżbietanek na Mokotowie (1931 r.). Jego zalążkiem była mała lecznica chirurgiczna, założona 10 lat wcześniej przy ul. Topiel na Powiślu. Duży trzypiętrowy budynek, połączony z kaplicą, otrzymał bardzo nowoczesne wyposażenie.

Po Powstaniu Warszawskim budynek został zniszczony przez Niemców. Siostry odbudowały szpital, jednak już rok po otwarciu (1949 r.) szpital został upaństwowiony. Katolickie instytucje nie miały prawa bytu. Jeszcze w 1946 r. Caritas prowadził 256 szpitali, jednak w 1950 r. władze komunistyczne go zlikwidowały. Pięć lat temu, w jego miejscu, przy ul. Goszczyńskiego, otwarto nowoczesny Szpital św. Elżbiety – Mokotowskie Centrum Medyczne.

Szarytki, ale także elżbietanki, urszulanki, zmartwychwstanki, pasjonistki i szczególnie wiele franciszkanek, można było spotkać w szpitalach polowych w czasie Powstania Warszawskiego. W powstałej niedługo przed wojną lecznicy sióstr franciszkanek „Sanatorium św. Józefa” przy ul. Hożej, jak w wielu podobnych placówkach, Zgrupowanie Zaremba-Piorun zorganizowało szpital. Większość personelu medycznego stanowiły siostry zakonne, nie tylko franciszkanki.

Sporo szpitali powstało w klasztorach i szkołach. „Twierdzą Zmartwychwstanek” nazwano zespół klasztorno-szkolny zmartwychwstanek przy ul. Krasińskiego, który był i szpitalem, i silnym punktem obrony powstańców.

Brali się do medycyny

Na budynku kościoła św. Jana Bożego przy dzisiejszej ul. Bonifraterskiej nieprzypadkowo widnieje napis: „Błogosławiony, kto myśli o biednym i nędzarzu. Pan uwolni go w dniu nieszczęścia”. Bonifratrzy, czyli dobrzy ojcowie, ojcowie miłosierdzia, którzy do Warszawy przybyli w 1650 r., zajmowali się pielęgnacją chorych. Obok klasztoru zbudowali szpital, w którym opiekowali się także najnędzniejszymi z najnędzniejszych, tj. chorymi psychicznie.

Jak pisał historyk Julian Bartoszewicz: „starszyzna braci miłosierdzia brała się do medycyny”. Zakonnicy aż do początku XIX wieku pomagali nie tylko obłąkanym, ale wszystkim chorym. Wyruszali rankiem na miasto z lektyką i zbierali z ulicy ubogich chorych. Często było ich tylu, że nie mieli skąd zdobyć dla nich jedzenie. Sami przecież żyli w ubóstwie.

Po powstaniu listopadowym zakonnikom odebrano opiekę nad szpitalem, zajmowali się teraz czynnościami pomocniczymi. Po powstaniu styczniowym władze carskie zakon bonifratrów skasowały, a szpital przekazano władzom świeckim. Szpital ostatecznie dotrwał do Powstania Warszawskiego. Po wojnie Dobrzy Bracia wrócili na Bonifraterską, ale szpital nie doczekał się odbudowy. Na początku lat 90. XX wieku niedaleko, przy ul. Sapieżyńskiej, stanął budynek mieszczący dziś m.in. popularną przychodnię – dziś Centrum Medyczne Bonifratrów i aptekę.

Korzystałem m.in. z prac Tadeusza Brzezińskiego i Zofii Podgórskiej-Klawe

2018-03-28 10:57

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Watykan: powstaje dyrektorium regulujące relacje między biskupami i zakonami

2020-07-10 14:38

[ TEMATY ]

Watykan

zakony

biskupi

BP KEP

W Watykanie trwają końcowe prace nad dyrektorium regulującym wzajemne relacje między biskupami i instytutami życia konsekrowanego. Zastąpi ono obowiązującą od 42 lat instrukcję „Mutuae relationes”. Dokument będzie miał charakter duszpasterski i kanoniczny.

Jego wypracowaniem zajmuje się grupa robocza powołana przez Kongregację ds. Biskupów i Kongregację ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, pod kierunkiem biskupa pomocniczego archidiecezji mediolańskiej Paolo Martinellego, który sam należy do zakonu kapucynów. Grupa ta zebrała sugestie przedstawione przez regionalne konferencje biskupie oraz unie zakonnych przełożonych generalnych męskich i żeńskich. Swój wkład wniosły również: Sekretariat Stanu, Papieska Rada ds. Tekstów Prawnych i Kongregacja Nauki Wiary.

Projekt „Dyrektorium na temat relacji między biskupami i życiem konsekrowanym w komunii i misji Kościoła”, do którego dotarł hiszpański portal katolicki Vida Nueva, opiera się na trzech zasadach: soborowej eklezjologii komunii, spójności między darami hierarchicznymi pasterzy i darami charyzmatycznymi osób konsekrowanych oraz „słusznej autonomii” życia zakonnego, które ma swe miejsce w Kościele, a zarazem powinno pozostawać w komunii z jego biskupem. Chodzi o to, by – jak anonimowo powiedział Vida Nueva jeden z członków grupy roboczej – wzajemny szacunek przeważył nad odmiennością każdej ze stron. Trzeba bowiem uniknąć ryzyka tego, że wspólnota zakonna będzie obecna w diecezji bez żadnego związku z jej życiem i pracą duszpasterską, a jednocześnie tego, że jej obecność będzie się ograniczała do funkcjonalnego wymiaru posługi, jaką wykonuje.

Dyrektorium ma określić budzące niekiedy kontrowersje zasady erygowania (zakładania) domów zakonnych na terenie diecezji. Według projektu, wymaga to zgody biskupa, który wydaje ją po procesie rozeznawania tego, jaką korzyść może to przynieść diecezji w dziedzinie chrześcijańskiego świadectwa i pracy apostolskiej. Biskup musi także być konsultowany w sprawie zmiany przeznaczenia erygowanej placówki, choć nie jest tu wymagana jego formalna zgoda. Przełożeni zakonni muszą jednak dokonać wcześniej rozeznania, jakie skutki zamknięcie domu zakonnego będzie miało dla diecezji i dotychczas prowadzonej działalności duszpasterskiej. Ze swej strony biskup powinien podjąć wysiłki mające na celu uzupełnienie luki po instytucie opuszczającym diecezję.

Dokument zajmuje się także kwestią własności zakonnej. Precyzuje, że dochód ze sprzedaży zamykanego domu zakonnego należy do danego instytutu i powinien być wykorzystany na jego działalność apostolską. Biskup nie może więc domagać się przekazania nieruchomości diecezji. Gdy w grę wchodzi jedyny dom instytutu zakonnego na prawach diecezjalnych – decyzja o jego zamknięciu i przeznaczeniu dóbr będzie należeć do Stolicy Apostolskiej.

Jednocześnie podstawową zasadą pozostaje to, że własność zakonna jest własnością kościelną, dlatego trzeba starać się, aby pozostała w Kościele. Co nie oznacza, że opuszczając nieruchomość, instytut musi ją zawsze zostawić biskupowi – tłumaczy cytowany przez portal członek grupy roboczej.

Projekt dyrektorium bierze pod uwagę zmiany prawa kanonicznego, jakie nastąpiły od 1978 r., gdy wydano instrukcję „Mutuae relationes”. Dotyczy więc również innych niż instytuty zakonne form życia konsekrowanego, takich jak konsekrowane dziewice, wdowy i wdowcy, czy eremici. Zajmuje się również szerokim zjawiskiem prywatnych i publicznych stowarzyszeń wiernych, których członkowie - pozostając katolikami świeckimi - zobowiązują się do posłuszeństwa, czystości i nieposiadania dóbr materialnych, żyjąc we wspólnotach, samotnie lub z członkami rodziny.

Przy powoływaniu do życia instytutów na prawach diecezjalnych, dokument wzywa biskupów do troski o jakość powołań i planów formacyjnych, prowadzących do dojrzałości ludzkiej i duchowej ich członków, a nie tylko do troski o liczbę wstępujących. Przypomina, że biskupi nie są w takich instytutach przełożonymi, gdyż cieszą się one autonomią.

W sytuacji, gdy ksiądz diecezjalny pragnie przejść do instytutu życia konsekrowanego (lub odwrotnie), projekt dyrektorium zaleca „głębokie rozeznanie” motywacji duchowych, a także tego, czy taka decyzja nie spowoduje problemów w diecezji lub instytucie zakonnym.

Zaleca biskupom włączanie sióstr zakonnych w pracę duszpasterską w diecezji. Ich zaangażowanie w parafiach, szkołach, szpitalach, domach opieki itp. wymaga, by ich głos był słuchany i brany pod uwagę. Podkreśla godność sióstr zakonnych, znaczenie ich „kobiecego geniuszu” dla życia Kościoła i odrzuca wszelką formę ich dyskryminacji.

CZYTAJ DALEJ

Carlo Acutis, przyszły błogosławiony nastolatek: Eucharystia to moja autostrada do nieba

2020-07-09 08:17

[ TEMATY ]

duchowość

Eucharystia

błogosławieni

vaticannews.va

W centrum duchowości Carla Acutis, nastolatka który w październiku ma być ogłoszony błogosławionym, było codzienne spotkanie z Panem w Eucharystii, która dla niego „była Jezusem realnie obecnym na świecie, tak jak w czasach apostołów uczniowie mogli oglądać Jego, Człowieka z krwi i kości, kiedy przechodził ulicami Jerozolimy”.

Często mawiał: „Eucharystia to moja autostrada do nieba!”. I powiedzenie to stanowi syntezę jego duchowości i trzon jego egzystencji przeżywanej w przyjaźni z Bogiem. Kiedy Carlo był jeszcze bardzo mały, mama podarowała mu pluszowego baranka o białym runie. To był jego pierwszy prezent. Chłopiec często się nim bawił i bardzo dbał o tę swoją zabawkę. Wydaje się, że ten baranek symbolizuje wielkie nabożeństwo do Jezusa Eucharystycznego.

Jak już powiedzieliśmy, Carlo, umierając, ofiarował swoje cierpienia w intencji papieża oraz za Kościół, zjednoczony z Chrystusem, który w trakcie każdej Mszy poświęca siebie samego w ofierze dla zbawienia ludzi. Życie tego chłopca stało się niczym Msza Święta, niczym życie niepokalanych baranków przeznaczonych na ofiarę podczas paschalnych uroczystości.

Eucharystia stała się najważniejszym punktem jego duchowości, jego Słońcem, które kontemplował pełen zachwytu, Słońcem jaśniejącym na mistycznym nieboskłonie, do którego postanowił wejść za wszelką cenę. Carlo mawiał: „Matka Boża jest jedyną kobietą w moim życiu!” i nigdy nie opuszczał „najzaszczytniejszego spotkania dnia”, czyli modlitwy na różańcu.

Carlo wiedział, że gdy się adoruje Przenajświętszy Sakrament przynajmniej przez pół godziny lub odmawia różaniec święty bądź w kościele, bądź w rodzinie, bądź też we wspólnocie, otrzymuje się odpust zupełny według warunków określonych przez Kościół.

To także z tego powodu często zatrzymywał się w kościele na adoracji, aby móc uzyskać odpust dla najbardziej potrzebujących dusz w czyśćcu. Mawiał: „Według mnie wielu ludzi nie pojmuje prawdziwie i dogłębnie znaczenia Mszy Świętej. Gdyby wszyscy zdawali sobie sprawę, jakim ogromnym szczęściem obdarzył nas Pan, dając nam pokarm, czyli Hostię Świętą, chodziliby do kościoła codziennie, aby uczestniczyć w spożywaniu owoców odprawianej Ofiary, a nie zajmowali się tyloma niepotrzebnymi sprawami!”.

Po Pierwszej Komunii Świętej Carlo, za zgodą swego przewodnika duchowego, który wiedział, jak wielkie jest jego nabożeństwo do Eucharystii, zaczął codziennie uczestniczyć we Mszy Świętej. Często powtarzał, że „dzięki owocom codziennej Eucharystii dusze ludzkie uświęcają się w sposób wręcz niezwykły i nie ryzykują, że znajdą się w jakimś niebezpieczeństwie, które mogłoby zaszkodzić ich zbawieniu”.

Naśladując pastuszków z Fatimy, podejmuje drobne wyrzeczenia w intencji tych, którzy nie kochają Pana Jezusa w Eucharystii. Ojciec duchowy chłopca o jego wielkim nabożeństwie do Eucharystii i szacunku do kapłanów tak pisze: „Carlo był obdarzony szczególną wrażliwością i zawsze wyczuwał, czy księża pobożnie celebrują Mszę Świętą, a kiedy orientował się, że nie angażują się wystarczająco, był zasmucony. Wiele razy mi mówił, że księża, «trzymając w dłoniach Chrystusa, powinni świadczyć o Panu z entuzjazmem i być pełnym światłości Jego odbiciem, a nie osobami, które mechanicznie, bez zaangażowania serca, powtarzają rytuał liturgiczny. Wtedy nie emanuje z nich wiara w Boga».

Carlo oddawał się także adoracji eucharystycznej przed lub po Mszy Świętej, aby «podziękować Jezusowi za wielki dar dla ludzi, jakim jest Jego żywa obecność w sakramencie Eucharystii». Nieraz prosił mnie o radę, jak przekonać do uczestniczenia w niedzielnej Mszy Świętej tych, którzy tego nie czynią. Powiedział mi też, że kiedy mówił o cudzie eucharystycznym z Lanciano i ukazaniu się pastuszkom z Fatimy anioła trzymającego Eucharystię, ludzie zdawali się doznawać natchnienia. Ja zawsze zachęcałem go do głoszenia słowa Bożego przy każdej nadarzającej się okazji. Byłem bardzo zadowolony, widząc jego wielki zapał apostolski, i żywiłem ogromną nadzieję, że pewnego dnia Carlo wybierze drogę kapłaństwa”.

Za każdym razem, kiedy Carlo przyjmował Jezusa Eucharystycznego, modlił się: „Jezu, rozgość się w moim sercu! Potraktuj je jako swój dom!”, często też powtarzał: „Ci, którzy każdego dnia przyjmują Eucharystię, pójdą prosto do nieba!”.

Carlo wielokrotnie powtarzał też te słowa: „Jezus postępuje bardzo oryginalnie, ponieważ chowa się w malutkim kawałeczku Chleba. Tylko Bóg może zrobić coś tak niewiarygodnego!”.

______________________________

Zapowiedziana na październik br. w Asyżu beatyfikacja młodego Włocha Carlo Acutisa już teraz budzi duże zainteresowanie medialne w Stanach Zjednoczonych. Stacja telewizyjna NBC i szereg innych środków przekazu w tym kraju przedstawiły programy poświęcone temu 15-latkowi, zmarłemu w 2006 na białaczkę, który ofiarował swe cierpienia w intencji Kościoła i papieża. Wielu uważa go za „geniusza internetu” i widzi w nim przyszłego patrona tej międzynarodowej sieci.

W artykule zawarte są fragmenty z książki: „Eucharystia. Moja autostrada do nieba”, wyd. eSPe. Sprawdź więcej: Zobacz

eSPe

CZYTAJ DALEJ

Pomoc dla niepełnosprawnych

2020-07-10 21:02

Pomoc dla niepełnosprawnych

Dzięki wparciu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i innych instytucji udało się utrzymać wiele miejsc pracy. Podjęto ograniczenie ryzyka zakażenia m.in. w Domach Pomocy Społecznej.

Środowiskowe Domy Samopomocy, Warsztaty Terapii Zajęciowej, Centra Integracji Społecznej i inne placówki wsparcia dziennego, do których uczęszczają osoby z niepełnosprawnościami zostały zamknięte 11 marca, jednak mimo że nie prowadziły swojej standardowej działalności, otrzymywały stuprocentowe dofinansowanie do swoich działań. Jak informuje Ewa Kopolovets, dyrektor Wydziału Polityki Społecznej i Zdrowia Świętokrzyskiego Urzędu Wojewódzkiego w Kielcach, przed ponownym otwarciem placówek wojewoda dostarczył do nich środki ochrony osobistej, tj. maseczki, płyny do dezynfekcji, przyłbice i fartuchy.

– Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej rozstrzygnęło też konkurs na programy z Funduszu Solidarnościowego. W przyszłym tygodniu wojewoda podpisze umowy na dotacje z jednostkami, które otrzymają wsparcie w ramach programu "Opieka Wytchnieniowa" oraz na usługi opiekuńcze dla osób niepełnosprawnych. Łącznie przekazane zostanie wsparcie w wysokości prawie sześć milionów złotych – informuje Ewa Kopolovets.

Andrzej Michalski, dyrektor oddziału świętokrzyskiego Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, podkreślił, że PFRON przez cały czas wspiera pracodawców, którzy zatrudniają osoby z niepełnosprawnościami. – Od 1 kwietnia zwiększyliśmy dofinansowanie do wynagrodzeń osób z niepełnosprawnościami, jak również dodatki za schorzenia specjalne. Wspieramy także zakłady aktywności zawodowej, które miały problemy w tym okresie. Mogą one uzyskiwać rekompensaty do wynagrodzeń dla osób niepełnosprawnych – wylicza dyrektor Michalski.

Do tej pory w całym kraju przyznano 49 takich rekompensat na kwotę 600 tysięcy złotych. Dzięki pomocy PFRON-u od początku pandemii udało się utrzymać 280 tysięcy miejsc pracy osób niepełnosprawnych.

– Żadne nie zostało zlikwidowane. Nie stracili pracy także pracownicy zatrudnieni w placówkach świadczących pomoc dla osób niepełnosprawnych, nawet gdy ich działanie zostało czasowo wyłączone lub ograniczone – uzupełnia senator Krzysztof Słoń.

Alina Rogula, dyrektor Domu Pomocy Społecznej im. św. Brata Alberta przy ul. Żeromskiego w Kielcach, podkreśla, że dzięki wsparciu finansowemu uczestnicy warsztatów terapii zajęciowej i ich rodziny mogli łatwiej przetrwać kryzys, który nadal trwa.

– Ta sytuacja najbardziej dotknęła Domy Pomocy Społecznej. W nich nie da pracować się zdalnie i ciężko jest zachować dystans, bo z człowiekiem trzeba być blisko. Nasze mieszkanki nie mogą korzystać z wyjść, a odwiedziny są tylko przez szybę i to jest dla nich dużym problemem – stwierdza.

Od początku pandemii, w województwie świętokrzyskim, przypadki zakażenia koronawirusem odnotowano w trzech Domach Pomocy Społecznej.

Oprac. A.D.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję