Reklama

Niedziela Wrocławska

Jak wybrać chrzestnego

Na pewno z wyprzedzeniem. Oznacza to, że warto wcześniej swoją decyzję przemyśleć i przemodlić. Nie tylko dlatego, że wybrany kandydat może rodzicom dziecka zwyczajnie odmówić. Na chrzestnych ciąży, wbrew rozpowszechnionym opiniom o symbolicznym ich znaczeniu, duża odpowiedzialność. Biorą na barki obowiązek wspomagania rodziców w chrześcijańskim wychowaniu dziecka. Może się przecież zdarzyć, że ich pomoc stanie się niezbędną codziennością.

Od niespełna 1,5 roku jestem mamą chrzestną Jakuba, syna mojej kuzynki Marty. Jak sama przyznaje, od razu wiedziała, że chce abym pełniła tę odpowiedzialną funkcję. Marta jest jedynaczką, a Kamil (ojciec Jakuba) ma dwie siostry. Rodzina zastanawiała się, czemu na matkę chrzestną nie wybrała rodzeństwa ojca. I gdy tak o tym rozmawiałyśmy, naszło mnie pytanie – czym kierujemy się dzisiaj w wyborze rodziców chrzestnych dla swoich dzieci? Czy pamiętamy, jak ważna i odpowiedzialna jest ta rola?

Marta nie miała w stosunku do mnie wątpliwości, bo nie tylko jestem jej najbliższą rodziną (od najmłodszych lat traktujemy się jak rodzone siostry), ale jestem także osobą wierzącą i – choć nie lubię tego stwierdzenia – praktykującą. Niestety, dziś coraz trudniej o dobrych chrzestnych, którzy poważnie będą traktować swoje zobowiązania, którzy będą towarzyszyć dziecku na drodze jego wiary. Może warto więc dobrze zastanowić się, zanim zdecydujemy, kogo wybierzemy na chrzestnych dla naszych pociech? Może powinniśmy wreszcie skończyć z kierowaniem się względami towarzyskimi, świeckimi, czy materialnymi i pamiętać, że chrzestni to nie figuranci, a osoby mające razem z nami podjąć odpowiedzialność za życie religijne naszego dziecka.

Kościół podpowiada nam, by nie krzywdzić duchowo dzieci, prosząc na chrzestnych ludzi niewierzących, obojętnych religijnie czy niepraktykujących. Przyjęło się, że to osoby należące do rodziny dziecka, choć przestaje to być jednak normą. Regułą jest, że chrzestni powinni mieć ukończone co najmniej szesnaście lat. Obok kryterium wieku kandydat powinien spełnić jeszcze kilka innych warunków: musi być katolikiem, który był u I Komunii św. oraz był bierzmowany. I tu u wielu rodziców, zwłaszcza tych, którzy sprawy wiary traktują poważnie, może pojawić się dylemat. Bo choć większość Polaków jest bierzmowana i była u Komunii, to u sporej części z wiarą bywa różnie. Jak więc np. osoby niepraktykujące lub prowadzące życie niezgodne z chrześcijańską wiarą mają wspomóc w religijnym wychowaniu rodziców lub, czasem tak bywa, nawet ich zastąpić? Lepiej już nie tworzyć fikcji. Tym bardziej, że doświadczeni duszpasterze często proponują rodzicom, aby na chrzestnych wybierali – o ile to możliwe – osoby gorliwsze i dojrzalsze w wierze niż oni sami. Bo jeśli mają pomóc w przygotowaniu dziecka do pełnego życia chrześcijańskiego, to sami muszą wiedzieć jak. A co oznacza doprowadzenie dziecka do świadomej przyjaźni z Chrystusem? Oznacza przede wszystkim żywą relację z Bogiem, a także naukę modlitwy i przekazanie prawd wiary oraz zasad moralności, a także przygotowanie i wprowadzenie w dojrzałe chrześcijańskie życie i oczywiście duchowe wspieranie w trudnych momentach.

Reklama

Bycie rodzicem chrzestnym, to nie tylko przywilej i powód do dumy, ale również obowiązek. Jak się przygotować do tej ważnej roli?

Marta Wilczyńska

Imię chrześniaka: Mikołaj, miejsce chrztu: parafia pw. św. Wawrzyńca w Krynicznie

Muszę przyznać, że byłam bardzo przejęta tym, że poproszono mnie o bycie mamą chrzestną. Oczywiście chciałam, żeby sama uroczystość była piękna i wyjątkowa, pomagałam więc w organizacji wydarzenia. Ale przygotowania były także duchowe – do dzisiaj pamiętam okoliczności swojej spowiedzi przed tym wydarzeniem. Była to dla mnie również motywacja do przemyślenia samej roli rodziców chrzestnych, także w dalszym życiu Mikołaja. I teraz, po prawie pięciu latach, muszę stwierdzić, że przejęcie nie mija i to chyba dobrze. Czuję się odpowiedzialna za swojego chrześniaka. Mam ten komfort, że mieszkamy blisko siebie i mamy z Mikołajem częsty kontakt. Według mnie rola chrzestnych to spore wyzwanie nie tylko od święta.

Reklama

Radosław Szychowiak

Imię chrześniaka: Zuzanna, miejsce chrztu: parafia pw. NMP Różańcowej w Kiełczowie

Gdy poproszono mnie o zostanie ojcem chrzestnym, najpierw sprawdziłem w Internecie, jakie obowiązki na siebie przyjmę i czy do tej ważnej roli się nadaję. Kiedy pomyślałem „OK, biorę na siebie tę odpowiedzialność”, zapytałem biologicznego ojca (mojego przyjaciela) czy zdaje sobie sprawę z tego, że aktualnie mieszkam w Norwegii i że mój kontakt będzie z małą ograniczony. Zapewniłem jednak, że mimo odległości będę się starał gorliwie uczestniczyć w jej życiu. Następnie zastanowiłem się, jakiego sam chciałbym mieć ojca chrzestnego. I tu przypomniałem sobie postawę mojego starszego o parę lat innego przyjaciela, który jako ojciec chrzestny po śmierci biologicznego ojca przyjął na siebie trud wychowania dziecka. Chciałem wyrobić w sobie pamięć o takiej postawie, by być w przyszłości dla Zuzi nie tylko rozpieszczającym wujkiem, ale żeby wiedziała, że może na mnie liczyć na dobre i na złe.

Marta Torchała

Imię chrześniaka: Oliver, miejsce chrztu: parafia pw. św. Michała Archanioła w Osetnie

Matką chrzestną zostałam mając 19 lat. I choć byłam już pełnoletnia, to nie bardzo zdawałam sobie sprawę z tego, co tak naprawdę oznacza być matką chrzestną. Dziś po jedenastu latach pełnienia tej roli już wiem, jakie zadania ona stawia. Bycie matką chrzestną to tak jak bycie drugą mamą. Ze swoim chrześniakiem trzeba się przede wszystkim zaprzyjaźnić pomimo różnicy wieku. Dziś wiem, że jestem dla niego autorytetem i że to ja muszę mu dawać dobry przykład chrześcijańskiego życia i dbać o jego prawidłowy rozwój duchowy. Utrzymuję z nim bardzo bliski kontakt, dużo rozmawiamy, uczestniczę w najważniejszych i tych mniej ważnych momentach jego życia, pomagam w nauce. Chcę, by miał świadomość tego, że zawsze może na mnie liczyć i szukać we mnie wsparcia.

Chrzest święty jest to sakrament, który człowiek przyjmuje jako pierwszy. To dzięki niemu wchodzi do Wspólnoty Kościoła. Symbolizuje oczyszczenie oraz otwarcie drogi do dalszego życia w chrześcijaństwie.

Symbole Chrztu Świętego:

Znak Krzyża

Znak krzyża, który kapłan, rodzice oraz rodzice chrzestni kreślą na czole dziecka, wyraża ich pragnienie przyłączenia dziecka do Chrystusa i udzielenia mu życia Bożego. Znak krzyża „wyciska” pieczęć Chrystusa na ochrzczonym, który od tej chwili do Niego należy. Oznacza łaskę odkupienia, jaką Chrystus nabył dla nas przez swój krzyż.

Woda Chrzcielna

Polanie głowy wodą uświadamia, że Bóg oczyszcza człowieka z grzechu pierworodnego i innych popełnionych grzechów. Udziela nowego życia.

Krzyżmo

Namaszczenie krzyżmem (olejem) jest symbolem mocy Ducha Świętego. Gest ten oznacza dar Ducha Świętego, który włącza ochrzczonego do wspólnoty ludu Bożego Kościoła oraz jednoczy z Chrystusem, który jest Kapłanem, Prorokiem i Królem.

Biała Szata

Nałożenie białej szaty symbolizuje chwałę zmartwychwstania i przemianę człowieka. Posiadanie białej (gotowej) szaty daje prawo do uczestnictwa w wiecznym szczęściu życia z Bogiem. Wyraża ono wiarę w to, że ochrzczony „przyoblekł się w Chrystusa” (Ga 3, 27), że rozpoczyna nowe życie – życie Boże.

Świeca

Wręczenie zapalonej od Paschału świecy chrzcielnej wyraża włączenie w tajemnicę śmierci i zmartwychwstania Chrystusa, który oświeca człowieka i prowadzi go do szczęścia wiecznego. Ochrzczony ma promieniować światłem pochodzącym od Chrystusa i postępować jak „dzieci światłości” (Ef 5, 8), trwając w wierze i gotowości na spotkanie.

2018-04-18 12:13

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Początek nowego życia

O znaczeniu sakramentu chrztu z ks. Jakubem Raczyńskim z Zespołu ds. Nowej Ewangelizacji w Archidiecezji Częstochowskiej, zaangażowanym w dzieło Szkoły Nowej Ewangelizacji św. Jana Chrzciciela, rozmawia Maciej Orman

Maciej Orman: – Jakie jest znaczenie Niedzieli Chrztu Pańskiego?

Ksiądz Jakub Raczyński: – Mówi o tym, że od momentu chrztu Jezus zaczyna publiczną działalność, ale przypomina też o naszym sakramencie chrztu, dzięki któremu jesteśmy dziećmi Bożymi. W chwili chrztu Jezusa nad Jordanem otworzyło się niebo i zabrzmiał głos Ojca: „Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie”. Podobnie nad każdym chrzczonym człowiekiem otwiera się niebo i Bóg Ojciec także o nas mówi: „Tyś jest mój syn umiłowany, moja córka umiłowana, w Tobie mam upodobanie”. Święto Chrztu Pańskiego zaprasza również do zastanowienia się nad przeżywaniem tajemnicy naszego chrztu. Czy potrafimy się tą łaską cieszyć? Czy rzeczywiście widzimy w niej początek nowego życia?

Jakie obowiązki wynikają z przyjęcia chrztu?

Ten sakrament, jak każdy, to widzialny znak niewidzialnej łaski, dar darmo dany, o który należy się troszczyć. Za św. Pawłem możemy powtarzać: „Wszystko mi wolno, ale nie wszystko przynosi korzyść” (1 Kor 6, 12). Trzeba pomyśleć, czym się karmię, czym żyję, czy to, co robię, rozwija moją wiarę, jak wpływa na nadzieję i czy moja miłość do Boga, drugiego człowieka i samego siebie rośnie. Wielki przywilej tego sakramentu to przynależność do Kościoła, wspólnoty wiary, w której mam kroczyć do świętości i prowadzić święte życie – do tego zobowiązuje nas chrzest.

Kto może być rodzicem chrzestnym?

Kościół bardzo poważnie traktuje rolę ojca i matki chrzestnych, dlatego stawia konkretne wymagania – ma to być wierzący i praktykujący katolik, ponieważ zostanie dopuszczony do wielkiej godności i zaszczytu rodzica chrzestnego. Chrzestny ma być prawdziwym świadkiem wiary, który żyje Bogiem. Kategorią wyboru rodziców chrzestnych nie mogą być pokrewieństwo, zasobność portfela czy „bo tak wypada”. Jeżeli nie można znaleźć dwojga rodziców, wystarczy jeden, ale niech rzeczywiście będzie to świadek wiary. Z doświadczenia z kancelarii wiem, że od rozmów z ludźmi, którzy są proszeni, aby być chrzestnymi, często zaczyna się ich nawrócenie i powrót do życia sakramentalnego. Niektórzy dochodzą do wniosku, że nie mogą być chrzestnymi albo pytają się, co mogą zrobić, żeby rzeczywiście nimi być. Tu nie chodzi o wypełnienie formalności, o „zrobienie” np. bierzmowania – jak wielu mówi. Takie spotkania są więc okazją, żeby prowadzić ludzi do Boga.

Jakie tematy porusza Ksiądz podczas katechez przedchrzcielnych?

Tu nie chodzi o edukację, o kolejną porcję wiedzy z Katechizmu Kościoła Katolickiego, ale o ewangelizację, głoszenie kerygmatu. Nie wszystkie katechezy prowadzę w kancelarii. Często idę do rodziny do domu. Nie zdarzyło mi się, żeby osoby, które pytałem, czy mogę je odwiedzić, odmówiły. Spotkanie w domu jest bardziej intymne i rodzinne. Ludzie są wtedy dużo bardziej otwarci. Możemy np. porozmawiać o sprawach, które odsunęły kogoś od wiary czy Kościoła, pomodlić się i poznać. Te rozmowy są różne. Czasami proszą o chrzest ludzie żyjący w niesakramentalnych związkach małżeńskich czy matki samotnie wychowujące dzieci. Oni potrzebują, żeby poświęcić im czas i na nowo doprowadzić do Boga. Po takich rozmowach, nawet jeżeli nie wszystko od razu zmieni się w ich życiu, te osoby przychodzą w niedzielę do kościoła, zaczynają modlić się rodzinnie. Wielkie rzeczy zaczynają się od małego kroku, którym jest wyjście do człowieka.

Dlaczego dobrze jest znać datę i szafarza własnego chrztu?

Znać te fakty to wiedzieć, gdzie i przez czyją posługę narodziłem się do życia z Boga. Kiedy przychodzą do mnie rodzice zamawiać Mszę św. za dziecko w 1. rocznicę urodzin, pytam, czy nie chcieliby dołączyć sformułowania: „z racji 1. rocznicy urodzin i 1. rocznicy chrztu”.

Dlaczego odnawiamy przyrzeczenia chrzcielne podczas Wigilii Paschalnej?

Chrzest Jezusa w Jordanie zapowiada chrzest krwi na krzyżu. Triduum Paschalne ma nas przygotować do tego, żebyśmy świadomie i dobrowolnie jako ludzie wiary powiedzieli do Jezusa Zbawiciela: tak, wybieram Cię, Panie, i wyrzekam się tego, co mnie od Ciebie oddziela. Odnowienie sakramentu chrztu ze świecami odpalonymi od paschału, symbolu Chrystusa Zmartwychwstałego, we wspólnocie Kościoła, prowadzi nas do odnowy życia. Tę decyzję trzeba powtarzać, bo jesteśmy grzesznikami.

Chrzest Jezusa kojarzymy też ze św. Janem Chrzcicielem, który nieprzypadkowo jest patronem Szkoły Nowej Ewangelizacji w Archidiecezji Częstochowskiej (SNE).

Mówił o sobie, że jest głosem na pustyni, który ma przygotować drogi Panu. Tak też odczytujemy naszą misję. Dla mnie Jan Chrzciciel jest wielki przez to, że nie przywiązywał ludzi do siebie, ale wskazywał na Jezusa, dzięki czemu przyłączyli się do Niego pierwsi uczniowie. Zanim powstała SNE, w parafii NMP Zwycięskiej w Częstochowie działała Wspólnota św. Jana Chrzciciela. Na pewnym etapie odkryła, że chce być SNE, realizując misję św. Jana Chrzciciela, czyli wskazywać ludziom Chrystusa jako Zbawiciela i źródło życia. Jan Chrzciciel był również uczniem, a zadaniem SNE jest formowanie uczniów.

Kto może należeć do SNE?

Wspólnota jest otwarta. Prowadzimy SNE dla młodzieży i dorosłych. Każdy, kto przeżył Kurs Nowego Życia lub Seminarium Odnowy Wiary, jest zaproszony do wspólnoty. Formacja dzieli się na 3 etapy. Na pewnym etapie można zacząć posługę na kursach, współtworząc je i służąc innym, czyli wypełniać prorocką misję Chrystusa. Drugim skrzydłem jest formacja codzienna, czyli spotkania w grupach, rozważanie słowa Bożego, modlitwa, uwielbienie, konferencja i raz w miesiącu wspólna Eucharystia. To, co dzieje się w codzienności, jest bardzo ważną częścią naszej formacji, bo wtedy Bóg najbardziej kształtuje serce.

Jakie są zadania Zespołu ds. Nowej Ewangelizacji?

Współtworzą go księża odpowiedzialni za SNE w rejonach archidiecezji i świeccy przedstawiciele wspólnot. Zespół dba o jedność i wspólne działanie. Niedawno organizowaliśmy kolejną Kanę Młodych. Zespół podejmuje działania ewangelizacyjne. Mają one doprowadzić człowieka do świadomego życia z Bogiem we wspólnocie i do czynienia uczniów. Organizujemy też rekolekcje dla księży. To zadanie traktujemy priorytetowo. Troska o kapłanów naszej archidiecezji jest dla nas bardzo ważna. Ewangelia mówi przecież: „Uderzę pasterza, a rozproszą się owce stada” (Mt 26, 31). Skoro tak, to dbanie o to, byśmy jako księża mieli żywą relację z Bogiem, prawdziwie obecnym w Eucharystii i Jego słowie, które jest wtedy we wspólnocie braterskiej głoszone, jest niezwykle ważne. Rekolekcje kapłańskie zawsze temu sprzyjają.

CZYTAJ DALEJ

Pomoc Kościołowi w Potrzebie: chrześcijaństwo religią najbardziej prześladowaną na świecie

2020-07-16 12:46

[ TEMATY ]

chrześcijaństwo

prześladowania

Adobe Stock

Chrześcijaństwo jest religią najbardziej prześladowaną na świecie. Podkreślił to w rozmowie z tygodnikiem archidiecezji wiedeńskiej „Der Sonntag”, Thomas Heine-Geldern, dyrektor wykonawczy papieskiego dzieła Pomoc Kościołowi w Potrzebie (PKWP).

Ponad 250 milionów chrześcijan żyje w krajach, w których są prześladowani i dyskryminowani, gdzie są traktowani jak „obywatele drugiej klasy”. Mniejszości religijne są często uciskane, spychane na margines, a „w wielu krajach są nimi chrześcijanie”, stwierdził dyrektor PKWP.

Dlatego zadaniem międzynarodowego, katolickiego dzieła pomocy jest zwracanie uwagi na trudne sytuacje związane z wolnością religijną, „nie po to, aby pogłębiać rozdźwięk i ujawniać nienawiść i niezgodę, ale żeby dać tym ludziom głos".

Pomoc Kościołowi w Potrzebie przedstawia co dwa lata raport na temat wolności religijnej na świecie, informujący nie tylko o sytuacji prześladowanych chrześcijan, ale także innych mniejszości religijnych. "Nie chodzi tylko o wsparcie dla chrześcijan, ale także dla buddystów, hinduistów i muzułmanów w sytuacji gdy są oni prześladowani czy dyskryminowani w danym kraju" - zapewnia Heine-Geldern.

Dane wynikające z liczącego ok. 800 stron raportu stanowią podstawę do rozmów z politykami i decydentami, tłumaczył Heine-Geldern. Dodał, że kierowane przez niego papieskie dzieło pomocy stara się ciągle przypominać, że "wolność religijna, wolność wyznawania własnej religii, czy też jej niewyznawania, jest podstawowym prawem człowieka, które należy chronić”. Jego zdaniem choć w zasadzie prawa człowieka mogą być chronione tylko przez organizacje państwowe czy międzynarodowe, to jednak dzieło kościelne może wskazywać, „że jest to dobro, które w sposób szczególny należy chronić".

Aktualnym tematem, wokół którego koncentruje się obecnie w swojej pracy PKWP jest Pakistan. Wprawdzie chrześcijanie stanowią tam tylko dwa procent ludności to jednak ze względu na ogólną liczbę mieszkańców kraju jest ich kilka milionów. Mimo to „w hierarchii społecznej zaliczani są do najniższej grupy i dlatego są dyskryminowani”. Ma to negatywne skutki zwłaszcza obecnie, w okresie pandemii koronawirusa, gdy chrześcijanie są wykluczani z normalnych środków pomocy państwa. Heine-Geldern poinformował, że dlatego PKWP prowadzi obecnie w Pakistanie „pomoc egzystencjalną” dla rodzin chrześcijańskich, „aby mogły one przeżyć”.

Ale są kraje, w których taka pomoc nie jest możliwa. W tym kontekście dyrektor PKWP wymienił np. Iran. Uznane przez państwo mniejszości chrześcijańskie, jak np. Kościół ormiańsko-apostolski, mogą wprawdzie wyznawać swoją religię, ale nie wolno im prowadzić działalności misyjnej. Dlatego niemożliwe są projekty duszpasterskie.

Obecnie bodaj największe pogorszenie sytuacji chrześcijan Heine-Geldern dostrzega w afrykańskich krajach Sahelu. W takich krajach, jak Burkina Faso, Mali, Niger czy Nigeria obcy kaznodzieje islamscy podsycają nienawiść wobec mniejszości. „Coraz częściej dochodzi do sytuacji, w których rośnie też liczba przypadków, w których chrześcijanie są mocno poszkodowani, gdy niszczone są instytucje państwowe, szkoły i ośrodki opieki zdrowotnej. A ponadto żyjący tam chrześcijanie coraz częściej padają ofiarą różnorakich band” - powiedział.

Austriak Thomas Heine-Gelder jest z wykształcenia prawnikiem. Po wielu latach pracy w zarządach zakładów papierniczych, jest od kwietnia 2018 dyrektorem wykonawczym dzieła Pomoc Kościołowi w Potrzebie. Wcześniej, od 2003, był dyrektorem austriackiego oddziału PKWP.

CZYTAJ DALEJ

Taizé: przygotowano program online dla rodzin

2020-07-16 18:20

[ TEMATY ]

Taize

janeb13/pixabay.com

Wspólnota z Taizé w tym roku po raz pierwszy przygotowała program dla rodzin w wersji online. Jest on adresowany do tych rodzin, które nie będą mogły w tym roku przyjechać do Taizé z powodu pandemii, a także do wszystkich rodzin, które zechcą skorzystać z tej propozycji. Został ułożony z myślą o rodzicach i dzieciach.

Program ma układ tygodniowy i jest podzielony na sześć dni. Każdy z nich ma inny temat i propozycje, które zajmują około półtorej godziny. Obejmuje on piosenkę na rozpoczęcie dnia, kącik teatralny - film wprowadzający temat dnia oraz wymianę myśli. Rozmowę można zakończyć wspólną modlitwą. Wspólnota z Taizé zachęca, by dostosować zaproponowane zajęcia do konkretnej sytuacji rodzinnej oraz by zaprosić znajome rodziny do wspólnego udziału.

Szczegóły na stronie: https://www.taize.fr/pl_article28378.html.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję