Reklama

Jako ksiądz starałem się zrozumieć człowieka

2018-06-20 08:09

Monika Łukaszów
Edycja legnicka 25/2018, str. VI

Monika Łukaszów
Ks. Władysław to postać doskonale znana i rozpoznawana w wielu środowiskach

Ks. prał. Władysław Jóźków, emerytowany proboszcz parafii pw. Świętej Trójcy w Legnicy, obchodzi w tym roku 60-lecie swojego kapłaństwa. Z jubilatem, o długiej kapłańskiej drodze życia i posłudze duszpasterskiej w trudnych czasach, rozmawia Monika Łukaszów

Monika Łukaszów: – Kiedy zrodziło się u Księdza powołanie?

Ks. prał. Władysław Jóźków: – Przy okazji jubileuszu należy wspomnieć, czym jest powołanie i jak wygląda jego rozeznawanie. W moim przypadku powołanie dojrzewało przez lata. Wydaje mi się, że jeszcze pod sercem matki odczułem jakoś, że Pan Bóg może mnie wezwać do swojej służby i dorastałem do tego, by w pewnym momencie móc z pełną odpowiedzialnością odpowiedzieć Panu Jezusowi na Jego wezwanie: „Pójdź za Mną” – Panie oto jestem do Twojej dyspozycji. Zrozumiałem, że żniwo jest wielkie, a robotników wciąż jeszcze zbyt mało.

– Mając 13 lat, Ksiądz Prałat wraz z rodziną musiał opuścić rodzinne strony i pociągiem przyjechać do niewielkiej wsi pod Jelenią Górą. Pamięta Ksiądz tamte wydarzenia?

– Tak. Pamiętam tamte czasy. Urodziłem się na Kresach Wschodnich 12 stycznia 1933 r. w Chorostkowie, w województwie tarnopolskim, w archidiecezji lwowskiej, jako najmłodszy z synów Pawła i Heleny, z domu Skierów. Rodzice moi to bardzo religijni i pracowici galicyjscy wieśniacy. Ojciec brał udział w I wojnie światowej, a w II wojnie światowej walczyli moi bracia. Po zakończeniu wojny, w ramach repatriacji, zostaliśmy przesiedleni z Kresów Wschodnich na kresy zachodnie, do małej miejscowości pod Jelenią Górą. Tutaj, w 1953 r., skończyłem Liceum Ogólnokształcące. Maturę przyszło mi zdawać w roku, kiedy umarł, jak się wtedy mówiło: „przywódca postępowej ludzkości Stalin”. Pamiętam, jak po jego śmierci dyrektor szkoły zarządził apel i przekazał tę – jak mówił – tragiczną wiadomość. Wśród uczniów wybuchł śmiech. Konsekwencją naszego zachowania było to, iż maturę musieliśmy zdawać przed specjalną komisją, wydelegowaną przez Ministerstwo Oświaty. Zdali wszyscy oprócz jednej osoby.

– A później już Seminarium Duchowne i droga do kapłaństwa?


– Bezpośrednio po maturze złożyłem podanie do wrocławskiego Seminarium Duchownego i zostałem przyjęty. Na roku było 53 kleryków, dziś żyje jeszcze 11. Rektorem seminarium był wówczas ks. Aleksander Zienkiewicz, postać w środowisku wrocławskim dobrze znana. Wspaniały wychowawca i opiekun młodzieży akademickiej. Jeśli wspominamy przełożonych i wychowawców, to warto wspomnieć kard. Kominka, który często do młodych księży kierował słowa zachęty do gorliwej i apostolskiej posługi, mówił m.in. tak: „Pamiętajcie, że w naszym życiu mamy apostołować nie tylko rękoma złożonymi do modlitwy, ale także rękoma pomagającymi bliźnim”. Myślę, że w tym zdaniu zawiera się cała społeczna nauka Chrystusowego Kościoła. W 1958 r. z rąk bp. Bolesława Kominka otrzymaliśmy święcenia kapłańskie i dekrety kierujące do pracy duszpasterskiej w różnych parafiach rozległej archidiecezji wrocławskiej. Na obrazku prymicyjnym umieściłem słowa „Tobie, Panie, zaufałem, nie zawstydzę się na wieki” i „Pod Twoją obronę uciekamy się Święta Boża Rodzicielko”. Chciałem się oddać opiece Pana Jezusa i wstawiennictwu Matki Najświętszej w codziennej duszpasterskiej posłudze. Zawołanie z tego prymicyjnego obrazka głęboko zapadły w moje serce i stąd na obrazku z okazji obchodzonego jubileuszu również widnieje to zawołanie.
Swoją pracę duszpasterską zaczynałem jako wikariusz w parafii pw. Wniebowzięcia Najświetszej Maryi Panny w Żarach. Tam posługiwałem 3 lata i zajmowałem się także duszpasterstwem wojskowym. Następnie zostałem skierowany do parafii Matki Bożej Częstochowskiej we Wrocławiu, gdzie zetknąłem się z duszpasterstwem akademickim. W latach 60. XX wieku, pod przewodnictwem zasłużonego proboszcza ks. Korczyka, posługiwałem w Legnicy. Po 2 latach otrzymałem skierowanie do Wierzbic, niedaleko Wrocławia, w charakterze administratora parafii. Tam zetknąłem się z duszpasterstwem dzieci niepełnosprawnych, które były otaczane troskliwą opieką sióstr zakonnych. Było to dla mnie szczególne doświadczenie. Posługiwanie wśród tak cierpiących dzieci bardzo ukształtowało moją postawę, jako kapłana.

– I znowu Legnica…

– Tak, rok 1970 i powrót do piastowskiej Legnicy, jako administrator, wspomagając pracę proboszcza ks. Tadeusza Korczyka, a po jego śmierci w 1975 r. powierzono mi obowiązki proboszcza parafii Świętej Trójcy. I tu w charakterze duszpasterza parafii doczekałem się przejścia na emeryturę, co miało miejsce w 2008 r. Moja praca tutaj, to zwykła duszpasterska posługa przy ołtarzu, na ambonie, w konfesjonale, w kancelarii parafialnej. Poza tym życiem duszpasterskim była też troska o erygowanie i powołanie do istnienia nowych parafii na budujących się osiedlach i zabieganie o uzyskanie pozwoleń na budowę nowych kościołów. W tych latach posługi w Legnicy doczekałem się utworzenia kilku nowych parafii, m.in.: Matki Bożej Królowej Polski, Podwyższenia Krzyża Świętego, Najświętszego Serca Pana Jezusa, a później św. Joachima i Anny. Lata spędzone w Legnicy obfitowały w wiele ważnych wydarzeń, nie tylko dla historii miasta, ale także kraju. To były czasy stanu wojennego.

– Jak Ksiądz wspomina tamten czas?

– W Legnicy, poza zwyczajną pracą duszpasterską, przyszło mi też świadczyć posługę wśród ludzi pracy, w latach rodzenia się „Solidarności” i latach stanu wojennego. Jaka to była wtedy praca, to wszyscy wiedzą. W pewnym wywiadzie powiedziałem, że niełatwa to była praca, ale Pan Bóg nam błogosławił. Na wezwania ludzi pracy trzeba było się stawić. Nie można było zostawić ludzi walczących o wolność, w samowoli ówczesnych władców. Dlatego na każdą ich prośbę staraliśmy się, jako kapłani, wychodzić naprzeciw potrzebom i służyć w miarę naszych sił i możliwości tym wszystkich, którzy przez modlitwę walczyli o prawa ludzi pracy.

– Bał się Ksiądz, że dojdzie do rozlewu krwi, tak jak stało się to w Lubinie?

– Obawy miał każdy. Ale wola walki o prawdę, o zwycięstwo prawdy i sprawiedliwości była tak wielka, że wszelkie obawy schodziły na dalszy plan.

– W 1984 r. Ksiądz Prałat brał udział w pogrzebie zamordowanego bł. ks. Jerzego Popiełuszki

– Uczestniczyłem w tym pogrzebie w gronie ludzi pracy. Braliśmy udział w czuwaniu modlitewnym, a potem w uroczystościach pogrzebowych. Był tam też taki moment, że nad ranem, po zakończeniu czuwania przy zmarłym, poproszono, aby wszyscy wyszli na zewnątrz. W miejsce, gdzie miała zostać przeniesiona trumna z ciałem zamordowanego księdza. Jakimś sposobem zostałem jednak w kościele i byłem świadkiem ciekawego wydarzenia. Kiedy wszyscy wyszli już ze świątyni, grupa hutników z aparatami spawalniczymi zbliżyła się do trumny i otworzyła ją. Wówczas ekipa telewizji francuskiej fotografowała zmasakrowane ciało ks. Jerzego i właśnie te zdjęcia obiegły później cały świat. Następnie zaspawano trumnę i wyniesiono ją na zewnątrz, gdzie sprawowano Mszę św. polową.

– 60 lata kapłaństwa to piękny jubileusz. Proszę Księdza, jak na przestrzeni tych lat zmieniało się kapłaństwo?

– W mojej kapłańskiej posłudze nie miałem zbyt wiele czasu zastanawiać się nad tym, jak moja posługa się zmieniała. Stale byłem zajęty. Pracy nie brakowało. Prosiłem Pana Boga, aby dodawał mi sił, by na wyznaczonym przez Kościół posterunku wytrwać do końca. Na mojej kapłańskiej drodze spotkałem wielu kapłanów, z którymi współpracowałem, wobec których mam ogromną wdzięczność, bowiem wiele wnosili trudu w wykonywaną posługę. Przytaczając słowa kard. Gulbinowicza, mogę powiedzieć, że w moim duszpasterskim posługiwaniu starałem się zrozumieć człowieka. Starałem się zrozumieć jego zwykłe ludzkie problemy i w miarę moich możliwości starałem się pomóc w ich rozwiązywaniu. Sądzę, że warto nie tylko o tych uwagach i zaleceniach pamiętać, ale także wcielać je w życie.

Tagi:
wywiad kapłan kapłan

Francja: zamordowano 91-letniego kapłana

2019-11-05 16:53

Krzysztof Bronk/vaticannews.va, pb (KAI) / Oise

W Ronquerolles w departamencie Oise w północnej Francji zamordowano 91-letniego kapłana. Zdaniem policji zabójstwo nie miało podłoża terrorystycznego. Zatrzymano 19-letniego mężczyznę, którego podejrzewa się o popełnienie zbrodni. Poinformowano, że cierpi on na zaburzenia psychiczne.

Graziako

Ciało księdza Rogera Matassoliego znaleziono 4 listopada rano w jego mieszkaniu. Jak mówi miejscowy proboszcz ks. Bernard Grenier, zamordowany kapłan przez wiele lat pracował w tym regionie. Był dobrze znany i ceniony. Choć był już na emeryturze, to chętnie służył pomocą, zwłaszcza chorym, których odwiedzał z Najświętszym Sakramentem.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wkrótce poświęcenie pierwszej w Polsce kaplicy - Centrum Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu

2019-11-18 20:07

rm / Radom (KAI)

30 listopada rozpocznie się wieczysta adoracja w intencji rodzin. Miejscem modlitwy będzie kaplica w miejscowości Kolonia Jedlnia, która znajduje się na skraju Puszczy Kozienickiej. Jej poświęcenia dokona bp Henryk Tomasik. Inicjatywa jest dziełem Fundacji "Płomień Eucharystyczny", która została powołana w celu gromadzenia środków na budowę pierwszej w Polsce kaplicy - Centrum Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu.

Bożena Sztajner/Niedziela

- Bogu niech będą dzięki. Artyści plastycy zakończyli tworzenie przepięknych fresków w kopule budynku. Otwarcie kaplicy odbędzie się 30 listopada. Jest to ostatni dzień roku liturgicznego, który w Kościele upłynął pod hasłem „W mocy Bożego Ducha”. Nowy rok liturgiczny ma być poświęcony Eucharystii, zaś w diecezji radomskiej – Rodzinie. Symbolika tej daty jest dla nas bardzo znacząca, ponieważ Adoracja Eucharystyczna w naszej Kaplicy ma być prowadzona przede wszystkim w intencji rodzin - powiedział ks. Sławomir Płusa, prezes fundacji "Płomień Eucharystyczny".

Budowa kaplicy trwała prawie dwa lata. Impuls do jej powstania dał o. Joseph Vadakkel. Patronem kaplicy jest św. Jan Paweł II. Będą się tym miejscem opiekowały siostry sercanki, które przekazały w darze piuskę papieża-Polaka. Ojciec Święty miał ją podczas konsekracji sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Weszły w życie przepisy zwalczające nielegalne adopcje

2019-11-20 13:50

ar, lk, Ministerstwo Sprawiedliwości / Warszawa (KAI)

Weszła w życie nowelizacja, zgodnie z którą za nielegalne lub przeprowadzone z obejściem prawa adopcje dzieci, grozi do 5 lat pozbawienia wolności. Zmiana ta ma pomóc w zwalczaniu procederu oddawania dzieci do nielegalnych adopcji za pieniądze.

Agnieszka Bugała

Po tym, jak nowe prawo zwalczające nielegalne adopcje 16 października 2019 r. jednogłośnie przyjął Sejm, a dwa dni później bez poprawek Senat, 25 października przepisy o karach za nielegalne adopcje podpisał Prezydent RP. Dziś weszły one w życie.

Dziecko nie może być przedmiotem transakcji. - Stawiamy dobro dzieci na pierwszym miejscu. Zapełniamy lukę w prawie, która pozwalała na groźny proceder nielegalnych adopcji. Podejmujemy zdecydowaną walkę z szarą strefą adopcyjną – podkreślał Sekretarz Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości Michał Wójcik, który nadzorował prace nad ustawą.

Do tej pory odpowiedzialność karna groziła jedynie za organizowanie nielegalnych adopcji na szeroką skalę. Można za to trafić do więzienia na okres od 3 miesięcy do 5 lat. Dlatego konieczne były zmiany w prawie.

Nowelizacja Kodeksu karnego powoduje, że bezkarne nie pozostaną również „pojedyncze” nielegalne adopcje. Karę poniesie zarówno matka, jak i osoba przyjmująca dziecko. Nowy przepis stanowi, że kto odda lub przyjmie dziecko do adopcji z pominięciem odpowiedniego postępowania sądowego (np. poprzez fałszywe wskazanie ojcostwa), może trafić do więzienia nawet na 5 lat.

Taka sama kara będzie grozić osobie, która zatai przed sądem, że oddała dziecko za pieniądze lub inną korzyść. Jeśli to zatai, narazi się na 5 lat więzienia. Jeśli nie zatai – sąd uzna, czy doszło do transakcji, która wyklucza możliwość adopcji, czy jedynie do nieznaczącej gratyfikacji.

Chodzi o to, by nie przekreślać adopcji w przypadkach, gdy matka przyjmie od przyszłych rodziców adopcyjnych drobny prezent, np. pieluszki czy mleko dla niemowlęcia.

Zdaniem ministerstwa sprawiedliwości, nie można tolerować sytuacji, w której bezpieczeństwo dziecka w wielu aspektach życiowych, psychologicznych i prawnych jest zagrożone. A takie są konsekwencje bezprawnych adopcji. Groźne zjawisko rozszerzyło się do tego stopnia, że państwowe ośrodki zajmujące się znajdowaniem rodzin dla samotnych dzieci alarmowały o istnieniu w Polsce szarej strefy adopcyjnej.

Według szacunkowych ocen, w Polsce może dochodzić rocznie nawet do 2 tys. przypadków handlu dziećmi, przy około 3 tys. legalnych adopcji. Część dzieci nielegalną drogą trafia za granicę.

Nowe regulacje uderzą w szarą strefę adopcyjną, przeciwdziałając ogromnemu ryzyku dla dzieci. Legalni rodzice adopcyjni są sprawdzani w państwowych ośrodkach, przechodzą szkolenia, muszą spełniać odpowiednie wymogi prawne i etyczne. W szarej strefie nie obowiązują natomiast żadne zasady, rządzi jedynie pieniądz.

Nowe rozwiązania mają umożliwić skuteczne ściganie uczestników groźnego procederu. Będą też miały skutek prewencyjny: surowe kary powinny odstraszyć od zawierania bulwersujących transakcji, w których dziecko jest „żywym towarem”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem