Reklama

Niedziela Sandomierska

„Srebro” dla młodych dziennikarek

Uczennice drugiej klasy gimnazjalnej: Julia Czuba, Julia Wandas, Karolina Wasąg i Marysia Jarosz za reportaż: „Jest takie miejsce na ziemi...” zdobyły drugie miejsce w VIII edycji konkursu „Archiwum Wspomnień Jana Pawła II”. Ogłoszenie wyników konkursu i wręczenie nagród odbyło się podczas gali wręczenia Nagrody Dziennikarskiej „Ślad” im. bp. Jana Chrapka w Warszawie.

Tematem reportażu jest Międzywojewódzki Przegląd Twórczości Dzieci i Młodzieży Szkół noszących imię Jana Pawła II, który od 18 lat odbywa się w szkole w Pysznicy. Film podkreśla znaczny rozwój inicjatywy, która narodziła się w pysznickiej społeczności szkolnej i rosnące zainteresowanie tym przeglądem twórczości wśród dzieci oraz młodzieży z Polski i nie tylko. Bohaterami reportażu są: Ludwika Błażejowicz, dyrektor pysznickiej szkoły w latach 1982–2003 – inicjatorka przeglądu i Władysław Szpunar, dyrektor szkoły od 2004 r., oraz Teresa Mierzwa, wicedyrektor szkoły. Projekt filmowy został zrealizowany przez Muzeum Jana Pawła II w Stalowej Woli we współpracy ze Szkołą Podstawową im. Jana Pawła II w Pysznicy.Ks.

2018-06-28 10:24

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Rusza rekrutacja na kolejną edycję Akademii Dziennikarstwa

2020-07-01 09:38

[ TEMATY ]

dziennikarze

dziennikarstwo

akademia.stacja7.pl

Papieski Wydział Teologiczny w Warszawie oraz portal Stacja7.pl rozpoczęły nabór do piątej edycji Akademii Dziennikarstwa. Dwusemestralny kurs cieszy się dużą popularnością m.in. wśród członków wspólnot kościelnych oraz twórców parafialnych mediów.

Swoim warsztatem dzielą się z nimi dziennikarze ogólnopolskich mediów.

Akademia Dziennikarstwa to roczny kurs dla osób interesujących się szeroko rozumianą pracą w mediach. Mogą wziąć w niej udział zarówno świeccy jak i duchowni – niezależnie od wieku i wykształcenia. Zajęcia na Akademii to szansa na rozszerzenie wiedzy i jej praktyczne wykorzystanie w codziennych zadaniach, pracy zawodowej lub w prowadzeniu własnych kanałów komunikacji. Kurs realizowany jest na Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie we współpracy z portalem Stacja7.pl.

Wykładowcami Akademii są znani ludzie świata mediów - praktycy, którzy z kursantami dzielą się nie tylko wiedzą, ale przede wszystkim swoim doświadczeniem. W tym roku wśród prowadzących zajęcia pojawią się m.in. Dorota Gawryluk, Tomasz Wolny, Krzysztof Ziemiec, Robert Mazurek, Alina Petrowa-Wasilewicz, Paweł Płuska, Małgorzata Ziętkiewicz, Weronika Kostrzewa a także duchowni m.in. ks. Krzysztof Pawlina, ks. Przemysław Śliwiński, ks. Marek Dobrzeniecki i o. Marek Kotyński.

Kurs w sposób kompleksowy przybliża słuchaczom pracę w mediach. W programie znajdują się zajęcia zarówno ze sztuki pisania jak i występowania przed kamerami, szkolenie z fotografowania ale też z obróbki graficznej zdjęć, filmowania i montażu. - Podczas wykładów i ćwiczeń w grupach pracujemy nad obsługą mediów społecznościowych oraz nad tworzeniem i zarządzaniem stronami internetowymi czy prowadzeniem projektów wydawniczych i dbaniem o wizerunek marki. Nie brakuje także zajęć z psychologii mediów, etyki dziennikarskiej oraz teologii - podkreślają twórcy Akademii.

Zapowiadają, że wśród nowych propozycji zaplanowanych na ten rok akademicki znajdą się zajęcia warsztatowe, w których odpowiedzą na pytanie, jakie działania duszpasterskie można podjąć w internecie w czasie pandemii (video-blogi, transmisje on-line).

Zajęcia na Akademii mogą być szczególnie interesujące dla administratorów i współtwórców parafialnych i kościelnych stron internetowych, członków Diakonii Komunikowania Społecznego, rzeczników wspólnot, wolontariuszy obsługujących wydarzenia w swoich parafiach i diecezjach pod kątem medialnym.

Zjazdy w ramach Akademii Dziennikarstwa będą odbywały się w soboty, mniej więcej raz w miesiącu (w sumie będzie to 10 zjazdów), od października do czerwca (dwa semestry). Zajęcia będą odbywały się w Warszawie, przy ul. Miodowej 17/19, w sali św. Jana Chrzciciela.

Pełny rozkład terminów można znaleźć na stronie Akademii: Zobacz.

Na zakończenie absolwenci Akademii Dziennikarstwa otrzymają certyfikat Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie.

W tym roku, z powodu pandemii, uczelnia przygotowuje się na ewentualność kontynuowania zajęć w trybie on-line. Z tego powodu, w porównaniu do poprzednich lat, zmodyfikowany został ich układ.

Zapisy na Akademię potrwają do końca września - zainteresowani mogą skorzystać z formularza, po przesłaniu zgłoszenia otrzymają na swoje skrzynki mailowe pakiet dokumentów rekrutacyjnych.

Pierwsze zajęcia odbędą się 10 października 2020 r.

CZYTAJ DALEJ

Kościół mnie uratował

2020-06-17 11:08

Niedziela Ogólnopolska 25/2020, str. 14-15

[ TEMATY ]

świadectwo

Adobe Stock.pl

Miałam kilka lat. Nie wiem, kiedy „to” się zaczeło. Pamiętam od zawsze. Pamiętam też, że nikt nie kiwnął palcem, żeby pomóc.

Przykro mi, że moim oprawcą był mój ojciec. Przykro mi, że był tylko wiecznie bezrobotnym murarzem, alkoholikiem. Gdyby to był ktoś inny, być może pan Sekielski by mnie wysłuchał. Gdyby moim oprawcą był ksiądz, każdy by mi współczuł. Ojciec nie wzbudza już żadnej sensacji, nikogo nie obchodzi... Takich jak ja jest wiele i czujemy się gorsze od najgorszych.

Gehenna

Urodziłam się w bardzo dysfunkcyjnej rodzinie. Byłam dla wszystkich ogromnym rozczarowaniem. Moja mama spodziewała się syna, a urodziły się bliźnięta. Był to stan wojenny, zima. Półtora kilograma nieszczęścia, które każdemu w mojej rodzinie na całe życie pokrzyżowało plany. Ciągle chora i ciągle płacząca. Kula u nogi, jak to zwykle mawiali moi rodzice. Moja mama nigdy mnie nie przytuliła, nie wzięła na ręce. Nie usłyszałam od niej, że mnie kocha. Zwracała się do mnie zawsze bezosobowo – w najlepszym wypadku. Zawsze, kiedy ojciec wracał pijany do domu, brała mojego brata i uciekała.

Miałam kilka lat. Nie wiem, kiedy „to” się zaczęło. Pamiętam od zawsze. Nie miało znaczenia, czy był pijany czy trzeźwy. Ja ze swoim oprawcą i katem mieszkałam przez 13 lat pod jednym dachem. Wiedziałam, że nie mogę o tym nikomu powiedzieć. Raz próbowałam. Moja matka wyciągnęła mnie wtedy za włosy z wanny i skatowała. Wielokrotnie razem z moim ojcem przekonywali znajomych, że jestem kłamczuchą, że wymyślam, że sprawiam kłopoty. Myślę, że każdy wiedział, co się działo w naszym domu – łącznie z matką, ale każdy udawał, że tego nie widzi. Na początku płakałam, później zrozumiałam, że to gorzej, że moje cierpienie wzbudza w moim ojcu jeszcze większą agresję, że wszystko trwa przez to dłużej.

Tak samo było z biciem. Katowali mnie na zmianę, kijem od szczotki, smyczą, kablem od grzałki... Miałam ciągle powyrywane włosy, poprzecinane dłonie, którymi zakrywałam twarz, ponadrywane uszy.

Spadłam na samo dno

Kiedy byłam starsza, liczyłam w myślach od jednego do dziesięciu. To pozwoliło mi przetrwać w ciszy. Było szybciej... Kiedy ojciec miał wrócić do domu, ulgę sprawiało mi wyrywanie włosów z głowy i wykręcanie palców. Wiedziałam, że za chwilę znów „to” będzie. Byłam małą dziewczynką. Kiedy sytuacja stawała się niebezpieczna dla matki, zabierała mojego brata i uciekała. Ja sama musiałam uspokoić ojca. Na Boga, miałam tylko kilka lat!

Kiedy miałam ok. 13 lat, moja matka ostatecznie wyrzuciła ojca z domu. Było to krótko przed moją pierwszą próbą samobójczą. W wieku 14 lat byłam już uzależniona od alkoholu, a gdy miałam 17 lat, zaczęłam się leczyć psychiatrycznie na depresję. Później doszły narkotyki, leki, kolejne próby samobójcze... Spadłam na samo dno. Zatrudniłam się w nocnym klubie jako telefonistka, czyli ogólnie rzecz biorąc, jako stręczyciel. W tamtym czasie czułam się bardzo dobrze w takim środowisku. Kiedy nie było pracy, siedziałyśmy razem z dziewczynami w moim „biurze” i opowiadałyśmy sobie wzajemnie o swoim tragicznym, parszywym życiu. Prawie każda z nas przeszła to samo. Tatuś, wujek, dziadziuś, prokurator, przyjaciel rodziny... Tabletki gwałtu i gwałty... Chleb powszedni. Znam dziewczynę, która wraz z siostrą rodziła swojemu ojcu dzieci. Każdy się domyślał, cała wieś, wiedziała matka. Nikt nie kiwnął palcem, żeby pomóc. Nikt nie chciał się wtrącać...

Kiedy poznałam tę dziewczynę, jej ojciec był już bardzo chory. Prosiłam ją, żeby mimo wszystko zawiadomiła policję. Odmówiła. Powiedziała, że bardzo kocha ojca. To właśnie robi z głową molestowanie. Znam dziesiątki, jeśli nie setki podobnych historii, z wieloma dziewczynami utrzymuję kontakt, ale nigdy nie słyszałam, żeby którakolwiek z nich była molestowana przez księdza.

Ocalone życie

Rok 2012. Pierwsza Komunia św. mojego syna. Byłam wtedy daleko od Boga, bo to Jego obwiniałam za całe to bagno. Po tej uroczystości mój syn zdecydował, że zostanie ministrantem. Bałam się. Poprosiłam znajomą, żeby prowadzała go do kościoła i pilnowała. Płaciłam jej za to, z czasem jednak musiałam zacząć chodzić z nim sama. Dla mnie nieważne było, czy to ksiądz, kościelny czy nawet organista – każdy był podejrzany, każdy był wrogiem. Zaczęłam jednak się modlić, korzystać z tego, co ofiarowuje Kościół. Przez wcześniejsze lata bezskutecznie szukałam terapii dla ofiar pedofilii.

Swoją pracę rzuciłam w czasie pobytu na Jasnej Górze. Zadzwoniłam do szefowej i powiedziałam, że więcej tam nie wrócę. Za ostatnie pieniądze kupiłam sobie Pismo święte i wróciłam do domu.

Dalej jednak nie potrafiłam przebaczyć. Nie chciałam. To mnie rujnowało, ale podejmowałam walkę. Rekolekcje, rekolekcje, rekolekcje... Msza św. z modlitwą o uzdrowienie wspomnień, relacji rodzice – dzieci, dzieci – rodzice. Wyjechałam do Medjugorie. Przebaczyłam. Korzystałam również z pomocy księży egzorcystów. Wiem, że moje koleżanki znalazły pomoc w Magdalence podczas rekolekcji uzdrowienia wspomnień. Dziś też śmiało mogę powiedzieć, że mojego syna wychował Kościół. Częste rekolekcje, wyjazdy w góry, ogniska, wycieczki, podczas których spał również w seminarium. Dużo rozmawiamy o pedofilii, mój syn nigdy nie był jej ofiarą, świadkiem, nie słyszał wśród swoich kolegów o molestowaniu. Dziś jest prawie dorosłym, zrównoważonym człowiekiem. Nie pije, nie pali, nigdy nie sprawiał żadnych problemów wychowawczych. Po pierwszym filmie Sekielskiego przestał chodzić w tygodniu do kościoła, bo bał się, że będzie napiętnowany przez rówieśników. W gimnazjum wielokrotnie był prześladowany za wiarę. Brzydzę się kłamstwem i manipulacją, którymi posłużył się pan Sekielski w swoich filmach. Mnie, ofierze pedofilii, i mojej rodzinie Kościół uratował życie! Dzięki niemu dziś, od 7 lat, jestem normalnym człowiekiem. Jestem matką. Pracuję i wychowuję dzieci. Staram się pomagać w wielu fundacjach działających na rzecz obrony życia i pomocy dzieciom. W ten sposób pragnę podziękować Bogu za łaski, które otrzymałam. Zawsze będę chodzić do kościoła. Pedofil to nie ksiądz, pedofil to pedofil! Pójdzie zawsze tam, gdzie są dzieci pozostawione bez opieki. I bez względu na to, jaką pełni funkcję, należy mu się kara.

Przykro mi tylko, że wszyscy ci, którzy obrzucają kamieniami Kościół, słysząc za ścianą krzywdę innego dziecka, mówią, że to nie ich sprawa.

CZYTAJ DALEJ

Rozpoczął się festiwal „Ucho Igielne”

2020-07-05 22:54

ks. Wojciech Kania

W niedzielę 5 lipca, w bazylice katedralnej zainaugurowany został festiwal „Ucho Igielne” – II Letni Festiwal Muzyki Sakralnej w Sandomierzu i okolicach.

Wśród gości obecni byli: bp Krzysztof Nitkiewicz, burmistrz miasta Marcin Marzec, prezes Polskiego Radia Kielce Janusz Knap oraz wielu melomanów z Sandomierza i okolic.

ks. Wojciech Kania

Przybyłych gości powitał proboszcz parafii ks. prał. Zygmunt Gil oraz Magdalena Kusztal dyrektor Departamentu Kultury i Dziedzictwa Narodowego w urzędzie marszałkowskim w Kielcach, która powiedziała: „Ucho igielne”, to festiwal muzyczny organizowany przez Fundację im. Edwarda Kusztala, dedykowany muzyce sakralnej i klasycznej w Sandomierzu i jego okolicach.

Festiwal zainaugurował występ Orkiestry Kameralnej Polskiego Radia „Amadeus” pod batutą Anny Duczmal-Mróz, pt. „W 80 minut dookoła świata”. Tyle czasu zajęło wykonanie najwspanialszych, kameralnych utworów powstałych w różnych częściach świata. Nie zabrakło też polskiego akcentu, czyli muzyki Wojciecha Kilara.

ks. Wojciech Kania

Po koncercie chętni mieli możliwość wieczornego zwiedzania bazyliki katedralnej.

Kolejne koncerty będą miały miejsce w kościele św. Floriana w Koprzywnicy, w klasztorze na Św. Krzyżu, na dziedzińcu Zamku Królewskiego oraz w kościele św. Jakuba w Sandomierzu.

Organizatorem wydarzenia jest Fundacja imienia Edwarda Kusztala w Kielcach. Festiwal ma na celu popularyzowanie kultury, muzyki, sztuki sakralnej mocno obecnej w Sandomierzu i okolicy, gdzie także odbywać się będą festiwalowe koncerty.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję