Reklama

Niedziela Częstochowska

Notatnik duszpasterski (20)

Żniwo wielkie

Ponoć w tym roku żniwa zaczną się trochę wcześniej. Dla rolników to najbardziej pracowity i intensywny czas. Ziarna, które najpierw dojrzewały w ziemi, a potem rosły sobie spokojnie, nagle muszą być zebrane i przynieść dobre plony.

Taki czas żniw w Kościele dotyczy też powołań kapłańskich i zakonnych. Maturzyści odebrali już wyniki z matur. Inni młodzi, których wzywa Bóg do życia kapłańskiego i zakonnego, też muszą się zbierać ze swoimi decyzjami. Ale sprawa powołań to nie tylko sprawa powołanych. To cały Kościół ma prosić „Pana żniwa”, aby posłał robotników „na żniwo swoje”. Wierzę w to mocno, że Bóg wciąż powołuje tylu ilu trzeba, a z powołaniem jest jak z ziarnem, które, jeśli trafi na dobrą glebę, to się wybije w roślinę, a jak trafi na ugór, to zniszczeje.

Największy wzrost powołań mieliśmy w czasie pielgrzymek do Polski św. Jana Pawła II. Czy Bóg był wtedy wyjątkowo hojny dla nas? Może też, ale przede wszystkim ziemia była wtedy spulchniona i nawodniona Bożą łaską i wielkim świadectwem wiary ludzi. Jak w żyznej ziemi rozwijały się więc ziarna powołania. To nie Bóg przestał siać, ale ziemia wyjałowiała i trzeba ją koniecznie użyźnić.

Reklama

Najważniejsze dla rozwoju powołań są trzy pola: rodzina, duszpasterstwo i kapłani. Kryzys rodziny zawsze skutkuje kryzysem powołań. I nie chodzi tylko o samą demografię i małą liczbę dzieci, ale o wiarę w rodzinie i jej zrozumienie dla tajemnicy powołania do życia duchownego. Powołania wzrastają też tam, gdzie jest żywe duszpasterstwo młodych. Bez pracy z młodymi, bez czasu, poświęcenia i organicznej formacji we wspólnotach młodych i przy parafiach, nie będzie żyznej ziemi dla powołań. Trzecie pole to postawa kapłanów. Pamiętam z seminarium, że zdecydowana większość kandydatów pytana o to, co ostatecznie zdecydowało o ich wstąpieniu do seminarium, wskazywała na przykład księży. Ci, którzy mieli szczęście spotkać na swojej drodze kapłanów z pasją, kapłanów spełnionych w swojej służbie i zakochanych w Bogu, szybko znajdywali potwierdzenia, że warto być księdzem i że można być księdzem szczęśliwym. O te trzy pola musimy dbać nieustannie.

Ale póki co, mamy lato i czas intensywnych decyzji młodych o wyborze powołania. Zróbmy wszystko, żeby pomóc tym ziarnom powołania podjąć decyzję. Podejmijmy modlitwę i post w intencji powołań. Wołajmy do Boga o nowe powołania podczas każdej Mszy świętej, nabożeństwa i adoracji. Zapraszam do takiej modlitwy, kapłanów i świeckich, w czwartek 19 lipca o godz. 19.30 do sanktuarium św. Jana Marii Vianney’a w Mzykach k. Koziegłów. Z pewnością święty proboszcz z Ars wzmocni nasze wołanie o nowych robotników w winnicy Pana.

2018-07-10 14:48

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wielkanocna wiara

Modne było dawniej mówienie, że ktoś jest wierzący a niepraktykujący. Może dziś moda na takie mówienie trochę zelżała, ale tego typu postaw pewnie wciąż nie brakuje. Miałem kiedyś takiego znajomego, który, co tu dużo mówić, przychodził na plebanię, żeby wyżebrać parę złotych na wódkę. Zawsze próbowałem mu tłumaczyć: „Kaziu, nie dam ci pieniędzy, bo jesteś alkoholikiem i zamiast chleba kupisz sobie coś do picia!”. Mój rozmówca nabierał wtedy powietrza w płuca, a potem z mocą i pewnością w głosie odpowiadał: „Proszę Księdza, jak Boga kocham, ja jestem abstynentem, tylko niepraktykującym”. Musiałem mu przyznać rację i podziwiałem, jak potrafił siebie zdefiniować. Od tamtej pory, kiedy słyszę, że ktoś deklaruje wiarę, a nie żyje nią i nie prowadzi życia sakramentalnego, przypominam sobie Kazia i myślę, że jest bardzo podobny do tych „wierzących a niepraktykujących”. Nie sądziłem jednak, że może też pojawić się w naszym duchowym krajobrazie skrajnie odmienna grupa ludzi, tacy, którzy praktykują, ale nie wierzą, którzy podejmują jeszcze jakieś religijne praktyki, ale są to już tyko dla nich elementy tradycji, albo swego rodzaju religijnej socjalizacji. Czy naprawdę można praktykować i nie wierzyć? Jaskrawym przykładem tego jest dla mnie zawsze Wielka Sobota w naszych polskich kościołach. Nie wiem, czy jest taki drugi dzień w roku, kiedy nasze świątynie tak licznie zapełniają się ludźmi i są tak bardzo ozdobione kolorowymi koszyczkami z jedzeniem przynoszonym do poświęcenia. Zwyczaj naprawdę piękny i niesłychanie symboliczny, szkoda tylko, że Pan Bóg jest gdzieś w tym wszystkim daleko z tyłu. My, księża, jak umiemy najlepiej, próbujemy wtedy przekierować uwagę zebranych z malowanych jajek na wystawionego w Pańskim grobie Pana Jezusa. Bardzo to trudne zadanie i z bólem serca widzimy, jak Pan Bóg niekiedy przegrywa ze święconymi jajkami. Takich praktykujących i niewierzących można czasem spotkać przy udzielaniu sakramentów świętych. Ile to razy przy chrzcie, pytając rodziców, o co proszą Kościół Boży dla swojego dziecka, usłyszałem odpowiedź: „O zdrowie!”. Trudno czasem, nawet najpobożniejszemu kapłanowi, zachować pokój serca, kiedy podczas sakramentalnego związku małżeńskiego cała ceremonia bardziej przypomina sesję zdjęciową niż modlitwę i spotkanie z Bogiem. Zapamiętałem nawet taką pannę młodą, która podczas przysięgi małżeńskiej była bardziej wpatrzona w fotografa niż w swojego narzeczonego. Przykładów można pewnie mnożyć i może nie zawsze niestosowne zachowania w kościele muszą wynikać z braku wiary, ale warto przy okazji Wielkanocy przyjrzeć się sobie i zobaczyć, ile w tym moim religijnym życiu jest zwyczaju, a ile wiary, ile tradycji, a ile Pana Boga. Bo dziś Chrystus chce zmartwychwstać w tym wszystkim, co Go dotyczy, a w czym odebraliśmy Mu życie, w tym, w czym On naprawdę żyje, a co my traktujemy tak, jakby w tym nie chodziło już o żywego Pana Boga. Chrystus zmartwychwstał! Prawdziwe zmartwychwstał! Z duszpasterską troską życzę sobie, moim współbraciom w kapłaństwie i wszystkim wiernym wielkanocnej wiary, czyli takiej, w której Chrystus żyje, a nie leży w grobie i ciągle czeka na zmartwychwstanie.

CZYTAJ DALEJ

Polski rzymianin

Niedziela Ogólnopolska 5/2020, str. 46-47

[ TEMATY ]

rozmowa

Prof. Jerzy Miziołek

Stanisław August Morawski

Stanisław August Morawski

W Rzymie zmarł nestor włoskiej Polonii Stanisław August Morawski. Jednym z jego polskich przyjaciół był prof. Jerzy Miziołek, który wspomina swojego przyjaciela w rozmowie z Włodzimierzem Rędziochem.

Włodzimierz Rędzioch: Odejście Stanisława A. Morawskiego napełnia jego przyjaciół głębokim smutkiem i zobowiązuje do chwili wspomnień. Znałeś go przez wiele lat. W jakich okolicznościach się poznaliście?

CZYTAJ DALEJ

Nabożeństwo Pierwszych Sobót dla dzieci w polskiej Fatimie

2022-10-07 13:50

[ TEMATY ]

pierwsze soboty miesiąca

Zakopane

Matka Boża Fatimska

Karol Porwich/Niedziela

Inauguracja Pierwszych Sobót dla dzieci odbyła się 2 kwietnia 2022, w dniu rocznicy śmierci Św. Jana Pawła II.

„ Od dzisiaj zapraszamy na nową stronę internetową: pierwszesobotydladzieci.pl , na której dzieci, ich rodzice oraz parafie znajdą różnego rodzaju materiały dotyczące objawień w Fatimie, przygotowane właśnie z myślą o dzieciach”- mówi kustosz Sanktuarium, ks. Marian Mucha SAC.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję