Reklama

Aspekty

Hospicjum to żywa Ewangelia

Z ks. kan. Leszkiem Kazimierczakiem, prezesem Ośrodka Integracji Społecznej – Hospicjum przy parafii św. Józefa w Zielonej Górze, rozmawia Kamil Krasowski

Niedziela zielonogórsko-gorzowska 35/2018, str. IV

[ TEMATY ]

hospicjum

Karolina Krasowska

– Musimy uczyć ludzi i wychowywać młodzież, pokazując, że starość to wartość i każdego z nas czeka – mówi ks. Leszek Kazimierczak

– Musimy uczyć ludzi i wychowywać młodzież, pokazując, że starość
to wartość i każdego z nas czeka – mówi ks. Leszek Kazimierczak

Kamil Krasowski: – 10 września odbędzie się uroczystość otwarcia nowego skrzydła Ośrodka Integracji Społecznej – Hospicjum, działającego przy parafii pw. św. Józefa w Zielonej Górze. Czy mógłby Ksiądz przypomnieć historię tego miejsca? Kiedy powstało i z czyjej inicjatywy?

Ks. Leszek Kazimierczak: – Dokładnie 9 lat temu przyszła mi do głowy myśl, że oprócz różnorakich działań, które prowadzimy przy parafii, skierowanych ku człowiekowi, powstanie hospicjum to świetny pomysł realizacji prośby Ojca Świętego Jana Pawła II, naszego świętego papieża, który wzywał do troski o chorych, cierpiących i samotnych. W całej konstelacji pastoralnych działań wydaje się, że „działka starości” jest troszkę odsunięta na bok – zajmujemy się dziećmi, młodzieżą, wszystkimi rodzajami grup, które istnieją przy parafiach, natomiast jesień życia, starość jest na uboczu. Odwiedzamy chorych w pierwsze piątki miesiąca, idziemy do nich z Panem Jezusem, przeżywamy Światowy Dzień Chorego i praktycznie na tym nasza rola – przynajmniej jeśli chodzi o naszą parafię – się zamykała. Dlatego myślę, że pomysł, który zrodził się w mojej głowie, był bardzo trafiony. To, co się stało po zaistnieniu hospicjum w naszej parafii, a także z samą parafią i z myśleniem o człowieku, przerosło moje oczekiwania. I gdybym miał cokolwiek jeszcze w życiu innego robić, to na pewno budowałbym hospicja, bo wiem, jaka to jest wartość.

– Kiedy powstał pomysł o rozbudowie hospicjum?

– Muszę się przyznać, że nie planowałem tego nowego skrzydła. Ono powstało, ponieważ otrzymaliśmy środki w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Lubuskie 2020 na rozbudowę takich ośrodków. A ponieważ byliśmy chyba jedynymi, którzy zgłosili się po te środki, to ciężko byłoby tego nie wykorzystać, zwłaszcza że potrzeby są ogromne. W tej chwili mamy ok. 100 osób oczekujących w kolejce, 31 leżących, bo tyle mamy miejsc w starym hospicjum. W nowej jego części będzie 20 miejsc, co zwiększy nasze możliwości. W sumie w hospicjum będziemy mieli 51 podopiecznych. Oczywiście nie zaspokoi to wszystkich potrzeb, jednakże byłoby grzechem zaniechania z naszej strony, gdybyśmy nie wykorzystali szansy i nie podjęli tego wyzwania. Cieszę się, że przybędzie nam kolejnych 20 miejsc. Inwestycja zamknie się w granicach 3,6 mln zł, z czego 2,7 mln zł pozyskaliśmy w ramach dofinansowania. Jeśli chodzi o pozostałą część, czyli kwotę ok. 1 mln zł, to trzeba jej było poszukać, a więc jak zwykle wspomogła nas kochana parafia oraz prywatni sponsorzy, dla których to dzieło jest takim światłem, chęcią pomocy drugiemu człowiekowi, który sam już sobie nie może pomóc.

– Ile czasu trwała rozbudowa ośrodka?

– Rozbudowa trwała 10 miesięcy. Rozpoczęliśmy od wylania fundamentów w listopadzie ub.r., a otwieramy nowe skrzydło 10 września tego roku.

– Jak powstawało nowe skrzydło i co będzie się w nim mieściło?

– Obiekt powstawał od podstaw. To jest nowa część. Na dole jest 10 pokoi po 2 łóżka, czyli mamy 20 miejsc. Jest także świetlica dla tych chorych, których możemy posadzić na wózkach, aby w ciągu dnia mieli zajęcia terapeutyczne. Jest łaźnia z wanną i podnośnikiem. Na pierwszym piętrze będzie również świetlica, która będzie służyła zarówno seniorom, jak i dzieciom.

– Jak zapowiada się program uroczystości związanej z otwarciem nowego skrzydła?

– Zaproszenia na uroczystość zostały skierowane do wszystkich parafian, a przede wszystkim do ordynariusza diecezji bp. Tadeusza Lityńskiego, który 10 września o godz. 11 odprawi Mszę św. Następnie przejdziemy do hospicjum, gdzie oprowadzę gości po nowym skrzydle. Później, na zakończenie, przewidziana jest kawa.

– Proszę opowiedzieć o posłudze w hospicjum. Jak ona na co dzień wygląda i kto się zajmuje chorymi tutaj przebywającymi?


– Naszymi podopiecznymi zajmuje się wykwalifikowana kadra, a więc pani doktor, pielęgniarki i opiekunowie, rehabilitanci, salowe. Mamy 3 siostry zakonne ze Zgromadzenia Jezusa Miłosiernego oraz bardzo mocny wolontariat – ludzi, którzy bezinteresownie przychodzą i wspierają to dzieło. Bez nich ciężko byłoby funkcjonować w hospicjum. To jest wielki dar. Jako kapelan wspomagający posługuje też ks. Mirosław Żadziłko. Wiceprezesem jest Danuta Krojcig, która ogarnia funkcjonowanie ośrodka od strony logistycznej, kadrowej, papierowej, mentalnej często też.
Podejmujemy różne działania, bo oprócz hospicjum prowadzimy program „Przedszkole dla dorosłych”, skupiający grupę ok. 20-30 osób, seniorów, w wieku 65 plus, którzy przyjeżdżają tu na zajęcia w ciągu dnia. Mają zajęcia terapeutyczne, rehabilitację, wykłady; spędzają tu czas od godz. 8 do 14 włącznie z posiłkiem i później rozjeżdżają się do domów. Popołudniami w obiektach hospicjum działa także świetlica terapeutyczna dla dzieci i młodzieży, a więc wokół tego miejsca dokonują się jeszcze inne ciekawe zajęcia skierowane ku człowiekowi.

– Kim najczęściej są osoby, które korzystają z pomocy hospicjum? Z jakimi schorzeniami się zgłaszają?

– Przebywają u nas osoby, które cierpią na demencje starcze, i osoby, które najczęściej są po wylewach, a więc mężczyźni i kobiety, którzy potrzebują 24-godzinnej opieki. I to wcale nie jest tak, że dzieci oddają rodziców, bo nie chcą ich schorowanych w domach. Oni proszą o pomoc, bo po prostu nie dają rady. Często jest tak, że jeszcze pracują, a mama albo tata wymagają całodobowej, fachowej opieki, albo też sami muszą zadbać o swoją kondycję i swoje zdrowie, nie dają już rady opiekować się rodzicami. Wtedy zwracają się o pomoc, składają podanie, prosząc o przyjęcie. Czas oczekiwania jest tragicznie długi, bo są to 3-4 lata.

– Dlaczego tak bardzo potrzebujemy takich miejsc, zwłaszcza w naszym regionie, w naszej diecezji?

– Ponieważ szpitale pozbyły się oddziałów geriatrycznych i nie ma tych ludzi gdzie położyć. Nie ma takich miejsc, ponieważ są deficytowe. Aby utrzymać tak funkcjonujące hospicjum, potrzeba dużych zabiegów, ludzi, sponsorów indywidualnych. W ciągu roku musimy znaleźć ok. 0,5 mln zł, żeby ośrodek funkcjonował. Ze środków przekazanych w ramach 1 proc., bo jesteśmy organizacją pożytku publicznego, mamy ok. 180 tys. zł. Miasto wspiera nas kwotą ok. 200 tys., a reszty trzeba poszukać. Na szczęście angażują się w to ludzie, dla których sprawa hospicjum jest ważna, dlatego nam pomagają. Nie jesteśmy w stanie odłożyć jakiejś kwoty – jest to na pograniczu od pierwszego do pierwszego, ale już przez 9 lat udaje nam się na wysokim poziomie utrzymać hospicjum.

– Jak zatem można wesprzeć działalność ośrodka?

– Można przekazać środki albo na konto parafialne, albo bezpośrednio na konto hospicjum. Na stronie internetowej są dostępne wszystkie niezbędne do tego informacje (www.znimi.pl).

– Czym dla Księdza jest posługa pełniona wśród chorych?

– Wyzwaniem. Wyzwaniem mojego życia kapłańskiego. Przeszedłem w życiu wiele, jestem po operacji kręgosłupa i cierpienie nie jest mi obce, dlatego według mnie hospicjum to żywa Ewangelia. Jest to obecność przy drugim człowieku, a szczególnie tym, który potrzebuje pomocy. I tu nie trzeba niczego więcej dodawać. Dlatego naszemu Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II tak bardzo zależało na tym, żeby jesień życia była godnie przeżywana nie w samotności, tylko wśród ludzi, dla których nawet cierpienie i ból mają wartość, która jest nieoceniona, której my często w codziennym zabieganiu nie doceniamy i obojętniejemy na takie sytuacje. Dlatego musimy uczyć ludzi i wychowywać młodzież, pokazując, że starość to wartość i każdego z nas czeka.

– Jakie są jeszcze plany związane z hospicjum?

– Chcielibyśmy stworzyć fitness dla seniorów w naszym parku przy hospicjum, żeby ci jeszcze sprawniejsi nasi bracia i siostry mogli wyjść na powietrze, poćwiczyć. Może uda nam się zorganizować jakieś godziny pod kierunkiem rehabilitanta. A więc będzie to dodatkowa rzecz, która pozwoli nam być z tymi, którzy nam zaufali, bo to jest wielkie zaufanie skierowane w naszą stronę. Poza tym trzeba wszystko poukładać. Ktoś, kto prowadził jakąkolwiek instytucję, wie, że 51 osób w hospicjum to naprawdę wielki potencjał. Prowadzić taką działalność logistycznie, finansowo, a przede wszystkim duchowo to wielkie wyzwanie i trzeba w nią włożyć naprawdę dużo pracy, żeby Panu Bogu przede wszystkim się podobało.

2018-08-28 12:11

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Sercem z hospicjum

Niedziela kielecka 27/2020, str. VI

[ TEMATY ]

hospicjum

koncert charytatywny

K.D.

Wolontariusze z parafii św. Maksymiliana zaśpiewali w czasie Mszy św.

Wolontariusze z parafii św. Maksymiliana zaśpiewali w czasie Mszy św.

Zakończyła się dziesiąta edycja kampanii Pola Nadziei, uwrażliwiająca społeczeństwo na potrzeby pacjentów terminalnie chorych i promująca ideę hospicyjną.

W katedrze 18 czerwca bp Andrzej Kaleta z gronem księży sprawował Mszę św. w intencji podopiecznych Domowego Hospicjum i stacjonarnego im. Matki Teresy z Kalkuty w Kielcach, personelu oraz wolontariuszy. Na modlitwie zebrała się grupa wolontariuszy i przyjaciół hospicjum, przedstawiciele władz samorządowych.

W homilii bp Andrzej zwrócił się do wolontariuszy. Podkreślał, że w Pola Nadziei wpisana jest „solidarność i współodpowiedzialność” za innych. Symbolem kampanii jest kwiat, żonkil. Wy dziś jesteście najpiękniejszym bukietem kwiatów dla Pana Jezusa – mówił biskup, dziękując wolontariuszom za ich pomoc, serce i dobro okazane pacjentom terminalnie chorym.

Koordynator akcji Anita Grzesik podkreślała, że chociaż stan epidemii znaczenie ograniczył działania zaplanowane w ramach kampanii, to pomoc – przeniesiona po części do internetu – trwa. Wielu wolontariuszy i przyjaciół pamięta w tym trudnym czasie o Hospicjum Matki Teresy. Jak wygląda teraz codzienność w placówce, która musiała graniczyć do minimum zewnętrzne kontakty z troski o zdrowie i życie pacjentów?

– 12 marca musieliśmy zgodnie z wytycznymi sanepidu zawiesić pracę wolontariuszy. Mimo to nasi wolontariusze okazują bliskość z pacjentami poprzez nagrywane dla nich filmy, pozdrowienia i życzenia. Nie zawiedli także uczniowie. Na przykład SP w Brynicy przygotowała materiały higieniczne, nagrania wierszy i utworów muzycznych z udziałem uczniów, specjalnie z dedykacją dla naszych pacjentów. Takie gesty są bezcenne. Uczniowie przekazali również materiały pielęgnacyjne. Pacjentom bardzo brakuje obecności wolontariuszy. Pytają kiedy wrócą czwartkowe„Podniebne cuda”? To dla nich trudna sytuacja – opowiada. Pomoc wciąż płynie. W czasie pandemii wielu przyjaciół i instytucji przekazało hospicjum środki ochrony osobistej.

W 2020 r. Hospicjum im. Matki Teresy pomogło 95 pacjentom.

Kampanię zainaugurowano 2 października ub. r. Mszą św. Przed hospicjum posadzono wówczas rabatę żonkili, które rozkwitły na wiosnę, przypominając o akcji. Z okazji Wszystkich Świętych zorganizowano sprzedaż zniczy w parafii Miłosierdzia Bożego, w szkołach w Bęczkowie, Krajnie, na cmentarzu w Cedzynie. Na Boże Narodzenie do podopiecznych hospicjum popłynęły ciepłe słowa i życzenia od przyjaciół i wolontariuszy, dzieci i młodzieży w ramach akcji „Wyślij kartkę do hospicjum”. Przed Bożym Narodzeniem udało się także zorganizować kiermasz ozdób świątecznych w parafii św. Józefa Robotnika. Bardzo pomogli uczniowie LO im. ks. P. Ściegiennego, a 24 maja w parafii kwestowano na hospicjum. Placówce dedykowali swoją pomoc seminarzyści, którzy brali udział w Kleryckich Mistrzostwach Polski, jak i młodzież z VI LO w Kielcach, która rozegrała turniej dla hospicjum.

W tegorocznej edycji Pól Nadziei zebrano 46 739 zł. Kwesty będą nadal organizowane. Zaangażowało się czterdzieści szkół z regionu oraz przedszkola. W lutym włączyły się one w walentynkowe „Serce dla hospicjum”, dostarczając upieczone pierniki, którymi następnie wolontariusze hospicyjni częstowali kielczan i zachęcali do wsparcia ofiarą placówki. Głośnym wydarzeniem był także piękny koncert dla hospicjum w Zespole Państwowych Szkół Muzycznych z udziałem zespołu Shaken Organs.

W 2020 r. Hospicjum im. Matki Teresy pomogło 95 pacjentom. Placówka finansowana jest z NFZ, jednak to nie wystarcza na pokrycie wszystkich potrzeb. – Konieczna jest wymiana sprzętu medycznego, który ulega zużyciu, zakup środków pielęgnacyjnych i higienicznych, a w  obecnej sytuacji również ozonatorów – mówił ks. Krzysztof Banasik z Caritas Kieleckiej po Mszy św., dziękując wszystkim za okazaną pomoc.

CZYTAJ DALEJ

Bydgoszcz: wierni adorowali Najświętszy Sakrament w monstrancji z Medjugorie

2020-09-22 19:34

[ TEMATY ]

Medjugorie

Bydgoszcz

Niedziela

„Jestem ogromnie wdzięczny, że zostaliśmy wyróżnieni i zobowiązani do jeszcze gorliwszej modlitwy o pokój, która trwa na całym świecie” – powiedział proboszcz parafii św. Łukasza Ewangelisty i św. Rity w Bydgoszczy ks. Mirosław Pstrągowski.

Wspólnota stała się kilkudniowym miejscem szczególnej modlitwy, podczas której wierni adorowali Najświętszy Sakrament w monstrancji z Medjugorie.

„Królowa Pokoju” wróciła z Bośni i Hercegowiny i peregrynuje po Polsce. Monstrancja została ofiarowana jako wotum dziękczynne w imieniu pielgrzymów z całego świata, które wpisało się w inicjatywę stowarzyszenia „Comunità Regina della Pace”. Buduje ono na całym świecie dwanaście ołtarzy, gdzie odbywać się będzie wieczysta adoracja Najświętszego Sakramentu z modlitwą o pokój. Dotychczas udało się już stworzyć kilka takich miejsc, m.in. w sanktuarium w Kibeho w Rwandzie, gdzie ćwierć wieku temu doszło do ludobójstwa, oraz w słynnej Grocie Mlecznej w Betlejem. Kolejnym ma być ołtarz w Medjugorje, w który zostanie wkomponowana „Królowa Pokoju”.

Monstrancja powstała w gdańskiej pracowni Mariusza Drapikowskiego. Do jej wykonania użytych zostało dwanaście meteorytów. Ich nieziemskie pochodzenie symbolizuje wieniec z „gwiazd dwunastu”. Monstrancja ma swym wyglądem i konstrukcją nawiązywać do nadprzyrodzonego wizerunku Maryi, która w swym sercu nosi Chrystusa. Osobną symbolikę mają również barwy kamieni, których użyto w monstrancji. Jej wysokość wynosi 1,5 metra, a z tronem do przenoszenia i ustawiania – 185 centymetrów, zaś waga sięga około 50 kilogramów.

Międzynarodowe Centrum Modlitwy o Pokój w Medjugorie jest zlokalizowane w nękanym nieustannymi wojnami i konfliktami kraju położonym na Półwyspie Bałkańskim. To miejsce modlitwy i nawrócenia tysięcy osób. – Znajdujemy się w Diecezjalnym Ośrodkiem Kultu św. Rity, włoskiej augustianki, patronki spraw trudnych i niemożliwych, za której wstawiennictwem również prosimy o ustanie wojen, konfliktów oraz codzienny pokój międzyludzki w naszej ojczyźnie – powiedział proboszcz parafii św. Łukasza Ewangelisty i św. Rity w Bydgoszczy ks. Mirosław Pstrągowski.

Przez siedem dni kapłani, młodzież i wierni uczestniczyli w Mszach Świętych, adoracji, odmawianiu Koronki do Bożego Miłosierdzia oraz Apelach Jasnogórskich.

Szczególny dniem był natomiast 22 września. W Eucharystii wzięli udział czciciele św. Rity, członkowie jej bractwa, przedstawiciele Towarzystwa św. Wojciecha oraz członkowie Zakonu Rycerskiego Grobu Bożego w Jerozolimie. Po Mszy św. odbył się koncert muzyki chrześcijańskiej z Bliskiego Wschodu w językach aramejskim i arabskim w wykonaniu Sylwii Hazboun – Polki, katoliczki, która wyszła za mąż za Józefa z Betlejem.

CZYTAJ DALEJ

Kalonka: Centrum Ojca Pio

2020-09-23 08:02

[ TEMATY ]

archidiecezja łódzka

Centrum Ojca Pio

Kalonka

Justyna Kunikowska

„Nic bardziej nie może ciebie czynić naśladowcą Chrystusa jak troska o innych. Jeśli nie troszczysz się o bliźnich to oddalasz się od obrazu Chrystusa” – mówił ojciec Pio, kapucyn i stygmatyk, patron parafii w Kalonce.

Pod koniec XX wieku powstał na terenie diecezji łódzkiej Park Krajobrazowy Wzniesień Łódzkich, wokół którego zaczęły powstawać osiedla. Wówczas zrodziła się potrzeba, by na tym obszarze powstała parafia. - Pamiętam ludzi, uczących się przy lampach naftowych i chodzących pieszo po wodę do Kalonki, ponieważ tutaj, jeszcze do niedawna nie było prądu i wodociągu. Był to teren trochę zapomniany, ale jednocześnie dziewiczy w swojej naturze. Często jeździłem w te okolice rowerem, dlatego kiedy arcybiskup Władysław Ziółek zaproponował mi objęcie probostwa, nie zawahałem się, by je przyjąć – mówi ks. Paweł Stołowski – proboszcz parafii.

W 2001 roku w Uroczystość Matki Bożej Siewnej został ogłoszony dekret o powstaniu parafii pw. św. Ojca Pio w Kalonce. - Po pierwszej kolędzie, okazało się, że moja parafia liczy 800 osób. Zaczęliśmy gromadzić się w kaplicy, na którą zaadaptowaliśmy stary gmach remizy strażackiej. Zaczęliśmy również z parafianami szukać terenu, gdzie mógłby powstać nowy kościół. Modliliśmy się do Ojca Pio by pomógł nam takie miejsce znaleźć. I tak się stało. Od samego początku, aż do dziś czujemy obecność naszego patrona – świętego Ojca Pio w tym miejscu – podkreśla ksiądz proboszcz.

Ponieważ w okolicy nie było żadnej placówki oświatowej to nasza parafia i kaplica od samego początku animowała życie społeczne, religijne i kulturalne. Ojciec Pio widział wielką moc w modlitwie wspólnotowej. Prosił, by wspólnie celebrować eucharystię, odmawiać różaniec oraz podkreślał, by owocem modlitwy były dzieła charytatywne. – Staramy się codziennie wypełniać te słowa. Grupa Świętego Ojca Pio, która od lat działa tu, przy naszym kościele, pomaga potrzebującym, odwiedzając domy opieki społecznej, a w szczególności angażując się w pomoc Siostrom karmelitankom w Łodzi – mówi ks. Paweł. Każdego 23 dnia miesiąca sprawowana jest Eucharystia z modlitwą o uzdrowienie fizyczne i duchowe przez wstawiennictwo świętego Ojca Pio, wraz z błogosławieństwem relikwiami. – O owocności tej modlitwy świadczy wielość świadectw danych przez osoby przyjeżdżające do naszej świątyni – dodaje ks. Paweł.

Moi parafianie chętnie włączają się w życie kościoła. Od 19 lat organizujemy pieszy i rowerowy rajd „Tour de Kalonka”, który gromadzi ok 500 uczestników. Organizujemy również Parafiadę – gdzie wraz z parafią w Starych Skoszewach i Nowosolnej spotykamy się na wspólnej rywalizacji sportowej, śpiewamy i biesiadujemy.

W listopadzie, odbywa się msza święta w intencji zmarłych muzyków. Organizowane są także koncerty z udziałem muzyków z całej Polski, takich jak: Stanisław Soyka, zespół Raz Dwa Trzy, zespół Coma. Co roku, w pierwszą niedzielę października z inicjatywy pracowników pobliskiego schroniska, w kaplicy polowej sprawowana w intencji właścicieli zwierząt.

Powołana została także Fundacja Centrum Ojca Pio, która w planie ma budowę Centrum Ulgi w Cierpieniu. - Mimo tego, że pojawia się mnóstwo trudności nasz patron pomaga nam w tworzeniu tego miejsca. Dzięki zaangażowaniu wolontariuszy, ministrantów, grup charyzmatycznych, rodzin z domowego kościoła, zespołów muzycznych, to miejsce tętni życiem.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję