Reklama

Od porannej kawy do kakao przed snem

2018-09-12 10:44


Edycja zielonogórsko-gorzowska 37/2018, str. VI

Karolina Krasowska
Ks. dr Mariusz Dudka

Z ks. dr. Mariuszem Dudką, diecezjalnym duszpasterzem rodzin, o szczególnej posłudze diecezjalnych doradców życia rodzinnego rozmawia Kamil Krasowski

Kamil Krasowski: – Pod koniec września w Rokitnie odbędą się rekolekcje dla doradców życia rodzinnego, posługujących w parafiach naszej diecezji. Jaka tematyka będzie omawiana w czasie tego spotkania?


Ks. Dr Mariusz Dudka: – Po pierwsze, każdy diecezjalny doradca życia rodzinnego ma obowiązek uczestniczenia w stałej formacji, a ta z kolei jest zarówno intelektualna, jak i duchowa. To znaczy, że zawsze podnosimy kwalifikacje naszych doradców i temu służą różnego rodzaju szkolenia, nasza bardzo bliska współpraca z Lubuskim Stowarzyszeniem Naturalnych Metod Rozpoznawania Płodności, która ciągle ich doszkala i podwyższa kompetencje od strony naukowej. Natomiast jeśli mówimy o pewnej posłudze i misji doradców w Kościele, to wiadomo, że potrzeba tu także wzrostu życia duchowego, dlatego rekolekcje nie są niczym innym jak poprawieniem ich kondycji duchowej czy też relacji do Jezusa, czyli ubogaceniem ich u podstaw przez stworzenie pewnej szansy na odnowienie bliskości z Panem.
Na corocznych rekolekcjach dziękujemy tym, którzy ze względu na wiek kończą swoją posługę w diecezji, a także wręczamy misje do posługi naszym nowym doradcom. Poza tym, przy okazji rekolekcji, jest to też nasze uroczyste spotkanie.

– Ilu doradców życia rodzinnego posługuje w naszej diecezji?

– Jest to grupa ok. 120 osób. Oczywiście nie znaczy to, że mamy 120 poradni, bo są też takie miejsca, w których pracuje po 2-3 doradców. Najczęściej dzieje się tak w większych miastach, gdzie poradnie są większe. Generalnie mamy 5 rejonów w diecezji, w których się spotykamy, w których odbywają się formacje i są tam poradnie.

– W jednej z wypowiedzi powiedział Ksiądz, że doradcy życia rodzinnego nie biorą się znikąd, z przypadku. Kim zatem najczęściej są te osoby?


– Można powiedzieć, że to jest zlepek wszystkich zawodów. Od tych, którzy są związani z medycyną, jak pielęgniarki, lekarze, ale także osoby, które same doświadczyły w swoim życiu tego, że ktoś do nich wyciągnął rękę i im pomógł. Myślę tu o osobach, dla których np. wartością jest piękne życie małżeńskie, którzy widząc, że wokół ludzie mają trudności, kłopoty, wychodzą im naprzeciw. Mają wewnętrzne pragnienie bycia w Kościele nie dla siebie, tylko dla drugiego człowieka. Bardzo często odkrywając w sobie taką misję, zadają sobie pytanie o to, jak mogą stać się doradcą. Otóż wiadomo, że jest do tego potrzebna odpowiednia kwalifikacja, ponieważ ta posługa jest związana ze spotkaniem z drugim człowiekiem. Nasi doradcy przeprowadzają indywidualne spotkania z parami, ale też bardzo często występują podczas katechizacji przedmałżeńskiej czy są zapraszani do szkół. Coraz częściej są zapraszani przez wychowawców klas po to, by opowiedzieć o życiu rodzinnym czy też wprost o naturalnych metodach rozpoznawania płodności. Toteż potrzeba pewnych umiejętności i zdatności pracy z człowiekiem, zarówno w tym indywidualnym, jak i szerszym aspekcie, potrzebują więc po prostu szkoleń. Muszą poznać nauczanie Kościoła w danym przedmiocie, ale także uchwałową wiedzę w tym temacie.
Doradcy są świadkami. Sami żyją tym, co głoszą. Są nauczycielami, którzy są jednocześnie świadkami, co nie znaczy, że są idealni.

– Z jakimi trudnościami najczęściej przychodzą osoby, które korzystają z poradnictwa rodzinnego?


– W 99 proc. to narzeczeni zobowiązani przed zawarciem sakramentalnego związku małżeńskiego do odbycia spotkania w poradni. Na tym poziomie bardzo często nasi doradcy pokazują pewnego rodzaju sylwetkę małżeństwa. To znaczy, że kiedy się szkolimy i nasi doradcy składają świadectwa, to mówią: „Widzimy słabą kondycję u podstaw, u fundamentów”. Przychodzą ludzie, którzy nie mają pragnień związanych z tym, że będą pogłębiać swoją wiarę. Są to pary, które przychodzą, żeby coś tylko zaliczyć. Małżeństwo jest utożsamiane przez nich wyłącznie z chwilą ceremonii. Czyli myśląc o przygotowaniu do małżeństwa, myślą o chwili. Bardzo często dzieje się tak dlatego, że są to osoby, które de facto już prowadzą życie małżeńskie. Przychodzą do poradni rodzinnej, bo im ksiądz każe, ale oni żyją jak małżeństwo – mieszkają ze sobą, często mają już swoje dzieci, zobowiązania majątkowe, wspólne kredyty itd. Kiedy więc wchodzimy w ich życie, to pytamy „po co małżeństwo?”.
Pierwszą trudnością jest to, że oni nie do końca wiedzą, po co przychodzą do Kościoła, co w tej perspektywie tak naprawdę ma się w ich życiu zmienić, bo małżeństwem de facto są. Na pewno, od strony instytucjonalnej, zmieni się ich nazwisko. Nabędą wobec siebie praw, bo małżeństwo jest umową. Ale w perspektywie życia duchowego niewiele się zmienia, dlatego że rozbijamy się tak naprawdę o ich niewiarę. I to jest klucz. Z jednej strony brak wiary, a z drugiej przychodzenie do sakramentu. Dlatego spotkanie z doradcą ma zburzyć pewną dysproporcję, która w tym momencie następuje, i pewne poczucie, że wszystko jest dobrze. Nie jest dobrze. I my to pokazujemy. To są często bardzo trudne spotkania, bo jeżeli ktoś przychodzi i jest przekonany, że chce małżeństwa, a kiedy doradca pyta: „jakiego małżeństwa chcecie?” i „co w waszym małżeństwie ma się zmienić?”, to zaczynają się schody.
Nie jest więc tak, jak zwykło się mówić, że doradca życia rodzinnego to „ten od śluzu, że on będzie uczył ich współżyć”, „co on nas nauczy, my już mamy dzieci, jestem w ciąży i bez sensu to spotkanie”. Nie jest bez sensu, bo wielu naszych doradców mówi, że bardzo często do tematu współżycia nawet nie dochodzą, bo jak rozpocząć mowę o odrzuceniu antykoncepcji, kiedy u samych fundamentów nie ma przestrzeni, żeby cokolwiek na tym etapie zbudować. I doradcy są tu wyrozumiali. Jeżeli widzą, że w czasie rozmowy para się nie szanuje, doradca od razu będzie wskazywał na potrzebę poprawienia komunikacji.

– Trudności małżeńskie bardzo często, co pokazują statystyki, zwłaszcza w naszym województwie, prowadzą do rozwodów.

– Trudności jest masa i one nigdy tylko nie dotyczą problemów zdrady, alkoholu, przemocy, braku dzietności. To są bardzo często krzyżowe meandra życia małżonków, które przez wiele lat bylejakości życia doprowadzają do sytuacji, w której małżonkowie mówią „nie” i z tej bylejakości po prostu wychodzą, nie chcą jej już naprawiać. Często na taką bylejakość trafia osoba trzecia, czyli ktoś, kto oczaruje drugą stronę, i wtedy więzi w naturalny sposób już rozwiązane sprawiają, że chętnie wchodzi ona w relację i wiąże się z kimś innym.

– Czyli przed doradcami rysuje się szczególna misja.


– Zdecydowanie tak. Jesteśmy zawsze otwarci na pary małżeńskie w kryzysie, które mogą przyjść do poradni. W dużej mierze nasi doradcy życia rodzinnego nie są terapeutami. Oni są osobami pierwszego kontaktu, to znaczy, że przychodząc do poradni, mogę im powiedzieć o swoim trudzie, a nasz doradca będzie starał się pomóc np. przez wysłuchanie, właściwe ocenienie sytuacji i przekazanie sprawy do specjalisty, kogoś, kto będzie mógł pomóc. Bardzo często ludzie, którzy proszą o pomoc, sygnalizują np. księdzu, że chcieliby pójść do psychologa i jednocześnie dodają: „ale niech ksiądz mi powie, do kogo”. Kiedy wybieramy lekarza, to szukamy tego najlepszego po to, żeby nas nie skrzywdził. Tak samo osoby, które przychodzą do poradni, dopytują: „do kogo mogę pójść, żeby ktoś mnie nie skrzywdził, żeby mi źle nie doradził, żeby znał pewne myślenie związane z nauczaniem Kościoła?”. I właśnie po to są nasi doradcy. Ktoś przychodzi od lekarza, który przepisał środki hormonalne na pewien proces leczenia, ale wtedy u tej osoby pojawiają się pytania: „czy mogę w tym momencie uznać to za normalne? czy już grzeszę, kiedy biorę takie środki, bo przecież one również wpływają na moją płodność? czy będę mogła w tym momencie być w bliskości z mężem?”. W wielu takich pytaniach ludzie przychodzą do naszych doradców, żeby zweryfikować swoje serce.
Gdybym miał dzisiaj wcielić się w takiego doradcę dla małżeństw, dla narzeczonych, to przede wszystkim prosiłbym ich o to, żeby stwarzali jak najwięcej przestrzeni do spotkania, czyli wykorzystywali wszystkie możliwe środki do tego, żeby się spotkać – od porannej kawy, skończywszy na kakao przed snem.

Tagi:
rodzina duszpasterstwo

Reklama

Franciszek do młodych Wenezuelczyków: odważnie głoście nadzieję i radość Ewangelii

2019-09-13 16:44

kg (KAI/ilsismografo) / Watykan

Głoście z odwagą nadzieję i radość Ewangelii – życzył Franciszek uczestnikom XI Narodowego Spotkania Młodych Akcji Katolickiej (ENJAC) Wenezueli. Odbywa się ono w Maracaibo w dniach 13-15 września pod hasłem „Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił” (Łk 5, 1-11).

Grzegorz Gałązka

W odręcznym orędziu przesłanym na ręce arcybiskupa tego miasta José Luisa Azuaje Ayali, a zarazem przewodniczącego Konferencji Biskupiej Wenezueli, Ojciec Święty poprosił przypomniał, że „misja ewangelizacyjna wypływa z przylgnięcia do podarunku wiary w Jezusa Chrystusa, który otrzymaliśmy przez chrzest”.

Jest to darmowy dar, który przeżywa się w łonie wspólnoty kościelnej i darmowo „głosimy go i dzielimy z innymi” – podkreślił papież. Wyjaśnił, że oznacza to, iż „przeżywamy go we wspólnocie «ze wszystkimi» i jesteśmy posłani, «aby dotarł on do wszystkich», bez wykluczania kogokolwiek”.

Franciszek zachęcił młodych uczestników ENJAC, aby przeżyli te dni jako stosowną okazję do wspólnego dzielenia się i odnowy wiary oraz zaangażowania apostolskiego, w duchu dynamiki Kościoła wychodzącego. W ten sposób będą mogli przekazywać odważnie nadzieję i radość Ewangelii każdej osobie w swym środowisku, pamiętając zwłaszcza o najbardziej potrzebujących i odrzuconych przez społeczeństwo – zaznaczył papież.

Na zakończenie życzył młodym, aby Jezus błogosławił ich i ich rodziny oraz pozostałych członków Akcji Katolickiej Wenezueli, a Maryja Panna aby ich strzegła. „I nie zapominajcie, proszę, modlić się za mnie” – zakończył swe orędzie Ojciec Święty.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Serce Ojca

2019-09-10 12:59

Krzysztof Osuch SJ
Niedziela Ogólnopolska 37/2019, str. 27

To wielkie zło i nieszczęście, gdy stworzenie trwale konfliktuje się ze swoim Stwórcą. Gdy mówi Mu: Nie jesteś dla mnie ważny i godny uwagi. Ja sam zdecyduję, co lub kogo uznam za mojego boga. Dla Izraelitów kimś ważniejszym od Boga Jedynego, który ich wyprowadził z ziemi egipskiej, okazał się posąg cielca odlanego z metalu. Ot, osłuchana historia, ale rzecz to niebywała. Właściwie nie dziwią słowa Pana do Mojżesza: „Pozwól Mi, aby rozpalił się gniew mój na nich. Chcę ich wyniszczyć”. Wiemy, nie było to (i być nie mogło) ostatnie słowo „Miłośnika życia” w sprawie ludu zdążającego do Ziemi Obiecanej! Słów Pana było jeszcze wiele. Bywały mocne, napominające, ale zawsze chodziło w nich o wykrzesanie postawy przyjęcia i odwzajemnienia wspaniałej miłości Boga do człowieka.

O to samo chodzi w ostatecznym i najważniejszym Słowie, które wyrzekł do nas Ojciec w Synu Jednorodzonym, gdy Ten stał się człowiekiem dla naszego zbawienia. Kościół, my wszyscy nie mamy niczego ważniejszego do roboty niż to Słowo zgłębiać, w Nim mieszkać i Je wszystkim narodom zwiastować, głosić. Nawet dawni „bluźniercy, prześladowcy i oszczercy” są – jak Szaweł – zaproszeni do pracy w Kościele. Nikt z góry nie jest spisany na straty, bo „Chrystus Jezus przyszedł na świat zbawić grzeszników”.

A w przypowieści, słusznie zwanej Ewangelią w Ewangelii i perłą Łukaszowej Ewangelii, mowa jest o trudnej i burzliwej relacji dwóch synów z ich ojcem. Dość łatwo odnajdziemy się w starszym lub młodszym. Ale najważniejsze jest to, że Jezus odsłania prawdę o Sercu Ojca. Wykorzystajmy szansę, by zagłębić się i w tym, jaka – jak bezdenna, nieskończona, niewyczerpalna – jest miłość Boga Ojca do nas, ludzi, i zachwycić nią. Oto my wszyscy, bez wyjątku, jako biedni grzesznicy, nieraz lekkomyślnie naruszający sprawiedliwy ład Bożych praw, możemy wciąż na nowo powracać i ze skruchą w sercu stawać przed miłującym nas Ojcem. On, który stworzył nas jako podobnych sobie, ponad wszystko zatroskany jest o nasze doczesne i wieczne dobro, szczęście. Skoro tak, to mamy w ręku dość powodów, by się radować. A w niedzielnej Eucharystii przeżywać przedsmak uczty w Niebie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Włókniarz rozgromił Falubaz. Madsen i Lindgren z kompletami

2019-09-16 01:59

Maciej Orman

W pierwszym meczu o brązowy medal żużlowej PGE Ekstraligi forBET Włókniarz Częstochowa rozgromił na własnym torze drużynę Falubazu Zielona Góra 57:33. W niedzielę 15 września najlepszym zawodnikiem meczu był Leon Madsen, zdobywca „czystego” kompletu 15 punktów. Również niepokonany był Szwed Fredrik Lindgren, który zapisał przy swoim nazwisku 12 punktów z 3 bonusami.

www.wlokniarz.com

Po pierwszej serii startów podopieczni Marka Cieślaka prowadzili 15:9 m.in. za sprawą podwójnego zwycięstwa w 3. biegu pary Adrian Miedziński – Fredrik Lindgren nad duetem gości: Michael Jepsen Jensen – Piotr Protasiewicz. „Miedziak” ze Szwedem dali również popis jazdy parą w 5. gonitwie. Żużlowcy Włókniarza nie dali szans Martinom: Vaculikowi i Smolinskiemu, podwyższając prowadzenie do 10 punktów (20:10).

Zielonogórzanom udało się wygrać drużynowo tylko w 6. wyścigu. 3 punkty zdobył Jepsen Jensen, a trzeci na mecie był Piotr Protasiewicz. Tę chwilową słabość gospodarzy chwilę później zrekompensował kibicom Leon Madsen. W 7. biegu otarł się o rekord toru, wygrywając z czasem 62,71 s.

Kolejna gonitwa to ważny remis dla gospodarzy. Chociaż Jakub Miśkowiak nie zdobył punktu, to Matej Zagar wygrał z nieźle dysponowanymi Jepsenem Jensenem i Vaculikiem. Włókniarz prowadził 29:19.

W 10. biegu fenomenalną passę podwójnych zwycięstw kontynuowali Lindgren z Miedzińskim. „Miedziak” popisowo zamknął Dudka na pierwszym łuku, a Szwed błyskawicznie zjechał do krawężnika i nie dał się nikomu wyprzedzić. Na SGP Arenie zapanowała euforia wyrażona falą meksykańską. forBET Włókniarz prowadził już 37:23.

Do kuriozalnej sytuacji doszło po biegu 12. Sędzia Paweł Słupski dopatrzył się w powtórkach, że taśma startowa wystrzeliła nierówno, dlatego anulował wyniki wyścigu i nakazał jego powtórkę. W drugiej odsłonie gonitwy maszyna startowa ponownie zawiodła. Dopiero trzecie podejście było udane. Zażartą walkę z juniorem gości Damianem Pawliczakiem toczyli Adrian Miedziński i Michał Gruchalski. „Miedziak” przyjechał na metę przed Vaculikiem, a Gruchalski minimalnie pokonał Pawliczaka. Po tym biegu „Lwy” prowadziły 44:28 i były pewne zwycięstwa.

Wyścig 13. to popis Madsena i Lindgrena. Już na pierwszym łuku rozprawili się z Dudkiem i Protasiewiczem, a kibice mogli radośnie machać biało-zielonymi szalikami. Przed biegami nominowanymi Włókniarz prowadził 49:29.

Bieg 14. to zwycięstwo Dudka, 2. miejsce Zagara i ostra walka o punkt Jepsena Jensena z Miedzińskim, którą Polak wygrał.

W ostatnim wyścigu Madsen z Lindgrenem dobili żużlowców Adama Skórnickiego, zwyciężając podwójnie nad Dudkiem i Vaculikiem.

Po meczu rundę honorową na motocyklu wykonał trener gospodarzy Marek Cieślak. Warto zaznaczyć, że w niedzielnym spotkaniu po raz ostatni w roli kierownika startu wystąpił lubiany w Częstochowie Adam Jasiurski.

ForBET Włókniarz Częstochowa jest o krok od zdobycia upragnionego brązu. Rewanż w niedzielę 22 września w Zielonej Górze.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem