Reklama

Ślady Ojca Pio w archidiecezji wrocławskiej

2018-09-19 10:33

Anna Majowicz
Edycja wrocławska 38/2018, str. VI

Zakon Braci Mniejszych Kapucynów, Prowincja Krakowska

Mówił o sobie, że jest tylko prostym bratem, który się modli. Ojciec Pio z Pietrelciny to najbardziej znany święty Zakonu Kapucynów i jeden z najpopularniejszych świętych w całej historii Kościoła. 23 września przypada 50. rocznica jego śmierci. Rok 2018 to również 100-lecie Stygmatyzacji Ojca Pio. W związku z okrągłymi rocznicami postanowiliśmy sprawdzić, gdzie i w jaki sposób kultywowana jest pamięć o Świętym w archidiecezji wrocławskiej

Ponieważ Francesco Forgione – bo tak naprawdę nazywał się Ojciec Pio – był włoskim kapucynem, swoje poszukiwania rozpoczęłam od wrocławskiej parafii św. Augustyna, w której posługują Bracia Kapucyni. W ich świątyni stoi ołtarz z obrazem i relikwiami św. Ojca Pio, przy którym wierni mogą składać modlitewne intencje. Każdego 23. dnia miesiąca polecają je Bogu przez wstawiennictwo św. Ojca Pio, modląc się na wieczornym nabożeństwie i Mszy św. W sposób szczególny w modlitwie tej uczestniczy działająca w parafii Grupa Modlitwy Ojca Pio. Kapucyńska wspólnota była jedną z pierwszych na terenie naszej archidiecezji, w której rozpoczęła się działalność Grupy Modlitewnej Ojca Pio. – Grupa powstała w 1999 r. z inicjatywy śp. br. Bogusława Piechuta. Bardzo mocno rozwinął w parafii kult Ojca Pio, przede wszystkim za sprawą pielgrzymek. Dziś do wspólnoty przynależy ok. 20 osób, a niektóre z nich trwają w niej od samego początku – zaznacza br. Henryk Cisowski, asystent duchowy grupy modlitewnej. Spotkania formacyjne grupy, której animatorką jest Barbara Kaźmierczak, odbywają się w drugą niedzielę miesiąca o godz. 17.00 w sali nr 4.

Wspomniany wyżej śp. br. Bogusław Piechuta rozwinął kult Ojca Pio nie tylko w kapucyńskiej wspólnocie. Jako moderator Grup Modlitewnych Ojca Pio przekazał 25 maja 2008 r. relikwie Stygmatyka parafii Ducha Świętego we Wrocławiu. Trzy miesiące wcześniej działalność Grupy Modlitwy Ojca Pio oficjalnie zatwierdził ówczesny metropolita wrocławski, abp Marian Gołębiewski. Parafialna wspólnota zrzesza czcicieli Ojca Pio także z sąsiednich parafii.

Módl się, ufaj i nie upadaj na duchu

To motto działania Grupy Modlitwy Ojca Pio należącej do parafii św. Karola Boromeusza na Kruczej we Wrocławiu. Pięć lat temu, dokładnie 9 czerwca 2013 r., do kościoła zostały wprowadzone relikwie św. Ojca Pio z Pietrelciny, które umieszczono w ołtarzu Matki Bożej Łaskawej, obok relikwii św. Franciszka i św. Antoniego. Tego samego dnia odbyło się pierwsze spotkanie Grupy Modlitwy Ojca Pio. Najważniejszymi założeniami grupy są: odpowiedzialność za wyznawanie wiary katolickiej, udział w działalności apostolskiej Kościoła oraz obecność w społeczności ludzkiej przez czynną miłość, zgodnie z nauką społeczną Kościoła. Grupa spotyka się na Eucharystii w każdy trzeci piątek miesiąca. W planach wspólnoty jest przeprowadzenie rekolekcji, dni skupienia oraz spotkań poświęconych zgłębianiu doktryny katolickiej, a przede wszystkim upowszechnieniu życia św. Ojca Pio. Wspólnota zaczęła swoją działalność od wieczorów filmowych, które raz w miesiącu odbywają się w domu parafialnym. Wielu jej członków pielgrzymowało już do San Giovanni Rotondo, gdzie relikwie Stygmatyka są wystawione do publicznej czci wiernych. Administratorem grupy jest Marta Żmijowska, a jej asystentem duchowym o. Stanisław Sikora.

Reklama

Ojciec Pio u Apostołów

Ktokolwiek wchodzi bocznym wejściem do kościoła parafialnego pw. św. Apostołów Piotra i Pawła w Namysłowie dostrzega głębokie, pełne miłości spojrzenie św. Ojca Pio, pochodzące z obrazu znajdującego się na ołtarzu bocznym, po lewej stronie ołtarza głównego. Obraz ten, to wotum złożone przez ks. prał. Aleksandra Matykę i ks. kan. Andrzeja Oramusa, z okazji 50. rocznicy ich święceń kapłańskich. To właśnie za zgodą ówczesnego proboszcza parafii, ks. prał. Aleksandra Matyki kilkanaście lat temu powstała tu Grupa Modlitwy św. Ojca Pio. Aktualnie liczy ona 10 osób, których opiekunem duchowym jest ks. Krzysztof Wojtaś. 23. dnia każdego miesiąca odprawiana jest Msza św. w intencji członków grupy oraz w różnych innych intencjach określonych na dany miesiąc. Tego dnia wystawiane są relikwie świętego. Członkowie wspólnoty spotykają się wraz z członkami innych grup parafialnych, w każdy wtorek o godz. 19.00 w domu katechetycznym, biorąc udział w katechezach prowadzonych przez ks. Krzysztofa. Ponadto grupa wraz z członkami innych wspólnot modlitewnych działających przy parafii, łączy się w modlitwie różańcowej odmawianej w każdą sobotę po Mszy św. o godz. 9.00, prosząc Boga o potrzebne łaski dla całego Kościoła katolickiego na świecie i wszystkich jego kapłanów. Każdego dnia o godz. 15.00 uczestniczą również we wspólnym odmawianiu Koronki do Miłosierdzia Bożego. Co cenne, parafia posiada także ornat z podobizną Ojca Pio, który ufundowała jedna z parafianek, wielka czcicielka Stygmatyka.

Otwarte na wszystkich

Postać Zakonnika z San Giovanni Rotondo fascynuje i pociąga miliony ludzi na całym świecie do tego stopnia, że powstaje coraz więcej Grup Modlitwy Ojca Pio. W Polsce działa ich ponad trzysta. W archidiecezji wrocławskiej – kilkanaście. Chyba najmłodszą z nich jest grupa działającą przy parafii pw. św. Maksymiliana Kolbego na wrocławskim Gądowie. Wspólnota powstała w listopadzie ubiegłego roku. Członkowie grupy zapewniają, że będą dawać przykład chrześcijańskiego życia w głębokiej wierze, pobożności i miłości. – Z pewnością umocniła ich w tym pielgrzymka do grobu Ojca Pio w czerwcu br. oraz zainstalowane w grudniu relikwie Stygmatyka, które do naszej parafii przywiózł kapucyn, br. Roman Rusek – zaznacza ks. Czesław Majda, proboszcz wspólnoty. Grupa liczy 25 członków, których liderem jest Krystyna Leszczak. Opieką duszpasterską wspólnotę objął ks. Paweł Kotkowski. Warto zaznaczyć, że grupy modlitwy są otwarte dla wszystkich, którzy chcą za przykładem św. Ojca Pio rozwijać swoje życie modlitwy i czynić dobro na rzecz swoich bliźnich. Wspólnota Kościoła ma tą specyfikę, że dzięki współpracy z łaską Bożą z grzeszników stajemy się świętymi. Stygmatyk wiedział, że powołanie do świętości jest powszechne, dlatego też do kręgu grup przyjmował ludzi wszystkich stanów: kapłanów, braci i siostry zakonne, małżonków i rodziców, osoby samotne i młodzież.

Szkoła wiary

Padre Pio mówił o grupach, że są „szkołami wiary, bo uczą jak otwierać się na łaski Boże i nie tracić tego, czym Pan nas hojnie obdarza”. Stygmatyk rozumiał modlitwę, jako środek ku wchodzeniu człowieka w żywy kontakt z Bogiem, broń do zwalczania zła i zadośćuczynienie za spowodowanie przez nie skutki. Na wspomniane łaski Boże chcą otwierać się wierni z parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła na wrocławskich Polanowicach, którzy 19 lipca 2014 r. utworzyli w parafii Wspólnotę Ojca Pio. Idąc za przykładem Świętego, który uczył, że „moc nie jest w przemocy, ale w praktykowaniu uprzejmości, serdeczności i dobroci na co dzień” i wzywał, by do modlitwy w grupach zapraszać rodziny i przyjaciół, każdy członek wspólnoty poza spotkaniami w kościele, modlitwą różańcową i adoracją Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie – modli się co wieczór wspólnie ze swoją rodziną.

Jaśniejące pochodnie miłości

Nie bójmy się stanąć razem z Ojcem Pio i otoczyć ludzkość łańcuchem modlitwy, by nieustannie stawać się w świecie – jak mówił św. Jan Paweł II – „jaśniejącymi pochodniami miłości”. Powyższe słowa zachęciły wiernych z parafii św. Elżbiety przy ul. Grabiszyńskiej we Wrocławiu do utworzenia we wspólnocie Różańcowej grupy Ojca Pio. – Wierzymy, że czynienie wysiłków i modlitwa różańcowa otworzy nas na Boże zbawienie – mówi parafianka Mirosława Kiepas. Grupa tworzy ok. 25 osób, które modlą się Różańcem do Ojca Pio w każdy wtorek od godz. 16.00.

Kaplice pw. św. Ojca Pio

Na terenie archidiecezji wrocławskiej znajdują się także kaplice pw. św. Ojca Pio. W parafii św. Bartłomieja w Szydłowicach kaplicę umieszczono w domu parafialnym. Znajdują się w niej relikwie Świętego. Grupa Modlitwy Ojca Pio – która powstała tu 11 listopada 2014 r. – spotyka się w kaplicy każdego 23. dnia miesiąca. – Nasze spotkania rozpoczynamy katechezą, wspólnie modlimy się używając modlitewnika Ojców Kapucynów, śpiewamy i odprawiamy Koronki – mówi ks. Piotr Luboiński, proboszcz parafii.

Z kolei w parafii św. Wawrzyńca w Czerninie Ojciec Pio patronuje poewangelickiej kaplicy cmentarnej. Kaplica przez wiele lat służyła miejsce pochówku rodzin przynależących do parafii. W 1990 r. z inicjatywy ówczesnego proboszcza parafii ks. Czesława Krochmala rozpoczęto jej renowację. Nadano jej wezwanie Ojca Pio, ponieważ w tamtych czasach odbywały się tu nabożeństwa do świętego. – W Czerninie istniało wówczas Bractwo Bożego Miłosierdzia, które nosiło wezwanie Ojca Pio. Kobiety przynależące do bractwa opiekowały się zarówno materialnie, jak i duchowo parafianami. Stygmatyk zainspirował je budując szpital we Włoszech, a one zainspirowały swoją postawą mnie. Odrestaurowanej kaplicy nadaliśmy wezwanie Ojca Pio – tłumaczy ks. Czesław Krochmal.

Mamy także trzecią kaplicę Ojca Pio, która znajduje się na terenie parafii pw. św. Jerzego Męczennika i Podwyższenia Krzyża Świętego na wrocławskim Brochowie. Kaplicę poświęcono kilka dni po kanonizacji Świętego Kapucyna. 23. dnia każdego miesiąca odprawiana jest tutaj Msza św. W kaplicy – poza relikwiami – znajduje się także piękna rzeźba przedstawiająca postać św. Ojca Pio.

Jedyna w archidiecezji

Na powyższych przykładach jak na dłoni widać, że kult św. Ojca Pio rozpowszechnia się wśród mieszkańców naszej archidiecezji. Na wrocławskich Partynicach posiadamy nawet świątynię pod wezwaniem św. Ojca Pio z Pietrelciny. To jedyny kościół pod jego wezwaniem w archidiecezji wrocławskiej. Ks. Piotr Janusz, proboszcz wspólnoty zaznacza, że Stygmatyk jest bardzo ważny w życiu jego parafian. Świadczą o tym chociażby pielgrzymki do San Giovannni Rotondo. – Posługę duszpasterską objąłem w parafii zaledwie 3 lata temu, a już dwa razy udaliśmy się do grobu św. Ojca Pio. Z drugiej, 5-dniowej pielgrzymki powróciliśmy zaledwie kilka dni temu – mówi ks. Piotr Janusz. Proboszcz wspólnoty serdecznie zaprasza na odpust ku czci jej Patrona, który połączony z sakramentem bierzmowania rozpocznie się w niedzielę 23 września. Mszy św. odpustowej o godz. 12.00 przewodniczyć będzie bp Jacek Kiciński. Po Eucharystii z inicjatywy rady parafialnej i scholi odbędzie się parafialny piknik z fantami, grillem i atrakcjami zarówno dla dzieci, jak i dorosłych.

Tagi:
O. Pio Pio

Reklama

Święty od zadań trudnych

2019-09-17 14:31

Oprac. ks. Mariusz Frukacz
Niedziela Ogólnopolska 38/2019, str. 20-21

Biuro prasowe OFMCap – krka

Ojciec Pio często powtarzał, że „modlitwa jest najlepszą bronią, jaką mamy, kluczem, który otwiera Serce Boga”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zapłakała 350 lat temu

2014-08-07 11:28

Agnieszka Dziarmaga
Edycja kielecka 32/2014, str. 4-5

Cud łez, płynących z „dziwnie posmutniałych oczu Maryi”, zaobserwowano 350 lat temu, od 22 do 26 lipca 1664 roku. Trwający kilka dni cud łez, obficie płynących z oczu ikony, wywołał ogromne duchowe poruszenie i rozsławił obraz na całą Polskę

TD

Wizerunek w typie Hodegetrii – Maryi wskazującej nam drogę, czy może Syna Jezusa – jako drogę, przybył do Dzierzgowa po wiktorii beresteckiej za sprawą rodu Myszkowskich. Cud łez zainspirował poetów i historyków do sumiennego odnotowania niezwykłego wydarzenia. Specjalna komisja biskupa krakowskiego Andrzeja Trzebickiego potwierdziła nadprzyrodzony charakter zjawiska.

Wizerunek wpisany w polską historię

Jest datowany na koniec XVI wieku, a jego losy są związane z niespokojną epoką wojen kozackich w XVII wieku. Do Dzierzgowa trafił spod Beresteczka (1651), skąd wywiózł go któryś z przedstawicieli rodu Myszkowskich (źródła wymienią Stanisława oraz Jana). Przywiezienie ikony zdaje się być więc albo typowym łupem wojennym, albo sposobem na ocalenie jej przed zbezczeszczeniem. Tego nie dowiemy się już nigdy...

Jedno ze źródeł (parafialnych) podaje, że podczas bitwy pod Beresteczkiem od profanacji ocalił obraz Jan (lub Stanisław) Myszkowski, dowódca chorągwi krakowskiej. Myszkowscy herbu Jastrzębiec byli wówczas w posiadaniu niektórych okolicznych dóbr. Ów Myszkowski, obrońca obrazu, podarował go kościołowi w Dzierzgowie, gdyż przebywał wówczas u rodziny w Bieganowie, a więc na terenie tutejszej parafii. Tak czy owak ikona trafiła do Dzierzgowa i od razu odbierała nadzwyczajną cześć.

Obraz został wykonany w typie malarstwa wschodniego, choć nosi w sobie sporo cech renesansowo-barokowej sztuki zachodniej. Nieznany autor namalował wizerunek temperą na desce (pierwotne wymiary 115, 2 cm x 85,6 cm zostały w 1927 r. powiększone u góry o półkole, a na dole o wstęgę z napisem „Matko, nie opuszczaj nas”). Maryja jest wyobrażona z Jezusem, którego trzyma na lewym ramieniu, prawą dłonią wskazując na Syna. Madonna jest ubrana w zieloną suknię i bordowy drapowany płaszcz, okrywający także Jej głowę. Szatę dekorują gwiazdy – symbol dziewictwa. Z kolei Jezus jest przykryty białą tuniką i złocistym płaszczem. W ręku, z godnie ze wschodnią tradycją, trzyma zwój Pisma Świętego (wg kanonów sztuki zachodniej trzymałby raczej księgę). Matka i Syn mają typowe bizantyjskie rysy twarzy, w których dominują skupione i poważne w wyrazie oczy. Mały Jezus wykonuje ręką gest błogosławieństwa. Całości wizerunku dopełniają postaci aniołów i zdobione ornamentem tło.

Nadprzyrodzone zjawisko w źródłach

22 lipca 1664 r. zauważono, jak ujmuje parafialna kronika, „nadprzyrodzony płacz wizerunku”. Szczegółowe informacje o tym wydarzeniu pozostawił Wespazjan Kochowski, historyk i poeta epoki, mieszkający wówczas w oddalonych o 10 km Goleniowach i najprawdopodobniej naoczny świadek zjawiska. Źródłem wiedzy o obrazie stało się dzieło historyczne Kochowskiego „Annalium Poloniae Climaeter III” oraz jego wiersz „O obrazie płaczącym NMP we wsi Dzierzgowie w województwie krakowskim”. O wydarzeniu informują też dokładnie akta wizytacji biskupiej z lat 1731, 1747, 1783. Jest też opis pochodzący z XVIII wieku, znaleziony przez ks. Stanisława Kamińskiego pod koniec XIX wieku. Ów dokument zatytułowany „Wiadomość prawdziwa o płaczącym obrazie NMP w Dzierzgowie dnia 22 VII 1664 r. z dowodów pewnych wypisana” zawiera warstwę historyczną i tradycyjną. Dokument nie posiada daty ani podpisu. Innym źródłem są, a raczej były, bardzo liczne wota, zawieszane od pamiętnego 1664 r., a potem zrabowane przez wojska rosyjskie (po bitwie pod Szczekocinami w powstaniu kościuszkowskim), kościelnych rabusiów i być może podczas II wojny światowej. Obecne wota pochodzą więc z okresu po 1974 r. i także są bardzo liczne.

„Wylewał łzy jak perły...”

Oto, co m.in. zanotował Wespazjan Kochowski: „Obraz ten podczas zgromadzenia wielkiego tłumu ludzi (...) wylewał łzy jak perły. Tego dnia odbywała się narada w Warszawie na temat zniesienia Sejmu. Wówczas wszyscy zgodnie powiadali, że Matka Boska jako Królowa Korony Polskiej opłakuje zamieszanie i zło, jakie się szerzy w Ojczyźnie. Kochowski skrupulatnie odnotował przybycie komisji biskupiej w składzie: ks. Jacek Liberiusz, prepozyt kapituły krakowskiej, ks. Andrzej Grabianowski, wikariusz generalny kurii biskupiej oraz dwaj księża jezuici. Komisja po wzięciu pod uwagę wszystkich okoliczności klimatyzacyjnych orzekła: że zjawisko łez jest wykraczające poza normalny bieg i siły natury, że jest sprawione bezpośrednią interwencją Bożą. Natomiast w 24 strofach wiersza Kochowski – poeta pisał ze wzruszeniem:

Ale to smutne większa gdy Matki bez zmazy/Maryjey płaczą w kościołach obrazy/Twarz onę śliczną, jagody dostojne/Wskroś płacz zalewa i łzy kropią hojne (...).

Więc moja Polsko, moi Sarmatowie/Miej płacz mój w sercu, a komety w głowie/Nigdy te ognie darmo nie pałają,/Ani łzy, chyba, gdy napominają.

Wiersz kilkakrotnie ukazywał się drukiem. Jego szczegółowej analizy dokonał m.in. były proboszcz w Dzierzgowie, ks. Tadeusz Grabek, wielki czciciel Maryi i zamiłowany historyk. W dokumentach parafialnych w Dzierzgowie znajduje się wspomniany szczegółowy opis wydarzeń z 1664 r., którego fragmenty warto przytoczyć: Na ołtarzu (...) rozświecał kościelny sługa świece, gdy się poczoł zaczynać nieszpór, co gdy zobaczył sługa łzy płynące z prawego oka, wnet to oznajmił ks. Tomaszowi Łyczborskiemu (wikariuszowi – przyp. red.) i ks. plebanowi Janowi Dubrawskiemu (...) którzy po nieszporze ten strumień łez obaczywszy, ocierali puryfikatorem, a obawiając się jakiego oszukania, strażą pełną kościół na noc opatrzyli i tak rano wstawszy strumieniem łzy na twarz wytoczone zobaczyli (...). Zjawisko obserwowano przez kilka dni, miejscowi księża zorganizowali więc obsługę duszpasterską dla zbierających się tłumnie pielgrzymów, wśród których byli ludzie wszystkich stanów. Wkrótce przybyła komisja biskupia i potwierdziła nadprzyrodzoność zjawiska. Od tego czasu datuje się wielki kult Dzierzgowskiej Madonny.

Liczne cuda

Za Jej wstawiennictwem posypały się cuda. W źródłach wymieniono wiele osób i okoliczności uzdrowień, aż po czasy nam współczesne. Szczególnie cenne informacje zanotował w opracowanej przez siebie kronice ks. Tadeusz Grabek, skrupulatnie dbający o wiarygodność źródeł („Źródła, materiały do historii Obrazu i kultu Matki Boskiej w Dzierzgowie)”. Do bardziej znanych historii należy uzdrowienie w 1850 r. chorych nóg Małgorzaty Turzyńskiej ze Szczekocin, co upamiętniały kule w ołtarzu głównym. Kolejne to m.in. łaski zdrowia dla: chłopca z Rokitna (1880), Marcjanny Kuźmińskiej z Grabca (1886), ocalenia od śmierci, spełnienie wyczekiwanego macierzyństwa. – Fakt, że na budynku szkoły w czasach PRL uchował się orzeł w koronie, także interpretujemy jako cud naszej Patronki – uzupełnia obecny proboszcz, ks. Krzysztof Szumigraj.

Odpusty dzierzgowskie

15 sierpnia to od stuleci ważne, duchowe wydarzenie w Dzierzgowie. – W tym roku uroczystości odpustowej przewodniczy bp Kazimierz Ryczan – zapowiada Proboszcz. Pełni swe obowiązki w Dzierzgowie od kilku miesięcy, ale już teraz stwierdza, że maryjny kult wymaga ożywienia. Dzierzgów, jak wiele podobnych sanktuariów, z ogólnopolskiego stał się lokalny i trudno byłoby oczekiwać tysięcy wiernych przybywających na odpust. Czczenie w parafii pierwszych sobót miesiąca, modlitwa 10 kołek różańcowych, przywracanie nowenny do Matki Bożej, pieśń na odsłonięcie obrazu, przeżywane niedawno uroczystości w 350-lecie cudu łez – pomagają w ugruntowaniu duchowości maryjnej.

Kronika parafialna podaje, że od niepamiętnych czasów ludzie przybywali na odpust do Dzierzgowa „bez różnicy stanu, wieku i płci”, w liczbie nawet do 30 tys. ludzi. W latach 1880-1990 na odpuście gromadziło się 15-20 tys. osób. Tak olbrzymich tłumów nie mógł pomieścić „ani kościół parafialny, ani cmentarz przykościelny, ani droga idąc przez wieś”. Przyjeżdżali furmankami lub szli pieszo, z sąsiednich parafii „przychodziły kompanie razem z księżmi”. Na odpustach bywało kilkudziesięciu kapłanów. Nawet ojcowie paulini – jak pisze ks. Kamiński – „poczytywali sobie za święty obowiązek w dzień odpustu odwiedzić parafię dzierzgowską”. Pielgrzymi wierzyli, że w dniu 15 sierpnia można sobie uprosić szczególne łaski u Płaczącej Pani Dzierzgowskiej. W latach 60. XX wieku liczba uczestników odpustu wahała się – jak odnotowuje z kolei ks. Tadeusz Grabek – w granicach 4 tys. osób. Było to m.in. spowodowane tym, że w czasach PRL dzień15 sierpnia nie był wolny od pracy. „Mierzy się odpust nie ilością ludzi zebranych na nabożeństwie, lecz jakością ich przeżyć religijnych” – konkluduje ks. Grabek.

Podczas nabożeństwa odpustowego od ok. stu lat jest śpiewana pieśń ku czci Matki Bożej Dzierzgowskiej. Pieśń tę śpiewa się także przy odsłonięciu i zasłonięciu obrazu: Witaj (żegnaj) Dzierzgowska Matko jedyna/, uproś nam łaskę u swego Syna./Witaj (żegnaj) nam witaj (żegnaj) Niepokalna/Witaj (żegnaj) Maryjo, Matko kochana.

W 15. strofach pieśni jest przedstawiona historia cudownego obrazu, cuda i łaski, prośby i zawierzenia.

Do Dzierzgowa

Dzierzgów znajduje się w dekanacie szczekocińskim. Aby doń dotrzeć, należy minąć Moskorzew z rozlewiskami Nidy i wygodną drogą wśród lasów dojechać do górującego nad okolicą kościoła parafialnego. Wieś tak dawniej, jak i teraz jest położona na uboczu, ale gdy uroczyście prowadzono obraz Madonny, drogi musiały być znacznie gorsze lub zgoła nie było ich wcale. Przez pamięć tamtego wydarzenia jedna z polnych dróg nazywa się dotąd „wiodącą”.

Obecny kościół parafialny został zbudowany w latach 1903-11 w miejsce starego drewnianego, obrabowanego przez wojska carskie w czasie bitwy pod Szczekocinami w powstaniu kościuszkowskim. Wówczas zginęły setki wotów i wartościowe dokumenty parafialne, ale najcenniejszy pod względem religijnym i artystycznym – obraz Matki Bożej Płaczącej – ocalał. Wciąż znajduje się on w głównym ołtarzu, który zbudowano w latach 1920-30. Świątynia była konsekrowana w 1938 r. przez bp. Franciszka Sonika. Staraniem ks. T. Grabka obraz Matki Bożej Dzierzgowskiej został poddany gruntownej konserwacji na Wawelu (przeprowadzono wówczas kapitalny remont wież, założono nowe tynki, odnowiono baptysterium, ornaty, szaty liturgiczne). Kolejni proboszczowie także podejmowali niezbędne prace remontowe, ale czas na następne – parafia, licząca niecałe 2 tys. osób, szykuje się do malowania kościoła. Obok cudownego obrazu do zabytków sztuki sakralnej w obecnym kościele należy zaliczyć: 2 boczne ołtarze, ambonę, ławy kolatorskie, krucyfiks, zabytkowe ornaty z XVII i XVIII wieku, feretrony.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Porto: po śmierci zakonnicy biskup krytykuje wymiar sprawiedliwości i feministki

2019-09-19 20:29

mz (KAI/JS/P) / Porto

Biskup diecezji Porto Manuel Linda skrytykował portugalską klasę polityczną za stworzenie źle funkcjonującego wymiaru sprawiedliwości w Portugalii. Krytyka ze strony hierarchy ma związek z zamordowaniem 8 września siostry Antonii Pinho. Zakonnica zginęła w miejscowości São João da Madeira podczas próby gwałtu ze strony uzależnionego od narkotyków kryminalisty.

Adam Bujak/Biały Kruk

Siostra Antonia opiekowała matką agresora. Portugalski biskup nazwał zabójcę popularnej w diecezji Porto 61-letniej zakonnicy “prawdziwym potworem”, zaznaczając, że agresor pozostawał na wolności z powodu źle funkcjonującego wymiaru sprawiedliwości. - W tym przypadku zawiódł on w dotkliwy sposób. Żadna instytucja, twierdząca, że stoi na straży praw człowieka, też nie zareagowała w przypadku morderstwa siostry Antonii – napisał w komunikacie bp Manuel Linda, przypominając, że 44-letni morderca wielokrotnie był oskarżany o gwałty.

Hierarcha skrytykował też działanie systemu więziennictwa w Portugalii. Stwierdził, że jest on nieskuteczny i nie resocjalizuje osadzonych. Wyraził wątpliwość czy zakłady karne są w “Portugalii ośrodkami poprawiania ludzi, czy raczej szkołami nauki wysublimowanej przestępczości”.

Biskup Linda skrytykował też organizacje feministyczne, które “nie zabrały głosu” po bestialskim mordzie na zakonnicy. Stwierdził, że zrobiły to prawdopodobnie w związku z tym, że siostra Antonia była osobą konsekrowaną.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem