Reklama

Niedziela Łódzka

Łódzka „owieczka” w Szwecji

Z s. Marią Karlą ze zgromadzenia Owieczek Maryi – łodzianka posługującą w Szwecji pod Kołem Podbiegunowym – o powołaniu i katolickiej posłudze wśród protestanckiej ludności rozmawia ks. Paweł Kłys

Niedziela łódzka 47/2018, str. IV-V

[ TEMATY ]

wywiad

Archiwum sióstr

Charyzmat sióstr to dawanie Jezusowi dusz

KS. PAWEŁ KŁYS: – Jak to się stało, że łodzianka, która skończyła Akademię Medyczną w Łodzi, została Misjonarką Miłości?

S. MARIA KARLA: – Pod koniec nauki w liceum – także w Łodzi (XXVI LO) Bóg obdarzył mnie bezcenną łaską nawrócenia. Zapragnęłam przemienić moje życie, zerwać ze wszelkim grzechem, ze wszystkim, co mogłoby obrazić Boga. Zaczęłam systematycznie i często przystępować do sakramentu spowiedzi i brałam udział w codziennej Mszy św. Zapragnęłam poznawać Pana Jezusa i tak naprawdę całym sercem i ze wszystkich sił Go kochać.
Dowiedziałam się, że Bóg ma konkretny plan – powołanie dla każdego człowieka. Modliłam się, pytałam, co mam robić w życiu? Wydawało mi się, że jestem otwarta na wszystko – chciałam wiedzieć, co Pan Bóg chce. W „międzyczasie”, czekając na odpowiedź, zaczęłam studia na Akademii Medycznej, żeby później moc służyć cierpiącym ludziom. W wakacje po 4-tym roku studiów, odpoczywając w kapliczce na Rusinowej Polanie (uwielbiałam wędrować po górach!), usłyszałam od znajomego dominikanina, że są w Warszawie siostry zakonne. – Niesamowite – mówił – radykalnie ubogie, żyją w bardzo prymitywnych warunkach, ciężko pracują, a takie są radosne!
Pojechałam na Grochowską, pobyłam u sióstr św. Matki Teresy przez tydzień i sama się przekonałam, że miał rację. Siostry zaprosiły mnie na uroczystość składania ślubów zakonnych i wtedy po raz pierwszy zobaczyłam św. Matkę Teresę. Podczas tamtej Mszy św. stało się dla mnie jasne, że mam natychmiast wszystko zostawić i cokolwiek to mnie będzie kosztować, mam pójść za Jezusem, tak jak czyni to ta maleńka, pochylona trudem życia zakonnica ubrana w sari.
Św. Matka Teresa przykazała mi skończyć najpierw medycynę, studiowałam więc jeszcze rok, ale zaraz po ostatnim egzaminie zgłosiłam się do aspiratu w Chorzowie. Łaska powołania zakonnego to jest niesamowity dar! Także niesamowita siła, dzięki której można pokonać wszelkie, największe nawet przeszkody! Było to na początku lipca 1989 r., minęło już wiele lat, ale nigdy, nawet przez chwilę, nie żałowałam tego wyboru. Moje serce jest pełne wdzięczności dla Boga!

– Jak Siostra trafiła ze zgromadzenia Sióstr Matki Teresy do Owieczek Maryi?

– Wciąż rosło we mnie pragnienie życia dla Boga, na modlitwie, w milczeniu, w samotności z Panem Jezusem... I ten ból, że Pan Jezus nie jest kochany, że ludzie nic sobie z Niego nie robią, że tak łatwo Go obrażają grzesznym życiem... Na misjach: w Albanii, w Kalkucie spotkałam się ze skrajną biedą. Poznałam wielu, wielu ludzi – najbiedniejszych z biednych, ale szczęśliwych i mocnych, bo mieli wiarę.
Dam tylko jeden przykład z Puke w Albanii. Dwudziestokilkuletni Luan spadł z rusztowania na budowie w Grecji i zginął na miejscu. Poszedł tam pieszo, żeby pomóc skrajnie biednej rodzinie. Poszłam do tego domu z drugą siostrą, żeby się razem z nimi pomodlić i ich podnieść na duchu, ale... stało się zupełnie przeciwnie... Gdy zobaczyłam biedę, czarne okopcone ściany, tłum biednych ludzi otaczających ciało zmarłego Luana..., to się rozpłakałam. Podszedł do mnie jego ojciec, mocno przytulił do siebie i powiedział: „Siostro, nie martw się – Bóg o nas nie zapomniał”. Największa bieda człowieka to brak wiary i miłości do Boga, to grzeszne życie.
Coraz bardziej pragnęłam modlitwy – modlić się o łaskę nawrócenia dla biednych ludzi, o łaskę wiary, ale jeszcze więcej pragnęłam przepraszać Boga i coraz więcej z Nim być, coraz bardziej Go kochać...
Widziałam też, że jest bardzo wiele osób, organizacji i zakonów, które niosą rożnego rodzaju pomoc ludziom w potrzebie. W samej Kalkucie, pracując w domu dla umierających, spotykałam tłumy woluntariuszy przeróżnego pochodzenia, statusu, wiary i bez wiary... A z drugiej strony rosło we mnie przekonanie, że potrzeba ludzi, którzy będą żyli tylko dla Boga, trwając na modlitwie, adorując Najświętszy Sakrament i ja coraz bardziej pragnęłam takiego życia.
Gdy tylko dowiedziałam się, że s. Amada odejdzie, najpierw na próbę, żeby założyć taki kontemplacyjny klasztor, poprosiłam o pozwolenie, żeby do niej dołączyć. Mam w sercu ogromną wdzięczność dla sióstr św. Matki Teresy za wszystko, czego wśród nich doświadczyłam, za wszystkie lata przeżyte razem!

– Jak powstało zgromadzenie zwane Baranki albo Owieczki Maryi?

– Marias Lamm (Owieczki Maryi) założyła s. Amada Moberg, która po trzydziestu latach bardzo odpowiedzialnego i szczęśliwego życia wśród Misjonarek Miłości poprosiła o trzyletni czas próby, by rozpocząć tę nową, kontemplacyjną drogę życia za zgoda ks. bpa Szwecji, a teraz kard. Andersa Arboreliusa i w jego diecezji.
S. Amada odpowiedziała na rosnącą w jej sercu miłość do Maryi, Bożej Matki i naszej najprawdziwszej Matki i na rozwijające się w niej jednocześnie, przez wiele lat, pragnienie rozpoczęcia nowej drogi życia, całkowicie skupionej przy Maryi – należeć całkowicie, bez reszty do Maryi, wraz z Maryją i za Nią iść nieustannie do Jezusa i jak pasterka zwołuje, i wiedzie owce, tak, wraz z Maryją i z Jej pomocą, prowadzić dusze do Jezusa – jedynego Źródła i Celu życia każdego człowieka. Kochać Boga w całkowitym ogołoceniu ze wszystkiego, należąc bez reszty do Niego, ofiarować Mu cały swój czas, siły, wszystko, modląc się o zbawienie ludzi.
Powstawanie klasztoru tu w tej części Europy, gdzie ludzie przez wieki pozbawieni byli katolickiej wiary, jest bardzo trudne – po każdym względem – materialnym, duchowym, warunków atmosferycznych..., lecz każdego dnia, od początku w grudniu 2011 r. przepełniał nasze serca głęboki pokój i wdzięczność wobec Boga za dar tego życia zakonnego dla Niego i z Nim, po raz pierwszy obecnym tutaj w Najświętszym Sakramencie. 1 maja 2015 r. Ksiądz Biskup oficjalnie nas przyjął i wtedy s. Ama-
da pierwsza złożyła swoje wieczyste śluby.

– Czym charakteryzuje się Sióstr duchowość i kto patronuje zgromadzeniu?

– Nasza duchowość jest na wskroś maryjna. Być jak Maryja całkowicie oddane Jezusowi, w Jego Kościele. Jako oblubienice Jezusa ofiarować Mu nasze życie z bezgraniczną wdzięcznością za to, że nas kocha i powołał, by żyć tylko dla Niego samego. Ofiarować się Chrystusowi dla zbawienia dusz tutaj w Skandynawii i dla świętego Kościoła katolickiego. Naszą patronką jest Matka Boża Fatimska, a św. Józef jest opiekunem klasztoru.

– Jak Siostry realizują swój charyzmat?

– Nasz charyzmat to dawać Panu Jezusowi dusze, najpierw nasze własne, pragnąc tylko zbawienia dusz, które jest dane ludziom w Kościele katolickim. Ale to zaczyna się dla nas w głębokim pragnieniu naszego własnego zjednoczenia z Chrystusem. Co nie znaczy, że spędzamy całe dnie w kaplicy, ale jest to nieustanne wewnętrzne skupienie na tym celu i ofiarowanie wszystkich chwil codziennego życia w klasztorze: milczenie, samotność, modlitwa, monastyczna praca... i nasze śluby zakonne.
Razem ze ślubami czystości, ubóstwa i posłuszeństwa składamy też czwarty ślub – nieustannego nawracania się. Wszystko przepełnione jest duchem wdzięczności i radości. Staramy się jak najpiękniej przeżywać i akcentować świętą liturgię. Kochamy śpiew gregoriański, choć nie śpiewamy wszystkich godzin brewiarzowych – tylko Jutrznię, Nieszpory i Kompletę, gdyż więcej czasu poświęcamy na cichą adorację Najświętszego Sakramentu.
Tutaj w krajach protestanckich Pan Bóg nie jest adorowany w Najświętszym Sakramencie, nie jest znany. Dzięki Jego Opatrzności adorujemy Najświętszy Sakrament codziennie przez kilka godzin i raz w tygodniu w nocy.
Jeden Różaniec odmawiamy codziennie razem, także codziennie śpiewamy Godzinki o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Marii Panny i uroczyście obchodzimy wszystkie święta Matki Bożej. Jesteśmy zawsze otwarte dla odwiedzających gości, którymi w ogromnej większości są protestanci. Całym sercem pragniemy dzielić się z nimi prawdą, pięknem i światłem tego bezcennego skarbu, jakim jest katolicka wiara.
Pracujemy w samotności i w milczeniu. Rzeźbimy w drewnie, produkujemy naturalne mydło, odlewamy i malujemy świece. Będąc tylko dwie, mamy dużo pracy z utrzymaniem dwóch starych budynków (dawno opuszczona szkoła i dom, gdzie mieszkali nauczyciele), które czekają na przebudowę, gdy tylko będą na to pieniądze.
Nasz klasztor leży na uboczu wioski, na dość wysokim wzgórzu. Zimą ten stromy podjazd jest bardzo trudny, a dla naszego starego samochodu często niemożliwy. Bardzo jest nam potrzebny nowy, mocny samochód, napędzany na cztery kola, dostosowany do tych bardzo trudnych warunków: mróz każdej zimy minus czterdzieści stopni, utrzymujący się przez kilka tygodni, ciemno, dużo śniegu, ślisko, losie i renifery wybiegające na drogę... Nie mając kapłana na stale, najczęściej musimy przemierzać 400 km w jedna stronę do najbliższego kościoła katolickiego (nasza parafia w Lulea) na niedzielna Mszę św.

– Gdyby jakaś dziewczyna chciała jak Siostry posługiwać w zgromadzeniu to, co powinna zrobić?

– Najpierw powinna zdawać sobie sprawę, że każdy początek jest bardzo trudny, że nie wszystko jest w pełni zorganizowane, zapewnione, zabezpieczone... Zupełnie polegamy na Opatrzności Boga i na Jego ojcowskiemu prowadzeniu dzień po dniu. Całą nasza ufność pokładamy w Bogu! Powinna do nas napisach i przyjechać, najpierw na czas próby, a później, jeśli taka jest wola Boża, rozpocząć tutaj zakonną formację.

Jeśli ktoś z Czytelników zechciałby poznać bliżej siostry lub napisać od nich, to może to zrobić zaglądając na: www.mariaslamm.se lub pisząc na adres: stjosefskloster@gmail.com. Można także wspomóc posługę Sióstr, a przez to przyczynić się do zakupu przez siostry tak potrzebnego do ich posługi samochodu, wypłacając swój dar serca na konto: Marias Lamm, cel: kupno samochodu, Iban: SE 7060 000000000 4961 43611, Swift: Handsess Clearing: 6208 HANDELSBANKEN. Adres: Marias Lamm, St. Josefs Kloster, Skolvägen 7, 980 13 Lannavaara, Sverige.

2018-11-21 10:49

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Na służbie Ojczyźnie

2020-08-12 08:36

Niedziela warszawska 33/2020, str. I

[ TEMATY ]

wywiad

bp Józef Guzdek

kapelani

wojna polsko‑bolszewicka

Krzysztof Stępkowski/Archiwum Ordynariat Polowy

Biskup generał brygady Józef Guzdek

O bohaterskich kapelanach w czasie wojny polsko-bolszewickiej 1920 r. i roli kapelanów wojskowych dzisiaj z biskupem polowym Wojska Polskiego Józefem Guzdkiem rozmawia Łukasz Krzysztofka.

Łukasz Krzysztofka: Obchodzimy 100. rocznicę Cudu nad Wisłą. Jaką rolę w trakcie wojny polsko-bolszewickiej odegrał biskup polowy Stanisław Gall?

Bp Józef Guzdek: Wielką zasługą bp. Stanisława Galla było zbudowanie w szybkim czasie struktur duszpasterskich i pozyskanie do pracy w wojsku księży kapelanów. Biskupi na konferencji w Gnieźnie w sierpniu 1919 r. zgodzili się na oddelegowanie 5% duchowieństwa do posługi w polskiej armii.

CZYTAJ DALEJ

Wniebowzięcie Matki Bożej - 15 sierpnia: święcenie ziół – zwyczaj stary i ciągle żywy

[ TEMATY ]

Wniebowzięcie NMP

Graziako

Przypadająca 15 sierpnia uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny wiąże się nierozłącznie ze święceniem ziół, toteż w pobożności ludowej nosi ona nazwę święta Matki Boskiej Zielnej lub Korzennej. W kościołach święci się wówczas zioła, kwiaty i snopy dożynkowe. W sanktuariach maryjnych gromadzą się wielkie rzesze pielgrzymów.

Zwyczaj obchodzenia tego święta sięga V wieku i jest rozpowszechniony w całym chrześcijaństwie. Jednocześnie należy zaznaczyć, że Nowy Testament nigdzie nie wspomina o ostatnich dniach życia, śmierci i o Wniebowzięciu Matki Bożej. Nie ma Jej grobu ani Jej relikwii.

W Kościele katolickim tajemnicę wzięcia Maryi do nieba z ciałem i duszą ogłosił jako dogmat wiary 1 listopada 1950 r. Pius XII. Uroczystość tę obchodzi zarówno Kościół katolicki na Zachodzie, jak i chrześcijaństwo wschodnie, w którym nosi ona nazwę Zaśnięcia Matki Bożej.

Święcenie ziół ma podkreślać, że człowiekowi potrzebna jest ozdrowieńcza moc natury. Człowiek powinien być doskonały, zbawiony i zdrowy, czego uosobieniem jest Maryja. Według starej tradycji, w bukiet do poświęcenia w tym dniu wiązano siedem lub 77 różnych ziół i zbóż, później także kwiatów. Siódemka już w Starym Testamencie jest symbolem doskonałości. Tych siedem ziół to rumianek, mięta, melisa, bazylia, rozmaryn, lubczyk i nasturcja.

Zwyczaj święcenia ziół sięga jeszcze czasów pogańskich. Wiele z wymienionych powyżej i podobnych ziół składali na ołtarzach ofiarnych Germanie. W okolicach sierpnia (według obecnej rachuby czasu) mieli oni dni postu przed wielkim świętem żniw. Wiele do dziś stosowanych ziół odgrywało też ważną rolę w medycynie Egipcjan, Rzymian i Greków. Nasi pogańscy przodkowie wiedzieli, że rośliny te mogły dać ludziom zdrowie, spokój i dobre samopoczucie. Również czarownicy używali ziół, by dzięki nim zaklinać złe duchy i demony. Wiedza o roślinach miała też duże znaczenie dla osób nawróconych na chrześcijaństwo. W czasie różnych uroczystości dawali oni zioła do poświęcenia, dziękując Bogu za dar natury. Od czasu, gdy Karol Wielki (742-814 r.) kazał zakładać wzorcowe ogrody zielne, mnisi i zakonnice zakładali je również masowo przy swoich klasztorach.

Dominikanin św. Albert Wielki z Kolonii ok. 1230 r. znał już ok. 200 ziół leczniczych. Odkrywana dziś na nowo św. Hildegarda z Bingen (1098-1179) znała wiele sposobów na „leczenie ciała i duszy” i np. przepisywała dziewannę jako środek "na słabe i smutne serce". A wnuczka królowej Bony – Anna Wazówna była autorką pierwszego w Polsce zielnika. W swoich ogrodach, m.in. w Golubiu-Dobrzyniu, przez wiele lat uprawiała liczne rośliny lecznicze. Z ziół sporządzała lekarstwa i leczyła nimi mieszkańców zamku oraz okoliczną ludność. Mało kto pamięta, że to ona właśnie sprowadziła do Polski tytoń, którego wtedy się jeszcze nie paliło.

W Polsce ta uroczystość maryjna wiązała się z zakończeniem zbioru plonów, toteż mówiono, że „na Wniebowzięcie zakończone żęcie”. Stało się więc zwyczajem święcenie plonów, przede wszystkim tego, co rosło na własnych polach i w przydomowych ogródkach. Owa „dożynkowa wiązanka” musiała zawierać pokruszone kłosy pszenicy, żyta, jęczmienia i owsa – tzw. próżankę. Obowiązkowe były też len i groch, bób i marchew z natką, gałązka z gruszką lub jabłko, makówka i orzechy. Ale razem z „wiązanką” święciło się także różne zioła lecznicze.

Kwiaty, zioła i zboża święci się w kościołach przy różnych okazjach w roku, ale najbardziej popularna jest Matka Boska Zielna – 15 sierpnia. Nie tylko dlatego, że w tym czasie kwitną prawie wszystkie zioła, lecz także przez nawiązanie do samego święta maryjnego. Już wczesne chrześcijaństwo znało legendę o tym, że Syn Boży wziął swoją Matkę do nieba, a apostołowie, otworzywszy Jej grób, znaleźli w nim tylko róże.

Już wówczas Maryję nazywano Patronką plonów, a pora sierpniowa była uważana za błogosławiony czas żniw. Tradycja ludowa nadaje duże znaczenie nie tylko uroczystości Jej Wniebowzięcia. Okres 30 dni od 15 sierpnia bywał nazywany „kobiecą trzydziestką”. Według ludowej tradycji, ale potwierdza to także nauka, dokładnie w tym czasie zioła kwitną najpiękniej, mają intensywny zapach i największą moc. Dlatego właśnie w tych dniach należy zbierać zioła, których – wiedząc o ich leczniczym działaniu – będziemy używali w zimie.

Wniebowzięcie Matki Boskiej w tradycjach innych narodów

W południowych Niemczech, podobnie jak w Polsce, święci się w tym dniu zioła. Wierni przynoszą do kościołów artystycznie ułożone, barwne bukiety. Liczba ziół waha się w nich od siedmiu do 77; najczęściej są wśród nich dziurawiec, rumianek, przywrotnik, oset, kozłek lekarski (waleriana) i lawenda, ale zdarzają się też koper, mięta i szałwia. W środku, niczym berło, umieszczana jest często dziewanna.

Podczas obrzędu poświęcenia śpiewa się pieśni, sławiące Maryję jako „lilię dolin” i „kwiat pól”. Bukiety poświęconych roślin zanosi się do domów i zasusza. Mają one chronić przed chorobami i przynosić błogosławieństwo domostwu. Po poświęceniu ziół często rzuca się za siebie przez lewe ramię jabłka i gruszki, wyrażając w ten sposób nadzieję na dobre zbiory, zaczynające się właśnie wtedy; od niepamiętnych czasów również zbiorom owoców patronuje Matka Boża. 15 sierpnia jest dla rolników dniem szczególnym.

Niemieckie przysłowie mówi, że „gdy w dzień Wniebowstąpienia świeci słońce, można spodziewać się obfitego owocobrania i słodkich winogron”, co miało oznaczać, że Maryja błogosławi niebo i ziemię, faunę i florę. Ok. 1700 r. sklepienie kościoła św. Michała w Bambergu pokrył wielobarwny ogród niebieski. Doliczono się w nim ponad 600 roślin.

Pielęgnowany jest też zwyczaj tzw. trzydziestki maryjnej, rozpoczynającej się 15 sierpnia. Od tego dnia przez 30 dni w kościołach, głównie z tytułami maryjnymi, wierni uczestniczą w nabożeństwach i procesjach ku czci Matki Bożej. W tym czasie przypadają także dwa inne święta: Jej Narodzenia – 8 września i Jej Imienia – 12 września.

W Sienie, we włoskiej Toskanii, 15 sierpnia odbywa się święto zwane palio – wyścigi zaprzęgów konnych wokół głównego rynku. Organizuje się je na pamiątkę 1260 roku, gdy miasto, przeżywające wielkie nieszczęścia, oddało się w opiekę Najświętszej Maryi Pannie i zwyciężyło w walce o uniezależnienie się od Florencji. Zwycięzca palio otrzymuje szarfę z wymalowanym wizerunkiem Matki Bożej.

Uroczystość Matki Bożej Wniebowziętej ma swoje początki w Kościele wschodnim, który wprowadził ją w 431 roku. Kościół prawosławny obchodzi ją razem z katolikami, z tym, że jeśli trzyma się kalendarza juliańskiego („starego stylu”), który różni się od gregoriańskiego („nowy styl”) o 13 dni, uroczystość ta wypada 28 sierpnia. Kościół łaciński obchodzi Wniebowzięcie (Assumptio) Maryi od VII wieku. Pisma teologiczne potwierdzają, że liczni święci, m.in. Grzegorz z Tours, Albert Wielki, Tomasz z Akwinu i Bonawentura często rozważali wzięcie Maryi z duszą i ciałem do nieba.

Tradycja przedstawia ciało Matki Bożej, unoszone w promienistym świetle przez aniołów do nieba. W taki sposób Wniebowzięcie ukazuje większość dzieł sztuki. W Niemczech tematyka ta pojawia się przede wszystkim na barokowych freskach kościołów Bawarii. Często w sklepieniach można zobaczyć freski ukazujące Maryję, otoczoną aniołami i unoszącą się na obłoku. Hiszpański malarz okresu baroku Bartolomé Esteban Murillo (1617-82) poświęcił temu tematowi w 1675 r. dzieło, którego oryginał znajduje się obecnie w petersburskim Ermitażu. „Wniebowzięcie Maryi” Petera Paula Rubensa z 1626 r. znajduje się w Narodowej Galerii Sztuki w Waszyngtonie.

Do najpiękniejszych obrazów o tej tematyce zalicza się „Assunta” (Wniebowzięta) Tycjana (1488-1576) w kościele Santa Maria Gloriosa (Matki Bożej Chwalebnej) w Wenecji. Ten wielki obraz w głównym ołtarzu, namalowany w latach 1516-18, należy do mistrzowskich dzieł wielkiego malarza, w późniejszym okresie również wziętego portrecisty papieskiego. Ukazuje on Maryję jako piękną, powabną kobietę – nawet zbyt piękną i zbyt zmysłową dla zamawiających go franciszkanów. Dopiero po długich targach i długotrwałym procesie oswajania się z obrazem, przywykli do ascetycznego życia zakonnicy weneccy zgodzili się przyjąć pracę i zapłacić za nią Tycjanowi.

CZYTAJ DALEJ

Warszawa: procesja ulicami Starówki z okazji 100-lecia Cudu nad Wisłą

2020-08-14 19:16

[ TEMATY ]

Warszawa

100‑lecie Cudu nad Wisłą

Wikipedia

„Bitwa Warszawska ks. ignacy Skorupka” – obraz leonarda Winterowskiego

Ulicami warszawskiej Starówki przeszła procesja, w której mieszkańcy Stolicy nieśli figurę Matki Bożej Łaskawej – patronki Warszawy. Nabożeństwo nawiązywało do wielowiekowej warszawskiej tradycji i była elementem obchodów 100. rocznicy Cudu nad Wisłą.

Procesja z licznym udziałem mieszkańców Warszawy wyruszyła z sanktuarium Matki Bożej Łaskawej przy ul. Świętojańskiej, a jej trasa wiodła wzdłuż dawnych murów warszawskiego Starego Miasta, które istnieją dziś jedynie we fragmentach. Idąc ulicami Starówki, wierni modlili się na różańcu, a wspólną modlitwę animowali muzycy i ewangelizatorzy, współtworzący od lat rzeszowski koncert uwielbienia „Jednego Serca Jednego Ducha”: Jan Budziaszek, Hubert Kowalski i Leopold Twardowski.

„Maryjo, pomódl się teraz z nami i pomóż nam zrozumieć, jaki jest sens tego krzyża, który dziś niesiemy” - modlił się na rozpoczęcie nabożeństwa Budziaszek, który prowadził różańcowe rozważania. Przypominał w nich m.in. o tym, że najlepsza droga świadczenia o Jezusie w świecie, wiedzie przez Maryję. Modlącym się towarzyszył chór i orkiestra, złożone w większości z młodych muzyków, pod batutą kompozytora i multiinstrumentalisty Huberta Kowalskiego.

Tradycja procesji wzdłuż murów warszawskiej Starówki sięga roku 1652, nazywanego „rokiem czarnej śmieci”, ze względu na epidemię dżumy, która dziesiątkowała mieszkańców ówczesnej Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Wobec rosnącego zagrożenia, ówczesny rektor klaszoru oo. Pijarów przy ul. Długiej w Warszawie, gdzie przechowywano i czczono wówczas obraz Matki Bożej Łaskawej, zarządził modlitwy i procesje przebłagalne, podczas których maryjny wizerunek niesiono ulicami miasta. Po ustaniu epidemii Matkę Bożą Łaskawą ogłoszono patronką Warszawy, złożono tzw. „Śluby Warszawskie”, a sam obraz ukoronowano koronami papieskimi – jako pierwszy na ziemiach polskich. Jak wyjaśniają jezuici, „na pamiątkę błagalnego pochodu z tego roku zaczęły się odbywać coroczne procesje, które wyruszały z ul. Długiej, przez dzisiejszy plac Krasińskich, skręcały w Świętojerską, potem szły ul. Freta i zatoczywszy koło powracały ul. Długą do kościoła pijarów. Ta procesja odpustowa w drugą niedzielę maja była w powszechnym odczuciu momentem odnowienia przyjęcia przez Maryję patronatu nad miastem”.

Od 1662 r. procesjom towarzyszyła figura Matki Bożej Łaskawej, wykonana z lipowego drewna, polichromowana i złocona, która do dziś przechowywana jest w zakrystii jezuickiego sanktuarium, i która także dziś została wyniesiona na ulice miasta. W 1778 r. doroczną procesję uwiecznił na swoim obrazie pt. „Pałac Rzeczpospolitej” nadworny malarz Stanisława Augusta Poniatowskiego – Canaletto. Procesje zostały przerwane po Powstaniu Listopadowym z rozkazu władz carskich. Wznowiono je 185 lat później – 9 maja 2015 r. w odpust ku czci Matki Bożej Łaskawej – ponownie na ulicach warszawskiej Starówki: od sanktuarium przy ul. Świętojańskiej, przez Rynek i Plac Zamkowy, ponownie do jezuickiego sanktuarium.

Po zakończeniu procesji w warszawskim sanktuarium rozpoczęła się Msza św. pod przewodnictwem abp. Stanisława Gądeckiego, przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję