Reklama

Panama to nasza podróż poślubna

2019-01-16 11:11

Ks. Piotr Bączek
Edycja bielsko-żywiecka 3/2019, str. V

Archiwum
Bożena i Krzysztof. W Krakowie skrystalizowała się ich miłość

Nic nie wskazywało że będą małżeństwem. Dziś mówią, że połączyły ich Światowe Dni Młodzieży. Po 7 latach znajomości Bożenka z Krzysztofem są w Panamie w grupie pielgrzymów z naszej diecezji. Dla nich jednak to wyjątkowy wyjazd. Traktują go jak podróż poślubną

Bożenka i Krzysztof Micorowie z Bielska-Białej są świeżo upieczonym małżeństwem. Para wcięła ślub 15 września ubiegłego roku. Kiedy wracają do początków swojej znajomości przyznają, że nic nie wskazywało na to, że Pan Bóg zaprowadzi ich przed ołtarz. Pierwszy raz spotkali się za sprawą ks. Andrzeja Wołpiuka, który zabrał ich na Krajowe Forum Duszpasterstwa Młodzieży Warszawy. Reprezentowali naszą diecezję. – Dokładnie mówiąc to było Turno pod Warszawą. Dokoła las z domem rekolekcyjnym pośrodku, do najbliższej stacji benzynowej 10 km, czyli tylko młodzież z duszpasterzami i las – wspomina Krzysztof. Kilkugodzinną podróż w samochodzie w połowie przespali zmęczeni.

Potem był wspólny wyjazd na kolonię organizowaną przez wspomnianego kapłana dla dzieci z parafii św. Maksymiliana Kolbego w Aleksandrowicach. Jako wychowawcy Krzysztof i Bożena spędzili tam razem kilkanaście dni zajmując się podopiecznymi. – Ta znajomość była serdeczna, ale też zdecydowanie koleżeńska. Taki też charakter miały początki naszej pracy przy ŚDM w Krakowie – wspominają małżonkowie. Historia jednak nabierała tempa. W 2014 r. znaleźli się razem w Rzymie, w grupie ponad stu osób, reprezentujących polską młodzież, która w Wiecznym Mieście przejmowała od młodych Brazylijczyków znaki ŚDM: Krzyż i Ikonę Salus Populi Romani.

Czekał na dworcu

Kraków 2016 stał się momentem przełomowym. Dla niej było to drugie światowe spotkanie młodych z papieżem. Na pierwsze pojechała do Madrytu. – W Hiszpanii znalazłam się dzięki pomocy dobrych ludzi. Po spotkaniu z Ojcem Świętym i młodymi całego świata połknęłam bakcyla. Doświadczenie tego typu międzynarodowej wspólnoty, skupionej wokół Pana Boga jest jedyne w swoim rodzaju. Wtedy jednak nie wiedziałam, że to wszystko doprowadzi mnie do małżeństwa – mówi Bożena.

Reklama

Krzysztof po raz pierwszy poznał atmosferę ŚDM w Polsce i to od kuchni, kiedy razem z Bożeną podjął posługę wolontariacką, najpierw w diecezjalnym centrum ŚDM w Bielsku-Białej, a potem już w samym Krakowie. – Pan Jezus dał nam możliwość spędzania mnóstwa czasu wspólnie. I to nie zawsze był czas łatwy, kosztował nas sporo wysiłku. Na przykład, gdy spotkanie w centrum było ustalone na godz. 19, my byliśmy w biurze już o godz. 10, by do wieczora wspólnie pracować – wspomina. – W trakcie przygotowań ŚDM w diecezji mieszkałam w Gliwicach. Gdy do Bielska przyjeżdżałam na zaplanowane zebrania diecezjalnego centrum, na dworcu kolejowym zawsze czekał na mnie Krzysztof. Mogłam być pewna, że on tam będzie i do biura centrum nie pójdę sama – Bożena wraca do wydarzeń sprzed ponad dwóch lat.

Oboje podkreślają, że ŚDM w Polsce przyniosło pewność, że to jest ta osoba. – Czy to był moment czy proces? Trudno powiedzieć. Podczas Tygodnia w Diecezji przyszła mi taka myśl. Dlaczego nie? Przecież dobrze nam się razem współpracuje. I ta myśl spowodowała chyba inne spojrzenie na Bożenkę – mówi Krzysztof. – To było takie spokojne, stopniowe, ale bardzo mocne budzenie zaufania. Wiedziałam, że cokolwiek będzie się działo, zawsze mogę na tego człowieka liczyć – dodaje jego żona.

Sto dolarów

Jeszcze przed ślubem wcale nie planowali wyjazdu na Światowe Dni Młodzieży. Powód był jak zwykle prozaiczny – dwa bilety lotnicze do Ameryki Środkowej to dla młodych ludzi rozpoczynających wspólne życie wydatek przekraczający możliwości.

– Na pewno możemy jechać dzięki życzliwości i ofiarności kapłanów. Gdy powzięliśmy plany ślubne, byliśmy przekonani, że do Panamy na pewno nie polecimy, bo nas po prostu nie będzie stać. Księża zorganizowali pożyczkę, dzięki której mogliśmy zapłacić wszystkie konieczne do wyjazdu zaliczki. Mogliśmy więc się skupić na organizacji ślubu i wesela i później dopiero oddać pożyczone pieniądze – opowiada Krzysztof. Para zapytana o to, czy planuje coś, co byłoby celebracją ich małżeństwa odpowiada, że jeśli czas pozwoli będą starali się wybrać na wspólną kolację.

– Tutaj właśnie przypomina się nasze wesele, kiedy ktoś z gości wręczył nam 100 USD. „To jest na uroczystą kolację małżeńską w Panamie” – usłyszeliśmy wtedy. Może będzie taka okazja, by te pieniądze po części na takie spotkanie we dwoje wykorzystać – mówią, bez specjalnego zadęcia, świadomi głównego celu swojego wyjazdu.

To nie są wakacje na Karaibach

W rozmowie, odbytej jeszcze przed wylotem do Panamy, para wyraźnie podkreśla, że Światowe Dni Młodzieży nie są dla nich wyjazdem na wakacje. – Jesteśmy świadomi, że to nie jest wyjazd wypoczynkowo-rekreacyjny. Cel jest zgoła inny: jedziemy tam spotkać się z młodymi ludźmi i z Ojcem Świętym. Jedziemy, by włączyć się w tę ogólnoświatową wspólnotę młodych wyznających radosną wiarę w Chrystusa. Wiele razy to zdanie było powtarzane: nie lecimy na wakacje na Karaibach – powtarzają zgodnie młodzi małżonkowie. Na pytanie, czego spodziewają się po tych Światowych Dniach Młodzieży, odpowiadają nieco tajemniczo.

– Niczego się nie spodziewamy. Zdajemy się na to, co Pan Bóg przygotuje. On dotychczas wiele razy udowadniał, że prowadzi nas drogami, które trudno przewidzieć. Tak, jak trudno było przewidzieć, że zostaniemy małżeństwem. Przecież, początkowo nic tego nie zapowiadało – mówią z uśmiechem, patrząc na siebie porozumiewawczo.

Tagi:
ŚDM ŚDM w Panamie

Przystanek między Panamą a Lizboną

2019-04-15 07:15

Jolanta Kobojek

Światowe Dni Młodzieży z zasady odbywają się co 2-3 lata pod przewodnictwem papieża. Mają one wówczas charakter międzynarodowy. Jednak każdego roku, w Niedzielę Palmową młodzież całego świata spotyka się w swoich diecezjach. Nie inaczej jest w Częstochowie.

Bożena Sztajner/Niedziela

W niedzielę, 14 kwietnia kilkaset osób z całej archidiecezji przybyło do Wyższego Seminarium Duchownego, by wraz z abp Wacławem Depo uczestniczyć w spotkaniu młodych. W programie znalazło się świadectwo i koncert ewangelizacyjny, procesja z palmami na Jasną Górę i Eucharystia sprawowana przez metropolitę częstochowskiego.

W homilii abp Depo nawiązał do słów pomysłodawcy ŚDM - Jana Pawła II, że nie na życia na próbę. „I dlatego Kościół nie zgodzi się na próbną i wolną miłość ludzi młodych. Dlatego Kościół nie zgodzi się na to, żeby człowiek uwierzył w jakąś inkarnację, powtórne wcielenia. Bo nie ma i miłości na próbę, tak jak nie ma śmierci na próbę. I właśnie dlatego wybierajcie Chrystusa, który jest Drogą, Prawdą i Życiem każdego z nas” – zachęcał metropolita.

Eucharystia na Jasnej Górze stanowiła zakończenie spotkania z młodymi. Do Sanktuarium przeszli oni w procesji z gałązkami palmowymi wraz z abp Wacławem Depo z Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Częstochowskiej. Wcześniej, uczestniczyli w koncercie w wykonaniu rapera TAU, czyli Piotra Kowalczyka. „Doświadczyłem żywego Boga w swoim życiu, który mi obiecał, że jak umrę, to wstanę i będę żył wiecznie. Takiej oferty nie odrzucę i chcę się nią dzielić z innymi, dlatego chętnie uczestniczę w takich spotkaniach” – tłumaczył w rozmowie z „Niedzielą” znany raper.

Ks. Adam Polak, duszpasterz młodzieży archidiecezji częstochowskiej, a zarazem sekretarz wydziału duszpasterskiego Kurii Metropolitalnej w Częstochowie zdradził, że przygotowania do obchodów Niedzieli Palmowej trwają dość długo. Wiążą się one przede wszystkim ze znalezieniem odpowiedniego gościa i zaproponowaniem ciekawej formy spotkania, gdyż, zdaniem ks. Polaka „Ewangelizacja musi przemawiać językiem człowieka, do którego jest kierowana Ewangelia. Jak nie przemawia, to trafia w pustą przestrzeń i nie dociera się do ludzi, na których nam zależy”. Kapłan dodaje także, że takie spotkania są ściślej mówiąc bardzie preewangelizacją, czyli takim pierwszym zaszczepieniem i jak to wyraził „mam nadzieję, że będą chcieli iść dalej”.

Ewa Puchała z Archidiecezjalnego Biura Światowych Dni Młodzieży Archidiecezji Częstochowskiej zwróciła uwagę, że pomimo faktu, iż młodzi widzieli się pierwszy raz w życiu i znali się dopiero od kilkunastu minut, to klimat ŚDM-u udzielił się wszystkim bardzo szybko. „Na początku wszyscy siedzieli w fotelach, ale jak rozpoczął się koncert, to wyszli do przodu i już nie trzymali się swoich grupek, z którymi przyjechali, ale stworzyli jedną, dużą wspólnotę” – powiedziała Ewa. Marta z Blachowni wspominając także ŚDM w Krakowie w 2016 r. dodaje, że jest coś szczególnego w tego rodzaju spotkaniach, że zupełnie obcy ludzie stają się sobie bardzo bliscy. „To było totalne szaleństwo – jakieś zamieszanie z pociągami, długie nocne śpiewy w grupach międzynarodowych, spanie pod gołym niebem, ale przez to dało się czuć, że wszyscy jesteśmy jedno w Chrystusie bez względu na to, skąd pochodzimy” – wyjaśniła Marta.

Światowe Dni Młodzieży powstały z inicjatywy Jana Pawła II. Swoją genezę mają w rzymskich spotkaniach młodych z 1984 i 1985 r. W Liście Apostolskim “Parati semper” do młodych chłopców i dziewcząt świata datowanym na 31 marca 1985 r. papież zapowiedział, że odtąd co roku w Niedzielę Palmową Kościół katolicki obchodzić będzie Światowy Dzień Młodzieży. Przy czym w jednym roku obchody mają mieć charakter scentralizowany – w Rzymie, później także w innych miastach i krajach, a w następnym będą obchodzone lokalnie – na szczeblu diecezji, dekanatów i parafii. Jan Paweł II zdradził, że wybór tej daty związany był z wspomnienie rzymskiej procesji z 1979 r., kiedy to tysiące młodych ludzi, idących w procesji z dużymi palmami w dłoniach, dawało świadectwo wyznawanej wiary. Z czasem okazało się, że organizacja ŚDM na poziomie międzynarodowym nie zawsze jest możliwa w niedzielę poprzedzającą Święta Wielkanocne. Stąd terminy te są ruchome i ustalane na bieżąco.

Polska była dotychczas dwukrotnym gospodarzem ŚDM: w 1991 r. w Częstochowie oraz w roku 2016 w Krakowie. Najbliższe spotkanie młodych pod przewodnictwem papieża odbędzie się natomiast w 2022 r. w Lizbonie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bł. ks. Michał Sopoćko
Wierzę, że on do mnie mówi

2019-04-10 10:24

Z aktorem Maciejem Małysą rozmawia Maria Fortuna-Sudor
Niedziela Ogólnopolska 15/2019, str. 20-21

Mogę powiedzieć, że błogosławiony, którego zagrałem, w pewnym sensie stanął na mojej drodze życia i od tego czasu go poznaję – mówi „Niedzieli” Maciej Małysa aktor filmowy i teatralny – odtwórca roli bł. ks. Michała Sopoćki w filmie „Miłość i Miłosierdzie”

Kadr z filmu „Miłość i Miłosierdzie”
Maciej Małys, Janusz Chabior i Kamila Kamińska – odtwórcy postaci ks. Michała Sopoćki, malarza Eugeniusza Kazimirowskiego i s. Faustyny Kowalskiej

MARIA FORTUNA-SUDOR: – Proszę powiedzieć, w jaki sposób został Pan zaangażowany do roli ks. Sopoćki w filmie „Miłość i Miłosierdzie”?

MACIEJ MAŁYSA: – Mojego bohatera miał zagrać inny aktor, ale z jakiegoś powodu zrezygnował. Okazało się, że trzeba dosyć szybko znaleźć odtwórcę ks. Sopoćki. To zadanie otrzymała moja koleżanka, która zastanawiała się, kogo do tej roli polecić. Przyznała, że szukała aktora, jak to nazwała, z wnętrzem. I jakoś tak się stało, że pomyślała o mnie. Późnym wieczorem napisała na messengerze, że ma dla mnie propozycję. Oddzwoniłem. Gdy przeczytałem scenariusz, stwierdziłem, że jestem zainteresowany rolą. Pojechałem na spotkanie z reżyserem. To był dzień imienin Michała – a więc i ks. Sopoćki, i reżysera Michała Kondrata. A na dodatek w tym dniu mijała 10. rocznica ogłoszenia spowiednika s. Faustyny błogosławionym...

– Znał Pan wcześniej historię jego życia?

– Na początku wiedziałem, że był spowiednikiem s. Faustyny. Zresztą odnoszę wrażenie, że większość osób wie na temat ks. Sopoćki niewiele. Znają św. Faustynę, św. Jana Pawła II, ale o bł. ks. Michale Sopoćce wiedzą mniej. Tymczasem to postać niesamowita. Dużo tracimy, nie znając jego życia, w które zostało wpisanych wiele niezwykłych, wręcz cudownych wydarzeń...

– Z Pana słów i gestów łatwo odczytać, że teraz może Pan długo i barwnie mówić o swym bohaterze. Jak się Pan przygotowywał do zagrania tej roli?

– Gdy już wiedziałem, że zagram spowiednika s. Faustyny, to kupiłem „Dziennik” ks. Michała Sopoćki. Zresztą nadal do niego wracam. Tam są takie myśli, których nie sposób przeczytać na raz. Sięgnąłem także po „Dzienniczek” św. Faustyny. Oczywiście, wcześniej o nim wiedziałem, ale znałem tylko fragmenty, zwłaszcza te zasłyszane przy różnych okazjach. W „Dzienniczku” odszukałem wszystkie zapiski odnoszące się do ks. Sopoćki. Poznałem, co pisała o nim św. Faustyna i co mówił jej na temat spowiednika Pan Jezus. Czytałem to wszystko z wypiekami na twarzy. Myślałem: – To o mnie! (śmiech). Wracałem do tych fragmentów i krok po kroku poznawałem niezwykłego człowieka. I powoli budowałem rolę. Pomogły także rozmowy z reżyserem, ale też z moim bratem, dla którego bł. ks. Sopoćko jest osobą bliską. Dziś mogę powiedzieć, że błogosławiony, którego zagrałem, w pewnym sensie stanął na mojej drodze życia i od tego czasu go poznaję.

– Jaki obraz człowieka, kapłana wyłania się z „Dziennika” ks. Sopoćki?

– To poważny kapłan – chociaż osoba pracująca przy filmie przekonywała mnie, że był człowiekiem pogodnym, radosnym. Z moich spostrzeżeń wynika, że miał dystans do siebie, że dużo od siebie wymagał. Przykładem mogą być uwagi zapisane, gdy skończył 79 lat i stwierdził: „...drżę na myśl, że mogę stanąć przed sądem Bożym z pustymi rękami...”. A przecież tyle zrobił! Proszę zobaczyć, jaka pokora. My z reguły jesteśmy surowi, ale dla innych, a sobie raczej pobłażamy. U niego było na odwrót – siebie widział w bardzo krytycznym świetle. Poza tym, aby zrealizować zamierzenie, nie ustawał w działaniu. Był niezwykle pracowity. Z notatek wynika, że bardzo mu zależało na ludziach. W tym, co robił, był bardzo uczciwy. Nigdy nie stwarzał wokół siebie jakiejś otoczki niezwykłości, jakiegoś szczególnego powołania. Wiemy np., że s. Faustyna pisała „Dzienniczek” na polecenie ks. Sopoćki. Już po jej śmierci ks. Michał przyznał, że polecił jej robić notatki, ponieważ był bardzo zajęty i nie zawsze miał czas, aby jej słuchać. Łatwiej mu było w wolnej chwili czytać to, co napisała. Ale ks. Sopoćko nigdy nie przypisał sobie szczególnej roli w powstaniu „Dzienniczka”. Warto przypomnieć, że wiedział, iż kult nie od razu zostanie wprowadzony, ale konsekwentnie realizował powierzone mu dzieło. Nie zrażał się przeciwnościami. Miał świadomość, że im jest trudniej, tym bardziej jego misja ma sens. Myślę, że mieć zaprzyjaźnionego takiego świętego – to supersprawa. Zresztą Jan Paweł II mówił, że warto się przyjaźnić ze świętymi, bo to jest przyjaźń na zawsze. Dlatego cieszę się, że się zaprzyjaźniłem z bł. Michałem Sopoćką. Wierzę, że on do mnie mówi.

– Jak?

– Dam przykład. Ks. Sopoćko pyta Faustynę o pewną sprawę i ona zapewnia go, że zapyta o to Pana Jezusa. Ale podczas Eucharystii, którą ks. Sopoćko odprawia, przychodzi odpowiedź. Jednak ks. Michał nie odbiera tego jako słów Jezusa, wraca do tematu w rozmowie z Faustyną, która stwierdza, że przecież Pan Jezus już mu na to pytanie odpowiedział... I stąd refleksja, że my jesteśmy tak blisko Pana Jezusa, przyjmujemy Go w czasie Eucharystii, a wciąż o Nim zapominamy. On jest, a my Go nie widzimy, nie uświadamiamy sobie Jego obecności.

– Uczestniczył Pan w watykańskiej premierze filmu. Jakie wrażenia?

– Była ekscytacja. W Watykanie widziałem film po raz pierwszy. To była wersja angielska z włoskimi napisami. Pokaz zorganizowano w sali kinowej Filmoteki Watykańskiej w Palazzo San Carlo za Spiżową Bramą. Myślałem, że to będzie większa sala, ale siedzący obok mnie dziennikarz wyjaśnił, iż od pewnego czasu premiery odbywają się właśnie w tym miejscu, które jest bardziej kameralne. Zauważyłem tam wizerunek Matki Bożej Częstochowskiej i od razu pomyślałem, że to zapewne ślad po Janie Pawle II. A w premierze uczestniczyli m.in. dostojnicy Kurii Rzymskiej, a także wikariusz generalny Zgromadzenia Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny Joseph G. Roesch i były arcybiskup Palermo kard. Salvatore De Giorgi, który bardzo starannie przygotował wprowadzenie do filmu – widać było, że włożył w to wystąpienie wiele energii. Niesamowite było to, że watykańska premiera filmu odbyła się w przeddzień 60. rocznicy wprowadzenia przez Stolicę Apostolską zakazu szerzenia kultu Bożego Miłosierdzia według wizji s. Faustyny. Był to więc symboliczny moment, takie domknięcie tematu. W każdym razie dla nas, twórców filmu, ta premiera to wielkie szczęście i radość, że odbyła się właśnie w Watykanie. Bardzo chciałem tam być.

– A reakcje?

– Było dużo emocji. Zapamiętałem m.in. reakcję siedzącego obok mnie dziennikarza, który zaśmiał się głośno, gdy zobaczył, jak malarz reaguje na ciągłe uwagi Faustyny na temat powstającego obrazu. Dla mnie to było potwierdzenie, że film pokazuje w sposób naturalny to, co się wydarzyło, że nie ma w nim patosu, że wyeksponowano w nim ludzką naturę.

– Komu poleciłby Pan prawdziwą historię Miłości i Miłosierdzia?

– Jako pierwsze przychodzą mi do głowy osoby, które tej historii nie znają. Marzeniem by było, żeby ten film stał się przyczynkiem do nawrócenia. By Miłosierdzie „zadziałało” w taki sposób, że po obejrzeniu filmu jego poruszony odbiorca zaczyna na własną rękę szukać kolejnych informacji o Miłosierdziu i jego apostołach. Kolejną grupę mogą stanowić osoby, o których wspominaliśmy na początku rozmowy. To ludzie, którzy wiedzą, że ks. Sopoćko był spowiednikiem Faustyny. Być może po obejrzeniu filmu tacy widzowie zechcą bliżej poznać ks. Michała. Myślę, że na pewno ich ubogaci, jeśli wejdą w duchowość błogosławionego kapłana. Film ukazuje wiele wątków, wydarzeń, faktów, które warto poznać. Przykładem może być historia powstania pierwszego obrazu, jego niezwykłe losy. Ale warto pamiętać, co Pan Jezus powiedział na ten temat Faustynie: „Nie w piękności farby ani pędzla jest wielkość tego obrazu, ale w łasce mojej” (Dz. 313). Myślę, że o tym trzeba pamiętać, kiedy modlimy się przed obrazem Jezusa Miłosiernego czy to w Wilnie, czy w Łagiewnikach, czy w wielu innych zakątkach świata. Upowszechnieniu tej prawdy o Bożej łasce służy ten film.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Liberalny dziennik portugalski: chrześcijaństwo najbardziej zwalczaną religią na świecie

2019-04-24 20:27

mz (KAI/Publico) / Lizbona

Liberalny dziennik lizboński "Público" zwraca uwagę, że chrześcijaństwo jest obecnie najbardziej zwalczaną religią na świecie. Nawiązując do wielkanocnych zamachów na Sri Lance gazeta podkreśla, że choć terroryzm dotyka głównie wyznawców islamu, to jednak celowe prześladowania ze strony decydentów politycznych uderzają dziś w wyznawców chrześcijaństwa.

Bożena Sztajner/Niedziela

"Najwięcej aktów terrorystycznych, w których giną ludzie, dokonuje się w państwach muzułmańskich. Z kolei zaplanowane zwalczanie religii prowadzone jest z największą siłą wobec chrześcijaństwa. Programowo zwalczają je liczące się kraje świata, jak Arabia Saudyjska czy Chiny" – odnotował dziennik.

W tym kontekście wskazał na Afrykę i Azję jako kontynenty, na których chrześcijanie są obecnie najbardziej prześladowani. "Wielu dyktatorów, a także radykalnych organizacji atakuje tam chrześcijan, postrzegając ich niekiedy jako przedstawicieli świata zachodniego" – czytamy w gazecie.

Według najnowszych ustaleń w wyniku przeprowadzonych w Niedzielę Wielkanocną 21 kwietnia zamachów w Sri Lance zginęło co najmniej 359 osób, w większości chrześcijan a ponad 500 zostało rannych. W obu tych grupach było prawie 40 cudzoziemców. Terroryści-samobójcy dokonali serii ataków na dwa kościoły katolickie i jeden protestancki oraz na cztery luksusowe hotele. Po zamachach władze kraju oskarżyły o ich przeprowadzenie miejscową organizację islamistyczną National Thowheeth Jana'ath (NTJ), wskazując, że sprawcy korzystali z pomocy zagranicznej siatki terrorystycznej. 23 bm. odpowiedzialność za ataki wzięło na siebie Państwo Islamskie (IS).

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem