Reklama

U Matki Bożej na herbacie

2019-02-06 11:52

Dominika Szymańska
Edycja łódzka 6/2019, str. IV

Archiwum właścicieli
Cała jedna ściana kawiarni wypełniona jest wizerunkami Matki Bożej

Czy z Matką Bożą można napić się herbaty? Albo kawy? Gdzie jednocześnie można usiąść u stóp Matki Bożej Częstochowskiej, Nieustającej Pomocy, Fatimskiej i Tej z Medjugorje? Czy można postawić wszystko na jedną kartę i w wielkim mieście otworzyć kawiarnię pod opieką Maryi?

Wędrując ul. Piotrkowską, uważny przechodzień w bramie pod numerem 35 zauważy intrygujący szyld, z krzyżem w logo, zapraszający do Kawiarni – Księgarni Miriam. Jasne, nowoczesne wnętrze przyciąga spokojem i przytulnością. Tuż przy wejściu cieszą oko najróżniejsze wypieki, od tart i serników po robiące furorę zapiekane gruszki i jabłka. Cała jedna ściana dedykowana jest Jej – Miriam w najróżniejszych odsłonach. To u Jej stóp można wypić kawę z przyjaciółką, pracować, spotkać się z ukochanym, spędzić wspólnie rodzinnie czas.

Kawiarnia ruszyła 22 września. Jest spełnieniem marzeń i piątym dzieckiem Karoliny i Krystiana Janiszewskich. Niemal dosłownie, bo od pomysłu do realizacji minęło 9 miesięcy. Najpierw długie oczekiwanie na dofinansowanie, które nigdy nie nadeszło. Później decyzja o zainwestowaniu oszczędności i sam remont, wykonany własnym sumptem według pomysłu właścicieli, z pomocą znajomych i przyjaciół. Jak stwierdzają: – Chcieliśmy otworzyć takie miejsce, w którym sami też chcielibyśmy usiąść i spędzić czas. Miejsce spotkania, gdzie ludzie mogliby porozmawiać też o wierze i duchowości.

A wszystko zaczęło się od Niej. Od Miriam. – Tym hebrajskim imieniem określił ją o. Adam Szustak i bardzo mnie to poruszyło. Od razu wiedziałam, że to jest to! Że to na pewno będzie Miriam. Zresztą od dzieciństwa była mi bliska duchowość maryjna. Chyba moja mama, dla której zawsze ważny był kult maryjny, mnie tym „zaraziła” – opowiada właścicielka.

Reklama

Maryja pomagała też Karolinie i Krystianowi na różnych etapach powstawania kawiarni. – Miałam wiele trudności ze znalezieniem odpowiedniego lokalu. W pewnym momencie stwierdziłam, że ja się już poddaję i byłam o krok od rezygnacji z pomysłu. Uklęknęłam wtedy i powiedziałam: „Matko, ja ci to oddaję, zawsze Ci to oddawałam, zaprowadź mnie do tego miejsca”. Przechodząc ulicą, dosłownie kilka dni później, zobaczyłam ogłoszenie. A kiedy weszłam do tego pomieszczenia, wiedziałam, że to jest to – zapewnia Karolina.

Kawiarnia Miriam to miejsce, w którym można znaleźć zarówno coś dla ciała, jak i dla ducha. Ta pierwsza sfera jest domeną Krystiana, z zawodu cukiernika, który na miejscu wyczarowuje przepyszne wypieki z naturalnych składników. Do tego na gości czeka wyborna kawa i herbata, a oferta ciast rozszerza się wraz z zapotrzebowaniem klientów. W ten sposób pojawił się sernik na jaglanym spodzie z myślą o osobach uczulonych na gluten czy ciasta ze zmniejszoną zawartością cukru. Karolina odpowiada za strefę duchową, dba o dobór muzyki i lektur.

Krzyż w logo, chrześcijańska muzyka w tle i dziesiątki wyobrażeń Maryi. Czy to oznacza miejsce zarezerwowane tylko dla katolików? Na pewno znajdą się tacy, którzy stwierdzą, że im to przeszkadza. Choć przychodzą też ludzie niewierzący, którzy mówią, że dla nich to pewnego rodzaju egzotyka. Są też goście, którzy wchodzą, rozglądają się i wychodzą. Ale Janiszewscy nie dopytują o przyczyny.

– Ludzie mogą sobie też wybrać czy im się tu podoba, czy nie podoba. My od początku chcieliśmy, aby to było miejsce otwarte absolutnie dla wszystkich, a nie tylko zarezerwowane dla wybranej grupy. Staraliśmy się też cenowo to dostosować, żeby starsza osoba na emeryturze czy studenci, którym, wiadomo – też się nie przelewa, również mogli sobie pozwolić na kawę i ciastko. Wychodzimy naprzeciw tym, którzy chcieliby wyjść, chcieliby się spotkać, ale finansowo w normalnej kawiarni byłby to dla nich problem – wyjaśnia Karolina. Dlatego zestaw – kawę i ciasto – dnia dostaniemy już za 10 zł.

W przyszłości Miriam będzie też miejscem, w którym będzie można posłuchać koncertów uwielbienia, spotkać się z autorami książek o tematyce religijnej czy usłyszeć świadectwo nawrócenia. Na tę chwilę świadectwem jest samo miejsce i małżeństwo Karoliny i Krystiana, którzy wkładają w jego prowadzenie całe serce. Stworzyli przestrzeń do bycia ze sobą nawzajem i z Bogiem, z którym można spotkać się na kawie.

– Mamy klientów, którzy przychodzą, piją kawę i czytają Pismo Święte. Wierzę, że Matka Boża tu jest, że Ona tworzy ten klimat. Niektórzy stwierdzają wręcz, że ten dogłębny spokój, jaki tu panuje, jest czymś niezwykłym. Że chce się tu siedzieć jak najdłużej albo wracać jak najczęściej. Gdy słyszę coś takiego, myślę sobie: „Mamo, Ty tu jesteś!”. Zapytana – czy Maryja, żyjąc w dzisiejszych czasach, chodziłaby do kawiarni – Karolina nie ma wątpliwości: – Myślę, że Ona była osobą bardzo otwartą na drugiego człowieka. Przyszłaby nie dla samej siebie, żeby napić się kawy, ale przyszłaby dla drugiego człowieka, żeby się z nim spotkać.

Tagi:
kawiarnia

Reklama

Jak prymas Wyszyński papieża wybierał

2019-10-16 12:28

Grzegorz Polak
Niedziela Ogólnopolska 42/2019, str. 26-27

14 października 1978 r. do Kaplicy Sykstyńskiej wchodzi 111 kardynałów z 49 krajów. Nikt z nich nie przeczuwa, że za 2 dni zmienią bieg historii

Instytut Prymasowski Stefana Kardynała Wyszyńskiego
Bachledówka k. Zakopanego, lipiec 1973 r

Śmierć Jana Pawła I, po zaledwie 33-dniowym pontyfikacie, jest ogromnym szokiem także dla kardynałów. Zastanawiają się, co przez to doświadczenie chciał im powiedzieć Duch Święty. Nie mają czasu na dogłębne analizy, bo termin nowego, drugiego już konklawe w 1978 r. zbliża się wielkimi krokami.

Do Kolegium Kardynalskiego dociera informacja o manifeście wybitnych ojców soborowych, którzy domagają się charyzmatycznego pasterza. Kardynałowie mają świadomość, że nowy papież powinien być człowiekiem o silnej, wyrazistej osobowości, który byłby zdolny zahamować kryzys w Kościele. Kryzys, który – jak zauważył założyciel Wspólnoty św. Idziego prof. Andrea Riccardi – wynika nie z zewnętrznych sił bądź czynników, jak w czasach rewolucji francuskiej czy polityki państw ateistycznych, ale pochodzi z wnętrza Kościoła.

Nie do końca spełniają te wymagania i oczekiwania dwaj główni faworyci mediów, jak również większości elektorów: arcybiskup Genui kard. Giuseppe Siri, który z trudem przyjmuje zmiany posoborowe inicjowane przez Pawła VI, oraz arcybiskup Florencji kard. Giovanni Benelli, zdolny zachować ciągłość linii tego papieża.

Wojtyła powodem konfliktu z Sowietami?

Niektórzy z wpływowych kardynałów niewłoskich stawiają na kandydatów spoza Włoch. Arcybiskup Sao Paolo kard. Paulo Evaristo Arns oświadcza wprost, że najlepszym pretendentem byłby kard. Karol Wojtyła. O metropolicie krakowskim dużo się mówi przed konklawe w kręgach Kurii Rzymskiej. Cieszy się on tam opinią wspaniałego człowieka, zdolnego pasterza, ale nikt poważnie nie bierze pod uwagę jego kandydatury. Dlaczego? Bo – jak wspomina w niedawnym wywiadzie dla PAP znakomity watykanista Luigi Accattoli – ich zdaniem, „wybór papieża z kraju komunistycznego byłby wielkim zagrożeniem, gdyż mógłby doprowadzić do konfliktu z sowieckim systemem”.

Daleki od takiego myślenia jest arcybiskup Wiednia kard. Franz König, który jeszcze przed konklawe daje niedwuznacznie do zrozumienia, że sytuacja w Kościele dojrzała do tego, by papieżem mógł zostać nie-Włoch. Kardynał dobrze się orientuje w realiach socjalistycznych, bo jako pierwszy purpurat z Zachodu w charakterze nieformalnego przedstawiciela papieża odwiedza kraje Europy Środkowo-Wschodniej. Zna abp. Wojtyłę z jego wizyt w Wiedniu i ze swoich rewizyt w Krakowie. Ceni jego intelekt, walory moralne i talenty duszpasterskie. W rozmowach z członkami Kolegium Kardynalskiego sonduje możliwość wyboru nie-Włocha i w tym kontekście wymienia nazwisko Wojtyły, lobbując, jak byśmy dzisiaj powiedzieli, za jego kandydaturą.

Dlaczego Prymas odmówił

Kardynał König rozmawia także na ten temat z kard. Wyszyńskim. Wedle znanej anegdoty, słowa arcybiskupa Wiednia o godnym następcy św. Piotra z Polski Prymas odnosi do siebie, choć jedzie na konklawe z absolutnym przekonaniem, że papieżem powinien zostać Włoch. Znane są jego wypowiedzi sprzed konklawe na ten temat, zapisuje także to przekonanie w „Pro memoria”.

Kiedy dwaj główni faworyci włoscy blokują się nawzajem, bo żaden z nich nie może uzyskać wymaganej większości głosów, w przerwie między głosowaniami zgłasza się do Prymasa grupa elektorów z pytaniem, czy przyjąłby wybór. Kardynał Wyszyński zdecydowanie odmawia i po raz kolejny wyraża przekonanie, że papieżem powinien zostać Italczyk. Tłumaczy się ponadto zaawansowanym wiekiem, brakiem wszechstronnego przygotowania oraz koniecznością obrony Kościoła na Wschodzie, co określa jako swoje życiowe zadanie. „Do mnie należy nawet paść na granicy polsko-sowieckiej, gdyby Bóg tego ode mnie zażądał” – czytamy w „Pro memoria”. Mówi jednak kardynałom: „Gdyby wybór padł na kard. Wojtyłę, uważam, że miałby obowiązek wybór przyjąć, gdyż jego zadania w Polsce są inne”. Kiedy Prymas się orientuje, że szanse metropolity krakowskiego rosną, staje się gorącym rzecznikiem jego kandydatury.

To Jej dzieło!

Drugiego dnia konklawe, wobec niemożności uzyskania przewagi jednego z włoskich kandydatów, kard. König podczas posiłków wymienia nazwisko kard. Wojtyły, czym daje do zrozumienia, że będzie na niego głosował.

Nazajutrz, 16 października, po obiedzie, jak wynika z lakonicznych zapisków Prymasa, przejmuje on inicjatywę. Staje się, używając języka piłkarskiego, głównym rozgrywającym. W „Pro memoria” zapisuje: „Po obiedzie długa moja rozmowa z kard. Królem, a później z kard. Königiem. Nic więcej! Później z kardynałami niemieckimi. Nic więcej!”. Co to oznacza – wiadomo. Wymienieni należą do grona wpływowych purpuratów, których kard. Wojtyła ma po swojej stronie. Można się domyślić, że dyskutują o tym, jak zmobilizować do postawienia na metropolitę krakowskiego elektorów niezdecydowanych. Czas poobiedniego wypoczynku jest dla nich bardzo pracowity. „Czuło się ożywienie na korytarzach” – notuje kard. Wyszyński.

„Grupa Prymasa” okazuje się skuteczna, bo ósme głosowanie jest formalnością. Kardynał Wyszyński przesuwa się do metropolity krakowskiego, który siedzi za nim w drugim rzędzie, i prosi go o przyjęcie wyboru. „Gdyby Księdza Kardynała wybrano, proszę pomyśleć, czy nie przyjąć imienia Jana Pawła II. Dla włoskiej opinii publicznej byłoby to obrócenie na dobro tego kapitału duchowego, który zebrał Jan Paweł I” – czytamy w „Pro memoria”.

Podczas homagium obaj płaczą. Prymas wspomina po powrocie do Polski w jednym z kazań: „(...) usta nasze niemal jednocześnie otworzyły się imieniem Matki Bożej Jasnogórskiej: to Jej dzieło! Wierzyliśmy w to mocno i wierzymy nadal”.

Później Prymas wypowie prorocze słowa, które Papież zapisze w swoim testamencie, a po latach powtórzy w Gorzowie Wielkopolskim: „Masz teraz wprowadzić Kościół w trzecie tysiąclecie”.

Opatrznościowy udział

Choć Prymas i Papież są przekonani, że wynik konklawe to „sprawa” Madonny Jasnogórskiej, to jednak Jan Paweł II docenia rolę czynnika ludzkiego. Świadczy o tym jego niepublikowany dotąd odręczny list do kard. Wyszyńskiego z 3 listopada 1978 r., w którym dziękuje Księdzu Prymasowi za „tak opatrznościowy udział w ostatnim konklawe”. Czytamy w nim m.in.: „Nie muszę już więcej pisać, Wasza Eminencja sam wie, o co chodzi, o czym myślę. To są drogi Boże, które tym bardziej nam się uświadamiają, im bardziej objawia się ich zobowiązujące znaczenie. Ksiądz Prymas wie, że miał bezpośredni udział w objawieniu się tego właśnie zobowiązującego znaczenia na tle całego przebiegu konklawe, a w szczególności w dniu 16 października, w uroczystość św. Jadwigi”. Prymas i Papież rozumieli się „w pół słowa”. Ale i my po przeczytaniu tego fragmentu nie mamy wątpliwości, że Jan Paweł II dziękuje kard. Wyszyńskiemu za to, że w sposób zasadniczy przyczynił się do jego wyboru na papieża.

Po konklawe Prymas „na gorąco” wyraża przypuszczenie, że wybór papieża z Polski może „przyhamować akcję ateistyczną, płynącą z ZSRR, gdy Moskwa zorientuje się, że w centralnej Europie wyrosła niespodziewanie nowa siła”. I dodaje za starcem Symeonem: „Teraz puszczasz w pokoju swego sługę, Panie, ponieważ moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, które przygotowałeś przed obliczem wszystkich narodów” (por. Łk 2, 29-31).

Zanim to się stanie, Prymas przeżyje chwile wielkiej chwały, kiedy podczas homagium 22 października 1978 r. Papież w bezprecedensowym geście podniesie go z klęczek i ucałuje jego ręce, i kilka miesięcy później, kiedy w czerwcu 1979 r. będzie gospodarzem pielgrzymki Jana Pawła II do Ojczyzny.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Modlitewne popołudnie u św. Barbary w Wieluniu

2019-10-22 21:49

Zofia Białas

22 października w parafii św. Barbary w Wieluniu stał się dniem szczególnym. W tym dniu zbiegły się tu trzy ważne ewangelizacyjne wydarzenia: Różaniec Święty dla dzieci, wspomnienie św. Jana Pawła II i inauguracji jego pontyfikatu oraz comiesięczne nabożeństwo i Eucharystia ku czci św. Rity.

Zofia Białas

Wszystkim modlitwom towarzyszyły Relikwie św. Rity i św. Jana Pawła II oraz wiele róż, w tym jeden bukiet szczególny - bukiet wdzięczności dla św. Rity od młodej matki za cud narodzenia dziecka i decyzji narzeczonego o zawarciu sakramentalnego małżeństwa.

Nabożeństwo różańcowe dla dzieci zakończyło się mini sprawdzianem wiadomości na temat tajemnic światła. Pomocą były piękne ilustracje ze scenami chrztu w Jordanie, cudu w Kanie, nauczania Pana Jezusa, przemienienia na Górze Tabor i ustanowienia Eucharystii. Mini sprawdzian przeprowadziła jedna z matek, która przed każdą tajemnicą czytała proste rozważania wyjaśniające tajemnice życia Jezusa i Jego Matki.

Tuż po Różańcu rozpoczęło się nabożeństwo do św. Rity połączone Litanią, koronką, prośbami i podziękowaniami. Było to już 10. Nabożeństwo w tym roku i 11. od chwili uroczystego wprowadzenia Jej Relikwii do kościoła w grudniu 2018 roku.

Ilość wiernych na nabożeństwie i Eucharystii ku Jej czci z miesiąca na miesiąc jest coraz większa. Coraz więcej czcicieli świętej od spraw beznadziejnych przybywa z różami, które po Eucharystii są uroczyście poświęcane.

Coraz więcej czcicieli świętej Rity zabiera do domów książeczki z modlitwami na każdy miesiąc i coraz więcej z nich wie, że trzeba mieć silną wiarę, modlić się sercem i być w modlitwie wytrwałym, bo tylko taką ufną modlitwę święta zaniesie przed Boży tron.

Eucharystia zakończyła się błogosławieństwem relikwiami św. Jana Pawła II i ucałowaniem Relikwii świętej Rity.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem