Reklama

Wyborcze układanie fusów

2019-02-27 10:36

Witold Gadowski
Niedziela Ogólnopolska 9/2019, str. 24-25

Marcin Żegliński

Budowanie europejskiego superpaństwa, i to jeszcze opartego na ideologii neomarksizmu, stoi w jaskrawej sprzeczności z zasadami proponowanymi przez chrześcijańskich polityków Roberta Schumana i Alcide de Gasperiego. To właściwie karykatura idei, dla której wspólnota powstawała

Rok wyborczy, a więc coraz częściej padają pytania o to, na kogo głosować, kogo poprzeć, aby nie zaszkodzić interesom naszej ojczyzny. Nadszedł czas obfity w wydarzenia, wiele w nim zamieszania i niespodziewanych informacji. Proszę się jednak nie zniechęcać. W bardzo krótkich słowach postaram się opisać nasz krajobraz polityczny i wnioski, które z tej analizy wynikają. Mogą one wpłynąć na racjonalne postawy wyborcze wśród wielkiej rzeszy polskich patriotów.

Polska polityka wcale nie zawiera w sobie klasycznej różnicy ideologii i poglądów. Nie mamy klasycznej lewicy i prawicy. Praktycznie za gospodarczą prawicę śmiało mogą dziś uchodzić byli komuniści, którym udało się przechwycić dużą część polskiego majątku narodowego i dziś stali się prawdziwą czołówką finansową naszego kraju. Jaka to jednak prawica, skoro jej trzon tworzą oportuniści i byli (nominalni przynajmniej) wyznawcy marksizmu-leninizmu?

Ci natomiast, którzy powszechnie uznawani są za działaczy prawicy, w rzeczywistości niewiele z klasyczną prawicą (gospodarczą) mają do czynienia. Z wyjątkiem mocno doktrynerskich wyznawców Janusza Korwin-Mikkego pozostała część tzw. prawicy chciałaby w istocie realizować program właściwy zwykle socjalistom. Dlaczego tak jest? Trudno budować podstawy zdrowej gospodarki kapitalistycznej w kraju, gdzie większość społeczeństwa nie posiada kapitału, a jego zasoby przechwycili jedynie beneficjenci umów tzw. okrągłego stołu, czyli z reguły oficerowie komunistycznych służb i funkcjonariusze komunistycznych organizacji. Do dziś nie uchwalono nawet rzetelnej ustawy reprywatyzacyjnej. Dzieje się tak właśnie dlatego, żeby nie można było stworzyć konkurencyjnej wobec postkomunistów grupy finansowej, która mogłaby np. zainwestować w tworzenie popularnych mediów.

Reklama

Mamy więc partie, które w warstwie ideowej są prawicowe, natomiast w swoich programach gospodarczych bliżej im jest do przedwojennej Polskiej Partii Socjalistycznej oraz nominalnych lewicowców, którzy rządzili w Polsce tak, jakby byli przedstawicielami brytyjskich torysów, z tą jednak różnicą, że torysi kierują się ideologią, a postkomuniści własnym doraźnym interesem.

Jak zatem dzieli się ta nieszczęsna „polska scena polityczna”? Z uwagi na stosunek do państwa i niepodległości najważniejszy podział przebiega między niepodległościowcami, którzy wierzą w ideę budowy suwerennego państwa Polaków, a kosmopolitami, którzy – z różnych przyczyn, najczęściej koniunkturalnych – w takiej niepodległości nie pokładają swoich nadziei, co więcej – uważają ją za wybitnie zagrażającą własnym interesom.

Pośród niepodległościowców mamy właściwie tylko dwie grupy polityczne: koalicję związaną z Prawem i Sprawiedliwością oraz Ruch Narodowy. Zdawałoby się więc, że dla każdego patrioty dokonanie wyboru w nadchodzących elekcjach jest rzeczą prostą... pozornie. Sądząc bowiem z przesłanek płynących z naszych ostatnich doświadczeń, pojawia się coraz więcej zastrzeżeń wobec praktyki politycznej PiS, a jednocześnie panuje przekonanie, że koalicja zawiązana przez Grzegorza Brauna, Narodowców i ugrupowanie Janusza Korwin-Mikkego jest pozbawiona szans na osiągnięcie znaczącego sukcesu wyborczego. Nie ma też gwarancji, że „narodowa” koalicja okaże się trwała.

Nastroje wśród tzw. elektoratu patriotycznego znacząco się jednak zmieniają. Sondaże nie pokazują prawdziwego poparcia dla „narodowców”. Najważniejszy dylemat polega jednak na czymś innym: Jak oddać swoje głosy na polityków innych niż ci proponowani przez PiS, a jednocześnie nie dopuścić do uzyskania przewagi przez „kosmopolitów” (SLD, PSL, PO, partia Biedronia, pozostałości po .Nowoczesnej i wszelkie inne środowiska kojarzone z umowami „okrągłego stołu”)? Czy lęk przed powrotem „kosmopolitów” do władzy czyni nas zakładnikami PiS, do którego mamy wiele zastrzeżeń, z bardzo prostej przyczyny – oni po prostu rządzą Polską? Rządzący zawsze popełniają błędy. Rzecz w tym, czy są to już błędy niewybaczalne i wynikające z odejścia od niepodległościowego kursu polityki deklarowanej przez ugrupowanie Jarosława Kaczyńskiego, czy też wynikają one ze słabości poszczególnych polityków. Czy zatem jesteśmy skazani na miotanie się między niedogadzającymi nam opcjami? Logika walki dwóch największych partii została zbudowana właśnie na zasadzie zamykającej się pułapki, z której – pozornie – nie ma żadnego sensownego wyjścia.

Nakłaniam Państwa jednak do pewnego eksperymentu. Kalendarz wyborczy tak się nam ułożył, że najpierw odbędą się wybory do Parlamentu Europejskiego. Tu zatem możemy udzielić rządzącym pewnej reprymendy. Głosujmy nie na listy partyjne i nominatów wysuniętych przez partyjną biurokrację, ale na ludzi z krwi i kości, których myślenie i dorobek gwarantują, że podejmą oni walkę o zmianę dzisiejszego oblicza establishmentu Unii Europejskiej. Pora przecież przypomnieć Europie, na czym polegała idea kontynentalnej wspólnoty. Pora też na powrót do chrześcijańsko-demokratycznych korzeni Unii, które gwarantowały państwom narodowym swobodę działania i opierały się jedynie na spotęgowaniu mocy państw europejskich przez ideę swobodnej wymiany handlowej i otwartych granic.

Budowanie europejskiego superpaństwa, i to jeszcze opartego na ideologii neomarksizmu, stoi w jaskrawej sprzeczności z zasadami proponowanymi przez chrześcijańskich polityków Roberta Schumana i Alcide de Gasperiego. To właściwie karykatura idei, dla której wspólnota powstawała. Wymagajmy od kandydatów do PE przeciwstawienia się idei superpaństwa: jednej europejskiej armii, która w zasadzie jest próbą ostatecznego wyrwania się Niemiec spod kontroli narzuconej im po II wojnie światowej. UE nie może być walcem do zgniatania narodowych aspiracji i rozmywania chrześcijańskiego charakteru Europy. Głosujmy zatem na ludzi świadomych walki, która ich czeka, i nastawionych na obronę idei państw narodowych. Odrzućmy natomiast kandydatury polityków, którzy w nagrodę za posłuszeństwo kierownictwu partii promowani są wysokimi miejscami na listach kandydatów, odrzućmy pieczeniarzy idących do PE jedynie ze względu na finansowe apanaże, nie premiujmy „emerytów”, którzy na listy kandydatów wystawiani są w zamian za zasługi dla partii i tym samym zapewniana jest im dostatnia polityczna emerytura.

Jeśli na listach koalicji narodowej znajdują się bardziej świadomi i gwarantujący walkę kandydaci, to nie wahajmy się na nich głosować. Te wybory znacząco nie zmienią układu sił w Polsce, ale mogą rządzącej partii dać wiele do myślenia. Lepiej, by powstała zwarta reprezentacja Polski, która energicznie zakwestionuje politykę europejskiej biurokracji, niż miałby to być kolejny plebiscyt, z którego PiS wyjdzie zwycięsko jedynie dlatego, że alternatywa – w postaci PO i jej przybudówek – jest dla Polski o wiele gorsza.

Dobra nauczka dana PiS w wyborach do PE może skłonić liderów tego ugrupowania do dużych przetasowań kadrowych. Na tym może Polska jedynie zyskać. Jeżeli weźmiemy pod uwagę fakt, że reprezentacje Włoch, Austrii czy Węgier też mogą przybrać charakter kwestionujący dzisiejsze oblicze UE, to tym bardziej musimy głosować z wielką rozwagą i świadomie.

Inaczej rzecz ma się z jesiennymi wyborami do parlamentu krajowego – tu klęska PO i sprzymierzonych z nią jest warunkiem „sine qua non” dalszego rozwoju polskiej niepodległości. Dobrze jednak byłoby, gdyby dzisiejsza koalicja rządząca została mocno uzupełniona przez reprezentantów środowisk narodowych. Nawet jeśli odbędzie się to kosztem zniknięcia takiej efemerydy jak partia Jarosława Gowina, to polska niepodległość może jedynie na tym zyskać.

Zastąpienie ludzi Gowina przez reprezentantów środowiska narodowego może dodać obecnym władzom tak potrzebnej teraz twardości i pryncypialności. Jednym słowem – idealnie byłoby, gdyby dla PiS, do rządzenia po jesiennych wyborach, niezbędna stała się koalicja z narodowcami.

Jak widać, rozluźniając nieco schemat, w którym odbywa się polityczne myślenie Polaków, można znaleźć nieco swobody i kreatywności. Polska może na tym jedynie zyskać.

Tagi:
wybory

Reklama

Prezydent Duda podpisał zarządzenie ws. terminu wyborów

2019-08-07 08:14

wpolityce.pl

Opinia z PKW jest opinią pozytywną, PKW nie wnosiła uwag do terminu 13 października. Prezydent Duda przed chwilą podpisał zarządzenie ws. ogłoszenia wyborów 13 października - powiedział na konferencji prasowej Błażej Spychalski, rzecznik prezydenta.

prezydent.pl

Co z terminem wyborów? Minister Mucha: PKW nie ma zastrzeżeń do daty 13 października

Zgodnie z konstytucją wybory parlamentarne zarządza prezydent nie później niż na 90 dni przed upływem 4 lat od rozpoczęcia kadencji Sejmu i Senatu. Data wyborów wyznaczana jest na dzień wolny od pracy, przypadający w ciągu 30 dni przed upływem 4 lat od rozpoczęcia kadencji obu izb parlamentu. Pierwsze posiedzenia Sejmu VIII kadencji i Senatu IX kadencji odbyło się 12 listopada 2015 roku.

Po opublikowaniu postanowienia prezydenta o zarządzeniu wyborów w Dzienniku Ustaw - najpóźniej piątego dnia od dnia zarządzenia wyborów - formalnie ruszy kampania wyborcza.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jak reżyseruje się „marsze równości”

2019-08-13 12:55

Rozmawia Włodzimierz Rędzioch
Niedziela Ogólnopolska 33/2019, str. 38-39

W Polsce marsze środowisk LGBT nazywane są „marszami równości”. Na całym świecie te same parady znane są jako „Gay Prides”, co wskazuje na ich zasadniczy cel – ukazanie dumy z bycia homoseksualistami.
W Polsce próbuje się przedstawić „marsze równości” jako spontaniczne inicjatywy ludzi, którzy twierdzą, że są dyskryminowani i walczą o należne im prawa. Ale, oczywiście, tak nie jest. Na całym świecie wszystkie „Gay Prides” mają podobną scenografię i tę samą „reżyserię”, co wskazuje na to, że służą one tym samym celom wyznaczonym przez ideologów LGBT.
O próbę przeanalizowania tego zjawiska poprosiłem prof. Tommasa Scandroglia – dawnego wykładowcę Uniwersytetu Europejskiego w Rzymie.

vitaumanainternazionale.org
Prof. Tommaso Scandroglio

WŁODZIMIERZ RĘDZIOCH: – Badał Pan Profesor zjawisko parad homoseksualnych, zwanych „Gay Pride”. Co je charakteryzuje?

PROF. TOMMASO SCANDROGLIO: – Wszystkie „Gay Prides”, parady dumy gejowskiej, mają pewne wspólne cechy, które starałem się przeanalizować. Przede wszystkim cechuje je duch protestu. Parady te mają w sobie coś z ducha demonstracji 1968 r. (rewolucja studencka), które w roszczeniach dla pewnych grup społecznych (robotników, studentów, kobiet) nie proponowały postaw obronnych, ochrony danej kategorii, ale uciekały się do atakowania tych, których przedstawiano jako wrogów: pracodawców/kapitalistów przeciwstawiano robotnikom, nauczycieli/rodziców – uczniom, mężczyzn/rodziny/dzieci – kobietom. W analogiczny sposób w „Gay Prides” maszeruje się nie na rzecz osób homoseksualnych, ale zawsze przeciwko komuś. Przede wszystkim przeciwko Kościołowi, przeciwko tym, którzy twierdzą, że akty homoseksuale są nieuporządkowane, przeciwko partiom prawicowym, przeciwko ludziom o tradycyjnych poglądach itd. Krótko mówiąc – charakterystyczną cechą tych parad jest duch antagonistyczny, który zaprzecza hasłom o niedyskryminacji, integracji, otwartości na to, co różne, wykrzykiwanym podczas tych samych manifestacji. Innymi słowy – środowiska homoseksualne domagają się dialogu, otwarcia, bycia przyjaznymi, ale same przyjmują całkowicie odwrotną postawę: postawę wrogości, wojowniczości, niezdolność do dialogu.

– Dlaczego znaczna część uczestników tych parad manifestuje półnaga?

– To prawda, że „Gay Prides” to parada półnagich ciał (kostium kąpielowy jest najbardziej popularny), a to z kilku ważnych powodów. Pierwszy – to prowokacja. Zgodnie z agresywnym, wojowniczym duchem, o którym wspomniałem, konieczne jest sprowokowanie „wroga”, zmuszenie go do niekontrolowanej reakcji, by następnie oskarżać go o bigoterię, niewrażliwość i homofobię. Drugi powód – to krytyka. Nagość jest wykorzystywana jako obraza stereotypów, normalności, naturalności relacji. Kryje się za tym rewolucyjne przesłanie: obalić porządek ustanowiony przez Boga, który chciał, by mężczyzna czuł pociąg do kobiety i vice versa, a w szczególności obalić znaczenie czystości i wstydliwości, postrzeganych już nie jako cnoty, ale tabu, które trzeba przełamać, wrogie indywidualnej wolności i pełnemu wyrażaniu siebie. Trzeci powód to transgresja. Półnagie ciało osoby homoseksualnej jest wyrazem pragnienia przekroczenia wszystkich ograniczeń w sferze seksualnej. Pierwszym takim ograniczeniem jest, oczywiście, heteroseksualizm – rozpusta jest rozumiana jako wyzwalająca siła własnych popędów. Czwarty powód to przeciwstawienie „fizyczności” „wewnętrzności” – nagość świadczy o tym, że związek homoseksualny często koncentruje się na erosie, a wymiar afektywny (który jest również chaotyczny, ponieważ pochodzi z orientacji homoseksualnej, która jest nieuporządkowana, jak naucza katechizm), to aspekt drugorzędny. To właśnie fizyczność jest często źródłem stosunków homoseksualnych. Innym powodem jest narcyzm ich uczestników, dla których parada może być sceną do popisu w nadziei, że zostaną zauważeni i docenieni.

– Parady te organizowane są wszędzie i na szeroką skalę, nawet w krajach i miejscach, w których osób o skłonnościach homoseksualnych jest bardzo mało – tak jakby ktoś chciał „narzucić” społeczeństwu temat homoseksualizmu, aby przyzwyczajać ludzi do tego zjawiska...

– To prawda, ponieważ jednym z celów tych parad jest przyczynienie się do uznania zjawiska homoseksualizmu i transseksualizmu za normalne w świadomości zbiorowej, do pozbawienia zwykłych ludzi wrodzonego impulsu krytycznego. Rozpowszechnienie parad na całym świecie sprawiło, że stały się one zjawiskiem obyczajowym, już nawet nie tak nieprzyzwoitym, co w oczywisty sposób pomogło w podejmowaniu wielu innych działań mających na celu „normalizację” homoseksualizmu. Historycznie „Gay Prides” były pierwszą publiczną inicjatywą, która miała na celu akceptację homoseksualizmu w społeczeństwie.

– W Polsce, podobnie jak w innych krajach, „marszom równości” towarzyszą bluźniercze gesty. Dlaczego tak się dzieje?

– Jednym z ich wyróżników jest bluźnierczy charakter i bezczeszczenie Kościoła oraz ducha religijnego. Wspomniałem wcześniej o antagonistycznym wymiarze parad, a pierwszym wrogiem, którego należy zniszczyć, jest Kościół. Dlatego jest w nich tak wiele wulgarności, obelg i bluźnierczych przedstawień przeciwko Bogu, Matce Bożej i świętym. W tych gestach pełnych przemocy nie chodzi tylko o zamiar bezczeszczenia, modny od 1968 r. aż do chwili obecnej, ale jest to przejaw prawdziwej nienawiści do „sacrum”, tak jakby Kościół i święci byli wyrzutem sumienia dla sumienia tych ludzi.

– W większości krajów istnieją prawa uznające bluźnierstwo i oczernianie religii za przestępstwa, które podlegają karze. Dlaczego nikt nie karze homoseksualistów, którzy dopuszczają się takich przestępstw, podczas gdy ludzie przeciwni „marszom równości” są piętnowani lub wprost prześladowani?

– Z jednej strony – ludzie, którzy ośmielają się krytykować bluźniercze gesty i słowa uczestników „Gay Prides”, uważani są za homofobicznych, nieliberalnych, dyskryminujących, średniowiecznych, ponieważ rzekomo cenzurują wolność wypowiedzi. A z drugiej – ludzie, którzy obrażają uczucia religijne całego ludu, korzystają tylko z prawa do wolności słowa! Tak więc są dwie miary oceny: jeśli gej obraża Madonnę, to ta obraza jest wyrazem wolności słowa, a jeśli wierzący krytykuje homoseksualistę, który obraża Maryję, to zasługuje na pójście do więzienia za zniesławienie. Jest to skutek masowej kampanii kulturowej, która zmieniła zbiorowe postrzeganie zjawiska homoseksualizmu i sprawiła, że zwykli ludzie wierzą – z jednej strony – że działacze gejowscy są zawsze ofiarami, które należy bronić, a z drugiej – że katolik jest zawsze „katem” i dlatego zasługuje na pozbawienie wolności słowa, by nie mógł dyskryminować. Ta nierówność traktowania, a raczej otwarta dyskryminacja ludzi wierzących, wywiera w konsekwencji wpływ również na sędziów, którzy w tych sprawach przychylają się do dominujących, mainstreamowych opinii.

– Na stronie homoseksualistów „Gayly Planet” można przeczytać: „Nawet jeśli parady są przezabawne, a ty tańczysz aż do wyczerpania, pozostają demonstracjami politycznymi, by walczyć o równość i prawa społeczności LGBTQ”. Czy „Gay Prides” są formą walki politycznej?

– Według ideologów „tęczowych parad”, prawdziwy gej musi być aktywny politycznie. Homoseksualizm nie może pozostać w sferze prywatnej, ale musi stać się instancją polityczną, musi mieć wymiar publiczny, a zatem musi zostać przekształcony w walkę o swobody obywatelskie, prawa, finansowanie publiczne itp.

– Jeśli za paradami LGBT kryje się konkretna ideologia, to każdy ma prawo je krytykować, tak jak istnieje prawo do krytyki każdej partii czy ideologii...

– Krytyka, kontestacja, dezaprobata zawsze były bronią ruchu LGBT.

– Światowe lobby LGBT od dawna chce zmusić Kościół do zmiany nauki o zachowaniach homoseksualnych. Jakich metod używa, aby to osiągnąć?

– Wśród wielu strategii możemy wskazać trzy. Pierwsza to szantaż. W Kościele, jak przyznał sam Papież, działają lobby homoseksualne i są one bardzo wpływowe. Szantaż jest narzędziem do załatwiania wielu spraw. Jeśli jakiś biskup, rektor seminarium, przewodniczący jakiegoś papieskiego organizmu ma „plamy na życiorysie”, to stają się one walutą wymiany: gejowskie lobby obiecuje, że nie ujawni nic z tego, co wie o życiu biskupa, rektora czy księdza, w zamian za bycie przyjaznym gejom – „gay friendly”. Druga strategia: to przekonanie ludzi, że większość księży jest homoseksualistami. Jest to strategia promowana również przez socjologa i działacza gejowskiego Frédérica Martela w książce „Sodoma”. Twierdzi on, że skoro homoseksualizm jest tak rozpowszechniony w Kościele, to należy go „znormalizować”, uznać za naturalny wariant orientacji seksualnej. I trzecia strategia, również obecna w tekście Martela: ukazywanie homofobów (to neologizm zrodzony z teorii płci, który ma oznaczać ludzi źle nastawionych do homoseksualizmu) jako utajonych homoseksualistów. Tak więc ci, którzy krytykują homoseksualizm, są homoseksualistami, nawet jeśli o tym nie wiedzą. To sztuczka polegająca na tym, że z jednej strony zmusza się kogoś do milczenia, aby uniknąć podejrzeń o homoseksualizm, a z drugiej, na poziomie medialnym, ukazuje się środowsko konserwatywne jako garstkę bigoteryjnych hipokrytów.

* * *

Polska jest na półmetku zaplanowanej na ten rok kampanii środowisk LGBT+.

Od kwietnia do października br. w 23 polskich miastach organizowane są parady i tzw. marsze równości. Pierwsze miały już miejsce, a w sierpniu „marsze równości” przejdą ulicami: Płocka, Gorzowa Wielkopolskiego, Katowic, Szczecina, Torunia, Kalisza, Wrocławia i Lublina.

W ubiegłym roku odbyło się w Polsce 14 tęczowych parad, a w bieżącym jest ich o 40 proc. więcej. Charakterystyczne jest, że organizowane są one nie tylko w dużych aglomeracjach, ale coraz częściej w małych, odległych od centrum, ośrodkach, gdzie społeczność LGBT jest znikoma i nigdy przedtem publicznie się nie prezentowała.

(KAI)

CZYTAJ DALEJ

Reklama

95-letnia pątniczka z Włoch w rozmowie z "Niedzielą" o swoim pielgrzymowaniu

2019-08-22 21:24

NIEDZIELA TV

95-letnia Emma Morosini, Włoszka, która wybrała się w samotną pieszą pielgrzymkę na Jasną Górą pokonując ok. 1 tys. jest już u celu. - Ostatnie owoce mojego życia: modlitwę o pokój na świecie, za kapłanów i młodych chciałam przynieść tutaj Matce Bożej - powiedziała pątniczka.

NIEDZIELA TV

Obejrzyj film: 95-letnia pątniczka z Włoch w rozmowie z "Niedzielą" o swoim pielgrzymowaniu
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem