Reklama

Gdy zabraniano zabraniać

2019-04-16 18:54

O skutkach „rewolucji ’68” z Marcellem Venezianim rozmawia Włodzimierz Rędzioch
Niedziela Ogólnopolska 16/2019, str. 22-25

Internet
Gdy w maju 1968 r. wybuchła w Paryżu tzw. rewolucja studencka, nikt nie przewidział, że jej skutki będą miały tak bardzo destrukcyjny wpływ na społeczeństwa zachodnie. Jej hasła ciągle jeszcze oddziałują na naszą dzisiejszą rzeczywistość

W 2018 r. minęło dokładnie 50 lat od „rewolucji studenckiej” w 1968 r. W Polsce, w czasach reżimu komunistycznego, wydarzenia te miały niewielki odzew. Nie zdawaliśmy sobie sprawy z tego, że radykalnie zmieniły one społeczeństwo i kulturę Zachodu tamtych czasów i wciąż wpływają na naszą dzisiejszą rzeczywistość. Aby przeanalizować tę rewolucję, która w pewnym sensie ciągle jeszcze trwa, rozmawiam z Marcellem Venezianim. W. R.

Włodzimierz Rędzioch: – Czy to, co wydarzyło się w 1968 r., to była prawdziwa rewolucja?

Marcello Veneziani: – W 1968 r. wszystko się zmieniło, chociaż w sumie nie było żadnego historycznego wydarzenia, nie zdobyto Bastylii ani Pałacu Zimowego. Powstanie w 1968 r. nie powiodło się jako rewolucja polityczna i gospodarcza, ale było sukcesem jako rewolucja obyczajów i kultury. W rzeczywistości nie uległy zmianie polityczne i gospodarcze struktury władzy, bo nie doszło do rewolucji ani radykalnego przełomu w systemie politycznym lub gospodarczym, ale wydarzenia z 1968 r. odcisnęły się wielkim piętnem w sferze moralności, w mentalności ludzi, w relacjach między pokoleniami; wywarły wpływ na rolę kobiet, na sytuację w szkołach i na uniwersytetach. Zmieniły się klimat, duch czasu, ale w żadnym kraju nie doszło do zmian politycznych i ekonomicznych klas rządzących.

– Czy za hasłem wyzwolenia, głoszonym przez protestujących, kryła się jakaś prawdziwa ideologia?

– Dominującą ideologią było „ojcobójstwo”, wyzwolenie od przeszłości, od tradycji, zerwanie z figurą ojca i każdego innego autorytetu, a także zerwanie z zasadami merytokracji, odpowiedzialności, zdolności indywidualnych. A równocześnie głoszono wyzwolenie seksualne, radykalną emancypację, utratę więzi i triumf „nieskończonej teraźniejszości globalnej”.

– Wyzwolenie „rewolucji ’68” oznaczało również eksplozję „nowych praw” – w praktyce każde pragnienie i kaprys stały się „prawem”. Jak wypaczyło to nasz sposób postrzegania praw?

– Brak związku między prawami i obowiązkami, między zasługami i nagradzaniem, między wolnością i odpowiedzialnością był najistotniejszą cechą „rewolucji ’68”. W ślad za tym zaczęto popierać „prawo do posiadania praw” (postulował to Stefano Rodot?), co w znaczny sposób doprowadziło do czynienia mas i jednostek nieodpowiedzialnymi – zastąpiono bowiem zasadę rzeczywistości zasadą przyjemności.

– Jakie konsekwencje dla edukacji nowych pokoleń miało hasło „rewolucji ’68”: „Zakazuje się zakazywać”?

– Konsekwencje były katastrofalne. Gdy oddzielano prawa od obowiązków i łączono je z pragnieniami, wyobrażano sobie społeczeństwo bez ograniczeń, bez granic, bez miary. Ale formuła ta zniszczyła tkankę łączną społeczeństwa i zrodziła permisywną nietolerancję – przeciwieństwo represyjnej tolerancji, którą Hubert Marcuse potępiał w zachodnim społeczeństwie. Ta permisywna nietolerancja oznacza, że wszystko jest dozwolone, ale biada tym, którzy nie zgadzają się z tą zasadą.

– Dziś do dawnych haseł wyzwolenia od państwa z jego prawami, od religii z jej dogmatami i od rodziny dołącza się roszczenia o „uwolnienie się” od naszej płci biologicznej, od prokreacji, od narodowych i kulturowych korzeni. Jak możemy przeciwdziałać tym żądaniom, za którymi kryje się próba narzucenia nowej wizji człowieka, przeciwnej antropologii chrześcijańskiej?

– „Rewolucja ’68” i kultura, która jest u jej podstaw, wypowiedziały wojnę przeznaczeniu, naturze, rzeczywistości, w imię wolnej woli, samookreślenia i utopii. Skutki tego widać przede wszystkim w sferze intymnej, osobistej i rodzinnej oraz w relacji z własną płcią. Jedynym sposobem na przywrócenie prawdziwego związku z życiem i jego ograniczeniami jest powrót do natury i rzeczywistości, pokochanie swojego przeznaczenia. To powrót do „amor fati”, czyli do akceptacji, wręcz miłości ludzkiego losu, o którym mówią starożytni stoicy, a także Friedrich Nietzsche czy Simone Weil.

– Jednym z fundamentów „starego świata”, zwalczanego przez rewolucjonistów 1968 r. i ich współczesnych naśladowców, jest Kościół katolicki, który dziś stał się celem ataków w skali globalnej. Znany włoski dziennikarz i komentator – Giuliano Ferrara uważa wprost, że jesteśmy świadkami „antychrześcijańskiej krucjaty” prowadzonej przez dominujące w świecie siły, które chcą „rzucić na kolana Kościół katolicki i jego moralność”, ponieważ jest on ostatnią barierą przed „powszechną homologacją do nowej, pozbawionej wymiaru chrześcijańskiego wizji seksu, reprodukcji, rodziny i płci, wizji bez Boga i prawa”. Czy zgadza się Pan z tym stwierdzeniem Ferrary?

– Nietolerancja wobec cywilizacji chrześcijańskiej i Kościoła katolickiego jest jednym z najważniejszych punktów dominującej kultury, laicystycznej i materialistycznej, oraz centrów władzy unijnych biurokratów i sędziów. Chrześcijaństwo jest akceptowane tylko wtedy, gdy jest zredukowane do filantropii, pomocy humanitarnej, pauperyzmu, gdy przyjmuje migrantów, ale jest całkowicie eliminowane ze sfery prywatnej, nawet jeżeli dotyczy argumentów ściśle religijnych – wiary, misji ewangelicznej. Stanowisko chrześcijan na tematy życia, rodziny, prokreacji, płci nie jest akceptowane, dlatego jest poddawane cenzurze albo przemilczane.

– W ubiegłym roku obchodzono 70. rocznicę uchwalenia Powszechnej deklaracji praw człowieka. Przy tej okazji, zwracając się do Korpusu Dyplomatycznego, papież Franciszek powiedział, że „w następstwie wstrząsów społecznych roku 1968 interpretacja niektórych praw uległa stopniowo modyfikacji, aby objąć różnorodne «nowe prawa», nierzadko sprzeczne między sobą. Nie zawsze sprzyjało to promocji przyjaznych stosunków między państwami, ponieważ pojawiły się kontrowersyjne pojęcia praw człowieka, sprzeczne z kulturą wielu krajów, które z tego powodu nie odczuwają poszanowania dla swoich tradycji społeczno-kulturowych, a czują się raczej pominięte w obliczu rzeczywistych potrzeb, którym muszą stawić czoło. Może w związku z tym zrodzić się niebezpieczeństwo – w pewnym sensie paradoksalne – że w imię praw człowieka dochodzi do ustanowienia nowoczesnych form kolonizacji ideologicznej silniejszych i bogatszych kosztem najbiedniejszych i najsłabszych”. Jak Pan zinterpretuje słowa Papieża?

– Kiedy Papież mówi o migrantach, o ich przyjmowaniu, o granicach, które należy obalić, o pedofilii w Kościele, jest w wyjątkowy sposób nagłaśniany przez media. Kiedy natomiast porusza tematy, które są najbardziej związane z jego magisterium i misją, jest wyciszany lub przemilczany. Papież, który krytykuje tradycyjne społeczeństwo, jest dobrze akceptowany przez siły dominujące w świecie, natomiast papież, który krytykuje „rewolucję ’68” i jej owoce, takie jak aborcja, łatwy rozwód, relatywizacja pojęcia rodziny, jest ignorowany lub jego słowa są wypaczane.

– Ideologiczna kolonizacja, o której mówił Franciszek, jest możliwa w zglobalizowanym świecie, bez granic popieranych przez różnorodnych „globalistów”. Pan natomiast często mówi o konieczności powrotu do „murów”. Dlaczego?

– Mury nie zawsze – i tylko – symbolizują zło i zamknięcie, są także ochroną, gwarancją i bastionem cywilizacji. Mamy mury domostw, mury kościoła, mury obronne miast, które stanowiły kiedyś ochronę przed oblężeniami. Zresztą najbardziej niesławne mury to nie te, które zapobiegają wchodzeniu, ale te, które uniemożliwiają wyjście, takie jak mury więzień czy jak kiedyś mur berliński i druty kolczaste wzdłuż żelaznej kurtyny. W każdym razie, abstrahując od murów, granice są gwarancją, gdy chodzi o terytorium, o porządek prawny, moralny i cywilny, ale także gdy chodzi o tożsamość i spójność społeczeństwa.

– Na koniec chciałbym poprosić o skomentowanie faktu, który był ostatnio w centrum zainteresowania światowych mediów: to historia 16-letniej Szwedki z warkoczykami – Grety Thunberg. Gdy kilka lat temu zdiagnozowano u niej chorobę – zespół Aspergera, popadła w depresję (zespół Aspergera to zaburzenie rozwoju mieszczące się w spektrum autyzmu, które obejmuje przede wszystkim upośledzenie umiejętności społecznych, trudności w akceptowaniu zmian, ograniczoną elastyczność myślenia oraz pochłaniające, obsesyjne zainteresowania – przyp. W. R.). Gdy Greta usłyszała o zmianach klimatycznych, zaczęła się zastanawiać, jaka będzie jej przyszłość. Na początku zamknęła się w sobie, ale później uznała, że aby wyjść z depresji, musi się zająć kwestią klimatu. Oczywiście, ta młoda dziewczyna, uczęszczająca do szkoły, nie jest naukowcem ani ekonomistą, ani klimatologiem, a jej wiedza o zmianach klimatycznych odzwierciedla stereotypy i frazesy niektórych kręgów ekologów i „zielonych”. Ale mimo to stała się ona gwiazdą, która mobilizuje miliony ludzi na całym świecie. Niektórzy już domagają się dla niej Nagrody Nobla! Gdy widziałem Jeana-Claude’a Junckera, który całował ją w rękę, pomyślałem, że Greta Thunberg może być symbolem świata, o którym marzyli rewolucjoniści 1968 r. – świata z tradycyjnymi hierarchiami wywróconymi do góry nogami, bez merytokracji, bez prawdziwych autorytetów. Co Pan o tym myśli?

– Greta została użyta jako ikona, hasło, aby dotrzeć z przesłaniem do ludzi na całym świecie i wywołać globalną mobilizację. Moża powiedzieć –jest to ostatni krzyk rewolucji 1968 r.: mondializacja i ideologia ekologiczna wraz z ideą globalnej rewolty i ulicznymi manifestacjami. Oczywiście, za tym kryje się idea, że nie ma potrzeby posiadania autorytetu, doświadczenia i kompetencji, by zająć się nawet takimi złożonymi kwestiami i przewodzić buntowi. Wystarczy wykorzystać obraz zwykłej dziewczyny, „niewinność” nastolatki, najlepiej z problemami z niepełnosprawnością, aby wywołać „politycznie poprawny” młodzieńczy populizm.

Marcello Veneziani
Dziennikarz, pisarz, filozof, który założył wiele czasopism, współpracuje z włoską telewizją i różnymi dziennikami. Interesuje się szczególnie filozofią polityki – wydał kilka książek z tej dziedziny, m.in.: „Bóg, Ojczyzna, Rodzina”, „Nostalgia za bóstwami. Wizja świata w dziesięciu punktach”, „Nie wystarczy żyć”. W ubiegłym roku napisał książkę „Obalić ’68”, w której analizuje ideologię i konsekwencje ostatniej rewolucji na Zachodzie – rewolucji 1968 r.

Tagi:
historia

Reklama

Spragnieni wolności

2019-07-16 11:47

Łukasz Krzysztofka
Niedziela Ogólnopolska 29/2019, str. 32

Mieli wtedy po kilkanaście lat. W sercach płonęło im pragnienie wolnej i suwerennej Polski. Chcieli się dla niej poświęcić i walczyć o swoje ukochane miasto – polskie Wilno

Uczestników operacji „Ostra Brama” żyje dzisiaj już tylko kilkunastu. Ale mimo podeszłego wieku biorą udział w uroczystościach patriotycznych, z tym samym wzruszeniem stają na baczność i salutują, gdy rozbrzmiewa „Mazurek Dąbrowskiego”. Tak jak wtedy, kiedy walczyli z niemieckim okupantem o wyzwolenie Wilna, meldują się po 75 latach, gotowi służyć Rzeczypospolitej Polskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Trzeba jasno powiedzieć: Dość!

2019-07-16 11:47

Z abp. Stanisławem Gądeckim rozmawiał Artur Stelmasiak
Niedziela Ogólnopolska 29/2019, str. 10-13

Nie można dialogować ze środowiskami, które nie chcą dialogu, depczą świętości, bluźnią Bogu i deprawują człowieka. Ale Kościół otrzymał zadanie głoszenia Ewangelii wszystkim i nikt nie powinien być wyłączony z możliwości usłyszenia Dobrej Nowiny – mówi abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, w rozmowie z Arturem Stelmasiakiem

episkopat.pl
Abp Stanisław Gądecki

ARTUR STELMASIAK: – Napisał Ksiądz Arcybiskup bardzo mocny list w obronie wartości religijnych. Oczywistych powodów jest wiele, ale czy było jakieś szczególne wydarzenie, które przechyliło szalę goryczy, by zająć stanowisko w tej sprawie?

ABP STANISŁAW GĄDECKI: – Od dłuższego czasu mamy do czynienia z niezwykle intensywną dyskusją społeczną, której przedmiotem jest Kościół. Pojawia się wiele głosów nieprzychylnych, a nawet wrogich, wobec Kościoła i wartości religijnych. W ostatnich tygodniach miały jednak miejsce akty jawnej profanacji największych świętości, wobec których trzeba zdecydowanie zaprotestować. Mam tu na myśli przede wszystkim profanację jasnogórskiego wizerunku Matki Bożej, jak również akty bluźnierstwa, do których dochodzi podczas tzw. marszów środowisk gejów, lesbijek, biseksualistów i transseksualistów. Inicjatywy te cechują się swego rodzaju przewrotnością, bo pretekstem do ich organizowania jest rzekomo promocja większej tolerancji w społeczeństwie, tymczasem – o czym wspominałem w liście – stają się one miejscem jawnej nietolerancji, obscenicznych prezentacji oraz sposobnością do okazywania pogardy wobec chrześcijaństwa, w tym także do parodiowania liturgii Eucharystii, oraz do nawoływania do nienawiści w stosunku do Kościoła i osób duchownych. Do tego należy dodać napaści na świątynie i fizyczne ataki na księży. W ostatnim czasie zaistniało w społeczeństwie naprawdę wiele zła, które dotyka wspólnotę Kościoła i wprost uderza w Boga i Matkę Najświętszą. I w tym momencie trzeba jasno powiedzieć: „Dość!”.

– Pamiętam czasy, gdy Ksiądz Arcybiskup pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego KEP, a przez media przetoczyła się fala nagonki na Kościół ws. lustracji. Teraz jako przewodniczący musi się Ksiądz Arcybiskup zmagać z falą krytyki ws. rozliczeń nadużyć seksualnych. Czy teraz KEP jest w trudniejszej sytuacji niż 10 lat temu?

– Trzeba wyraźnie rozgraniczyć: czym innym jest – jak pan redaktor to ujął – medialna nagonka antykościelna, a czym innym – dążenie do prawdy i zmaganie ze złem. Bardzo nam zależy na dojściu do prawdy i wewnętrznym oczyszczeniu Kościoła. Tak było przed dekadą, kiedy podejmowaliśmy konkretne działania umożliwiające przeprowadzenie lustracji w Kościele, tak jest i teraz. Trudno w naszym społeczeństwie znaleźć drugie takie środowisko, które podjęło aż tyle przedsięwzięć, inicjatyw i rozwiązań mających na celu rozliczenie przeszłości i prewencję na przyszłość. Zależy nam bowiem na naprawieniu krzywd wobec osób zranionych grzechem ludzi Kościoła. Zależy nam na dobru dzieci i młodzieży oraz na tym, aby Kościół był środowiskiem bezpiecznym i transparentnym.
Trudność dzisiejszej sytuacji polega na tym, że kwestia pedofilii stała się – już nie tylko w Polsce, ale niemal na całym świecie – dającym się łatwo wykorzystać tematem do ataków na Kościół, które mają na celu odebranie mu wiarygodności moralnej. Kościół jest bowiem ostatnim głosem w społeczeństwie, który nie idzie na kompromis ze współczesnymi prądami demoralizującymi, ale nie boi się mówić, że życie szczęśliwe to życie, w którym człowiek stawia sobie jasne wymagania. Siły libertyńskie chciałyby z pewnością ten głos uciszyć i wyeliminować.

– Ksiądz Arcybiskup wymienia w liście marsze środowisk gejów, lesbijek, biseksualistów i transseksualistów, które w nazwie mają tolerancję, a tak naprawdę ich uczestnicy pogardzają chrześcijaństwem. A może Kościół powinien nawiązać dialog ze środowiskami LGBT i iść do nich z Dobrą Nowiną?

– Nie można dialogować ze środowiskami, które nie chcą dialogu, depczą świętości, bluźnią Bogu i deprawują człowieka. Prawdą jest też to, że Kościół otrzymał zadanie głoszenia Ewangelii wszystkim, i nikt nie powinien być wyłączony z możliwości usłyszenia Dobrej Nowiny. Także osoby przynależące do wspomnianych środowisk mają to prawo. Dla nas osoby te nie są w pierwszym rzędzie gejami, lesbijkami, biseksualistami czy transseksualistami – one są przede wszystkim naszymi braćmi i siostrami, za których Chrystus oddał swoje życie i które chce On doprowadzić do zbawienia. W imię wierności naszemu Zbawicielowi i w imię miłości do naszych sióstr i braci musimy jednak głosić całą Ewangelię – nie unikając wymagań, które ona niesie, i nie przestając nazywać śmiertelnym grzechem tego, co nim w istocie jest. Gdybyśmy tak nie czynili, okradalibyśmy naszych bliźnich z prawdy, która także im się należy.


Pełna treść tego i pozostałych artykułów z NIEDZIELI 29/2019 w wersji drukowanej tygodnika lub w e-wydaniu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Jacek Kiciński w Taizé

2019-07-23 16:20

vaticannews.va / Taizé (KAI)

W minionym tygodniu wspólnotę z Taizé odwiedził wrocławski biskup pomocnicy Jacek Kiciński. Towarzyszyła mu grupa młodych mieszkańców stolicy Dolnego Śląska.

Tomasz Lewandowski
Bp Jacek Kiciński

Bp Kiciński spotkał się z młodzieżą obecną na wzgórzu, uczestniczył w spotkaniu regionalnym Polaków, wieczorami spowiadał, a rano przewodniczył Mszy św. koncelebrowanej wraz z wszystkimi kapłanami obecnymi w Taizé.

Natomiast ludzie młodzi spotykali się ze swoimi rówieśnikami, zapraszając ich po Bożym Narodzeniu na spotkanie europejskie do Wrocławia. „Gdy się powie komuś, zwłaszcza z Zachodu – Polska, to od razu przychodzi im na myśl: kraj katolicki - mówi Jan Dańczak. - Szanują nas za naszą tradycję. Polska ma już dobrą markę po Światowych Dniach Młodzieży. Gdy słyszą, że następne Europejskie Spotkanie Młodych organizowane przez braci z Taizé odbędzie się w Polsce, to reakcje są jak najbardziej pozytywne. Wszyscy oczekują naszej gościnności, jedzenia, polskiej serdeczności”.

Właśnie do odkrywania w Bogu źródła gościnności zapraszają w ciągu tego lata bracia z Taizé. Jak podkreśla brat Alois, przekracza ona wszelkie granice i przechodzi ponad nimi ucząc nas zaufania do ludzi, których Bóg stawia na naszych drogach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem