Reklama

Benedykt XVI - Bóg, Kościół i wiara

Przyczyny kryzysu... Diagnoza Benedykta XVI

2019-04-24 08:57

Ks. Paweł Rozpiątkowski
Niedziela Ogólnopolska 17/2019, str. 4-5

Włodzimierz Rędzioch

Kościoła trzeba bronić, bo jest to w istocie obrona Boga. Trzeba to robić przez odkrywanie żywego Kościoła, który jest i ma się dobrze. To wzmacnia i daje radość wierze. Zapewnia o tym Benedykt XVI w ostatnim tekście, który poruszył opinię publiczną. Są tacy, których głos Papieża seniora wystraszył – i stąd pewnie fala dezinformacji – ale ludzi Kościoła po prostu uradował

Liczący 18 stron esej Benedykta XVI przeczytałem trzykrotnie. Za każdym razem odkrywałem coś nowego. To znak, że nie można go czytać pobieżnie, bo nie odkryje się jego głębi i prawdziwych zamiarów autora. Na pewno – co do tego nie mam wątpliwości – nie można ich odczytać, opierając się na powierzchownych depeszach agencyjnych, w których skupiano się na tym, co najbardziej skandalizujące, czyli np. „homoseksualnych klikach” w „różnych seminariach”, o których Papież senior rzeczywiście pisze, nie twierdzi jednak, że tak było we wszystkich seminariach ani nawet że w większości. Pisze o różnych seminariach. Wybijano także na pierwszy plan, że Benedykt XVI wspomina o biskupach odrzucających zupełnie tradycję i zakazujących swoim klerykom czytania książek profesora, a później kardynała Josepha Ratzingera, co było przeszkodą do święceń. Oczywiście, było to groźne dla formowania kandydatów do kapłaństwa, niebezpieczne dla wiary, bolesne dla Kościoła, a ostatecznie uderzało w samego Boga, bo taki jest główny skutek wszystkich naszych grzechów.

Benedykt XVI, wyliczając w spokojnym, akademickim stylu te gorszące przypadki, które miały miejsce wewnątrz Kościoła, chciał pokazać, że były to skutki szerszego procesu – procesu rewolucji w kulturze i moralności, której autorem nie był Kościół, ale którą niektórzy ludzie Kościoła się zauroczyli. Zostali przez nią ukąszeni. Także ci postawieni stosunkowo wysoko w hierarchii.

W obronie Boga

Co od siebie mogę powiedzieć po lekturze tych kilku stron? Jak widzę cały tekst? Chciałbym podkreślić: według mnie, Benedykt XVI upomina się na tych 18 stronach przede wszystkim o Boga, Kościół i wiarę – triadę, która jest ze sobą wewnętrznie związana i która w Bogu, jako fundamencie, ma zakorzenienie. Oczywiście, słowa Papieża seniora o Bogu, Kościele i o wierze padają i powstały w określonym i bardzo trudnym dla Kościoła kontekście historycznym – i ze względu na niego; skłaniają niektórych stojących zarówno na zewnątrz Kościoła, jak i w jego wnętrzu do – przyznam szczerze, dla mnie osobiście niewyobrażalnych – pomysłów przebudowania Kościoła na swoją ludzką modłę. Ten trudny czas to, oczywiście, diabelski w swej istocie problem seksualnego wykorzystywania małoletnich przez niektórych duchownych, który wywołał „kryzys wiary i Kościoła”. To z tego względu w dniach 21-24 lutego w Watykanie odbył się nadzwyczajny globalny szczyt Kościoła, w formie, której osobiście sobie nie przypominam, co wskazuje jedynie na wagę problemu.

Reklama

Praprzyczyna

O pedofilii w Kościele i poza nim napisano już wiele. Benedykt XVI nie jest odkrywczy, dostrzegając jej praprzyczynę w rewolucji seksualnej, która dokonała się – dodajmy, wspierana przez czynniki polityczne – w latach 60. i 70. ubiegłego wieku. Przypomnijmy, że w jej ramach uznawano także jako dopuszczalną pedofilię. W szerszym jednak sensie wyjęła ona akty seksualne spod jakiejkolwiek normatywności moralnej. Zarzucenie moralności dotyczyło nie tylko sfery seksualnej – objęło ono wszystkie ludzkie działania, co uświęciło niejako zasadę, choć wprost nikt tego nie wypowiedział, że cel określa (uświęca) środki. Ten zabieg miał zaś taki skutek, że nie ostały się żadne absolutne dobro ani zło, a wszystko stało się względne. Ten zabieg powiódł się dlatego, że wcześniej odrzucono Boga, ogłaszając Jego śmierć. „Społeczeństwo bez Boga – społeczeństwo, które nie zna Go i traktuje Go jako nieistniejącego – jest społeczeństwem, które gubi swoją miarę” – diagnozuje Benedykt XVI. Odrzucenie Boga, wypchnięcie Go z życia publicznego, uczynienie z Niego „prywatnej sprawy mniejszości” miało taki skutek, że „to, co złe i niszczy człowieka, stało się rzeczą naturalną”.

Piąta kolumna

Ta rewolucja moralna została, co już napisałem, zainicjowana poza Kościołem, ale uderzyła w Kościół, w tym sensie, że jej promotorzy znaleźli wsparcie wewnątrz Kościoła, także wśród sporej grupy zachodnich teologów. Papież senior nie mówi tego wprost, ale w tym kontekście wymienia teologów niemieckojęzycznych, w tym teologów moralnych. To ciężkie oskarżenie. Przez to działanie od środka, swoistą „piątą kolumnę”, atakującą zajadle np. św. Jana Pawła II i samego kard. Ratzingera, jako prefekta Kongregacji Nauki Wiary, Kościół został rozbrojony, gdyż odebrano mu, rękami ludzi rzekomo profesjonalnie zajmujących się Bogiem i wiarą, narzędzia, którymi mógł i powinien się bronić. Sam pamiętam lekceważące opinie wyrażane przez zachodnich teologów wobec np. teologów polskich, którym zarzucano, że nie mają nic nowego do powiedzenia. Ten zarzut był w istocie zarzutem odnoszącym się do ich wierności Magisterium Kościoła.

Duch prawdy

Jaka jest na to rada? Wydaje się, że Benedykt XVI widzi nadzieję w ludzie Bożym, w jego zmyśle wiary. Nadrzędnym zadaniem ludzi wiary, które musi być wynikiem moralnych wstrząsów naszych czasów, jest to, byśmy ponownie zaczęli żyć według Boga i ku Niemu – dodaje akapit później. Papieżowi seniorowi chodzi o to, żeby o Bogu nie teoretyzować, bo to jeszcze nie jest wiara, ale jak jemu samemu radził wielki teolog Hans Urs von Balthasar, prawdziwa wiara znaczy: „uobecnianie Boga”.

Pierwsze przykazanie

Jak te straszne rzeczy – bo to jest w istocie straszne – mogły się zdarzyć? Odpowiedź Benedykta XVI jest prosta, ale pewnie ze względu na swą prostotę odrzucana. Chodzi o miłość człowieka do Boga. Papież senior zarzuca, że spora część ludzi Kościoła nie kocha Boga, a moc zła, to, że ono nas niszczy, „wynika z naszej odmowy kochania Boga”. Wydaje mi się, że Benedykt XVI wskazuje tutaj na element ludzkiej świadomości w tym akcie – i to jest najgorsze, bo jakże można nazwać świadomy akt odrzucania kochania Boga? To apostazja.

Obrona Kościoła to służba dla Prawdy

Co w takiej sytuacji robić? Zakładać nowy Kościół? Ostatnie akapity przemyśleń Papieża seniora są z jednej strony optymistyczne, a z drugiej – bardzo, ale to bardzo trudne. Fragment odnoszący się do sytuacji Kościoła jest w istocie jego apologią. Benedykt XVI posiłkuje się biblijnymi obrazami sieci i pola – sieci z dobrymi i złymi rybami oraz pola ze zbożem i chwastem. „Głoszenie obu tych rzeczy z naciskiem nie jest fałszywą formą apologetyki, ale konieczną służbą dla Prawdy”. Tak, musimy bronić Kościoła, bo bronienie Kościoła jest w istocie obroną Boga, gdyż ostatecznym celem tych ataków, tego oskarżania wszystkich ludzi Kościoła o najgorsze rzeczy jest uderzenie w Boga. „Dzisiaj oskarżenie wymierzone w Boga jest nade wszystko charakteryzowaniem Jego Kościoła jako całkowicie złego i w ten sposób odwodzeniem nas od niego. Idea lepszego Kościoła stworzonego przez nas jest w rzeczywistości propozycją diabła, przy pomocy której chce nas odwieść od Boga żywego, przez oszukańczą logikę, na którą zbyt łatwo dajemy się nabierać” – pisze z wyrzutem Benedykt XVI.

Informacyjny szum

Wokół tekstu Benedykta XVI narosło w mediach wiele nieporozumień, a być może celowej dezinformacji. Jedni nazywają ten tekst kontrowersyjnym, choć żadnej kontrowersji w nim nie ma. Inni twierdzą – chcąc podzielić Kościół – że Benedykt XVI zamierzał uderzyć we Franciszka. Kompletna bzdura. Wreszcie są tacy, którzy twierdzą, że blokowano upublicznienie tego eseju, choćby podczas wspomnianego zebrania przewodniczących konferencji biskupów. Wydaje się to nieprawdopodobne, gdyż dopiero wtedy artykuł Papieża seniora mógłby być uważany za konkurencyjny wobec nauczania Franciszka. Wreszcie najbardziej fantastyczna teoria, wyssana z palca, i to najmniejszego, jest taka, że eseju nie napisał Benedykt XVI, ale kto inny. Tym nawet nie warto się zajmować.

Tagi:
Benedykt XVI

Kard. Duka podziękował Benedyktowi XVI za artykuł o skandalach

2019-11-14 17:17

Krzysztof Bronk/vaticannews.va / Watykan (KAI)

Dobiegła końca narodowa pielgrzymka czeskiego Kościoła do Rzymu z okazji 30-lecia kanonizacji św. Agnieszki i aksamitnej rewolucji. Organizatorzy musieli stawić czoło wielu problemom logistycznym, ponieważ liczba uczestników pielgrzymki dwukrotnie przekroczyła wstępne szacunki. Było ich w sumie ponad 4 tys., co na niewielki Kościół w Czechach jest liczbą imponującą.

Vatican News / ANSA
Kard. Duka

Jednym z najbardziej wzruszających punktów pielgrzymki była wizyta przedstawicieli episkopatu u Benedykta XVI. Czescy biskupi podziękowali papieżowi seniorowi za zajęcie stanowiska w sprawie skandali seksualnych i wskazanie na ich rzeczywistą przyczynę.

- Podczas tej nie tak krótkiej, bo trwającej 45 minut rozmowy wspominaliśmy Jana Pawła II, jego wkład w obalenie komunizmu. Benedykt XVI pytał się o różnych ludzi, o zmarłego już teologa ks. prof. Václava Wolfa i nieżyjących już biskupów, interesował się wydziałem teologicznym na uniwersytecie Karola w Pradze – powiedział Radiu Watykańskiemu kard. Dominik Duka, prymas Czech. – Najbardziej zaskoczyło nas pytanie o Václava Klausa, który od sześciu już lat nie jest prezydentem. Ale Benedykt XVI dobrze się poznał z prezydentem Klausem podczas jego wizyty w Czechach w 2009 r. Papież senior mówił też o sprawach teologicznych i etycznych. To prawda, że jest już starym człowiekiem, głos ma słaby, ale muszę powiedzieć, że bardzo dobrze się orientuje w tym, co się dzisiaj dzieje, a Europa Środkowa jest jego domem.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Dlaczego nie lubią księży?

2019-11-05 12:48

Piotr Grzybowski
Niedziela Ogólnopolska 45/2019, str. 7

Krytyka Kościoła i jego pasterzy nie jest już chwilowym uniesieniem, emocją, lecz precyzyjnie zaplanowanym działaniem

Ks. Paweł Kłys

Obojętny, negatywny lub czasem nawet wrogi stosunek części społeczeństwa do duchowieństwa katolickiego staje się coraz bardziej powszechny. Znamienne przy tym, że jedynie katolickiego – w większości to Kościół katolicki podlega narastającej krytyce. Krytyce, która przeradza się ostatnio w jawną walkę.

Rozpoczęta przez zadeklarowanych ateistów – rozszerza się, obejmuje swym zasięgiem coraz szersze środowiska. Krytyka Kościoła i jego pasterzy nie jest już chwilowym uniesieniem, emocją, lecz precyzyjnie zaplanowanym działaniem wielu przywódców, grup, organizacji czy środowisk. Zostaje wpisana w programy wyborcze. Staje się podstawą budowy wizerunku czy manifestów politycznych i światopoglądowych. A wszystko jest wsparte siłą środków masowej komunikacji.

Działanie to zawsze ma swój precyzyjny scenariusz. Rozpoczyna się od wybrania celu. Stają się nim z reguły księża, którzy stanowią rdzeń Kościoła. Powszechnie uznani i szanowani. Za tym idzie krytyka ich nauczania. Pokrętne interpretacje – czy wręcz manipulacja – kazań i wystąpień. Często mianem „skandalu” określa się ich słowa płynące wprost z Ewangelii. Linczowi medialnemu poddaje się organizowanie pielgrzymek, które gromadzą setki tysięcy wiernych. Wszystko to, aby ośmieszyć, poniżyć i upokorzyć.

Dlaczego tak się dzieje? Co zachodzi w umysłach ludzi, którzy decydują się podjąć walkę z Kościołem? O co chodzi w ich działaniu? Dokąd się skierują w swych dalszych planach?

W większości przypadków motorem zła, które ich nakręca, jest olbrzymia chęć władzy – chęć rządzenia, panowania, kierowania, niezależnie od tego, co pod tymi pojęciami sami rozumieją.

Podnoszą bunt przeciw księżom, czując fizyczny strach przed ich wielką wiarą. Przed nauką, którą głoszą w imieniu Jezusa Chrystusa. Czują wyraźnie, że ci, którzy nie chcą władzy nad „rzędem dusz”, otrzymali ją i mają. Boją się ich wpływu na szerokie rzesze. Wiedzą bowiem, że to za ich przykładem gromadzi się coraz więcej młodych ludzi, którzy na kolanach oddają cześć Stwórcy. Boją się, że ta młodzież pójdzie za nimi, a nie za pseudowartościami ofiarowywanymi w wielu popularnych mediach. Boją się ponadto, że takie myślenie będzie się upowszechniać. Że rozścieli się po kraju i sprawi, iż ludzie staną się lepsi, uczciwsi. Że będą dalej jak przez wieki czcić Boga, a Jego naukę stosować w rodzinach, w miejscach pracy, w życiu społecznym.

Boją się w końcu, że kiedyś i ich żony, synowie i córki uznają, iż wartości przez nich głoszone są puste i niewarte zainteresowania. Że to, co oni z takim trudem budowali, co ciułaczym wysiłkiem zgromadzili, uznają za bezwartościowe, a w konsekwencji nie będą ich za te dokonania cenili. Boją się, że resztki ich pseudoautorytetu legną w gruzach. Że będą musieli oddać coś ze swego stanu posiadania, wycofać się ze swoich miałkich tez, które były napędem ich życia. Boją się w końcu, że będą musieli zostać tymi, których jedynie czasami udają. Ludźmi Chrystusowymi – chrześcijanami.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Watykan: papież zjadł obiad z 1,5 tys. ubogich

2019-11-17 20:05

kg (KAI/ACI/Vaticannews) / Watykan

W niedzielę 17 listopada - w III Światowym Dniu Ubogich - Franciszek zjadł obiad z półtora tysiącem biednych w Auli Pawła VI w Watykanie. Po Mszy św., odprawionej z okazji tego Dnia w bazylice św. Piotra i po odmówieniu modlitwy Anioł Pański Ojciec Święty udał się do Auli, gdzie czekali na niego potrzebujący i towarzyszący im wolontariusze.

Vatican News

Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej podało, że na obiad składały się specjalność kuchni śródziemnomorsiej - lasagna oraz udka z kurczaka w sosie pieczarkowym z ziemniakami, deser, owoce i kawa. Uczestnicy tego niezwykłego spotkania z papieżem, odbywającego się już zresztą po raz trzeci, reprezentowali wszystkie diecezje włoskie i organizacje charytatywne.

Franciszek nazwał to wydarzenie „obiadem w gronie przyjaciół”, a dziękując im za przybycie modlił się o błogosławieństwo dla swych gości oraz ich rodzin.

Obecny na obiedzie jałmużnik papieski kard. Konrad Krajewski wskazał na ewangeliczne znaczenie tej inicjatywy. „Papież chce przy wspólnym stole zjednoczyć tych, którzy cierpią, z tymi, którym się udało i mogą innym ofiarować posiłek, czy konkretną pomoc” – powiedział w Radiu Watykańskim.

Vatican News

"Jezus mówi do Zacheusza: zejdź z drzewa, idę do twojego domu m.in. po to, by spożyć z tobą posiłek. Jezus jadał z ubogimi i my robimy to samo, naśladujemy Jezusa. A oprócz tego Eucharystia, czyli największy skarb, jaki mamy, powstała podczas posiłku" – przypomniał kardynał. Zwrócił uwagę, że "podczas posiłku dzieją się cuda, bo patrzymy sobie w oczy, dzielimy się sobą, rozmawiamy". Dodał, że jeśli "w rodzinie jesteśmy skłóceni, to pierwsza rzecz, jaką robimy, to nie chcemy wspólnie zasiąść do stołu, bo stół jednoczy. W dzisiejszą niedzielę Papież chce właśnie tego wielkiego zjednoczenia - tych, którym się nie udało, którzy cierpią i tych, którym się udało, bo mogą ofiarować innym posiłek”.

Polski purpurat kurialny zaznaczył, że Światowy Dzień Ubogich to wezwanie dla każdego do dostrzeżenia ubogich i potrzebujących, których Bóg stawia na naszej drodze. „To też sposobna okazja, by przypomnieć sobie, że wszystko, co mam, zawdzięczam łaskawości Boga” – stwierdził jałmużnik papieski.

Przywołał przykład Łazarza, który spał pod domem bogatego. "I ten Łazarz był tylko dla tego bogatego, a on się nie spostrzegł. Ubodzy są dla nas, dla każdego z nas. Ci, którzy śpią pod bazyliką św. Piotra, są dla mnie, ci, którzy śpią w Warszawie na Dworcu Centralnym, są dla tych, którzy przechodzą" – powiedział kard. Krajewski. Zauważył, że jest to więc "dzień także mój, żebym się zastanowił, dla kogo żyję, komu posługuję, bo przecież wszystko co mam, to dlatego, że Bóg jest łaskawy i otrzymałem po to, żeby się dzielić. Jeśli się nie dzielę tym, co mam, to wszystko, co mam jest przeciw mnie”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem