Reklama

Wczoraj i dziś mocni wiarą

2019-05-28 13:40

Sławomir Błaut
Edycja częstochowska 22/2019, str. 6-7

Grażyna Kołek/Niedziela
Ks. prał. Stanisław Iłczyk

O jubileuszu 50-lecia parafii pw. św. Wojciecha na Tysiącleciu w Częstochowie – z proboszczem ks. prał. Stanisławem Iłczykiem rozmawia Sławomir Błaut

SŁAWOMIR BŁAUT: – Parafia pw. św. Wojciecha na Tysiącleciu powstawała w trudnych czasach komunistycznych. Co sprawiło, że udało się powołać ją do życia?

KS. PRAŁ. STANISŁAW IŁCZYK: – Tysiąclecie przed 50 laty rozwijało się bardzo dynamicznie. Plan budowy zakładał, że będzie to dzielnica wzorcowa pod względem zdobyczy socjalizmu, a zatem miejsce dla Boga i Kościoła jest tam zupełnie niepotrzebne. Komunistyczne władze w Katowicach nie zezwoliły na powstanie nowych parafii w diecezji. W tej sytuacji zostało wysłane odwołanie do Warszawy. I stała się rzecz niezwykła – tamtejsi urzędnicy spóźnili się z odpowiedzią – oczywiście również negatywną – o 8 dni. To właśnie opóźnienie zadecydowało o powstaniu naszej parafii, gdyż w myśl obowiązującej wówczas umowy, jeśli nie nadeszło na czas pismo odmawiające – oznaczało to zgodę władz. Tak więc, dzięki Bożej Opatrzności, parafia św. Wojciecha wraz z dziewięcioma innymi została erygowana 20 stycznia 1969 r. na podstawie dekretu bp. Stefana Bareły. Był to jednak dopiero początek walki charyzmatycznego pierwszego proboszcza ks. inf. Józefa Słomiana i jego parafian o budowę świątyni na Tysiącleciu. Pozwolenie wydano dopiero 6 października 1976 r., a budowa rozpoczęła się w 1978 r. Tyle lat przyszło tułać się parafii św. Wojciecha, poczynając od niewielkiej sali przy parafii św. Jakuba, gdzie utworzono kaplicę, która musiała wystarczyć dla niemal 13 tys. wiernych naszej wspólnoty. Nieco później parafia działała też w salkach katechetycznych przy ul. Chłopickiego oraz przy ul. Zajączka. Najtrudniejszym okresem był rok 1973. Dosłownie co kilka dni strona kościelna, m.in. Kuria diecezjalna w Częstochowie, zwracała się do władz komunistycznych o zgodę na budowę kościoła – bezskutecznie.

– Czy inicjatorzy tworzenia parafii na Tysiącleciu byli szykanowani przez komunistyczne władze?

– Tak. To szykanowanie było niesamowicie trudne. Chciałbym w tym miejscu przypomnieć panią Teresę Sosnowską z parafii katedralnej. Kiedy 8 maja 1973 r. milicjanci przyszli, aby zlikwidować punkt katechetyczny przy ul. Chłopickiego, zorganizowała ona na placu przed Politechniką Częstochowską obronę salek. Przyniosła obraz Matki Bożej, ustawiła go na taborecie i rozpoczęła modlitwę i śpiew pieśni kościelnych, m.in. „My chcemy Boga”. Zrobiło się zbiegowisko, wielu ludzi, m.in. wysiadających z tramwaju, przyłączyło się do protestu. Milicja wkrótce zabrała stamtąd panią Sosnowską. Zamknięto ją w zakładzie w Lublińcu. Po wyjściu już nie odzyskała nigdy pełnej równowagi psychicznej. Ale parafianie na czele z ks. Słomianem nie poddawali się – obrona trwała 20 dni i nocy. Pilnowano punktu katechetycznego i stojącego przy nim krzyża. Kiedy przyjechał ciężki sprzęt, by zniszczyć budynek, jedna z kobiet położyła się na ziemi, mówiąc do kierującego koparką: „Jedź!”. To jest przykład heroicznej obrony wiary, religii i Chrystusa na Tysiącleciu. Nieustannie trwała wielka akcja pomocy ks. Słomianowi, siostrom katechetkom, które tutaj pracowały, i księżom wikariuszom, m.in. ks. Kazimierzowi Mielczarkowi, zameldowanemu tu tylko dlatego, że poszedł do urzędu w krawacie, nie mówiąc, że jest księdzem. Myślę, jako drugi proboszcz parafii, że ten trudny czas wyprosił jakieś szczególne błogosławieństwo dla naszej parafii. Przyjeżdżało tu z pomocą wielu księży, przybywali biskupi z zagranicy, goście bp. Stefana Bareły, aby zobaczyć, co tu się dzieje, jak wygląda sytuacja. Delegat Ojca Świętego do specjalnych poruczeń i kontaktów z władzami PRL – abp Luigi Poggi również zabiegał o to, żeby pomóc w uzyskaniu pozwolenia na budowę kościoła na Tysiącleciu. Jest też piękna wypowiedź, która obrazuje ten czas. Kiedy przyjechał tu w 1974 r. kard. Franciszek Seper, prefekt Kongregacji do spraw Doktryny Wiary, stwierdził, że nawet w najuboższych misyjnych krajach Trzeciego Świata są lepsze warunki, niż na Tysiącleciu. Parafię chciał odwiedzić Ojciec Święty Jan Paweł II w czasie swojej wizyty w Częstochowie 4-5 czerwca 1979 r., podczas pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny. Niestety, władze komunistyczne nie zgodziły się na to. W trudnych latach 80. parafia była ostoją dla osób prześladowanych przez reżim, odbywały się tu różne odczyty, wystąpienia w obronie narodu i wiary.
20 października 1985 r., po wielu latach starań i trudów budowy, przyszedł wreszcie upragniony moment uroczystej konsekracji nowej świątyni. Dokonali tego abp Luigi Poggi, bp Stanisław Nowak i bp Franciszek Musiel. Ojciec Święty wysłał wtedy specjalny telegram, w którym wyraził wielką radość z tego faktu oraz wskazał na znaczenie obecności świątyni św. Wojciecha dla wzrostu wiary wiernych.

– Księże Prałacie, w tym roku mija pół wieku od powstania parafii św. Wojciecha. Proszę choćby w wielkim skrócie zarysować, jak od początku istnienia zmieniała się parafia?

– Pierwszym pragnieniem ks. inf. Józefa Słomiana była troska o to, aby budować. Ale miał on wyczucie duszpasterskie, iż nie same mury zaświadczą o tym, że jest tutaj wspólnota parafialna. Dlatego od samego początku duży nacisk był położony na duszpasterstwo. Aż trudno sobie wyobrazić, jak początkowo, w tak małych pomieszczeniach mogła odbywać się katecheza dla ok. 2,5 tys. dzieci i młodzieży, rekolekcje, misje św. i wszystkie uroczystości parafialne. By umożliwić wszystkim wiernym uczestnictwo w niedzielnej Eucharystii, odprawiano około dziesięciu Mszy św. w ciągu dnia. Trzeba również zaznaczyć, że od samego początku parafia żyła grupami apostolskimi, poczynając od służby liturgicznej. Kiedy patrzę na naszą kronikę np. Oazy, to jest zadziwiające, że niegdyś należało do tej wspólnoty 200-300 młodych. Do Pierwszej Komunii św. trzeba było przygotować w parafii jednego roku np. aż 700 dzieci!, do bierzmowania – podobnie.

– Św. Wojciech to parafia z wielką tradycją. Czy i dziś jest ona żywa?

– Obecnie w naszej parafii, dzięki fundamentowi położonemu na początku, możemy się poszczycić tym, że nie ma w archidiecezji takiej wspólnoty, która nie byłaby obecna także i u nas.
Jestem też bardzo zbudowany dyspozycyjnością tej wspólnoty parafialnej. Również stojąc przy ołtarzu odczuwam radość patrząc na zebranych wiernych – na ich skupienie, zasłuchanie. Wszystkie grupy, które są w kościele, tworzą jego klimat. W najlepszym tego słowa znaczeniu – „rywalizują” one między sobą. Można to nazwać Bożą rywalizacją. Mamy też bardzo bogatą asystę parafialną, do której przynależy 116 osób.

– Który z elementów obchodów jubileuszu 50-lecia parafii Ksiądz by wyróżnił?

– Największą uwagę pragnę skupić na 20 października. Będziemy wówczas przeżywać rocznicę konsekracji naszej świątyni, która była w sercu, pamięci i modlitwie św. Jana Pawła II. Serdecznie zapraszam wszystkich na tę piękną uroczystość.

Tagi:
parafia

Prawdziwy obraz Kościoła

2019-12-04 07:36

Magda Nowak
Edycja częstochowska 49/2019, str. VI

– W praktykowaniu wiary potrzebujemy wsparcia, dlatego jest „Niedziela”, która ma pomóc w konfrontacji ze światem – mówił ks. Jarosław Grabowski do wiernych w parafii św. Faustyny Dziewicy w Częstochowie podczas spotkania Niedziela z „Niedzielą”

Magda Nowak/Niedziela
Parafia pw. św. Faustyny jest jedną z najmłodszych w naszej archidiecezji

Redaktor naczelny tygodnika głosił homilie podczas Mszy św. odprawianych w parafii 1 grudnia. Przy okazji spotkania opowiadał o historii „Niedzieli”, o tym, jakie treści przekazuje czytelnikom i jak się zmienia, by jeszcze lepiej pełnić funkcję informacyjną i opiniotwórczą wśród mediów. – Chcemy pokazywać prawdziwy obraz Kościoła, nie tylko przez pryzmat tych, którzy topią się w grzechu i są zgorszeni, również wśród ludzi Kościoła, bo to są wyjątki. Ale pokazywać Kościół taki, jaki jest przez pryzmat parafii, gdzie niedziela po niedzieli, dzień po dniu coś się dzieje. Nawet ta zwykła modlitwa to nie jest jakieś nadzwyczajne wydarzenie, ale wyraz stałości w wierze – podkreślił ks. Grabowski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Oczy Maryi żyją

2014-07-08 13:29

Bernadeta Grabowska
Niedziela Ogólnopolska 28/2014, str. 14-15

Wizerunek Matki Bożej z Guadalupe, obecny na indiańskim płaszczu uplecionym z włókien agawy, od prawie pięciu wieków spędza sen z powiek zatwardziałym agnostykom i wielu naukowcom. O jego tajemnicy z Ewą Kowalewską rozmawia Bernadeta Grabowska.

Graziako/Niedziela

BERNADETA GRABOWSKA: - Czym jest acheiropoietos?

EWA KOWALEWSKA: - Wolę sformułowanie „nerukotvornyj”, a więc dzieło niewykonane ręką ludzką. Na świecie istnieją trzy takie wizerunki, ukazujące Zbawiciela i Niepokalaną: Całun Turyński, Chusta z Manoppello oraz Tilma św. Juana Diego, na której jest cudownie „zapisany” obraz Maryi Panny. Mówi się błędnie o tych dziełach, że nie mają one autora. Tymczasem ich pochodzenie jest niezwykłe, ponadnaturalne. Wpatrując się w nie, kontemplujemy oblicze samego Boga i jego Matki. To wielka, święta tajemnica. Obcujemy bowiem z czymś, co przekracza nasze ludzkie granice pojmowania. Obraz Matki Bożej z Guadalupe został namalowany ręką Matki Bożej na słabym jakościowo płótnie - z włókien agawy - niemal pięć wieków temu i trwa nienaruszony po dziś dzień...

- Jak doszło do jego powstania?

- 9 grudnia 1531 r. Matka Boża ukazała się prostemu człowiekowi, Indianinowi Juanowi Diego. Zwróciła się do niego w jego ojczystym języku nahuatl z prośbą o wybudowanie na wzgórzu Tepeyac świątyni ku Jej czci. Juan Diego udał się z tą prośbą do biskupa Juana de Zumárragi. Ten jednak - trudno się dziwić - nie uwierzył mu, ale poprosił Juana o jakiś znak. Podczas kolejnego objawienia Madonna kazała Indianinowi wejść na szczyt wzgórza Tepeyac. Jakież było jego zdziwienie, kiedy spostrzegł morze kwiatów - róż kastylijskich, niespotykanych o tej porze roku i w tym rejonie. Przepiękna Pani poleciła Juanowi nazbierać całe ich naręcze i schować do tilmy. Ten natychmiast udał się do biskupa i w jego obecności rozwiązał swój płaszcz. Na podłogę wysypały się kastylijskie róże, a biskup i otaczający go ludzie uklękli w zachwycie. Jednak to nie kwiaty zrobiły na nich takie wrażenie.

- Na tilmie ukazał się wizerunek Maryi...

- Tak, na rozwiniętym płaszczu uwidoczniona była jakby fotografia Madonny. Wszystkim zebranym ukazał się przepiękny wizerunek Matki Bożej ubranej w różową szatę. Jej głowę przykrywał błękitny płaszcz ze złotą lamówką i gwiazdami. Maryja miała złożone ręce, a pod Jej stopami był półksiężyc. Zebrani oniemieli, oniemiał również sam Juan Diego, który nie spodziewał się, że Matka Boża wykorzyta jego stary płaszcz, aby namalować na nim samą siebie...

- Czy naprawdę możemy wierzyć w to, że historia o cudownej Tilmie z Meksyku to nie ciekawa legenda, ale rzeczywistość sprzed prawie pięciu wieków?

- Jest wiele argumentów, które wskazują na to, że wizerunek Matki Bożej to obraz nieuczyniony ludzką ręką. Jednym z nich jest ten, że pomimo licznych naukowych badań nie można określić, jaką techniką obraz został wykonany, jakich barwników użyto przy jego powstaniu. Co więcej, zdjęcie w podczerwieni wykazało brak śladów pędzla, a sam wizerunek wskazuje bardziej na technikę wykonania zdjęcia polaroidem... Potwierdził to m.in. laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii - Richard Kuhn, który ustalił, że nie ma na obrazie śladu ani farb organicznych, ani mineralnych. Na uwagę zasługuje również niebywała trwałość materiału. Płaszcz utkany z liści agawy wytrzymuje nie więcej niż 20-30 lat. Tymczasem niemalże w 500 lat po „różanym cudzie” tkanina z wizerunkiem Madonny pozostaje tak mocna, jak tamtego grudniowego dnia.

- To nie jedyne cudowne znaki ukryte w wizerunku Matki Bożej z Guadalupe...

- Obraz Matki Bożej z Guadalupe zawiera znacznie więcej ukrytych symboli i znaków, które przybliżają nas do Bożej Tajemnicy. Jesteśmy niczym Jan, który nawiedził grób po zmartwychwstaniu Chrystusa - „ujrzał i uwierzył” (J 20, 8). Podobnie i my, kontemplując ikonę Madonny z Meksyku, przyjmujemy wiarą, ale i rozumem prawdę o Boskim pochodzeniu obrazu.

- Trudno się oprzeć wrażeniu, że Bóg przychodzi z pomocą naszej wierze, która często potrzebuje wzmocnienia...

- Bóg zawsze wychodzi naprzeciw człowiekowi. Daje wiele możliwości „spotkania”. W wizerunku Morenity z Guadalupe jednym z bardziej fascynujących elementów są oczy Matki Bożej. Otóż przy pomocy silnie powiększającego szkła możemy zauważyć w źrenicach Madonny rzecz niebywałą - wizerunek brodatego mężczyzny, podobnego do tego z najstarszych wizerunków Juana Diego. Podobny obraz odnaleziono w drugiej źrenicy Matki Bożej. Podczas badania oftalmoskopem okazało się, że światło skierowane na źrenicę Madonny reaguje refleksem, dając wrażenie wklęsłej rzeźby. Takie zjawisko nie zostało zaobserwowane na żadnym innym obrazie świata. Oznacza to, że oczy Matki Bożej z Guadalupe załamują światło dokładnie tak, jak ludzkie, żywe oczy. Co więcej, dr José Aste Tönsmann, który poświęcił badaniu oczu Matki Bożej z Guadalupe połowę swojego życia, odkrył zadziwiające zjawisko. Otóż przy powiększeniu na źrenicach Madonny widoczna jest dokładnie scena z 12 grudnia 1531 r., kiedy na tilmie pojawił się wizerunek. Widać 13 osób, jak gdyby zastygłych w bezruchu - Indianina siedzącego ze skrzyżowanymi nogami, biskupa Zumárragę, jego tłumacza Gonzaleza, Juana Diego z otwartą tilmą, czarnoskórą dziewczynę i indiańską rodzinę. Oczy Maryi żyją.

- Jak my, katolicy, powinniśmy traktować ten obraz?

- Wizerunek Matki Bożej z Guadalupe jest jednym z najbardziej znanych na całym świecie. Bez wątpienia nie jest on zwykłym wizerunkiem religijnym. Jest ikoną, niosącą ze sobą konkretny przekaz ewangelicznych treści. Maryja ukazana jest jako „Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu” (Ap 12,1). Świetliste promienie widoczne na ikonie to typowy krąg spotykany w ikonach, zwany mandorlą. Wiele mówi również symbolika kolorów - niebieski oznacza nieśmiertelność i wieczność mieszkańców nieba, różowy oznacza Bożą miłość i męczeństwo za wiarę. Królewskość Niewiasty wyraża się w pięknym, złotym oblamowaniu płaszcza. Wizerunek Madonny z Guadalupe to otwarta księga, pełna znaków i symboli... Im bardziej się w nie zagłębiamy, tym większe zdziwienie wobec dzieł Bożych pojawia się w naszym sercu.

- Dlaczego Maryja wybrała na miejsce swoich objawień w tamtym czasie Meksyk?

- Kiedy Maryja objawiła się Juanowi Diego, był to trudny czas ewangelizacji Meksyku. Do momentu inwazji konkwistadorów Aztekowie oddawali cześć różnym pogańskim bóstwom, pośród nich Quetzalcoatlowi w postaci węża. Ich przekonanie o potrzebie oddawania czci bożkom było wyjątkowo silne. Wierzono, że trzeba ich karmić krwią i sercami ludzkich ofiar. Oblicza się, że rocznie Aztekowie składali ok. 50 tys. ofiar z ludzi. Święta Panienka z Guadalupe miała prosić Juana Diego, aby nadał Jej wizerunkowi tytuł „Guadalupe”. Tymczasem „Guadalupe” jest przekręconym przez Hiszpanów słowem „Coatlallope”, które w nahuatl znaczy „Ta, która depcze głowę węża”. Indianie spostrzegli, że Maryja nie jest jakąś „zwykłą boginią”. Zrozumieli, że jest silniejsza od czczonych przez nich bóstw. Odczytując symbolikę obrazu z Guadalupe zgodnie z azteckim kodeksem, a więc dokumentem, który za pomocą obrazków miał przekazać najważniejsze prawdy Azteków, możemy być zaskoczeni ogromem indiańskich symboli zawartych w wizerunku. Dzięki temu Indianie rozpoznali w Maryi swoją największą Królową. W ciągu zaledwie 6 lat po objawieniach aż 8 mln Indian przyjęło chrzest. Dało to początek ewangelizacji całej Ameryki Łacińskiej. to był prawdziwy cud Matki Bożej, Jej wielkie zwycięstwo. Jan Paweł II nazywał Maryję z Guadalupe Gwiazdą Ewangelizacji.

- Dlaczego Morenitę z Guadalupe nazywa się patronką życia poczętego?

- Obraz Matki Bożej z Guadalupe jest szczególnie bliski wszystkim broniącym ludzkiego życia. Na swoim cudownym autoportrecie Matka Boża przedstawiła się w stanie błogosławionym. W samym centrum wizerunku, na łonie Maryi jest widoczny czteropłatkowy kwiat, przez Meksykanów nazywany Nahui Olin - Kwiatem Słońca. To symbol pełni i nowego życia. Ten niezwykły kwiat, umieszczony na łonie Maryi, z całą pewnością oznacza, że była Ona brzemienna. Dodatkowo Niepokalana ma czarną szarfę na talii, która symbolizuje stan odmienny.

- Jakie było przesłanie Matki Bożej z Guadalupe, co Maryja chce nam powiedzieć dzisiaj?

- Maryja na przestrzeni wieków ukazywała się zawsze najbiedniejszym, odrzuconym. W Lourdes - biednej, niewykształconej Bernadetcie Soubirous, w Fatimie - trojgu portugalskim pastuszkom: Łucji, Hiacyncie i Franciszkowi, w Gietrzwałdzie - dwóm dziewczynkom: Justynce i Barbarze z warmińskiej wsi. Również w Meksyku przychodzi do prostego człowieka - Juana Diego, który sercem ufa Bogu jak dziecko. Przesłanie Matki Bożej zazwyczaj jest podobne. Maryja prosi o modlitwę, o nawrócenie.

- O co dzisiaj prosi Matka Boża z Guadalupe?

- Matka Boża tak jak kiedyś, również i dziś przychodzi bronić tych najbardziej wykluczonych, bezbronnych - nienarodzonych. Maryja prosi nas o poszanowanie każdego ludzkiego życia, które jest najcenniejszym darem Boga - jest ono święte i nienaruszalne.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Kamiński do katechetów: Róbcie swoje i zawierzcie Bogu

2019-12-14 21:04

mag / Warszawa (KAI)

Róbcie swoje i zawierzcie Bogu – zachęcał katechetów bp Romuald Kamiński. W auli kurialnej odbył się adwentowy dzień skupienia dla nauczycieli religii z diecezji warszawsko-praskiej. W tym roku naukę rekolekcyjną wygłosił ks. Stefan Moszoro-Dąbrowski z Opus Dei. Mówił w niej o tym jak skutecznie przepowiadać Ewangelię. Oparł się przy tym na adhortacji papieża Franciszka Christus Vivit oraz nauczaniu papież Benedykta XVI.

Artur Stelmasiak
Bp Romuald Kamiński

Duchowny podkreślił, że podstawowym zadaniem nauczyciela religii jest prowadzić dzieci i młodzież do Jezusa Chrystusa. – Wasze przepowiadanie musi być zawsze oparte na prawdzie. Przyznał, że wymaga to mądrości i roztropności, by stać się ofiarą konfliktu. Zwrócił uwagę, że najskuteczniejszą metodą w edukacji jest doprowadzanie młodego człowieka, by sam mógł odkryć wartości. - W praktyce będzie to oznaczało dla nas umiejętne słuchanie, towarzyszenie, wypracowanie przez wielu z nas umiejętność zadawania pytań, tak aby podprowadzać dzieci i młodzież pod różne odpowiedzi, by sama Prawda swoim pięknem i siłą dobra przyciągnęła ich – tłumaczył ks. Moszoro-Dąbrowski.

Przyznał, że droga ucznia Zbawiciela nigdy nie była prosta. – Trzeba będzie nieustannie iść pod prąd będąc mocnym w wierze. Duchowe męstwo nie oznacza jednak hardości czy braku miłości – podkreślił.

- Jan Chrzciciel mówił a tłumy do niego ciągnęły. W jego ostrym nauczaniu było coś co poruszało ludzi i ich przyciągało. Tak więc nauczając trzeba zawsze wychodzić naprzeciw – mówił rekolekcjonista, zachęcając katechetów by sami starali się postawić w sytuacji konkretnego ucznia.

-W dzieciach jest odbicie tego czego doświadczają w swoich domach. Ich bunt i agresja są wynikiem tego, że sobie nie radzą z tym co ich spotyka. Głosząc więc naukę Chrystusa róbcie to z miłością. Niech w waszej postawie będzie empatia i zrozumienie. Pamiętajcie, że lekarz leczy, a nauczyciel naucza prawdy prowadząc do Jezusa – podsumował duchowny.

Składając katechetom świąteczne życzenia ordynariusz warszawsko-praski, bp Romuald Kamiński podziękował nauczycielom za ich oddaną posługę. Zwrócił uwagę na wyjątkowość i ponadczasowość ich pracy.

W ostatecznym rozrachunku, kiedy człowiek staje na progu wieczności, wszystko co doczesne a więc dobra materialne i intelektualne okazują się nieprzydatne. Pozostaje mu tylko to co może pomóc przejść na drugą stronę. Trzeba jednak mieć w życiu kogoś kto będzie nas należycie prowadził do spotkania z Panem. Wy do tej grupy należycie i z tego się cieszcie – zachęcał bp Kamiński.

Życzył im również wewnętrznej równowagi płynącej z życia w bliskości z Bogiem. Bez względu co będzie się działo w waszym otoczeniu, nie zamartwiajcie się. Róbcie swoje, a waszych sercach niech zawsze panuje pokój – podsumował duchowny.

Na terenie diecezji warszawsko-praskiej pracuje około 800 katechetów. W tym 2/3 to osoby świeckie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem